La Palma officieel corona-vrij  –  Watergedoe – Wandeling Barlovento

La Palma officieel corona-vrij – Watergedoe – Wandeling Barlovento

Gisteren is La Palma officieel corona-vrij verklaard. De laatste geregistreerde patiënt is genezen en er zijn geen nieuw gelokaliseerde besmettingen. Of dit helemaal waterdicht is, is de vraag, want nu eenmaal niet iedereen wordt getest, maar we zijn er blij mee. De boekingen beginnen langzaam weer op gang te komen en vanaf komende vrijdag hervat Transavia de vluchten naar La Palma. Ikzelf heb meteen maar de eerste vlucht naar Nederland geboekt . Nu ben ik weliswaar een dag te laat in Nederland voor de verjaardag van mijn moeder, maar nog op tijd om het in het weekend samen met de familie (in kleine kring) te vieren.

Donderdag zijn we naar Barlovento gereden in het noordoosten van het eiland om daar te wandelen. De planning was om vroeg te vertrekken, maar we moesten vooraf eerst nog even voor een akkefietje langs het kadaster op het gemeentehuis. Hadden een brief in de brievenbus gevonden dat er dinsdag iemand was langs geweest tijdens onze afwezigheid en of we op donderdag 25 juni wilden komen. We dachten we gaan er om 8 uur naar toe, dan rijden we rond 8.30 uur door naar het noorden. Helaas, we hadden intussen natuurlijk ook beter moeten weten. Een andere keer vertel ik wel wat het akkefietje betrof, weer een lang verhaal, maar we reden uiteindelijk om 11.15 uur weg uit Los Llanos, met tussendoor nog een tochtje terug naar huis voor een document dat we niet bij ons hadden. Je KUNT gewoon niets snel regelen op La Palma en toch denken we elke keer weer ‘dat gaan we even snel doen’. GAAT NIET !!

Maar afijn, we reden dus om 11.15 door. Het plan was om na afloop van de wandeling te gaan lunchen bij restaurant Meson del Mar in Puerto Espíndola, we hadden daarom alleen maar wat fruit en natuurlijk water meegenomen voor onderweg. Maar nu we pas zo laat konden starten, zou het wel een erg late lunch worden en aangezien ik ‘flauw’ word als ik niet regelmatig eet (iets waar Karel niks van begrijpt, hij kijkt me altijd een tikje meewarig aan als ik dat zeg), besloten we om dan maar even een bocadillo ‘te doen’ bij de kiosko in Los Sauces. Ook iets waar we nog steeds niet aan gewend zijn, maar dan in positieve zin, de soms onwaarschijnlijk lage prijzen die je op een terras betaalt. Twee flesjes agua con gaz en een heerlijk verse en warme (en flink formaat) bocadillo met kip/alioli en eentje met Palmese ‘queso blanco’ witte kaas. Totaal 6 euro. Los Sauces is een dorp waar niet zoveel te zien is, maar het heeft wel een levendige kern met een paar kroegjes en terrasjes, gewoon leuk om je even onder te dompelen in het Palmese dagelijkse leven.

De wandeling was mooi, door een bos wat een beetje de sfeer van Los Tilos had, door kleine, verstilde gehuchtjes als La Palmita en La Tosca met mooie drago’s en adembenemende uitzichten op de kust. We startten om 13h00 en deden er zo’n 2h30 over, bijna 9 km en 350 mtr stijgen en dalen.

Het weelderige groen in het noorden van La Palma
Prachtige drago bij La Palmita
Een nietig mens onder de hoge bomen
Diep onder ons de oceaan
Veel mooie uitzichten op zee

Daarna zijn we naar de zeezwembaden van La Fajana gegaan en hebben we heerlijk gezwommen. En, wat een verrassing, het café-restaurant La Gaviota met voor ons zo’n beetje het mooist gelegen terras van het eiland, was weer open. Maar we hebben er alleen wat gedronken, want wilden toch nog even iets gaan eten bij Meson del Mar. Helaas hadden we tevoren niet gecheckt of het eigenlijk wel weer geopend is, niet dus. Alle stoelen nog bovenop de tafels. Ook de andere restaurants op de weg terug die we altijd al eens wilden proberen, waren dicht. El Canal in Los Sauces – te vroeg – pas om 20h00 open, Chipi-Chipi – willen we al heel lang eens naar toe – dicht, vooralsnog alleen al mediodía, tussen de middag geopend, El Meson tegenover Casa Osmunda nog dicht. Casa Osmunda was wel open, maar te chic voor dat moment met onze wandelschoenen en zout-water haren. Dus naar huis en een bak maaltijdsoep uit de vriezer getrokken. Ook lekker. Heerlijke dag, het leek wel vakantie 😉 !

La Fajana
Bij de rand van het grootste bassin klappen de golven er soms enorm overheen
Uitzicht vanaf het terras van La Gaviota op de kust
en op de badderaars

Verder hadden we wat watergedoe. We hebben bij de koop van ons huis ook een waterrecht gekocht van de Comunidad de Agua Fuente del Pino. In 2018 zijn we gezamenlijk met de vorige eigenaars van ons huis naar het bureautje van de comunidad in El Paso geweest om het waterrecht op onze naam te laten overschrijven. Geen probleem, was zo gebeurd. Señor Fidel vertelde ons dat we jaarlijks een bedrag van 11 euro moeten betalen voor het doorgangsrecht door de leiding en dan druppelt er 24/7 water in onze tank. Dat zou zo’n 0,7 liter per minuut moeten zijn. Destijds hadden we al gemeten dat er maar 0,4 liter per minuut binnenkwam, maar dat kon volgens mijnheer Fidel af en toe fluctueren. Voor kennisgeving aangenomen. Alleen kwam er de laatste weken (of maanden wellicht al) nog maar 0,2 liter binnen, wel heel erg weinig.

Bijna antieke documenten
Je zou ze zo inlijsten

Het galerijwater komt vanuit de bergen aan in zgn ‘cajitas’, vanwaar dan weer diverse leidingen vertakken naar de eigenaren van de waterrechten. Op de cajita zit een groot hangslot en er is een ‘llavero’ – sleutelhouder – die voor de cajita verantwoordelijk is. Daar binnenin wordt met een ingenieus systeem van steentjes het water verdeeld. En we hadden al gehoord, dat als zo’n steentje verschuift (of verschoven wordt …) je opeens een stuk minder water krijgt. Of er kan vuil zitten. Of, nog veel vervelender, misschien zit er wel een lek ergens in de leiding vanaf de cajita. Nu hadden wij om te beginnen geen flauw idee waar onze cajita überhaupt stond en wie de llavero is. Zoveel andere dingen te doen gehad dat we ons daar nog helemaal niet mee bezig gehouden hadden, ook omdat we toch ook gemeentewater hebben. Daarom maar even nagevraagd bij de vorige eigenaar. Die wist ons te vertellen waar ‘onze’ cajita ongeveer zou moeten staan (zij verhuurden het huis voor onze komst al jarenlang aan iemand anders, dus wisten het ook niet meer zo heel precies). Met behulp van deze info en die van een buurman kwamen we erachter dat de cajita in de Camino Pastelero, een straat vlakbij, moest staan. Maar wie tegenwoordig de llavero was, dat wisten ze beiden niet.

