Nieuwe ontwikkelingen – wandeling naar de black bastard

Nieuwe ontwikkelingen – wandeling naar de black bastard

Oei, alweer meer dan een maand geleden dat ik me voor het laatst gemeld heb. Tja, time flies when you`re having fun.

Maar er is wel het een en ander gebeurd in de tussentijd. Onze zoektocht naar een huis/huizen hebben we onverdroten voortgezet. Maar hetgeen wat we hadden (groot terrein met huis voor onszelf en verhuurmogelijkheden), gaan we niet meer vinden. Het is niet anders, we moeten realistisch zijn. Dat soort objecten zijn er nauwelijks en als ze er al zijn, is het te duur voor ons of moet er zoveel aan gebeuren, dat het daardoor alsnog te duur wordt. Dus hebben we besloten onze blik te verruimen en naar andere mogelijkheden te kijken. En in dat kader hebben we begin deze week een voorlopig koopcontract getekend voor een ‘atico’ in Tazacorte.

Een atico is een dakterras appartement. Een penthouse, om het in goed Nederlands te zeggen. Niet zo heel groot hoor. Het appartement is 68 m2, maar het heeft een dakterras van dik 160 m2 met jacuzzi en 360º uitzicht over de oceaan, de bergen, Tazacorte en zelfs op de nieuwe vulkaan-nog-altijd-zonder-naam. En dat is de grote plus van het atico. Tazacorte is de plek met de meeste zonuren en aangenaamste temperaturen op het eiland, volgens de Bagañetes -inwoners van Tazacorte- zelf, zelfs van Europa, en je kunt hier eigenlijk het hele jaar buiten vertoeven. Dus we gaan van het dakterras een fijne plek maken met mooie tuinmeubels, planten, een barbecue/buitenkeuken, etc. Behalve de privé jacuzzi, is er ook een gemeenschappelijk zwembad bij het gebouw. Dit atico is voornamelijk bedoeld voor de verhuur.

Maar dan hebben we nog altijd geen eigen onderkomen natuurlijk, dus daarnaar zoeken we door. Een kleiner huis mag het nu zijn, met wel een beetje grond, zodat Karel wat te doen heeft. Ook dat is overigens niet gemakkelijk te vinden op La Palma. En ook nu weer is het zo dat Karel alles geweldig vindt en altijd mogelijkheden ziet, ongeacht waar en in welke staat het object zich bevindt, en dat ik bij (bijna) alles op de rem trap. Vele discussies die soms hoog oplopen zijn hiervan het gevolg. Maar uiteindelijk komen we elkaar altijd ergens halverwege weer tegen. Het zelf bouwen (een kleiner huis) suddert nog steeds een beetje op de achtergrond, dat vlammetje dreigt geregeld uit te doven en wakkert vervolgens opeens weer aan.

Los van dit alles hebben we een trip naar Frankrijk gepland. Op 21 april vertrekken we om ook daar enkele objecten met ‘gîtes’ te bezichtigen. Een mogelijkheid zou kunnen zijn om van mei tot september/oktober in Frankrijk te vertoeven en daar te verhuren en dan ook het atico op La Palma te verhuren. In de wintermaanden kunnen we dan zelf naar La Palma komen. En zo de komende jaren overbruggen totdat we het eerste pensioengeld gaan ontvangen. Oef wat klinkt dat oud, krijg het bijna niet uit mijn pen. Maar ook dat is de realiteit.

Kortom, aan ideeën ontbreekt het niet.

Behalve panden bekijken, gaan we natuurlijk ook een beetje vakantie houden in Frankrijk, vrienden bezoeken in de Creuse, de Bourgogne en in de Provence. Het wordt een Tour de France, veel zin in! Op 3 mei komen we terug en dan is op 5 of 6 mei de overdracht van het atico. We gaan ervan uit dat het ditmaal goed komt, de eigenaar is een keurige Duitser, maar nog altijd geldt ‘het is pas zover als het zover is’. Er hoeft niet overdreven veel te gebeuren, dus we hopen vanaf de zomer te kunnen gaan verhuren. Zelf blijven we vooralsnog in het huurhuis zitten, dit hebben we sowieso tot half september en dan zien we verder of we het verlengen of dat er zich in de tussentijd een andere oplossing heeft aangediend.

