Inmiddels, donderdag, is dag 4 van de lockdown ingegaan. Hoe komen we onze dagen door? Nou, met het schrijven van blogberichten ;-).

Maandagochtend deed Karel boodschappen en was ik bezig met het vorige blogbericht.  Met diverse mensen gebeld, geappt, gemaild en ’s middags nog wat gedronken met de gasten uit Abajo. Zij zijn dinsdagochtend gelukkig zonder problemen met de Transavia vlucht terug naar Nederland kunnen gaan.

Dinsdagochtend het appartement schoongemaakt, voor de volgende gasten. Maar wie zijn de volgenden en wanneer??? Karel is met Max naar de dierenarts geweest (dat mag). Hij loopt slechter en slechter. Hij heeft een injectie en weer een trits pillen gekregen, maar het moment van afscheid lijkt nu toch echt dichtbij te komen ☹. Eind van de middag is onze Duitse buurman langsgekomen (mocht natuurlijk eigenlijk niet, maar ja), of ik hem wilde helpen met een paar internet-dingen en of ik hun boardingpassen wilde uitdraaien. Zij brengen de winter altijd in hun huis op La Palma door en de zomer in Duitsland. Gepland was terug te gaan in april, via Sevilla, waar hun auto staat en vandaar uit rustig naar Duitsland te rijden. Doen ze al jaren zo. Maar nu is alles anders. Ze gaan eerder terug, rechtstreeks naar Duitsland. De auto blijft in Sevilla, die nog ophalen was geen optie meer. Dat zien ze later wel. Natuurlijk nog een afscheidsborrel gedronken.

In Arriba zijn de gasten er nog, 2 Duitse dames, een dochter met haar moeder van 88. Ze zijn hier 3½ week geweest en zouden gisteren, woensdag, met Iberia via Madrid naar Duitsland zijn teruggegaan. Maar Iberia cancelde de vluchten maandagmiddag. Binnen 24 tot 48 uur zouden ze te horen krijgen hoe ze terug konden. Iberia heeft echter tot nu toe niets meer van zich laten horen en is op geen enkele manier te bereiken. Heel slecht! Ook contact krijgen met het Duitse consulaat op de Canarische Eilanden was niet gemakkelijk en toen het hen uiteindelijk lukte, was de medewerkster bijzonder onvriendelijk en weinig behulpzaam. Intussen is bekend geworden dat Condor repatriëringsvluchten uitvoert naar Duitsland, waarvoor je je via internet moet aanmelden. Dat hebben ze gedaan en, als het goed is, vliegen ze zondag terug.

Dan hebben we woensdag de binnenkant van een paar kastdeuren van Abajo geverfd, die nog op de ‘to-do list’ stonden en wat verfwerk aan ons eigen huis. Gelukkig hadden we de spullen daarvoor al in huis gehaald, want verf kopen lukt nu ook niet meer. Onze to-do list slinkt overigens snel. Hopelijk is hij lang genoeg om de periode door te komen. Natuurlijk hebben we ook altijd nog de tuin. Waaruit we nog heel veel onkruid kunnen verwijderen. Nooit gedacht dat het hele grondstuk wellicht ooit netjes zou worden.

Abajo is leeg, dus kunnen we daar de deuren wel verven.
Fijn dat we nog wat te klussen hebben.

Ik had om 12 uur een afspraak bij het Centro de Salud, voor de resultaten van een onderzoek. Ik verheugde me op dit uitje, maar helaas (wat ik al verwacht had), werd ik ‘s ochtends gebeld dat alles goed was en ik niet hoefde te komen. Daar ging m’n uitstapje.

Vandaag, donderdag, worden in onze slaapkamers airco’s geïnstalleerd. Die hadden we al een tijdje terug besteld en de installatie was afgesproken. Gisteren belde Pedro van Onice, het betreffende bedrijf, of we nog wilden dat ze kwamen installeren. Omdat er al genoeg bedrijven grote schade oplopen door deze lockdown, besloten we dat ze maar gewoon moeten komen. Hij verzekerde me dat zijn medewerkers gezond zijn en ik verzekerde hem dat wij ook gezond zijn. Tot nu toe dan toch…..

Verder maken we nu ruzie om wie er naar de supermarkt mag 😉. Nee, zo erg is het nog niet, maar we gaan wel om beurten, eerlijk is eerlijk. Het enige uitstapje dat ons nog rest, want het uitlaten van de hond is inmiddels ook geminimaliseerd naar enkele meters buiten de deur. Eigenlijk mag ik twee keer achter elkaar, vind ik. Want Karel brengt onze buren naar de luchthaven. Dat telt minstens voor 2x boodschappen doen. En gisteravond las ik op internet dat de lockdown waarschijnlijk wordt verlengd tot na de Semana Santa, de Paasweek. Omdat er tijdens die week normaliter zo’n 30 miljoen mensen zich verplaatsen. En dat wil de regering voorkomen. Dan wordt het wel een lange zit thuis. De wetenschap dat wij nu ook niet meer naar Nederland kunnen als er zich daar bij onze familie iets voordoet is helemaal niet fijn, daarin zullen wij niet de enigen zijn hier op het eiland. Maar we proberen dat gevoel te verdringen, er niet aan te denken. Het is niet anders.

De kat van de buren (die overigens denkt dat hij bij ons woont, geloof ik), speelt met de staart van Max. Die het gelaten over zich heen laat komen.