Gelukkig bood weer een andere buurtbewoonster, Sandra, uitkomst. Het gezegde ‘beter een goede buur dan een verre vriend’ is weer eens bewezen. Zij hadden soortgelijk watergedoe gehad, wonen ongeveer even lang op La Palma als wij en zij was er helemaal in gedoken. Kent intussen zo’n beetje alle llaveros in de omgeving en wist ons meteen te vertellen ‘oh staat jullie cajita in de Pastelero? Daar is Don Francisco de llavero’ en ze had ook nog zijn telefoonnummer. Hurray hurray! Dus een whatsapp gestuurd aan Don Francisco, want geschreven kan ik het vooralsnog toch beter uitleggen dan gesproken. Foto’s erbij gedaan van de bewuste cajita en onze documenten. Ook had ik erbij gezet dat ik natuurlijk kon bellen als dat gemakkelijker was, maar dat hij dan niet te snel moest praten, omdat ik het anders waarschijnlijk niet zou kunnen volgen. Tot mijn grote verbazing (vaak hoor je gewoon niks totdat je uiteindelijk zelf toch maar belt) kwam die middag nog een app met de vraag of ik hem maar even wilde bellen. Dus diep ademgehaald en hup. Don Francisco stortte meteen een supersnelle vraag over me uit. Euhhhhh, perdón? Nog een keer kwam de vraag, nog net zo snel. Lo siento, no entiendo. Toen zei hij heel langzaam: ‘ik – zei – als – ik – te – snel – praat – dan – moet – je – het – zeggen’ 😊 😊.  Daarna ging het een stuk beter.

Onze cajita gevonden

Don Francisco blijkt zich momenteel op Gran Canaria te bevinden, waar hij een hartoperatie heeft ondergaan en nog tot half juli blijft om te revalideren. Maar de cajita is inderdaad de onze en alle documenten klopten. Echter, hij had contact gehad met señor Fidel van de comunidad en het bleek dat de 11 euro doorgangsrecht door de huurder nooit is betaald. Ook wij hadden sinds begin 2018 niet betaald, want waren ervan uitgegaan dat we daarvoor wel een rekening of op zijn minst een seintje zouden krijgen. Niet dus, je moet daar zelf aan denken en het ieder jaar gaan betalen. En dat zijn wij vergeten. Kortom, of we maar even het achterstallige bedrag wilden voldoen, dan zou het weer helemaal in orde komen met het water. Heel vreemd, want de huurder heeft dus wel al die jaren water gekregen en bij het overzetten van het waterrecht op onze naam in 2018 is er ook helemaal niet tegen ons gezegd dat er een betalingsachterstand was. Maar is uiteindelijk na zo’n 16 jaar de watertoevoer (bijna) dichtgedraaid. Is er misschien dit jaar pas gemerkt dat er niet meer betaald werd?? En dan maar gewoon afsluiten ipv even contact opnemen?? Wie zal het zeggen, maar volgens Don Francisco komt het allemaal goed als hij weer op het eiland is in juli.

Dan hadden we kort na het plaatsen van het vorige blogbericht nog een serieuze calima. Gelukkig maar een dag of twee maar ongelukkig ook met een nachtelijke regenbui. En dan is dit het resultaat:

We hadden dus weer wat te doen buiten.

En dan nog de lelijkste cactus uit onze tuin maar met een hele mooie bloem. Daar moet je wel voor wakker blijven, want hij (of zij??) bloeit alleen ’s nachts.

De Koningin van de Nacht
Palmerita Café, Amandelbloesemfeest Puntagorda en mooie wandeling Fuencaliente

Palmerita Café, Amandelbloesemfeest Puntagorda en mooie wandeling Fuencaliente

De afgelopen 2 weken hebben we privébezoek gehad en dan is het voor ons ook altijd een beetje vakantie. En aangezien de verbouwingen klaar zijn, hebben we nu ook tijd om de teugels wat te laten vieren. Dus zijn we met ons bezoek weer eens naar de Roque de los Muchachos gegaan, altijd mooi, we zijn naar het amandelbloesemfeest in Puntagorda geweest, hebben de dames geshopt (voor zover dat gaat op La Palma 😉) in Los Llanos en Santa Cruz en hebben we regelmatig gewandeld. Natuurlijk ook veel te veel gegeten en gesnoept, en dat heb ik gemerkt vanochtend op de weegschaal. Er moeten maatregelen genomen moeten worden voordat het uit de hand loopt!

Door een gast werden we kortgeleden attent gemaakt op een nieuw cafeetje vlakbij ons, in La Laguna. Palmerita Café, gelegen naast de pizzeria bij het stoplicht in La Laguna. Door ons nog niet eerder opgemerkt terwijl we er toch bijna dagelijks voorbijkomen, het zit een beetje verstopt achter een hoge haag. Maar het is leuk! Carin en Kiki, ons bezoek van de afgelopen weken, hebben er een week lang ontbeten en wij zijn ook een keer meegegaan. Het wordt gerund door een jong stel uit Valencia, geholpen door moeders. Je kunt er heerlijk en gezond ontbijten of lunchen (alles huisgemaakt) in de leuke tuin onder de klokketoren van La Laguna. Schrik niet wanneer de klok begint te slaan, hij hangt echt pal boven je hoofd. Wij hebben het ondervonden en schoten een meter van onze stoel toen het half elf sloeg. Maar ook binnen zitten is geen straf. Palmerita café is de hele week, behalve op maandag, geopend van 9 tot 18 uur, op zondag tot 14.00 uur.  Ook worden er soms op zaterdagmiddag muzikale evenementjes georganiseerd. Aanrader !

finca-paraiso-la-palma-palmerita-cafe
In de tuin bij Palmerita Café
ook binnen is het leuk
allemaal even lekker
een heerlijke Palmerita granola bowl met vers fruit en romige yoghurt. En dat voor 3 euro !

Het afgelopen weekend werd in Puntagorda in het noordwesten van La Palma het jaarlijkse amandelbloesemfeest (fiesta del almendro en flor) gehouden. In deze streek staan heel veel amandelbomen en in januari staan die prachtig in bloei. Hadden we nog nooit meegemaakt, omdat we niet eerder in januari op La Palma waren. Op zondag op weg naar een lunch bij Restaurante Azul in El Castillo (mmm, genieten) konden we het mooi combineren. Het was leuk, levendig, gezellig en druk. Kraampjes met allerhande lokale producten (nog een witte rieten hoed gekocht voor het grote ‘Los Indianos’ feest op 4 maart, maar daarover later meer) en hapjes en drankjes, er werden gratis amandelen en wijn uitgedeeld (waar we niet van genoten hebben, want véél te veel mensen aan het dringen) en natuurlijk was er muziek. Een swingende Dominicaanse groep en de groep Los Gofiones uit Gran Canaria, die traditioneel Canarische liederen zongen. Het was bijna jammer dat we door moesten naar het restaurant, volgende keer plannen we er niets omheen.

alles vol met caravans en campers. Waar komen die allemaal vandaan??
gezellig wat volk op de been
De groep ‘Los Gofiones’ uit Gran Canaria.
een filmpje van de Dominicaanse merengue-band

En zoals al gezegd hebben we ook een aantal keren heerlijk gewandeld. We zijn met Carin o.a. naar de Coladas van San Juan gelopen. Helaas trok het boven helemaal dicht toen we gingen klimmen, maar we zijn toch maar doorgelopen. Toch had het ook wel wat, de mistflarden gaven het landschap een mystiek sfeertje. Beetje Lord of the Rings, trollen en zo. Ook in de Baranco de las Angustias gewandeld en in het gebied bij het kerkje Virgin del Pino boven El Paso.

En heel mooi en voor ons ook nieuw was de Teneguia-rondwandeling in het ‘maanlandschap’ van Fuencaliente, het uiterste zuidpuntje van La Palma, uit het boekje van Siepko, ‘La Palma – ontdek de verborgen schatten’. De Teneguia is de jongste vulkaan op La Palma, die in 1971 nog is uitgebarsten. Die dag was de lucht strakblauw, schitterend weer. Het contrast tussen het zwarte lavalandschap waar we doorheen liepen en onder ons de blauwe oceaan was prachtig.

alles goed bewegwijzerd, zoals alle wandelpaden op La Palma
vulkaanlandschap met onder ons de oceaan
finca-paraiso-la-palma-teneguia-wandeling
op weg naar de Teneguia

