Voor het eerst in bijna 17 jaar zullen we de kerstdagen niet in Nederland doorbrengen. Nadat al in oktober onze rechtstreekse vluchten van La Palma naar NL gecanceld werden, hadden we omgeboekt via Gran Canaria. Deze vluchten werden ook nog eens gewijzigd, waardoor de heenvlucht van Karel, die een paar dagen later dan ik zou vliegen, opeens naar Amsterdam ging ipv Eindhoven. Terwijl de auto gehuurd was om in Eindhoven op te halen. En we ook weer vanaf Eindhoven zouden terugvliegen op 2 januari, dus de auto daar zouden inleveren. Maar goed, alles weer aangepast, auto en ook de vluchten van La Palma naar Gran Canaria vice versa, want die sloten ook niet meer aan. Toen kwam de lock-down in Nederland, alles dicht en nog maar met 2 personen per dag op bezoek bij anderen. De traditionele kerstdiners met de beide families vielen in het water, die zouden we opsplitsen.

Maar reizen wordt aan alle kanten zodanig ontmoedigd dat je daardoor een gevoel opgedrongen krijgt bijna asociaal te zijn als je toch in een vliegtuig gaat zitten. Toen haakte Karel af, hij zag het niet meer zitten om te gaan, vond het ook niet meer verantwoord. Ook omdat wij hier gasten hebben tijdens de feestdagen en begin januari een wissel, waarvoor er in ieder geval één van ons beiden terug moest zijn op La Palma. Ik wilde echter persé naar mijn familie, dus besloten we dat ik alleen zou gaan en dan wel op 29 december zou terugkomen ipv 2 januari. Dus wéér omgeboekt. Maar weer 2 dagen later gooide Nederland de hele wereld op ‘code oranje’, ook La Palma, dat nog altijd ‘code geel’ had. Vervolgens staakten TUI en Corendon onmiddellijk al hun vluchten tot half maart. Toen begon ik hem toch wel enigszins te knijpen, wat gaat Transavia doen??

Dus Transavia gebeld met de vraag of er een risico bestond dat de vlucht op 29.12 gecanceld zou worden. ‘Ja mevrouw, dat risico bestaat, we kunnen niks garanderen op dit moment’. Hmmm, kan natuurlijk dan proberen om via Düsseldorf terug te vliegen, maar dan moet ik iemand zien te charteren om mij in het holst van de nacht even weg te brengen, 2 uur heen en 2 uur terug. Niet ideaal. En wat gaat Duitsland doen, gaan grenzen misschien dicht zoals in het voorjaar?? Dus toch maar weer de vluchten verzet. En hopen dat we in het voorjaar, met Pasen, wel kunnen gaan.

Daarom vieren we kerst thuis, op La Palma. Alleen hadden we helemaal geen kerstversieringen, want we waren immers nooit thuis met kerst. Geen nood, op naar DE CHINEES, een begrip op La Palma. Nee, geen chinees restaurant, maar een winkel in een grote hal die tot de nok toe vol staat met de duvel en z’n ouwe moer, in de welbekende china-kwaliteit, maar waar je soms toch best wel leuke dingen vindt.

Google omschrijft het als een ‘Aziatisch woonwarenhuis’ 😂🤣. Elke plaats van enige betekenis op La Palma heeft er één, Los Llanos zelfs meerdere. Het personeel spreekt over het algemeen een stuk slechter Spaans dan ik en is eigenlijk altijd onvriendelijk tot bot. Bij zulke lage prijzen is een glimlach niet inbegrepen kennelijk. Echte kerstbomen vind je hier niet, alleen maar neppers. En daar hebben we toch maar vanaf gezien. Maar goed, we hebben het een en ander gevonden, kregen zelfs nog een kerstdecoratie cadeau (werd zonder een woord te zeggen of een spier te vertrekken op de toonbank naast onze inkopen gelegd). Nu vandaag nog wat takken van de Canarische pijnboom in onze tuin afknippen en her en der neerleggen en dan kan de kerst beginnen.

Ahhhh, sfeertje !
Wat glitter hoort er ook bij.
Nog zo’n gezelligerd.
Het cadeautje van de vriendelijke Chinese dame, hier voldeed alleen een foto echt niet.