To be continued! 

Na regen komt ……

Dit is het effect van veel regen op de nog altijd heel warme lava. Het was een heel bijzonder, maar ook een beetje sinister gezicht.

Tijdens dit paasweekend is het voor het eerst mogelijk om – betaald en in groepsverband – naar de nieuwgeborene te gaan kijken in tot nu toe hermetisch afgesloten gebied. De bewoners kregen vorige weekend de mogelijkheid om dit gratis te doen. Wij schreven ons in en behoorden tot de gelukkigen die mee mochten. Met een touringcar gingen we naar de Llano del Jable en vanaf dit punt wandelden we naar de vulkaan, zo dichtbij als mogelijk is.

De Llano del Jable was altijd al zwart, maar nu is het echt een volledig door as bedolven vlakte met verbrande dennen waar het eerst groen alweer tevoorschijn komt.
Hier doemt de kraterrand van het rokende monster al op.
Een desolaat landschap met verbrande bomen. En een vulkaan die zichzelf in no time uit de grond gewerkt heeft. Hij is indrukwekkend. En hij riep ook zeer gemengde gevoelens bij mij op. Bewondering voor dit natuurfenomeen, maar ook nog steeds ongeloof en verbijstering dat dit zwarte ding voor zoveel mensen het leven voorgoed veranderd heeft.

Vrolijk Pasen !

Nieuwe schoenen, want de ‘zapateros’ moeten vol

Nieuwe schoenen, want de ‘zapateros’ moeten vol

Morgen krijgen we de sleutels van ons nieuwe huurhuis. Dat wil zeggen, we hebben ze al gekregen maar aangezien de schoonmaakster pas maandagochtend kon komen, gaan we ’s middags over. Verhuizen was overigens nog nooit zo eenvoudig als nu. Twee volle kofferbakken en klaar! Niet nadenken over ‘nemen we dit nog mee, hebben het al 3 jaar niet meer gebruikt’, geen overgebleven stukken hout, restjes verf, afgedankte tuinstoelen (want kan ooit allemaal nog eens van pas komen). Dat is dan wel weer gemakkelijk, het maakt het leven letterlijk een stuk lichter.

Gisteren kennisgemaakt met Eladio en Lina, de eigenaren van het huis. Ze waren dit weekend op La Palma, om het huis voor te bereiden op onze komst. In de woonkamer zaten een neef en nicht gebogen over een Ikea-pakket. Een ‘zapatero’, schoenenkast, moest het worden. Er stond er al een, maar Eladio houdt kennelijk niet van rondslingerende schoenen, want hij vond het een heel goed idee om er nog eentje bij te zetten. Dat wetende zijn we ’s middags meteen Los Llanos in gegaan en hebben allebei een paar erbij gekocht. Schoenen heeft een vrouw immers nooit genoeg en die zapateros moeten wel benut worden. Bovendien kan Karel iets wat afgeprijsd is niet weerstaan. Hij houdt mij dan altijd voor hoeveel geld het ons scheelt dat hij dat koopje heeft aangeschaft. Daardoor, vindt hij, kon ik het paar uit de nieuwe collectie zonder schuldgevoel kopen, mocht ik dat al hebben.

nieuwe-schoenen-want-de-zapateros-moeten-vol
Vulling voor de zapateros.

Eladio en Lina zijn ontzettend hartelijke mensen. Ze nodigden ons meteen uit voor een barbecue in augustus, als ze tijdens hun vakantie in het appartementje boven ons zullen verblijven. Volgens Eladio kan zijn vrouw ontzettend lekker Venezolaans koken en houden ze van een goed glas wijn en gezelligheid. Nou, wij ook, dus dat komt helemaal goed.

