Dag 42 en hij doet het nog steeds. En met hetzelfde enthousiasme als op dag 1 helaas. Vandaag 6 weken geleden waren we nog in heerlijke onwetendheid van wat er komen ging. Nu zitten we in het huis van vrienden en zijn we ons hele normale ritme kwijt. Alles staat in het teken van DE VULKAAN. We staan ermee op en gaan ermee naar bed. Overigens niet alleen wij, we horen het van heel veel mensen om ons heen. Of je nu je huis wel of niet kwijt bent, of je geëvacueerd bent of niet, het beheerst het leven volledig in het Aridanedal. Het ergste van alles vind ik eigenlijk de as/zandregen steeds. We vegen ons suf, er is gewoon niet tegenaan te bezemen. Karel heeft al over de 100 samuros vol met lavazand weggebracht. We hebben er 6, dus het is steeds vullen, in de auto zetten en wegbrengen naar de dichtstbijzijnde container. Vanmiddag is Karel naar een voetbalwedstrijd van FC Santa Cruz (of zoiets) met een paar vrienden, dus ik ben maar gaan vegen. De 6 samuros waren heel snel gevuld, want er is gisteren en vannacht een enorme hoeveelheid gevallen, en ik krijg ze niet in de auto, te zwaar. Dus maar overal hopen bij elkaar geveegd die dan later gemakkelijk weg te scheppen zijn. Maar toen ik rondom het huis een looppad vrij had, kon ik weer bijna van voren af aan beginnen. Op de foto hierboven de donkere aswolk die twee dagen boven het Aridanedal heeft gehangen. Laat de wind alsjeblief draaien. Ja ik weet het, dan zit een ander deel van het eiland met het probleem, maar zijn wij er even vanaf.

Ook de planten en fruitbomen in de tuin krijgen een zwarte laag.

De afgelopen dagen was Karel zijn broer hier en dat was meteen een mooie aanleiding om de vulkaan te ontvluchten. We zijn naar de zeezwembaden van La Fajana bij Barlovento gegaan. Schitterend weer, heerlijk gezwommen en niks te zien of te horen van de vulkaan. En gisteren, toen we hen wegbrachten naar de haven, door Santa Cruz geslenterd en geluncht in de zon.

Even lekker ontspannen en daarna geluncht op het terras, echt een aanrader, restaurant La Gaviota bij La Fajana in Barlovento.

Het besef dat alles wat we hadden weg is, begint steeds meer door te dringen. Als we straks ooit weer een huis hebben, dan zal dat de sfeer van een onpersoonlijk vakantiehuis uitstralen, bedacht ik me van de week. Geen persoonlijke accenten meer, al onze boeken en decoratiespullen weg, dingen die we van dierbare familie en vrienden cadeau hebben gekregen in de loop der jaren, die we van vakanties hebben meegenomen, veel hadden we al zo lang we samen zijn en was onvervangbaar. We kunnen weer van voren af aan beginnen met verzamelen. We wisten beiden al jaren geen verjaardagscadeaus meer te verzinnen, dat probleem is in ieder geval voor een flinke tijd opgelost. Elke keer blijkt weer dat er toch veel nadelen zijn die ook hun voordeel hebben.

Nog een ‘vóór en na’, zicht op Todoque en op dat wat ooit Todoque was. De vulkaan heeft hier flink huisgehouden 😢.

Een paar weken geleden was Karel in een t-shirt dat hij net gekocht had as aan het ruimen. En daar word je heel vies van. Ik zeg ‘joh, kun je daarvoor nou niet een oud shirt aantrekken?’ Waarop Karel antwoordt ‘maar Mar, ik heb toch helemaal geen oude t-shirts meer’. Gelijk heeft hij. Tijdens het koken missen we onze kookboeken erg. We hadden er heel veel, met aantekeningen en aanpassingen erin en hadden ook een persoonlijk archief van recepten opgebouwd. En al Karel zijn lp’s, waarvoor hij nog speciaal een goede platenspeler gekocht had. We weten het, recepten kunnen we zo van internet halen en nu moeten we maar meteen aan Spotify beginnen, dan hebben we de beschikking over alle muziek die je kunt bedenken. Maar het is niet hetzelfde.

Oh ja, het was ook nog Halloween dit weekend. Er zijn op La Palma kennelijk nog mensen die aan iets anders denken dan aan de vulkaan. Deze gezellige meneer verwelkomde ons bij de ijssalon in Santa Cruz.