Sinds enige tijd wordt er gewerkt aan de LP2, de weg die een stukje boven ons huis loopt. Dit is een hele bochtige weg met een slecht wegdek. Een aantal bochten wordt eruit gehaald en het wegdek vernieuwd. In het zuiden van La Palma, in Fuencaliente, is dit al gebeurd en er is een prachtige weg voor in de plaats gekomen. Ik moet zeggen dat de romantiek van het lekker rondtoeren op de kronkelweggetjes van La Palma met prachtig uitzicht op de oceaan wel een beetje verstoord raakt hierdoor, maar als je er dagelijks overheen moet, is het ontegenzeggelijk een stuk prettiger rijden. En het uitzicht blijft gelukkig onbedorven. Een kleine 2 jaar geleden werd heel voortvarend begonnen aan de werkzaamheden.

Het lijkt wel of er een 4-baans snelweg wordt aangelegd.

Binnen no time was aan het begin van onze straat het asfalt verdwenen (evenals het straatnaambordje), want de toegang tot de straat zou een aantal meters verlegd worden. Je kon de straat nog wel inrijden, na een meter of 20 kom je gewoon weer op asfalt, maar dat was bovenaan niet zichtbaar. Het zag eruit alsof er helemaal geen straat meer is. En toen vielen de werkzaamheden boven aan onze straat stil en werd een paar kilometer verderop doorgewerkt. Nu zijn we een jaar verder en wordt er weer gewerkt, maar we vrezen dat het nog wel een aantal jaren gaat duren voordat de boel klaar is. En het wordt een steeds grotere bouwput, geen mens kan ons nog vinden. Leveringen komen niet meer aan, gaan retour afzender, want adres is niet te vinden. Gisteren controle van de brandblussers, de beste man stond 500 meter verderop maar het duurde een kwartier voordat ik hem telefonisch had uitgelegd dat hij echt over die ‘bouwput’ heen moest rijden om in onze straat te komen. Gasten gaan aan het dwalen. Kortom, we waren het meer dan beu, er moest iets gebeuren.

Weg is de afslag naar onze straat, ook Karel kan hem niet meer vinden.
Vanaf de andere kant gezien, asfalt weg en doorgang afgesloten.
Je maakt nu een bocht en hobbelt vervolgens
richting deze alternatieve oprit. Tussen de blokken door kom je dan stukje verder weer op de weg. Als je tenminste weet waar je doorheen moet.

Dus heb ik aan de ‘chico’ die daar de hele dag met een bordje staat in plaats van een stoplicht gevraagd of we een papier met onze straatnaam erop op de wegafzettingsblokken mocht plakken, want dat geen mens onze straat nog kan vinden. Hij keek me aan en zei ‘hang maar op, no he visto nada’ – ik heb niks gezien. Benieuwd hoe lang het blijft hangen…… 

Duidelijk toch !

Het dak is gerepareerd, dat hopen we in ieder geval. Het heeft niet meer geregend dus het zal moeten blijken. Het was een frisse dag toen Pablo het dak op ging voor de reparatie. Het is frisjes vandaag Pablo, zei ik tegen hem. Frisjes, frisjes, pruttelde hij, het is hartstikke koud. Vervolgens trok hij demonstratief zijn dikke sweater omhoog, met daaronder nog een andere trui en daaronder nog weer een. Hij deed een dikke zwarte sjaal om en trok zijn capuchon over zijn hoofd. Toen ging hij het dak op. Zo’n beetje wat wij in Nederland doen als het -10 is 🥶. We hebben hem maar snel een beker warme koffie gegeven met een stroopwafel (van de Lidl en nog lekker ook). Die vond hij heerlijk, ik heb voor hem moeten opschrijven hoe ze heten (uitspreken kon hij het niet) en heb beloofd hem te waarschuwen als Lidl ze weer heeft.

¡Hace fresquito! Moet zeggen dat wijzelf het inmiddels toch ook wel wat sneller koud hebben. Went toch, zo’n warm klimaat. Volgende keer de foto van het, hopelijk, waterdichte dak!

En dan nog even het laatste baknieuws: