kruistocht in wandelbroek – ingesloten – nog altijd geen asfalt – gat in dak

kruistocht in wandelbroek – ingesloten – nog altijd geen asfalt – gat in dak

Vandaag is het de dag van de grote autorally van Los Llanos. Dat betekent concreet dat we zo’n beetje de hele dag ingesloten zitten, want alle doorgaande wegen rondom ons zijn afgesloten, en dat we een hoop lawaai horen, want het parcours loopt vlak onder ons door. Donderdagavond ging ik onze wekelijkse portie eieren ophalen bij Victor en Milly, Spaanse onderburen, en daar stond onder de carport een raceautootje met knalgele spoilers en velgen, volledig bedekt met reclames, waarvan Victor met open portier de motor liet brullen. Zo’n kwartier lang. De bedoeling hiervan was mij niet geheel duidelijk. Kijken of de motor nog startte? Of het gaspedaal nog wel reageerde bij indrukken? Warmdraaien voor de opening van de rally op vrijdagmiddag? Afijn, Victor doet ook mee dus. Drie jaar geleden verraste de rally ons, toen hadden we een dagje uit gepland maar kwamen we tot de ontdekking dat we tussen 9h30 – 12h00 en van 13h00 – 15h30 niet verder kwamen dan 200 mtr van ons huis. Maar nu zagen we al een week geleden overal de aankondigingen liggen/hangen voor vandaag. Drie jaar geleden hingen die er waarschijnlijk ook, maar toen wisten we nog niet dat de A4’tjes die overal onder stenen op muurtjes liggen behalve overlijdensaankondigingen vaak ook zeer relevante informatie kunnen bevatten.

Dus zorgden we dat alle boodschappen in huis zijn en planden we een rustige dag thuis. De lunch met vrienden in een restaurant, die we, ons nog onbewust van de rally, een paar weken geleden voor vandaag afspraken, hebben we maar doorgeschoven naar morgen, als de rust is weergekeerd. In plaats daarvan koken we zelf lekker voor vanavond, alle tijd immers (kip cacio e pepe in bagna cauda – kip uit de oven in een saus met ansjovis, witte wijn, room en parmezaanse kaas – en sinaasappel-speculaassoufflé) en heb ik ook tijd om weer eens een blogbericht te schrijven. De ochtendwandeling besloot ik nog wel te doen, het tweede deel van mijn traject loopt over het rally-parcours, maar het spektakel zou immers pas om 9h30 beginnen. Tegen 9 uur kwam ik aan bij het deel dat over het raceparcours gaat. Alles was al afgezet met dranghekken en linten, er stonden al ‘mannetjes’ bij de kruispunten, op veel plaatsen zaten al groepjes mensen genoeglijk aan de kant met tafels en stoelen en zelfs was er ergens al een barbecue aangestoken. Een waar volksfeest dus. Helaas hebben we intussen ook al een paar keer gillende sirenes gehoord. Bij de rally van twee jaar geleden is er hier vlak bij een auto gruwelijk uit de bocht gevlogen, en dwars door de afrastering heen een paar meter naar beneden gestort. Maar ja, is nu eenmaal het risico van het vak waarschijnlijk.

Eind februari hadden we als buurt een bespreking met onder anderen de burgemeester van Los Llanos over het project ‘asfalteren van de Camino Campitos’. Er werd ons toegezegd dat er de daaropvolgende week begonnen zou worden en dat de klus in zo’n 3½ à 4 maanden geklaard zou zijn. Alle buurtbewoners helemaal ‘feliz’, want het stof en de slechte staat van de weg zijn we allemaal meer dan beu. En zowaar werd er inderdaad een week later begonnen met het werk. Zeer voortvarend werd de straat stukje voor stukje open gemaakt, werden er leidingen etc. vernieuwd, werden er voorbereidingen gedaan voor het plaatsen van straatverlichting en werd de weg vervolgens weer dichtgegooid. Tegen eind april was het hele stuk klaar voor asfalteren. Maar toen viel helaas de grote stilte in. Het was ook eigenlijk te mooi om waar te zijn. Op La Palma loopt namelijk nooit iets volgens planning. Toch hoop je steeds weer, tegen beter weten in, dat het misschien déze keer wel klopt. Niet dus. Bij navraag bij de gemeente werd ons verteld dat de aannemer die de klus moet klaren vergeten was enkele documenten in te leveren bij de desbetreffende autoriteiten. Toen ze daarachter kwamen en alsnog de formaliteiten vervulden, was de fabriek die het asfalt moet leveren wegens zomerpauze 2 maanden (!!) gesloten. In september zijn we de eersten ………. In onze Noord-Europese ogen is het ongekend en onvoorstelbaar dat een fabriek 2 maanden sluit voor zomervakantie. Wil men niet verdienen of zo? Maar hier kijkt niemand ervan op. Zou de Camino Campitos voor het einde van het jaar geasfalteerd zijn? We wachten het maar weer af.

Deze week is er een gat in ons dak gemaakt. In de op het noorden gelegen muur van onze eetkamer zitten weliswaar 3 ramen, maar door de oriëntatie op het noorden, is het er vooral bij bewolkt weer tamelijk donker. En dat zinde ons niet, we zijn ‘mensen van het licht’, zo te zeggen. Dus wilden we een daklicht in ons Canarische dak. Met melkglas, dat voorkomt dat de zon er doorheen schijnt, maar laat wel veel licht door. Alex, de aannemer wilde er eerst helemaal niet aan beginnen. Het onderwerp ‘daken’ is op La Palma nogal heikel namelijk. Veel (oudere) daken lekken hier en waarom zou je in een dak dat dicht is in hemelsnaam een gat gaan maken?? Toch wilden we het. Na 1½ jaar het onderwerp met enige regelmaat bij hem ter sprake te hebben gebracht en de verschillende mogelijkheden besproken te hebben, was hij zover dat hij de klus aannam.

Het begin is gemaakt, geen weg meer terug 😬😬
Pablo aan het werk

Dus de afgelopen week hebben we gruwelijk in het stof en het lawaai gezeten en nu zitten we met dat gat. Dat vooralsnog is afgesloten met planken waar de zon gezellig doorheen kiert. Alex keek omhoog en zei somber ‘nu moeten we het weer lekdicht zien te krijgen’, maar dat maakte op ons geen indruk, want hij moppert vooraf altijd en ziet van alles dat fout kan gaan, maar krijgt het uiteindelijk ook altijd weer voor elkaar. Maandag komt Fran, de ‘carpintero de aluminio’, om het aluminium kozijn te plaatsen, waarna het glas besteld gaat worden. Voor hem is het ook nieuw, hij zei ons ‘nadie lo hace’ – niemand doet dat. Toch hebben we hier en daar al wel wat huizen gezien met een dakraam. Waarschijnlijk ook van die rare extranjeros als wij.

Voorlopig zitten we er zo bij. Regenen doet het gelukkig (bijna) nooit in juli. 🙏🙏🙏

Een tijdje geleden hebben we een mooie wandeling gemaakt in Breña Alta, aan de oostkant van het eiland. De bronnen- en kruizentocht van San Pedro. Heel bijzonder, halverwege de wandeling kom je opeens uit bij een nis in de bergwand waar vele kruizen en heiligenbeeldjes te bewonderen zijn.

Een bron onderweg waar we onze waterflesjes konden vullen
Er staan zelfs een paar stoeltjes, voor als je even tot bezinning wilt komen.
De plantjes worden goed verzorgd.
Ook ter plekke van takken gemaakte kruisjes staan er.
Een gezegende plek voor een pauze tijdens onze kruistocht in wandelbroek.
Prachtige varens en gatenplanten ook onderweg.
Uitzicht over San Pedro.
Dit grappige vakantiehuisje kwamen we onderweg tegen. Zou de Kever bij de huurprijs inbegrepen zijn?

Nog een paar tuinfoto’s.