En Karel zijn tafeltennisclubje heeft nu meteen een nieuw onderkomen, het vorige bij het kerkje van Todoque is onder de lava verdwenen. Er staat een tennistafel die gebruikt mag worden, op voorwaarde dat Karel in augustus met Eladio een paar partijtjes speelt. Volgens Gregorio, de beheerder, is Eladio kampioen van de Canarische Eilanden maar gezien zijn brede lach terwijl hij dat vertelde, nemen we dat met een korrel zout.

Verder waren we deze week bij het Colegio de Arquitectos in Santa Cruz om te kijken naar de mogelijkheden die zij kunnen bieden. Voor vulkaanslachtoffers geldt een aantal voordelen bij het kopen of bouwen van een huis. Geen overdrachtsbelasting bij de aankoop van een huis of een stuk grond, mogen ook bouwen op landbouwgrond, er is geen BTW te betalen in geval van bouwen, geen kosten voor het aanvragen van de bouwvergunning en, indien je een huis bouwt van het Colegio de Arquitectos, geen architect kosten. Best interessant dus. Het Colegio de Arquitectos heeft een tiental ontwerpen in verschillende groottes waaruit je kunt kiezen. Een beperking is dat je niet meer m2 mag bouwen dan je had. Dat is dan wel weer een beetje jammer. Maar goed, we wilden er toch maar eens naar toe.

Toen ik dinsdag belde voor een afspraak, werd gevraagd of we al een grondstuk gekocht hebben. Nee, we hebben een perceel op het oog, maar kopen niet voordat we precies weten welke mogelijkheden er zijn. Nou, dat was eigenlijk zo niet de bedoeling, maar als we bij de gemeente een ‘certificado urbanistico’ (waarin alle details en (on)mogelijkheden van het betreffende perceel vermeld staan) zouden halen, dan konden we opnieuw bellen voor een afspraak.

Meteen naar de gemeente en het certificaat aangevraagd, dat we over een kleine week zouden ontvangen. Dat duurde ons te lang natuurlijk, we wilden alleen maar weten wat voor huizen dat zijn die het Colegio aanbiedt. Dus ik teruggebeld en gezegd dat we het certificaat donderdagochtend zouden kunnen ophalen en een afspraak gemaakt voor donderdag. Bij aankomst zouden we dan zeggen dat er vertraging was bij de afgifte van het certificaat en het leek ons kras dat ze ons dan de deur zouden wijzen. En zo geschiedde.

We werden hartelijk ontvangen ondanks het niet aanwezige certificaat. Op La Palma gelden heel vaak allerlei (in onze optiek natuurlijk vrijwel altijd onzinnige) regels en voorwaarden bij instanties, maar net zo gemakkelijk wordt er tussen die regels en voorwaarden doorgefietst. In dat ritme moet je een beetje meedeinen en je weg zien te vinden. En een onvriendelijke behandeling hebben we hier eigenlijk zelden ondervonden.

Om een lang verhaal kort te houden, we hebben de huisontwerpen gezien. Wij gingen ervan uit dat men ons de ontwerpen zou sturen zodat we deze in alle rust zouden kunnen bekijken. Maar nee, zo werkt het niet, waarom gemakkelijk doen als het ook moeilijk kan. We kregen een grote map met alle ontwerpen erin te zien. Daarvan mochten we er 2 uitkiezen, waarvan we vervolgens alleen van de overzichtspagina een kopie meekregen. Onbegrijpelijk in dit gedigitaliseerde tijdperk. Misschien bang voor plagiaat of zo? Zo spectaculair was het nu ook allemaal niet.

Maar Karel ziet het wel zitten. Alleen zie ik er als een berg tegenop (meestal is de rolverdeling zo) om zelf te gaan bouwen. Hoe lang gaat dat duren, hoeveel tegenvallers komen er op ons pad? En, de hamvraag, hoeveel duurder dan gedacht gaat dat worden?? Bovendien hebben we het dan alleen nog maar over een eigen huis, toeristisch bouwen is weer iets heel anders. Het decreet hiervoor (om ook met voordelen te kunnen herbouwen) wordt ergens in de zomer verwacht, maar hoe gaat dat decreet eruit zien? Dan zijn we misschien wel 3 jaar verder voordat we kunnen gaan verhuren. Ik kan het gewoon niet overzien. Als je iets bestaands koopt, dan weet je (voor het grootste gedeelte in ieder geval) wat je krijgt en wat je er nog aan moet doen. En kun je op redelijk korte termijn verder. Mijn lijstje voor Frankrijk ligt dus ook klaar. Misschien in april toch maar een tourtje inplannen.

