Dakraam – Triffids – Salemera

Dakraam – Triffids – Salemera

Op de bovenstaande foto staat onze Madagascar palm. Hij heeft het lange tijd niet zo goed gedaan, maar begint nu steeds mooier te worden. Eigenlijk zouden we hem moeten overplanten, maar hij heeft zulke afgrijselijke stekels op de stam, dat we de moed nog niet bij elkaar geschraapt hebben.

Net als in Nederland zijn ook hier de corona-cijfers behoorlijk gestegen sinds de discotheken weer opengingen. Bijna gedurende de hele pandemie is La Palma op nivel 1 gebleven, maar opeens zitten we in nivel 3. En dat waren we niet gewend. Op sommige stranden (niet alle, dat is dan wel weer raar), zijn de ‘afbakeningspaaltjes’ terug, waarmee je je eigen bubbel kunt (moet) begrenzen. Het maximum aantal personen aan tafel in restaurants is teruggegaan van 10 naar 6 en de horeca sluit weer wat vroeger. Maar verder merken we er in het leven van alledag nog steeds weinig van. Behalve dan dat TUI opeens weer hals over kop stopte met vliegen (zucht …..). Inmiddels hebben ze kennelijk bedacht dat dat toch wel erg overhaast was en is het schema weer opgepakt.

Het leven op La Palma ervaren wij nog altijd als een voorrecht waar we met volle teugen van genieten. Maar soms word je met de neus op de feiten gedrukt dat we ver van Nederland zitten. Met name wanneer er binnen onze familie dingen gebeuren waardoor je er eigenlijk gewoon wilt zijn. Ook al kun je niet daadwerkelijk iets doen. Deze situatie geldt voor ons natuurlijk al 18 jaar, toen we in Frankrijk woonden konden we eveneens niet à la minute vertrekken. Het is de consequentie van de keuze die we gemaakt hebben en dat accepteren we ook, maar af en toe is het lastig.

Ok, ander onderwerp. Ons dakraam is klaar. Het licht stroomt binnen in onze woonkamer, het is een genot. Karel heeft meteen een zonnebril gekocht, want al dat licht opeens aan zijn gevoelige ogen, het was gewoonweg te veel 😊. We verheugen ons nu al op een bewolkte winterdag, waarop we niet meer overdag de verlichting aan hoeven te doen. Het was een hele klus voor de bouwers in de felle zon op het dak en voor ons weer eens heul veul stof in huis, maar het was het waard. Zelfs ´doemdenker´ Alex, de albañil, was tevreden over het resultaat. Hij gelooft, het is echt waar, dat het ook 100% waterdicht is! We gaan het snel zien, want moeten het bouwstof nog van het venster en de omliggende dakpannen afspuiten. Maar hij ligt er niet meer wakker van, aldus Alex zelf.

finca paraiso la palma dakraam
Voorzichtig !
Op zijn plaats.
En er was licht.

Onze patchwork agave, die in het voorjaar ging bloeien met een wel 7 meter hoge stengel, is door Karel omgezaagd. Dat wil zeggen, de stengel is eruit, de ‘triffid’ is niet meer. Sinds mijn zus en ik op het VWO voor onze leeslijst Engels (ja, toen moest je nog boeken lezen voor je examen) het boek ‘The day of the triffids’ van John Wyndham gelezen hebben, een in zijn tijd spectaculair science fiction boek, noemen wij de bloeiende agaves, die we tijdens onze vakanties naar de Costa Brava veelvuldig zagen, altijd ‘triffids’. Triffids waren hele enge planten, die zich konden verplaatsen en de halve wereld blind maakten of vermoordden met hun lange angel aan een stengel. Uiteindelijk belandde een groep overlevers op een eiland en hoe het verhaal precies afloopt weet ik niet meer, maar ik neem aan dat de triffids overwonnen en ‘gedomesticeerd’ zijn, gezien het feit dat wij hier nu in vrede leven op La Palma met onze triffids. En niet blind worden.

Ach, in principe is onze triffid ten dode opgeschreven nu zijn stengel uitgebloeid is. Maar omdat Karel zich intussen toch wel aan de plant gehecht heeft, bedacht hij om deze er meteen na de bloei uit te zagen. Een soort vasectomie zeg maar. Zich niet meer kunnen voortplanten om hopelijk te kunnen overleven.

Korte metten

Hij ziet er nu zo uit.

Eerlijk gezegd lijkt me zijn beste tijd voorbij, het degeneratieproces heeft zijn intrede al gedaan. Het is niet anders.

Aan de oostkust van La Palma, onder het plaatsje Villa de Mazo, ligt Salemera. Salemera heeft een strandje, een kiosko en een aantal al dan niet illegaal gebouwde huisjes. Verder is er niets. Maar het is genoeg, meer is soms niet nodig om te genieten.

Je kunt bij de kiosko onder een provisorische rieten zonwering met de zandkorrels tussen je tenen heerlijk vis eten, begeleid door een witte wijn van La Palma. In de tijd dat we hier nog op vakantie kwamen, gingen we er elke keer eten. Maar sinds we hier wonen zijn we er niet één keer meer geweest, het is opeens héél ver om naar Mazo te rijden. Het moet niet gekker worden, bedachten we ons afgelopen zondag, dus stapten we in de auto en reden erheen. Wel even tevoren gebeld, want op zondagmiddag is het niet altijd evident om zonder reservering een tafel te krijgen. Maar de alleraardigste dame die de telefoon opnam had nog een plekje voor ons. ‘Welke naam kan ik noteren?’ ‘María’ zei ik (Marja spreken ze hier uit alsof ze een ernstige keelziekte hebben, dus ben ik hier gewoon Maria). Maar de halve vrouwelijke bevolking heet María. Dus ze zegt ‘¿María, y qué más?’ Maria en wat nog meer? Maria alleen volstaat namelijk niet. Dus zei ik ‘María Antonia’, dat is mijn tweede doopnaam. Vermeulen of Brummer, daar begin ik niet eens aan. ‘¡Ah, María Antonia!’ Dat is ook een in Spanje veel voorkomende naam, want katholiek. Vaak als ik die namen noem, wordt mij gevraagd of mijn vader of mijn moeder Spaans is, haha. Toen was ze helemaal tevreden en werd de tafel voor María Antonia genoteerd.

We hebben er heerlijk gegeten, een salade met verse tonijn en avocado, viskroketjes, gefrituurde chipirones, kleine inktvisjes, en papas arrugadas, gerimpelde Canarische aardappeltjes, met aioli. En limoencrème na. En alles zowaar geserveerd in/op mooie schaaltjes en borden.

Verrukkelijke salade
Hele goede viskroketjes.

Daarna gingen we nog even naar het strand. Het strand van Salemera is namelijk het enige strand op La Palma met wit zand. Het heet dan ook Playa Arena Blanca, (arena blanca = wit zand). Oordeel zelf. Misschien zijn er ooit een paar kruiwagens wit zand omgekiept en als je héél goed kijkt, zie je nog hier en daar wat witte zandkorrels. De rest is vast weggespoeld. Maar ja, what’s in a name.

Ja, er zitten echt witte zandkorrels tussen.
Het ‘witte strand’ van Salemera. Toen ik het de eerste keer zag, vroeg ik me af of ik misschien plotseling kleurenblind was geworden.
De oceaan was onstuimig die dag.
Zwemmen zat er niet in.
Gordijnen, keukens en water op La Palma

Gordijnen, keukens en water op La Palma

En weer een week voorbij. Tja, wat hebben we allemaal gedaan deze week? Boodschappen gedaan, laptop weggebracht voor onderhoud en weer opgehaald. Naar de tandarts geweest, een hoop geld armer en twee kronen rijker. Gordijnen op maat gemaakt, en nog een paar, en nog een paar, en nog lang niet klaar ermee. Het eerste gordijn meteen al te kort afgeknipt ☹. Opgemeten en het teveel aan stof afgeknipt, uitgaande van een totale lengte van 3 meter. Was even vergeten dat de gordijnen al 13 cm gekrompen waren. Zoals Karel zei, dat was tamelijk dom van mij, daar heeft hij absoluut een punt. Gelukkig heeft-ie zelf regelmatig iets dergelijks bij op maat zagen van een stuk hout of wat dan ook. Maar alle begin is moeilijk en gelukkig hebben we ook een raam waarvoor de gordijnen minder lang hoeven te zijn, dus het kan toch nog gebruikt worden. De eerste gordijnen hangen intussen.

De keukens zijn nog niet klaar. De aanrechtbladen zijn maandag geleverd en de timmerman heeft maandag en dinsdag gewerkt. Boven zo goed als klaar, alleen de spoelbak moet er nog in en de vuilnisemmer. Beneden moet alle apparatuur nog. Op dinsdagmiddag kregen we de mededeling dat hij woensdag en donderdag op een andere klus verder moest en vrijdag was een feestdag, volgens hem alleen in El Paso, waar het bedrijf gevestigd is. Ja, behalve Spaanse feestdagen, Canarische feestdagen en La Palma-feestdagen, zijn er dus ook nog dorpsfeestdagen. De tandarts (in El Paso) bevestigde dat, en die had natuurlijk ook wel zin in een feestje nadat ik met hem afgerekend had……. De timmerman komt volgende week weer. Maandag of dinsdag …. maar na enig aandringen onzerzijds is ons nu wel beloofd dat het dan ook helemaal afgemaakt wordt, inclusief de plaatsing van de douchecabines. Dan zijn we eindelijk van het vlindertjesgordijn af.

finca paraiso la palma woning boven

keuken boven, bijna klaar

finca paraiso la palma beneden woning

Keuken beneden, moet nog wat meer gebeuren

Op dinsdag waren de tuinjongens er weer, die hebben de hele dag geplant. Onze eigen planten, nieuwe planten en een paar fruitbomen. We hadden al 2 mispels (nog geen vruchten van gezien), een vijgeboom (hangt bomvol momenteel), 2 citroenbomen (geven goed vruchten), een sinaasappelboom (ziet er slecht uit), twee granaatappelbomen (één zonder vruchten en aan de andere hangen maar liefst 3 granaatappels te groeien), een (volgens Ito) ouderwets soort abrikoos (geen vruchten te bekennen) en een klein boompje waaraan in het voorjaar rode vruchtjes hingen, waarvan je lekkere jam schijnt te kunnen maken. Naam zijn we vergeten. Nu we kunnen bewateren hopen we dat volgend jaar alle bomen fruit geven. Dinsdag zijn er 2 mango’s, een appel en een nectarine bijgezet, avocado volgt nog. En er komt meer en meer kleur in de tuin. Volgende week donderdag zijn ze er weer en we hopen dat het dan zover klaar is dat we het verder zelf kunnen gaan bijhouden.

Strelizia met eerste bloem erin

Canna’s geplant

bougainvillea

finca paraiso la palma plumbago

3 plumbago’s geplant, beetje moeilijk te zien. Bloeit mooi blauw.

Ook beetje moelijk te zien, in het midden de nectarine en links + rechts de mango’s. Bij de beneden-ingang zijn nog net de nieuw geplaatste hekken achter onze auto te zien.

Dan over het water op La Palma. Wij hebben de beschikking over 2 soorten water: Stadswater, dat via de gemeentelijke waterleiding bij ons komt. Net zoals in Nederland en Frankrijk, met een meter die jaarlijks opgenomen wordt. Dan hebben we een ‘derecha de agua’ in eigendom, een waterrecht – aandeel op water, wat recht geeft op een bepaalde hoeveelheid water per minuut. Via een ingenieus buizen- en kanalensysteem, voor de niet kenner vooral een onoverzichtelijke en onbegrijpelijke warboel van leidingen, wordt water uit de bergen verzameld in grote opslagtanks en vandaar uit naar de huizen getransporteerd waar het gestaag en oneindig (normaliter) in de eigen opslagtank druppelt. Hele goede kwaliteit water, ware het niet dat er regelmatig dode hagedissen en gekko’s in de tanks drijven. Ook in die van ons hebben we er al een paar bespeurd. Dus toch maar niet drinken. Eens per jaar ontvang je een rekening voor onderhoud aan de buizen en nog wat kosten en dat is het dan. Overal op La Palma zie je deze buizen lopen, vaak in hele ‘trossen” bij elkaar. Niet erg mooi, om niet te zeggen spuuglelijk, maar het went. Ons waterrecht geeft ons recht op (dachten wij) 1 liter water per minuut, zo stond het in de papieren. Maar er was ons geadviseerd om het te checken, want niet altijd krijg je de hoeveelheid waar je recht op hebt. Dus Karel een paar keer gemeten, er kwam steeds 400 ml per minuut uit. Veel te weinig dus. Even bellen maar. We hadden het niet goed begrepen was het antwoord, 1 liter per minuut is het doorlooprecht van de buizen, maar de hoeveelheid die we krijgen is 700 ml. Alleen op dit moment wordt de 700 ml niet gehaald en is het maar 170 ml. Maar we ontvangen dus effectief 400 ml. Euh, we raken het spoor bijster, beter volgende week even langsgaan bij het kantoortje van het waterbedrijf.

Daarnaast zijn we bezig met het verkrijgen van gietwater (ook bananenwater genoemd) voor de tuin. Komt ook via een buizenstelsel naar je toe en daarvoor betaal je een vastrecht van 40 eur per jaar en vervolgens naar verbruik 0,66 € per m3. Stukken goedkoper dan gemeentewater en aangezien ons waterrecht niet voldoende is en we een grote tuin hebben die bewaterd moet worden, is het van belang dat we dit water ook krijgen. Ooit was ons huis daarop aangesloten, maar de afgelopen 13 jaar is er geen gebruik meer van gemaakt. De meter is er nog steeds, we (inmiddels op onze naam) staan ook nog in de computer bij het waterbedrijfje maar als we de kraan opendraaien, komt er niets uit. Er is intussen iemand komen kijken die ook heeft geconstateerd dat er geen water uit de kraan komt. Ergens moet het afgesloten zijn, maar waar. Dus is hij samen met Karel gaan zoeken en een stuk verderop is een afgesneden leiding gevonden met een stukje ervoor een kraan die dichtgedraaid is. Daar moet het aan liggen volgens de man. Een ‘fontanero’ gebeld die (hopelijk) volgende week komt om de leiding te repareren en dan zou het (eveneens hopelijk) volgens de man moeten werken. We keep our fingers crossed.

lekker zooitje

nog zo eentje

vermoedelijk onze leiding, los/afgebroken bij de pijl

onze watertank

en ons eigen georganiseerde leidingenstelsel

Impressie Bajada van El Paso, planten, meubels, eten aan de kust

Impressie Bajada van El Paso, planten, meubels, eten aan de kust

Afgelopen weekend hebben we alle potplanten bij elkaar gezet om te kijken waar ze in de tuin uitgeplant moeten worden. Dat viel nog niet mee, het zijn er veel! Een deel hebben we zelf een plekje gegeven, maar voor een sommige planten willen we advies van Ito waar ze het beste staan. Afgelopen donderdag waren echter alleen zijn medewerkers er, zelf kon hij niet komen vanwege een schouderprobleem. Dus is een gedeelte geplant en komt de rest volgende week aan de beurt. Ito neemt dan ook nog een aantal fruitbomen en sierplanten mee.

zitje gemaakt in de schaduw van de grote pijnboom

mooie rode bloeier, naam voor ons onbekend

De eettafels zijn geleverd. Ze zijn heel mooi geworden, van gerecycled hout dat in de olie is gezet. We hebben meteen nog 2 andere tafeltjes besteld. Ook hebben we 2 smart tv’s gekocht. En we hebben bestek van WMF (mooie aanbieding in Los Llanos) gekocht, glazen en serviesgoed besteld bij een horeca-leverancier bij wie we in Frankrijk ook regelmatig kochten. Het bedrijf heeft een Spaanse vestiging, die zowaar naar de Canarische Eilanden levert. Het geld vliegt eruit dus ☹, maar ja, de kosten komen nu eenmaal voor de baten 😊. De gordijnroedes zijn opgehangen en een naaimachine (een echte Singer) is gekocht. Dus niks let mij nog om te beginnen met het inkorten, hooguit een gebrek aan ‘goesting’. Gelukkig waren we deze keer zo bijdehand om de instructie bij de gordijnen te lezen alvorens te beginnen. En daarin lazen we dat het krimppercentage van de stof 4% is. In Frankrijk is het ons overkomen dat alles ingekort was, na een jaar voor het eerst gewassen en vervolgens alles te kort. Dus besloten om er eerst maar eens ééntje te wassen om te zien wat er zou gebeuren. Na wassen naast een niet-gewassen exemplaar gehouden. Op een lengte van 3 mtr is de stof 13 cm gekrompen. Best veel!! Dus alles gewassen en gestreken en dan volgende week maar aan de klus beginnen. Karel is intussen verder gegaan met het verven van de buitenmuren.