Onze privé tuin is echt mooi geworden.
En de tuin bij Abajo. De washingtonia palm die toen we in 2018 aankwamen nog heel klein was, begint al op een echte boom te lijken.
La Palma officieel corona-vrij  –  Watergedoe – Wandeling Barlovento

La Palma officieel corona-vrij – Watergedoe – Wandeling Barlovento

Gisteren is La Palma officieel corona-vrij verklaard. De laatste geregistreerde patiënt is genezen en er zijn geen nieuw gelokaliseerde besmettingen. Of dit helemaal waterdicht is, is de vraag, want nu eenmaal niet iedereen wordt getest, maar we zijn er blij mee. De boekingen beginnen langzaam weer op gang te komen en vanaf komende vrijdag hervat Transavia de vluchten naar La Palma. Ikzelf heb meteen maar de eerste vlucht naar Nederland geboekt . Nu ben ik weliswaar een dag te laat in Nederland voor de verjaardag van mijn moeder, maar nog op tijd om het in het weekend samen met de familie (in kleine kring) te vieren.

Donderdag zijn we naar Barlovento gereden in het noordoosten van het eiland om daar te wandelen. De planning was om vroeg te vertrekken, maar we moesten vooraf eerst nog even voor een akkefietje langs het kadaster op het gemeentehuis. Hadden een brief in de brievenbus gevonden dat er dinsdag iemand was langs geweest tijdens onze afwezigheid en of we op donderdag 25 juni wilden komen. We dachten we gaan er om 8 uur naar toe, dan rijden we rond 8.30 uur door naar het noorden. Helaas, we hadden intussen natuurlijk ook beter moeten weten. Een andere keer vertel ik wel wat het akkefietje betrof, weer een lang verhaal, maar we reden uiteindelijk om 11.15 uur weg uit Los Llanos, met tussendoor nog een tochtje terug naar huis voor een document dat we niet bij ons hadden. Je KUNT gewoon niets snel regelen op La Palma en toch denken we elke keer weer ‘dat gaan we even snel doen’. GAAT NIET !!

Maar afijn, we reden dus om 11.15 door. Het plan was om na afloop van de wandeling te gaan lunchen bij restaurant Meson del Mar in Puerto Espíndola, we hadden daarom alleen maar wat fruit en natuurlijk water meegenomen voor onderweg. Maar nu we pas zo laat konden starten, zou het wel een erg late lunch worden en aangezien ik ‘flauw’ word als ik niet regelmatig eet (iets waar Karel niks van begrijpt, hij kijkt me altijd een tikje meewarig aan als ik dat zeg), besloten we om dan maar even een bocadillo ‘te doen’ bij de kiosko in Los Sauces. Ook iets waar we nog steeds niet aan gewend zijn, maar dan in positieve zin, de soms onwaarschijnlijk lage prijzen die je op een terras betaalt. Twee flesjes agua con gaz en een heerlijk verse en warme (en flink formaat) bocadillo met kip/alioli en eentje met Palmese ‘queso blanco’ witte kaas. Totaal 6 euro. Los Sauces is een dorp waar niet zoveel te zien is, maar het heeft wel een levendige kern met een paar kroegjes en terrasjes, gewoon leuk om je even onder te dompelen in het Palmese dagelijkse leven.

De wandeling was mooi, door een bos wat een beetje de sfeer van Los Tilos had, door kleine, verstilde gehuchtjes als La Palmita en La Tosca met mooie drago’s en adembenemende uitzichten op de kust. We startten om 13h00 en deden er zo’n 2h30 over, bijna 9 km en 350 mtr stijgen en dalen.

Het weelderige groen in het noorden van La Palma
Prachtige drago bij La Palmita
Een nietig mens onder de hoge bomen
Diep onder ons de oceaan
Veel mooie uitzichten op zee

Daarna zijn we naar de zeezwembaden van La Fajana gegaan en hebben we heerlijk gezwommen. En, wat een verrassing, het café-restaurant La Gaviota met voor ons zo’n beetje het mooist gelegen terras van het eiland, was weer open. Maar we hebben er alleen wat gedronken, want wilden toch nog even iets gaan eten bij Meson del Mar. Helaas hadden we tevoren niet gecheckt of het eigenlijk wel weer geopend is, niet dus. Alle stoelen nog bovenop de tafels. Ook de andere restaurants op de weg terug die we altijd al eens wilden proberen, waren dicht. El Canal in Los Sauces – te vroeg – pas om 20h00 open, Chipi-Chipi – willen we al heel lang eens naar toe – dicht, vooralsnog alleen al mediodía, tussen de middag geopend, El Meson tegenover Casa Osmunda nog dicht. Casa Osmunda was wel open, maar te chic voor dat moment met onze wandelschoenen en zout-water haren. Dus naar huis en een bak maaltijdsoep uit de vriezer getrokken. Ook lekker. Heerlijke dag, het leek wel vakantie 😉 !