We liepen door de wijnvelden van Fuencaliente. Een volkomen tegenstelling tot de Bourgondische wijngaarden, die in een frisgroen landschap in keurige rijtjes staan. Hier liggen de druiven bijna op de zwarte aarde en staan ze nogal rommelig door elkaar. Maar de wijn is lekker, daar is niets mis mee. Het eerste deel van de wandeling was het enorm winderig, is vaak zo daar in het zuiden. Later liepen we meer beschut en was er van de wind niet veel meer te merken. De eigenlijke beklimming van de Teneguia vulkaan hebben we niet gedaan. In het boekje stond aangegeven om de beklimming bij sterke wind niet te doen omdat dat niet zonder gevaar is, en dat kwam ons eigenlijk ook wel goed uit 😊. Volgende keer, misschien ….

beetje een rommelig zooitje, die wijngaarden
Teneguia blanco, een wijn van het zwarte land
lunchpauze in de zon (zonder wijn)
de Teneguia in volle glorie.
de lichtgekleurde rots ‘Roque Teneguia’ in het zwarte landschap, het gebied van de oorspronkelijke bewoners van La Palma
puf puf, laatste loodjes
Coladas de San Juan, keek op de week, domme tegelfout en eilandfauna/flora

Coladas de San Juan, keek op de week, domme tegelfout en eilandfauna/flora

Vorige week een prachtige wandeling gemaakt naar de Coladas van San Juan, het lavaveld boven Las Manchas. Met de auto naar Las Manchas gereden, geparkeerd aan de LP 212 en vandaar uit naar boven gelopen. Het was pittig (waarschijnlijk niet voor doorgewinterde bergwandelaars, maar voor ons, met name voor mij, toch wel, alhoewel we regelmatig wandelen). Een dikke 500 mtr stijgen en ook weer dalen natuurlijk. Het stijgen was zeer inspannend, je krijgt het er héééél erg warm van, maar bovenaan gekomen is de beloning groot. Het zwarte lavaveld ligt voor je en daar loop je dwars doorheen, schitterend. Van de afdaling krijg je het weliswaar niet zo warm, maar die was knap lastig. Er zaten echt steile stukken tussen, viel niet mee. Maar erg de moeite waard en als je dan weer beneden aangekomen op het terras van het dorpskroegje een biertje zit te drinken, dan voel je je ontzettend voldaan!

Finca Paraiso La Palma Coladas de San Juan

Een goed begaanbaar pad door het lavaveld

mooi, mooi, mooi

de inspannende klim alweer vergeten

bij de afdaling steeds zicht op het dal

Nog eentje dan, tijdens de afdaling

De week was goed gevuld. Vorige week hebben we uiteindelijk de benodigde documenten overhandigd gekregen van Onice, de installateur (die overigens erg goed werken), waarin verklaard wordt dat de electriciteit van ons huis op norm is, zodat we het abonnement op onze naam konden overzetten, want dat was nog altijd niet gebeurd. Dus samen met de vorige bewoner vorige week vrijdag om 10.00 uur naar Endesa in Los Llanos. Helaas hadden we er geen rekening mee gehouden dat Endesa al om 8 uur open gaat en we dus zo’n 10 personen voor ons hadden. Er zijn 2 bureaus, maar er was er maar 1 bemand en de medewerker moest tussendoor ook nog de telefoon beantwoorden. We hadden geen zin in anderhalf uur (of meer) wachten, dus besloten om op maandag terug te komen. Om 16.00 uur, meteen na de middagsluiting, zodat we (hopelijk) de eersten zouden zijn. We waren er om 15.50 uur en er zat al iemand anders te wachten. Kort na ons arriveerden er meer mensen, maar gelukkig waren we dus nummer 2. Omdat we inmiddels weten dat vaak de gekste documenten gevraagd worden, hadden we ons hele ‘verhuisdossier’ meegenomen met NIE-nummers (fiscaal nummer), identiteitsbewijzen, residencia, koopakte, etc. etc. En wonderbaarlijk vlot was de boel toen geregeld.