Het is voorbij !

Het is voorbij !

La Bestía heeft zijn laatste adem uitgeblazen. Na 10 dagen van inactiviteit is de eruptie nu officieel als beëindigd verklaard. We hoeven zijn stinkende adem niet meer te ruiken, zijn humeurige gegrom niet meer te horen en zijn trillende gestampvoet niet meer te voelen. De vulkaan zonder naam heeft eindelijk de handdoek in de ring geworpen.

Hij heeft La Palma en haar bewoners opgezadeld met een spoor van vernietiging. Onze harten breken elke keer weer bij het zien van de gigantische zwarte, tot nu toe nog rokende, vlakte waar tot voor 3 maanden zoveel mooie huizen stonden, waar het dorpje Todoque met haar kerkje en de gezellige bar Timaba lag en het kleine bedrijventerrein van Los Llanos. Een gigantisch litteken in de vallei van de Aridane dat voor altijd zal herinneren aan het onvoorstelbare dat gebeurd is.

Hoewel het zeker niet zonder slag of stoot zal gaan, gaat La Palma beginnen aan de wederopbouw. Morgen wordt al gestart met het verwijderen van de lava van het kruispunt in La Laguna. En er wordt druk gewerkt aan het verwijderen van de as in het geëvacueerde gebied ten zuiden van de vulkaan. Een in onze ogen bijna onmogelijke opgave als je ziet dat de huizen soms tot aan het dak in de as staan. Hoe gaan de bewoners daar hun huizen aantreffen zodra ze er weer naar toe kunnen?

Wijzelf gaan in de eerste week van januari verkassen naar een huurwoning, onze vriendin in wier huis we tot nu toe gewoond hebben, komt dan terug naar La Palma. We zijn haar oneindig dankbaar dat we al die tijd in haar huis mochten verblijven. Ons verblijf in het huurhuis zal naar alle waarschijnlijkheid maar van korte duur zijn. En verder zeggen we op dit moment lekker nog niks, je moet de goden niet verzoeken tenslotte 😉. Een goede jaarwisseling voor iedereen, dat 2022 in alle opzichten een beter jaar mag worden.

Een paar Bestía-feiten op een rijtje:

  • De uitbarsting begon op zondag 19 september om 14h30 in het gebied ‘Cabeza de Vaca’, gelegen in een rechte lijn boven ons huis.
  • De uitbarsting eindigde op maandag 13 december om 22h20.
  • Hij duurde 85 dagen en 8 uur en was daarmee de langst durende, krachtigste en meest vernietigende uitbarsting in de geschiedenis van La Palma.
  • De nieuw ontstane vulkaan is ongeveer 200 meter hoog en heeft 6 kraters
  • Er is meer dan 200 miljoen kubieke meter lava uitgestoten.
  • Meer dan 1200 hectare land is onder de lava verdwenen.
  • De lava is op sommige plaatsen 70 meter dik (onder andere in El Paraíso, het gebied waar ons huis gestaan heeft) en heeft een gemiddelde dikte van 12 meter
  • De vulkaan heeft behalve genomen ook gegeven, er is 48 hectare nieuw land bijgekomen.
  • Er zijn 9090 aardbevingen gelocaliseerd.
  • 76 km wegen zijn verdwenen.
  • Er zijn 1628 gebouwen bedolven, waarvan 1300 woonhuizen.

Onze lieve Max is voor altijd bedolven onder zo’n 70 meter lava. Karel had een palm geplant naast zijn graf. In onze naïviteit hoopten we, toen ons huis en de appartementen al door de lava bedolven waren maar het stukje tuin waar zijn graf lag er nog was, dat ‘de palm van Max’ over een jaar of 20 fier boven de lava zou uitsteken. Maar een week of twee later was ook die hoop vervlogen.