La Fajana
Bij de rand van het grootste bassin klappen de golven er soms enorm overheen
Uitzicht vanaf het terras van La Gaviota op de kust
en op de badderaars

Verder hadden we wat watergedoe. We hebben bij de koop van ons huis ook een waterrecht gekocht van de Comunidad de Agua Fuente del Pino. In 2018 zijn we gezamenlijk met de vorige eigenaars van ons huis naar het bureautje van de comunidad in El Paso geweest om het waterrecht op onze naam te laten overschrijven. Geen probleem, was zo gebeurd. Señor Fidel vertelde ons dat we jaarlijks een bedrag van 11 euro moeten betalen voor het doorgangsrecht door de leiding en dan druppelt er 24/7 water in onze tank. Dat zou zo’n 0,7 liter per minuut moeten zijn. Destijds hadden we al gemeten dat er maar 0,4 liter per minuut binnenkwam, maar dat kon volgens mijnheer Fidel af en toe fluctueren. Voor kennisgeving aangenomen. Alleen kwam er de laatste weken (of maanden wellicht al) nog maar 0,2 liter binnen, wel heel erg weinig.

Bijna antieke documenten
Je zou ze zo inlijsten

Het galerijwater komt vanuit de bergen aan in zgn ‘cajitas’, vanwaar dan weer diverse leidingen vertakken naar de eigenaren van de waterrechten. Op de cajita zit een groot hangslot en er is een ‘llavero’ – sleutelhouder – die voor de cajita verantwoordelijk is. Daar binnenin wordt met een ingenieus systeem van steentjes het water verdeeld. En we hadden al gehoord, dat als zo’n steentje verschuift (of verschoven wordt …) je opeens een stuk minder water krijgt. Of er kan vuil zitten. Of, nog veel vervelender, misschien zit er wel een lek ergens in de leiding vanaf de cajita. Nu hadden wij om te beginnen geen flauw idee waar onze cajita überhaupt stond en wie de llavero is. Zoveel andere dingen te doen gehad dat we ons daar nog helemaal niet mee bezig gehouden hadden, ook omdat we toch ook gemeentewater hebben. Daarom maar even nagevraagd bij de vorige eigenaar. Die wist ons te vertellen waar ‘onze’ cajita ongeveer zou moeten staan (zij verhuurden het huis voor onze komst al jarenlang aan iemand anders, dus wisten het ook niet meer zo heel precies). Met behulp van deze info en die van een buurman kwamen we erachter dat de cajita in de Camino Pastelero, een straat vlakbij, moest staan. Maar wie tegenwoordig de llavero was, dat wisten ze beiden niet.

Gelukkig bood weer een andere buurtbewoonster, Sandra, uitkomst. Het gezegde ‘beter een goede buur dan een verre vriend’ is weer eens bewezen. Zij hadden soortgelijk watergedoe gehad, wonen ongeveer even lang op La Palma als wij en zij was er helemaal in gedoken. Kent intussen zo’n beetje alle llaveros in de omgeving en wist ons meteen te vertellen ‘oh staat jullie cajita in de Pastelero? Daar is Don Francisco de llavero’ en ze had ook nog zijn telefoonnummer. Hurray hurray! Dus een whatsapp gestuurd aan Don Francisco, want geschreven kan ik het vooralsnog toch beter uitleggen dan gesproken. Foto’s erbij gedaan van de bewuste cajita en onze documenten. Ook had ik erbij gezet dat ik natuurlijk kon bellen als dat gemakkelijker was, maar dat hij dan niet te snel moest praten, omdat ik het anders waarschijnlijk niet zou kunnen volgen. Tot mijn grote verbazing (vaak hoor je gewoon niks totdat je uiteindelijk zelf toch maar belt) kwam die middag nog een app met de vraag of ik hem maar even wilde bellen. Dus diep ademgehaald en hup. Don Francisco stortte meteen een supersnelle vraag over me uit. Euhhhhh, perdón? Nog een keer kwam de vraag, nog net zo snel. Lo siento, no entiendo. Toen zei hij heel langzaam: ‘ik – zei – als – ik – te – snel – praat – dan – moet – je – het – zeggen’ 😊 😊.  Daarna ging het een stuk beter.