gordijnroedes opgehangen

eettafel even snel neergezet tussen rommel en gereedschap voor de foto

Wat (behalve nog heel veel andere dingen) zo fijn is hier op La Palma, is dat het drinken van een drankje op een terras weinig geld kost. Donderdag waren we wat te vroeg voor onze Spaanse les in Tazacorte, dus vooraf nog even wat gedronken. Een cortado leche leche (espesso koffie met scheutje gecondenseerde melk en opgeklopte melk, lekker) en een alcoholvrij biertje (want er moest nog gestudeerd worden), totale rekening € 1,90! Vorige week vrijdag na het ‘geweldige’ rock & bluesconcert 6 drankjes (1 cola en 5 biertjes) bij Bar Los Angeles € 9,00 euro. Kom daar op het vasteland in West-Europa maar eens om. Overigens was er gisteravond weer een Rock & Blues concert (er zijn al wekenlang diverse concerten, allemaal in het kader van de Bajada in El Paso), dus in de herkansing. Deze keer was het wel leuk.

Voor weinig geld heerlijk eten kan ook. Bij de ontzettend leuke ‘chiringuito’s’ bijvoorbeeld in El Remo, La Bombilla of Kiosko Zamora. Een chiringuito is een eenvoudig gebouwde eetgelegenheid, meestal aan de kust, in een container met een terras ervoor of een houten keet met golfplaten dak. Hier eet je vis, papas arrugadas (canarische zoute aardappeltjes) met rode of groene mojo (traditionele canarische saus), ensalada mixta of tapas. Een enkel vleesgerecht staat er ook nog wel op de kaart. Flesje wijn van La Palma erbij, geruis van de oceaan op de achtergrond, en laat ons maar een tijdje zo zitten. Meer heeft een mens eigenlijk niet nodig. En voor 35 euro met z’n tweeën ben je klaar inclusief de fles wijn. Afgelopen zondag waren wij bij Cocomar in La Bombilla.

Chiringuito Cocomar in La Bombilla

 

Strand-sfeertje

Ensalada mixta, gegrilde sardientjes, brood met mojo en pimientos de padron

oh ja, lapas hadden we ook nog

uitzicht op de Atlantische Oceaan

Nog de beloofde impressie van de Bajada van de Virgin del Pino vorige week in El Paso. De stoet die achter de heilige maagd aan liep was 5 km lang, op internet lazen we dat er 240 zelfgebouwde karren ingeschreven waren (van een aangeklede boodschappenkar tot grotere wagens, waarin drank en eten voor onderweg vervoerd werd), die de maagd volgden, evenals 30.000 personen. Dat lijkt ons eerlijk gezegd wel heel erg veel, maar er waren zonder meer veel volgers. Het duurde uren voordat de hele stoet beneden in het dorp was aangekomen, maar het was echt de moeite waard. Mensen maakten muziek, zongen en dansten en velen waren in traditionele klederdracht. Onderweg kregen we empanada’s en wijn uit de karren aangeboden.

de heilige maagd waar het allemaal om draaide

overal versierde huizen

twee aan elkaar vast gemaakte boodschappenkarren

dansen en zingen onderweg

 

Bajada El Paso, keukens, tuin en buitenmuren

Bajada El Paso, keukens, tuin en buitenmuren

Vandaag, zaterdag, is de grote dag van de Bajada del Virgin del Pino in El Paso. In het kleine kerkje ‘Virgin del Pino’, een stukje voorbij het bezoekerscentrum van de Caldera de Taburiente, staat het beeld van de heilige maagd van de pijnboom (virgen del pino). Naast het kerkje staat de oudste pijnboom van het eiland, zo’n 800 jaar. Het verhaal gaat dat lang geleden een houthakker de boom wilde omhakken, maar toen hij de bijl in de stam wilde slaan, verscheen de heilige maagd Virgin del Pino aan hem. De houthakker heeft toen een altaar ter ere van de maagd gemaakt en de boom laten staan. Om de drie jaar wordt de dame uit de kerk getild en naar het centum van El Paso gedragen onder begeleiding van duizenden feestvierende bewoners (en toeristen), die achter de dragers aan lopen. Wij willen deze processie natuurlijk ook aanschouwen, dus gaan we meelopen met de stoet. Volgende week meer daarover. Begin september wordt de maagd teruggebracht naar boven en heeft ze weer voor 3 jaar rust.