Dinsdag met onze ouwe Max naar de dierenarts, omdat we vonden dat hij toch wel heel erg veel hijgt en erg lang nodig heeft om te ‘recupereren’ na het uitlaten of rondje lopen op het terrein. Het is natuurlijk een oud beest maar toch maar even laten kijken. Bloedanalyse gedaan en röntgenfoto van het hart gemaakt, alles naar omstandigheden nog prima in orde, een pilletje dat hij al had met een halfje verhoogd. Wel zware artrose, maar daar is, behalve pijnstillers, weing aan te doen. Onze vriend kost ons inmiddels een kapitaal aan medicijnen, maar ja, je doet het toch maar weer. En hij lijkt er baat bij te hebben, is nu veel sneller weer bijgekomen.

Woensdag naar de bank ivm ziektekostenverzekering. Hadden in maart al een offerte opgevraagd, maar het was door de drukte blijven liggen. Nu wilden we knopen doorhakken, bleek offerte verlopen, maar wat blijkt, de nieuwe offerte is lager! Was ook al het geval met de verzekering voor het huis. Daar hadden we in november een offerte voor opgevraagd en toen we die in maart wilden afsluiten, bleek de premie ook opeens aanzienlijk lager te zijn geworden. Kijk, dat is nog eens zaken doen.

En gisteren voor het eerst naar een Spaanse arts. Dermatoloog, kleinigheid maar wel vervelend, dus na het een paar weken te hebben uitgesteld toch maar een afspraak gemaakt. Ik heb bewust niet gevraagd of hij misschien ook Engels of Duits sprak (hij bood het ook niet aan, dus zal wel niet), moest maar gewoon voor de leeuwen. En het ging eigenlijk prima, sympathieke man ook (mag ook wel voor dat geld, € 70,= voor het consultje…., maar onze Franse verzekering is nog even geldig). Dus die drempel ook weer genomen.

Natuurlijk zijn de ‘albañiles’ stug doorgegaan met de verbouwing. De vloertegels zijn afgemaakt, grotendeels gevoegd ook en er is begonnen met het betegelen van de badkamers. En daar ging het bijna fout. Door mijn eigen stommiteit, moet ik bekennen. We hebben ervoor gekozen om de tegels rustig en licht te houden en met accessoires en badmeubel kleur erin te brengen, maar wel hebben we voor beide badkamers andere tegels genomen. Licht dus, met een decoratieve reliëf rand in dezelfde tint. En ik had niet goed opgelet en de reliëf-randen verwisseld. Nu zijn de tegels voor de ene badkamer wit en voor de andere net niet wit. Dus toen Karel kwam melden dat de eerste badkamer betegeld was en we gingen kijken, zei ik, ‘Komt dat door de lichtval dat de rand donkerder lijkt?’ Kwartje viel nog niet. En volgens mij hebben mannen daar sowieso minder oog voor! Maar het bleef toch in m’n hoofd zitten, vreemd, zo’n lichtval. Dus die pakken tegels eens nader bekeken. En jawel, ik kreeg het opeens heel erg warm, verkeerde rand genomen. Terwijl Karel bij het uitkiezen nog wel gezegd had ‘dat gaat vast fout’. Dus .. ‘Pedro ……, hay un pequeño problema’. Intussen was de badkamervloer ook betegeld en dat was nog niet droog, mocht nog niet over gelopen worden. En ja, kans op breken bij verwijderen, we hadden maar net genoeg tegels. Maar wat moet dat moet. Dus een van de heren staand in de gaten langs de rand van de vloer waar nog gesneden tegels in moesten de rand er weer uitgehaald. Alles heel gebleven gelukkig en nu zit de goede rand erin. Pfffffffffff.