Onze cajita gevonden

Don Francisco blijkt zich momenteel op Gran Canaria te bevinden, waar hij een hartoperatie heeft ondergaan en nog tot half juli blijft om te revalideren. Maar de cajita is inderdaad de onze en alle documenten klopten. Echter, hij had contact gehad met señor Fidel van de comunidad en het bleek dat de 11 euro doorgangsrecht door de huurder nooit is betaald. Ook wij hadden sinds begin 2018 niet betaald, want waren ervan uitgegaan dat we daarvoor wel een rekening of op zijn minst een seintje zouden krijgen. Niet dus, je moet daar zelf aan denken en het ieder jaar gaan betalen. En dat zijn wij vergeten. Kortom, of we maar even het achterstallige bedrag wilden voldoen, dan zou het weer helemaal in orde komen met het water. Heel vreemd, want de huurder heeft dus wel al die jaren water gekregen en bij het overzetten van het waterrecht op onze naam in 2018 is er ook helemaal niet tegen ons gezegd dat er een betalingsachterstand was. Maar is uiteindelijk na zo’n 16 jaar de watertoevoer (bijna) dichtgedraaid. Is er misschien dit jaar pas gemerkt dat er niet meer betaald werd?? En dan maar gewoon afsluiten ipv even contact opnemen?? Wie zal het zeggen, maar volgens Don Francisco komt het allemaal goed als hij weer op het eiland is in juli.

Dan hadden we kort na het plaatsen van het vorige blogbericht nog een serieuze calima. Gelukkig maar een dag of twee maar ongelukkig ook met een nachtelijke regenbui. En dan is dit het resultaat:

We hadden dus weer wat te doen buiten.

En dan nog de lelijkste cactus uit onze tuin maar met een hele mooie bloem. Daar moet je wel voor wakker blijven, want hij (of zij??) bloeit alleen ’s nachts.

De Koningin van de Nacht
Klaar voor la nueva normalidad – Dragobos aangeplant – Watergedoe – Wandelingen El Riachuelo en Nambroque

Klaar voor la nueva normalidad – Dragobos aangeplant – Watergedoe – Wandelingen El Riachuelo en Nambroque

We zitten sinds afgelopen maandag in Fase 3 van de desescalada, op 21 juni is de estado de alarma voorbij en zijn we aangekomen in de nueva normalidad. We zijn weer naar het strand geweest in Puerto Naos. Ook hebben we weer gegeten bij de kiosko in de haven van Tazacorte en pizza verorberd bij de midgetgolfbaan in Las Norias (beide heerlijk). Het leven wordt normaler en normaler. Nu kijken we uit naar het moment dat we opnieuw gasten krijgen. In juli zullen er weer buitenlandse toeristen naar Spanje mogen komen, maar definitieve data zijn nog niet bekend en ook is het nog de vraag welke luchtvaartmaatschappijen hun vluchten hervatten en welke niet. TUI België heeft alle vluchten naar La Palma tot november gecanceld. De vraag is wat Transavia gaat doen, volgende week schijnt bekend te worden gemaakt naar welke bestemmingen er in juli en augustus weer gevlogen gaat worden. Volgens het RIVM kan er veilig gevlogen worden, daar zijn wij het uiteraard mee eens 😉 en hopelijk kijken de potentiële La Palma-gangers er ook zo tegenaan . We duimen, want we zijn zo langzamerhand wel toe aan wat meer reuring om ons heen.

In ieder geval zijn wij klaar voor ‘la nueva normalidad’ met hele hippe mondkapjes, gemaakt door Emelie uit Tazacorte.

Eigenlijk kan het natuurlijk niet, een Feyenoord supporter met een mondkapje waar Amsterdam op staat !

De afgelopen week heeft Karel de 8 dragobomen geplant en is ons ‘dragobos’ een feit. Ook de overige planten die we gekocht hebben bij de Vivero Insular hebben hun plekje gevonden. En nu véél geduld hebben, want drago’s groeien langzaam.

Op de plek waar ze moeten komen.
En hij zag dat het goed was.

We hebben maar van de lock-down gebruik gemaakt om nog wat werkzaamheden in appartement Arriba te doen. De scheidingswand die daar geplaatst is, is gemaakt met gipsplaten. Helaas was de naad tussen twee platen niet goed aangesmeerd/gevuld, waardoor er over de volle breedte van de muur een band liep. Overdag nauwelijks zichtbaar, maar ’s avonds bij kunstlicht wel (daardoor destijds pas na muurverven etc. ontdekt…) en dus lelijk. Alleen betekende dat dat alles weer uit het appartement moest en keuken en kasten afgeplakt/afgedekt moesten worden want er zou flink geschuurd gaan worden. Opnieuw een grote stofbende. En daar hadden we helemaal geen zin in en bovendien waren er steeds gasten, dus hadden we eigenlijk ook geen mogelijkheid om het te laten doen. Maar nu hadden we geen excuus meer. Althans dat vond Karel, ik was er eigenlijk al helemaal aan gewend. Dus de aannemer gebeld en die is deze week keurig gekomen om de wand netjes te maken. Het laatste stukje schuren moet nog gebeuren maar daarna kunnen wij weer lekker aan de slag om alles stofvrij te maken en opnieuw te verven. Hebben we wat te doen.

Sneeuw op La Palma ??
Stofzuigen, muur afsoppen en verven. En hopen dat de band niet meer zichtbaar is. Waarna het grote schoonmaken kan beginnen.

Als afsluiter nog wat foto’s van mooie wandelingen die we de afgelopen week gemaakt hebben. Vorige week zondag in het gebied El Riachuelo in El Paso en gisteren zijn we naar de top van de Nambroque vulkaan gelopen.

Wandeling door de Riachuelo – uitzicht over het dal vanaf de Mirador de la Laja Azul

Wat flora van onderweg:

En de wandeling gisteren naar de top van de Nambroque. Om 9 uur gestart bij El Pilar en om 13h45 terug bij de auto. Wandeling was 13,3 km met 500 mtr stijgen en dalen en twee relaxte stops onderweg om wat te eten. Een schitterende wandeling. De eerste 3 uur kwamen we he-le-maal niemand tegen. Toen we net van de top van de Nambroque naar beneden kwamen, kwamen er twee wandelaars naar boven gelopen. Een stuk verder naar beneden richting El Pilar kwamen we nog 3 personen tegen. En dat was het. Verder één met de natuur, geweldig!

Zicht op de top van de Birigoyo en de Caldera.
Stukje van de Cumbre met daarachter de Atlantische Oceaan
Picknick onderweg
Uitzicht vanaf de picknick-plek.
Deze ‘chicas’ hadden veel belangstelling voor ons.
De krater van de Hoyo Negro, ontstaan na de laatste uitbarsting van de Pico Nambroque in 1949.
Kijkje in de krater, een enorm gat, De krater ligt op een brede scheur in de Cumbre Vieja, die volgens Wikipedia bij een volgende eruptie of aardbeving aanleiding zou kunnen geven tot een aardverschuiving van het westelijke deel van het eiland. Waar wij wonen dus, slik …..
Het laatste stukje van de klim naar de top.
De top gehaald.
En ik ook. Het laatste stukje omhoog vond ik niet zo fijn. Dwz omhoog was geen probleem, maar weer naar beneden vond ik wat minder aangenaam. Ik was blij dat ik de wandelstokken had.
Onderweg terug naar El Pilar via de ‘Ruta de los Volcanes’, GR131
Ook hier weer de geel bloeiende struiken.
De natuur heeft haar kans gegrepen tijdens de confinamiento-weken zonder wandelaars. We moesten ons hier en daar een weg banen door de weelderige begroeiing over de paden.
Zowaar een stukje ‘spook-bos’ net boven El Pilar. Hier zijn de ‘Enten’, de sprekende bomen uit Lord of de Rings, neergestreken. Alleen waren ze nogal zwijgzaam en mochten wij niet, zoals Sam en Frodo, op hun takken meeliften.
Alleen in dit kleine stukje bos hangen de takken van de bomen vol met gedroogde naalden, wat een heel bijzonder, beetje sinister effect geeft.
Enten uit Lord of the Rings