Dan over naar serieuze zaken. Het is zover, er is begonnen met het plaatsen van de keukens. Het ‘skelet’ van onder- en bovenkasten staat, de werkbladen, die op maat gemaakt moeten worden, zijn ingemeten en het duurt een dikke week voordat die klaar zijn. Jammer, jammer, jammer. Wij hadden gedacht dat alles uiterlijk eind volgende week klaar zou zijn. Nog wat langer geduld hebben dus.

Finca Paraiso La Palma - boven appartement

begin is gemaakt aan keuken boven

stukje verder gekomen inmiddels

en ook beneden is gewerkt

De gordijnroedes zijn binnen. Nu moeten de gordijnen op lengte gemaakt worden. Ga ik zelf doen. Is de bedoeling. Gaat dat goed komen? Ik probeer er gewoon een en als het tegenvalt, dan breng ik ze alsnog weg. Moet nog wel een naaimachine kopen, maar die komt een vlijtige huisvrouw altijd van pas toch? Dat zei mijn moeder vroeger tenminste altijd (grapje mam 😊).

En we zijn begonnen met het schilderen van de buitenmuren. Omdat donkere tinten hier door de felle zon na enkele jaren gaan verschieten van kleur (Zo vertelde de verfspecialist ons, en dat is inderdaad goed te zien aan de huidige kleur van de appartementen. Zit veel verschil in van muur tot muur.), hebben we gekozen voor een lichte zachtgele tint, waar niks mee kan gebeuren volgens hem.  De voorgevel en een klein stukje zijgevel van het boven-appartement zijn klaar. Een metamorfose, althans dat vinden wij. Volgende week gaan we ermee verder. Werkblad van de buitenkeuken wordt volgende week veranderd en we moeten nog eens nadenken over de kleur van de deurtjes. Het terras komt daarna aan bod.

voor

aan het werk

ontbijtterrasje boven-appartement

voorgevel boven-appartement, 2 en deels 3 lagen erop

Ook is deze week de equipe van Ito weer geweest. In een aantal borders is zwart lavagruis uitgereden. De laatste hand is gelegd aan het bewateringssysteem, het is getest en het functioneert. En er is verder gewerkt aan het nieuwe pad naar het boven-appartement. Bovenste trede van het trapje moet nog afgewerkt worden en dan wordt het pad gevuld met ‘loopgrind’. De komende dagen maken we een inventarisatie van alle potplanten die we hebben en dan worden die met een boel nieuwe planten komende woensdag uitgeplant. Want nu is het tijd voor meer kleur in de tuin. Ook een paar fruitbomen komen erbij. Geweldig goed werken ze, Ito en z’n mannen.

zwart lavagruis in de borders

nog een

De meeste slangen zijn niet zichtbaar, deze (nog) wel. En er komt water uit !

trapje pad naar boven-appartement

leiding nog verleggen en vullen met loopgrind

 

Calima, meubels en rock & blues in El Paso

Calima, meubels en rock & blues in El Paso

Weer een week voorbij, waarin we de slaapkamer van het beneden-appartement helemaal schoongemaakt hebben, ramen gezeemd, vloer geschrobd en het bed neergezet. We hadden zwaar behoefte om iets te zien dat een soort van af is. Ok, het bed is nog niet opgemaakt, de gordijnen hangen nog niet en er is nog geen decoratie, maar het ziet er al meteen heel anders uit vinden wij. Meestal zijn we niet zo snel tevreden 😉.

De week begon met een calima, voor ons de eerste echte kennismaking met het fenomeen, waarbij fijne stofdeeltjes vanuit de Sahara over de eilanden waaien. Dit gaat samen met hoge temperaturen (dik boven de 30°, voor Nederland intussen zo’n beetje normaal, maar voor de Canarische Eilanden niet), heiig uitzicht op de oceaan en de bergen, en een harde, warme wind. Het duurde 2 dagen en gelukkig hebben we sinds een week of 6 ook een airco in ons huis, dus ramen en deuren dicht, hond binnengehouden en genoten van de koelte. De planten hebben het echter zwaar te verduren dan. Bij calima kun je overigens ook gewoon naar de kust gaan, want daar blijft de temperatuur min of meer normaal, terwijl het hogerop steeds warmer wordt.