Over 10 jaar zullen we wellicht zeggen, ‘De uitbarsting van de Cumbre Vieja in 2021? Wij waren erbij!’. Maar vooralsnog beschouwen we het als een wel zeer twijfelachtige eer die we liever aan ons voorbij hadden laten gaan.

foto van Involcan, het vulkanologisch instituut op de Canarische Eilanden
En toen was het stil ….

En toen was het stil ….

Ja. Zomaar opeens. Afgelopen maandagmiddag. En nog steeds.

Zondag werden we rond 13 uur nog opgeschrikt de een opeens vreselijk veel lawaai makende vulkaan die een enorme aswolk kilometers hoog de lucht in wierp. Wat is het kreng nu weer aan het doen? Volgens een vriendin zou het eiland spoedig uit elkaar ploffen. Nou ja, berustten wij, als we dan toch gaan, dan maar met z’n allen. Maar een uur later was hij weer een stuk rustiger. Tot in de nacht van zondag op maandag, toen begonnen de explosies weer, met drukgolven die de ramen en deuren deden rammelen in hun sponningen.

De aswolk van 5 km hoog was te zien vanaf de andere eilanden.

Maar op maandag einde van de middag werd het opeens rustig. Echt rustig. Wel viel er gedurende de nacht nog wat asregen, waardoor we de dinsdag weer grotendeels vegend hebben doorgebracht, maar verder bleef het ongewoon stil. Zouden dit dan de laatste stuiptrekkingen zijn geweest voordat hij zijn laatste adem uitblaast?? Woensdagochtend werden we wakker en was de hemel voor het eerst sinds 19 september weer helder, met zicht zoals we het bijna vergeten waren.

De vulkaan die zich in 3 maanden tijd opgebouwd heeft. In ruste. Op sterven na dood??

Maar volgens de wetenschappers mogen we niet te vroeg juichen. Pas als de vulkaan 10 dagen in ruste gebleven is, kan er gesteld worden dat hij gestopt is. En dat is op 23 december. Op het moment dat ik dit schrijf, zijn wij onderweg naar Nederland. De vulkaan begon toen we in Nederland waren, laat hem dan ook ophouden als we in Nederland zijn. Een mooier kerstcadeau kunnen we hier op La Palma niet krijgen.

De (final?) countdown is begonnen!

¡ Felices fiestas a todos !
Heerlijk avondje op La Palma

Heerlijk avondje op La Palma

Op deze 5e december van dit rare jaar,

komen 6 vrienden op La Palma bij elkaar.

Sint had dit in de wandelgangen vernomen

en is toen snel naar La Palma gekomen

om een paar feiten op een rijtje te zetten,

dat ligt hem nu eenmaal beter dan chatten

En de opdracht was zonneklaar,

Voorlezen vanavond, anders zijn de rapen gaar.

Het was me het jaartje wel, zo had Sint gehoord

En hij vroeg zich dan ook af, zijn ze daar inmiddels niet gestoord?

Allemaal in Spanje woonachtig

zijn de verschillen toch groot en waarachtig.

Waar Sint woont op het Spaanse Peninsula

beperkte de overlast zich grotendeels tot corona.

Dat leek hem toch al ellende genoeg,

met onder andere beperkte toegang tot restaurant en kroeg.

Ook de vrienden op La Palma hadden hiervan last,

Want in hun vakantiehuizen kwam bijna geen gast.

En de bouwvergunning die Tom en Anne was beloofd,

waar ze zo lange tijd in hebben geloofd,

Nee, afkomen deed de permiso uiteindelijk niet,

Dit tot grote spijt van hen en Zwarte Piet,

En net toen het allemaal weer wat beter werd,

Gebeurde er iets waardoor de ogen opnieuw werden opengesperd.

