Deze week brak de oorlog uit in de Oekraïne, waarvan we dagelijks met afschuw de beelden volgen. Vergeleken daarmee zijn onze perikelen tamelijk onbelangrijk. Maar klein nieuws mag ook verteld worden voor degenen die het willen lezen, denk ik dan maar.

De afgelopen maand hebben me de moed, moraal en motivatie totaal ontbroken om een bericht te schrijven. Er is veel gebeurd en helaas niet in positieve zin.

Ik zal proberen om een heel lang verhaal enigszins kort te houden. Begin november tekenden we een ‘contrato de arras’, voorlopig koopcontract, voor een huis met appartement en de mogelijkheid tot het bouwen van nog een huis. In het buitengebied van El Paso, wel op flink hogere hoogte dan ons vorige huis, maar schitterend gelegen, dus een trui in de winter namen we op de koop toe. Superblij waren we, maar het leek ons toch beter om er nog even niet over te schrijven, want je weet maar nooit natuurlijk. Het zal niet de eerste keer zijn dat er hier op La Palma een koop niet doorgaat omdat er van alles niet klopt. Niet dat we daar erg bang voor waren, want we kochten immers van een Belgisch/Nederlandse ex-stel en niet van Palmeros. Onder ons gezegd, kloppen er dan nogal eens zaken niet, legaal of niet, het maakt hen vaak niet zoveel uit. Maar hier was alles, registro, kadaster, waterrechten, etc. goed geregeld, geen lijken in de kast. Half januari was de geplande overdracht.

Tot zover alles goed. Maarrrrrr, twee dagen voor de dag van overdracht begon het gedonder. De vlam was opeens in de pan geslagen tussen de verkoper en zijn ex, die al 20 jaar uit elkaar zijn. Een strijd tussen twee mensen die over onze hoofden werd uitgevochten. De overdracht op de geplande datum ging niet door, uiteindelijk bleek ook de volmacht van de ex niet te kloppen. Zij heeft zich toen teruggetrokken uit het verhaal, maar de verkoper wilde nog steeds aan ons verkopen. Dat beweerde hij althans. Maar steeds kwam hij met gezeur en vertraging, wekenlang sleepte alles zich voort. Vorige week opnieuw een afspraak met de notaris gepland, volmachten, echtscheidingspapieren, alles in orde om te tekenen. En weer kwam hij een dag later met een lijst met 6 onzinnige punten die volgens hem nog gecheckt moesten worden voordat er getekend kon worden. Allemaal bullshit.

Toen waren we het zat en hebben we de handdoek in de ring gegooid. Ons vermoeden en ook dat van de makelaar is dat hij daarop uit was, omdat hij denkt het huis nu voor veel meer geld te kunnen verkopen. Na de vulkaanuitbarsting zoeken immers zo veel mensen een huis en gaan de prijzen omhoog. Dus hebben we uiteindelijk alleen maar tijd verloren, zijn veel objecten intussen verkocht en zijn we terug bij af.

Ook bij vrienden is het fout gegaan. Zij hadden kort na de vulkaanuitbarsting een huis gekocht dat al vrij lang te koop stond. De eigenaar was dolblij dat hij het verkocht had, maakte zowat een rondedansje van vreugde. De overdracht zou volgens contract uiterlijk eind januari moeten plaatsvinden, met als voorwaarde dat de vulkaan opgehouden moest zijn. Dat was het geval vanaf kerst. Maar twee weken voor de overdracht zegt de goede man dat hij het huis niet uitgaat. Hij wil nog wel verkopen, maar pas over een maand of drie, vier op zijn vroegst, want zijn zonnepanelen-installatie zou kapot zijn. Door de as van de vulkaan. Ook lariekoek natuurlijk. Maar heel kras is wel dat hij ook nog eens weigert om de 10% aanbetaling terug te storten en de kopers een advocaat op hun dak stuurt. Het moet niet gekker worden.

Wij hadden in principe een huurhuis gevonden tot eind van dit jaar, maar omdat we vanaf 2e helft januari in ‘ons’ huis zouden gaan, hadden we dat opgezegd per 1 februari. Dus eindresultaat geen huis en ook geen huurhuis meer, want dat is intussen alweer aan anderen verhuurd. Karel bleef rustig, maar bij mij sloeg de paniek toen toch wel enigszins toe. Weer werden we liefdevol opgevangen door vrienden en diverse mensen zochten mee naar ander onderdak. Dat hebben we deze week gevonden. We hebben een huis gehuurd voor een half jaar met optie tot verlenging voor een jaar of meer. Contract is getekend, op 15 maart kunnen we erin. Pfff, eindelijk kunnen dan de koffers worden uitgepakt, hebben we een eigen plek. Voor zigeuners zijn we toch niet echt in de wieg gelegd, hebben we gemerkt. Vandaar uit kunnen we zien wat we verder gaan doen.  

De ‘bergkant’ van het huis, dit is de bovenste verdieping. Die bestaat uit twee kleinere appartementen. Eén voor de eigenaar die op Tenerife woont en 2x per jaar een weekje komt. In het andere woont een jonge apotheker.
De ‘klifkant’ van het huis. De onderste verdieping is geheel van ons. Met eigen tuin, groot overdekt terras (mét pingpong tafel, belangrijk voor Karel), een buitenkeuken en barbecue. Hier kunnen we het denk ik wel even volhouden.
Het huis ligt op de rand van een ijzingwekkende klif. Hoogtevrees moet je dus niet hebben!
Met een prachtig uitzicht op Tazacorte Puerto.

We kijken wederom naar een koophuis met verhuurmogelijkheden. Maar ook naar percelen om te bouwen. Er is inmiddels een decreto aangenomen wat het voor vulkaanslachtoffers mogelijk maakt om op landbouwgrond te bouwen. Want bouwgrond is er veel te weinig. Dit verruimt de mogelijkheden, maar dan moeten de eigenaren van de landbouwgrond natuurlijk nog altijd bereid zijn om te verkopen. Ook Frankrijk zit nog in ons achterhoofd als laatste optie. Een lijst met te koop staande objecten in de zuidelijke helft van Frankrijk ligt al klaar. We gaan het zien allemaal.

Diverse percelen hebben we alweer bekeken. En deze week waren we op het gemeentehuis van El Paso bij het Oficina Técnica om te vragen naar de mogelijkheden van een te koop staand landbouwperceel. Victor stond ons te woord en beantwoordde al onze vragen. Uiteindelijk vroeg hij ons ‘Wat kost dat perceel eigenlijk’ en ‘hebben jullie het al gekocht?’ Nee, dat hebben we nog niet. ‘Nou’, zei hij, ‘ik weet ook nog een mooi perceel voor veel minder geld. Ik kan het jullie meteen even laten zien’. Dus wij dachten het zal iets zijn dat via de gemeente gaat, want hij sprong op en liep naar buiten, zonder acht te slaan op verdere wachtenden voor de deur. In de auto vertelde hij ons dat het ging om een perceel grond van zijn zus, die in scheiding ligt en geld nodig heeft. Dat het onder werktijd was, deerde hem kennelijk niet in het minst. Heel bijzonder 😂.

Momenteel hebben we vrienden Brigitte en Rob op bezoek. Ze zouden vakantie vieren en komen klussen op onze nieuwe finca….. Gelukkig is Rob technisch tekenaar en hij heeft zijn vrijgekomen klustijd gebruikt om ons een aantal suggesties/ontwerpen voor (vakantie)huizen aan de hand te doen, mochten we inderdaad een perceel kopen en gaan bouwen. Het komt goed!