Er is ons bevestigd dat de keukens en de douchecabines de komende week geplaatst gaan worden. Dag nog niet bekend, dat wordt 1 dag tevoren aangekondigd. We houden dus maar rekening met eind van de week.

En de zoektocht naar meubels gaat voort. Intussen hebben we een lounge-set (zo heet dat toch ??) gekocht voor de tuin bij het beneden-appartement en ligbedden voor op het zonneterras. Die moeten een beetje gewicht hebben, want soms kan er van het ene op het andere moment een flinke windvlaag komen, en het is niet de bedoeling dat ze dan gelijk de lucht in gaan, want zelf ben je er meestal te laat bij. Dus geen aluminium, wat je zo veel ziet momenteel. Heel mooi, en heel praktisch dat ze gemakkelijk te tillen zijn, maar niet praktisch voor ons. We zullen zien of ze het gaan redden, staan wel enigszins beschut bij een muur. Er moeten ook nog tuinmeubels komen voor het boven-appartement, maar het begin is er.

De nieuwe lounge-set. De kussens laten we nog even in het plastic, zo lang er niemand is om erop te gaan zitten.

 

De ligbedden op het zonneterras. Terras zelf moet nog aangepakt worden.

De gordijnroeden zijn besteld, evenals nieuwe planken voor de inbouwkasten. Gordijnen hebben we al, die moeten alleen nog op maat gemaakt worden als de roedes hangen. De eettafels laten we maken door een lokale meubelmaker die met gerecycled hout werkt. Zullen met een week of twee klaar zijn, we rekenen maar liever met vier weken. Voor het boven-appartement hebben we intussen 4 eetkamerstoelen gekocht en die zijn al in huis. Voor het beneden-appartement zijn we nog in conclaaf. En dan hebben we via internet bij El Corte Inglés (soort Bijenkorf of Galéries Lafayette) een bank voor boven en 2 fauteuils voor beneden besteld.

..

WC-borstel en papierhouder opgehangen, er kan gepoept worden ! Nu het schilderwerk binnen klaar is, gaan we aan de buitenkant beginnen. Eerst wat scheuren in het pleisterwerk repareren, dan kan volgende week de voorstrijk erop. Komt dat ooit nog goed ??

Rare spiegel bij het boven-appartement is weg en buitenkeuken wordt ook veranderd.

Natuurlijk zijn we weer naar een evenement geweest deze week. Het is ongelofelijk hoeveel hier georganiseerd wordt. Concerten, modern, klassiek, traditioneel, romerías (dorpsfeesten), toneel, markten, er is altijd wel ergens iets te doen. Donderdagavond was er een ‘rock & blues’ avond in El Paso. Wij erheen met onze onderburen. Het concert werd gehouden in een heel leuk open-lucht theatertje, soort binnenplaats, waarvan wij het bestaan nog niet kenden. Nu waarderen wij goede rock en blues, maar dit was een enorme teeeeeeringherrie (excusez le mot), eerder punk dan rock. Nou ja, de rock viel dus tegen, maar de blues zou alles goedmaken, hoopten wij. Maar toen ik na een aantal nummers aan de technicus achter de regeltafel waar we naast stonden vroeg wanneer de blues zou beginnen, kreeg ik als antwoord ‘hoy no hay blues’. Vandaag is er geen blues. Buurvrouw en ik besloten om in een kroeg wat te gaan drinken en de mannen sloten zich daarbij aan.  Wij naar bar Los Angeles, waar weliswaar een doordringende frituurlucht hing, maar we toch prima een tijdje doorgebracht hebben. En de frituurlucht roken we na een paar minuten niet meer (wel overigens de volgende ochtend in onze kleding). Om een uur of elf een nieuwe poging bij het concert gedaan, maar het was nog steeds evenveel herrie. Dus na 2 nummers hebben we de moed definitief opgegeven. Tja, soms valt het mee en soms valt het tegen.

Finca Paraiso La Palma Rock & Blues

Er staat toch echt Rock EN Blues, maar geen blues die avond.