In augustus was er een verschrikkelijke calima,

Ook voor la Palma was dit er een zonder weerga,

Overal op het eiland dik boven de 40 graden,

een kip kon spontaan worden gebraden,

Daarbij ontstond een gigantische fik,

Meer dan 60 huizen kregen dat vol voor de mik,

De huizen Van den Eynde en Brummer ontsnapten gelukkig daaraan,

Ze hadden toch even angst dat hun domeinen eraan zouden gaan.

Kort daarna bleek dit toch allemaal maar spielerei,

Want daar kwam ineens ‘La Bestía’, voorbij,

In september begon de grond onder de voeten te trillen,

Zelfs in Puntagorda kregen Hans en Anky de bibbers in de billen

Geen zorgen zeiden de kenners, echte vulkanologen,

Het eiland zou die uitbarsting goed kunnen gedogen,

Pas weken later en ver in het zuiden,

Zou er wellicht ooit wat lava zijn te duiden.

Maar helaas dat bleek niet goed voorspeld,

Op 19 september brak het beest uit met veel geweld,

Met een enorme knal begon het armageddon,

Waarvan velen meenden dat het niet zijn kon,

Binnen de kortste keren bedekte de lava de eerste huizen,

En inmiddels staan er al meer dan 2000 kruizen,

De tweede dag al sneuvelde de Brummer finca,

Voor hen echt een drama zonder weerga.

Maar gelukkig wisten Anne en Tom wat dat met een mens doet,

Meteen kwamen ze hen met veel troost tegemoet

op dat moment onwetend van wat nog komen ging

En welke ellende ook hen boven het hoofd hing.

Je hele hebben en houwen ten onder zien gaan, het is toch wat,

Gelijk ligt je hele leven op zijn gat,

Inkomen, dagelijks leven, het verandert op slag,

Je kunt er met je verstand niet bij, dat zoiets zomaar mag.

De veilige haven van Anky en Hans in Puntagorda was een zegen

Samen uithuilen, praten, eten, waardoor de zorgen voor even zwegen

In hun Casa Demetria kwam het denkproces op gang

aan een leven na de vulkaan, ook al duurt dat misschien nog lang.

De wijkjes van de Brummers en Van den Eyndes zijn weggevaagd

En dit lot heeft ook vele anderen definitief uit hun huizen gejaagd.

Iedereen in evacuatie en tijdelijk onderkomen,

Hopelijk vinden ze allemaal straks weer de plek van hun dromen.

Maar voorlopig raast en brult de vulkaan maar door

En met zijn lava trekt hij een vernietigend spoor

door het mooie Palmese Aridanedal

dat hierna nooit meer hetzelfde zijn zal

Het eiland is nu voor altijd wereldberoemd,

En wordt in elke krant en op tv genoemd

La Isla Bonita, de onbekende stille Canarische kracht

Is verworden tot een diva van formaat, wie had dat gedacht

Ja werkelijk, Sint is ervan ondersteboven

En ook zijn Pieten kunnen het nauwelijks geloven

het drama dat zich afspeelt op dat vlekje in de Atlantische Oceaan

Hopelijk is het met het monster spoedig gedaan

Dan kunnen de bewoners van La Palma weer ‘adelante’

Want dat gaan ze doen, heus, ze weten er van wanten

De schouders eronder, een voor allen, allen voor een

Met solidariteit en saamhorigheid houden ze elkaar op de been

La Palma wordt weer het mooie meisje van weleer,

Dat staat in het Grote Boek van Sint, hij leest het keer op keer

Het heerlijk avondje is gekomen, dus Sint moet er nu snel vandoor,

Zijn Pieten zijn al op de boot en roepen hem in koor

In Nederland wordt met smart op hem gewacht,

Want de cadeaus moeten de schoorsteen in, en wel vannacht

Dus lieve vrienden, hef samen het glas en ga aan de dis,

Want vulkaan of geen vulkaan, het leven gaat door, zo waar als het is.

Geschreven in een eenmalig co-schrijversschap door de Sint, Karel en Marja

Natuurlijk hoort er bij Sinterklaas borstplaat …
… en speculaas. Dus Karel ging aan de slag.