Afgelopen maandag is de tuinman dan echt begonnen. Weliswaar niet met z’n drieën, maar met z’n tweeën en ipv 2 dagen hebben ze maar 1 dag gewerkt, maar toch. Komende woensdag staat de volgende afspraak …..

Maar ze hebben heel hard gewerkt, Het stuk tuin waar ons privé terras moet komen, is helemaal kaal gemaakt. Nu kunnen we erover na gaan denken hoe we het precies gaan doen. Er is een ongelofelijke hoeveelheid dode bomen, struiken, onkruid en woekeraars vanaf gekomen. En dat is nog maar het begin.

Oeps, opeens is het huis van de buren erg zichtbaar. En die witte muur is eigenlijk wel heel erg lelijk. We gaan natuurlijk snel weer nieuwe bomen en struiken ervoor zetten, waardoor hij dan niet meer zo opvalt, maar toch. Ito, de tuinman gaf het advies om de muur te kleuren met ‘oxido de hierro’, gemengd met water, om een gele/oker kleur te krijgen die niet zo detoneert in de omgeving. Dat wordt hier veel gebruikt op La Palma, ook voor de muren rondom de bananenplantages. Dus op naar de ‘ferretería’ en daar voor 1,50 euro een kilo oxido de hierro gekocht en met een simpele druksproeier in een half uur tijd de muur gekleurd. Wij vinden het een enorme verbetering.

tuin finca paraiso la palma

Kleur pas heel goed bij het huis van de buren en de gele ‘vlekken’ in de lavastenen van de zwarte muur.

Met de Spaanse buren hadden we nog geen kennis gemaakt, we zagen ze nooit door de dikke woekerlaag heen. De buurvrouw hebben we nu ontmoet, ze wist niet eens dat het huis te koop had gestaan, dus was verrast.

Ito had zijn hond meegenomen, want z’n vrouw moest die dag weg en de hond kon niet de hele dag alleen thuis blijven. Een lief beest, maar helaas was de combi met Max niet erg geslaagd. Max houdt niet zo van ‘indringers’ op zijn gebied en al helemaal niet als het dan ook nog een reu is. Bovendien ging hij nadat ze weer vertrokken waren heel zenuwachtig alle plekken langs waar de hond geweest was, om als een bezetene te snuffelen en er vervolgens zijn poot te lichten (voor zover hij dat nog kan op zijn leeftijd). Niet fijn.

En het is nu dan echt voor elkaar: we hebben een Spaans kentekenbewijs voor de auto. De nieuwe nummerplaten hebben we gistermiddag gehaald. We hebben de auto als ‘verhuisgoed’ kunnen invoeren, dus zonder verdere importbelasting te hoeven betalen, pfffff. Van diverse mensen hadden we gehoord dat het wel zo’n 6 maanden kon duren voordat dat geregeld zou zijn en dat het behoorlijk gecompliceerd zou zijn, maar het is ons gelukt binnen 6 weken. Best een beetje trots op onszelf. Met veel dank aan de beambten van Hacienda, Trafico en de douane, die allemaal even behulpzaam en vriendelijk waren.

Eerst maandag de verzekering regelen en dan kunnen ze op de auto.

Verder 9 nieuwe tuinlampen gekocht om het pad van onze ‘beneden-parkeerplaats’ naar boven te verlichten. Als de verlichting aan is ’s avonds, ziet het er super-idyllisch uit. Er stonden nog lampen, maar die waren deels verroest of hadden gebroken glas. De minst slechte geeft Karel een nieuw leven, ze worden opgeknapt en krijgen een nieuwe plaats elders in de tuin.

finca paraiso la palma

verlichting langs het pad omhoog vanaf de ingang beneden

finca paraiso la palma

Schuren en schoonmaken, niet eens zo erg in de zon.

Likje verf erop en ze kunnen weer de tuin in.

Poging tot sfeerbeeld bij nacht, maar dat valt niet mee als ongeoefend fotograaf.

Natuurlijk ook zo af en toe tijd voor ontspanning en even een drankje op het terras van La Marmota in Tazacorte. Wat ik heerlijk vind is een ‘barraquito’, een typisch Canarische koffiebereiding. Laagje gecondenseerde melk onderin het glas, dan een scheut Licor 43 – Cuarenta Y Tres erop, vervolgens espresso-koffie en opgeklopte melk. Wordt afgewerkt met kaneel en een stukje limoenschil. Mmmmmmmm, genieten.

la palma canarische eilanden finca paraiso la palma

een barraquito

tazacorte, la palma, finca paraiso

terras van La Marmota, een leuke tapasbar in Tazacorte