begonnen met de wandtegels, schiet lekker op

rand er weer uit, vergeten te fotograferen met de verkeerde rand

deze zat erin, net een tintje minder wit

het is goedgekomen, de juiste zit erin

En dan een stukje fauna van het eiland, hagedissen en gekko’s. Zagen we in de Bourgogne al behoorlijk wat hagedissen zodra de zon zich liet zien, hier zien we het tienvoudige, en ook grotere soorten. Ze zitten in de tuin, schieten over het terras, over muren, rennen elkaar achterna, maar komen gelukkig niet in huis. Ze zijn er alleen als de zon schijnt, zodra die weg is, zijn ze nergens meer te bekennen. De gekko daarentegen zie je alleen ’s avonds en ook veel minder dan de hagedis. Het is een vertederend diertje dat een soort van zuignapjes aan z’n poten heeft, waarmee hij over muren en plafonds loopt. Ze zijn alleen ’s avonds actief en eten insecten, nuttige diertjes dus. Hij maakt een geluid dat een beetje op het woord ‘gekko’ lijkt, vandaar de naam. We hebben er tot nu toe pas 2x een in huis gehad, maar aangezien ze geen vlieg (nou ja, die nu net wel dus) kwaad doen en er geen risico is dat ze naar beneden vallen op je hoofd, laten we het maar gewoon, op een gegeven moment zijn ze weer weg. Geen foto van de hagedissen, want vanochtend was het heel zonnig, maar inmiddels is het bewolkt en is er geen hagedis meer te zien. Andere keer.

een gekko aan het plafond

Ter afsluiting nog een paar mooie bloemen.

nog een bloeiende cactus in de tuin

In afwachting van onze spullen

In afwachting van onze spullen

Alweer een week op het eiland. Na ons verblijf in het vakantiehuisje, hebben we vannacht voor het eerst in ons eigen huis geslapen. Nog zonder spullen, de container komt maandag, in een bed dat de vorige eigenaar heeft achtergelaten (twijfelaar, 1,20 breed, lekker knus), dus een paar dagen soort van kamperen. De afgelopen week veel zaken geregeld, overdracht van het huis bij de notaris, de empadronamiento – inschrijving bij de gemeente, kadasterzaken, geïnformeerd naar de procedure voor het invoeren van de auto + afspraak gemaakt voor de keuring, samen met aannemer tegels, sanitair, badmeubels, keukens uitgezocht voor de appartementen, aanleg internet en vaste telefoonlijn geregeld, etc. Onderstaand enkele foto’s vanuit diverse plekjes in de tuin, waar we nog  best wat werk (😊 understatement) aan hebben (6.000 m2), gelukkig komt een professional ons helpen.

finca paraiso La Palma uitzicht

Uitzicht vanaf het terras tussen ons huis en de appartementen.

Finca Paraiso La Palma

Naar het hoger gelegen gedeelte van de tuin.

Finca Paraiso La Palma

Onze eigen citroenen groeien al goed.

Finca Paraiso La Palma uitzicht

Uitzicht vanaf het terras over de Atlantische Oceaan.

Finca Paraiso La Palma appartement

Naar het lager gelegen appartement.

 

Een nieuw avontuur !

Een nieuw avontuur !

Hier gaan wij vanaf komend winterseizoen enkele appartementen verhuren.

Na 15 geweldige jaren in de Bourgogne laten wij Manoir Bonpassage achter in de bekwame handen van Ruud en Annemiek, de nieuwe eigenaars. Wijzelf gaan eind deze maand verhuizen naar La Palma, ‘la isla bonita’ (het mooie eiland), een van de kleinere Canarische Eilanden. La Palma is een heel groen eiland met een prachtige natuur en, voor ons heel belangrijk, zonder massatoerisme. Relaxed, geen hoogbouw of all inclusive resorts, maar kleinschalige accommodaties. Geen overvolle stranden maar diverse intieme strandjes, sfeervolle dorpjes en stadjes en niet te vergeten oneindige wandelmogelijkheden.

De dozen stapelen zich op

De dozen stapelen zich op

Roque de los Muchachos, hoogste punt op La Palma 2400 mtr

Roque de los Muchachos, hoogste punt op La Palma 2400 mtr

 Las Tricias, in het mooie noordwesten van La Palma

Las Tricias, in het mooie noordwesten van La Palma

Eén van de stranden op La Palma

Eén van de stranden op La Palma

Op dit blog zullen wij regelmatig berichten plaatsen over onze belevenissen en de vorderingen van de verbouwing van de appartementen.

Wilt u ons volgen? Schrijft u zich dan in op deze pagina.

A bientôt !  hasta pronto  Karel & Marja Brummer Finca Paraiso-Karel-en-Marja-Brummer