Hij stopt, hij stopt niet, hij stopt, hij stopt niet ……

Hij stopt, hij stopt niet, hij stopt, hij stopt niet ……

Hij weet het zelf ook niet geloof ik, of hij door zal gaan of toch maar ophouden. Is hij inmiddels verworden tot een oudje zonder tanden, zoals medeblogger Siepko hem deze week noemde, of heeft hij deze belediging persoonlijk opgenomen en besloten ons nog eens een poepie te laten ruiken? De afgelopen week werd er serieus gedacht dat de vulkaan aan het einde van zijn levensdagen begon te komen. De seismische activiteit nam aanzienlijk af en ook de uitstoot van SO2 vertoonde een constant dalende tendens. De wetenschappers waren er bijna uit, hij is op zijn retour. Helaas heeft ‘la bestía’ zich kennelijk bedacht en gaat hij toch nog even door met ‘eilandje pesten’, want op woensdag was er opeens een hevige opleving van het aantal aardbevingen. De ene na de andere was duidelijk voelbaar, het bleek de heftigste magma-activiteit die gemeten is sinds het begin van de uitbarsting. ‘s Avonds begon de vulkaan significant meer lawaai te maken en stroomde de lava ook over de noordelijke coladas opnieuw rijkelijk. Wederom angstige momenten voor vrienden van ons, wier huis zich tot nu toe staande heeft gehouden in het lavageweld, maar wat zomaar kan veranderen als hij besluit om serieus verder te gaan aan de noordkant. En zo houdt de vulkaan het eiland in een wurggreep. We zitten in een impasse, althans zo voelt het voor ons. Het leven staat toch een soort van stil, ook al kijken we vooruit en zijn we aan het zoeken naar nieuwe mogelijkheden. We hebben het gevoel dat het echte leven pas door kan gaan als de vulkaan gestopt is.

De overheden lijken niet helemaal te weten hoe de zaken aan te pakken wat betreft de hulp aan de getroffenen. Een paar weken geleden hebben we ons als ‘afectados’ in laten schrijven bij de Casa Massieu in Argual. Op de begane grond, in het kantoor van de Gobierno de Canarias. Je moest hiervoor formulieren downloaden van internet, die invullen en dan telefonisch een ‘cita previa’ – een afspraak maken om de boel in te leveren. We hadden de afspraak op een donderdagavond om 18h40. Toen we daar keurig op tijd aankwamen stond er een lange rij voor de deur. We vroegen aan de andere wachtenden of zij ook allemaal kwamen voor de inschrijving. Ja dat was het geval en de wachttijd bedroeg zo’n 2 uur, werd ons verteld. Waarop het humeur van Karel meteen al het kookpunt naderde. We moesten ons melden bij een ‘chico’ in de hal en hij bevestigde dat er ‘enige vertraging’ was. Karel wilde dan een nieuwe afspraak maken voor een andere dag, ‘want ik ga hier echt geen 2 uur staan wachten’. De chico zei heel voorzichtig, terwijl hij alvast zekerheidshalve een paar stappen achteruit deed, dat het op een andere dag waarschijnlijk niet veel anders zou zijn. Mopper mopper, grom, grom, ‘ik ga naar huis’ zei Karel, ‘ik ben gekke Henkie toch niet!’. ‘Ik ben hier nu en ik blijf’ zei ik. ‘Ga dan maar weg en dan bel ik wel als je me moet komen ophalen’. Maar zo werkt het niet, je moet je persoonlijk inschrijven. Inmiddels waren er vrienden aangekomen die een afspraak 10 minuten na ons hadden, waardoor de aandacht van Karel afgeleid werd en we dus toch maar bleven staan. Uiteindelijk waren we na 40 minuten aan de beurt. Dat viel mee zeg! Al snel werd ons duidelijk waarom de boel zo gigantisch uitliep. Er werd voor elke afspraak 10 minuten uitgetrokken. Of je nou met 1 of 2 personen of een heel gezin kwam. Bovendien werd tijdens het maken van de telefonische afspraak gezegd dat je alle formulieren correct ingevuld mee moest nemen en dat je, als je hiermee een probleem had, telefonisch tevoren hulp kon vragen. Anders werd je teruggestuurd en moest je een nieuwe afspraak maken. Maar, vriendelijk als de Palmero’s van nature zijn, gebeurde dit natuurlijk niet. Lang niet iedereen had zijn formulieren goed ingevuld, sommigen kwamen zelfs met niet ingevulde formulieren. En iedereen werd heel geduldig door de medewerkers geholpen met het invullen van de documenten. Lief, maar dan loopt het schema natuurlijk gigantisch uit. Afijn, uiteindelijk is het gelukt (ik moet tot mijn schaamte bekennen dat er ook op ons formulier iets niet helemaal goed was ingevuld en we toen toch wel heel blij waren dat we niet teruggestuurd werden) en kregen we een ‘justificante’ dat we officiële vulkaanslachtoffers zijn.

Het verhaal was, dat je je hier éénmalig moest inschrijven voor alle vormen van hulp die er zouden komen. Later zou er dan opnieuw contact met ons opgenomen worden, omdat op dat moment er eigenlijk nog niks duidelijk was. Prettig geregeld, leek ons.

Echter een week later hoorden we bij toeval van anderen dat je je ook op de 1e verdieping van de Casa Massieu moet inschrijven, in het oficina van de Gobierno de España. Voor de hulp die van de Spaanse staat komt. Dat andere was alleen voor de hulp van de Canarische overheid 😤😤. Maar hiervoor hoefde je geen afspraak te maken, dus wij opnieuw erheen. Inderdaad geen afspraak nodig en we hoefden niet lang te wachten. We kregen weer een aantal formulieren mee om in te vullen, eigenlijk zo’n beetje dezelfde als die van een week eerder, met de opdracht daarna terug te komen met een flink aantal bijlagen erbij. Alles bij elkaar gezocht en dag later terug en alles ingeleverd. Vervolgens kregen we een telefoontje. Van de ‘trabajadores social’ – maatschappelijk werkers van de Cabildo de la Palma, de eilandregering. Of we op 18 november om 9 uur naar de Casa Massieu wilden komen voor een ‘entrevista’, een onderhoud. Een dag later kregen we een telefoontje voor dezelfde vraag en de dag daarop nog een keer. Beide keren geduldig uitgelegd dat we al een afspraak hadden. De auto kende de weg inmiddels uit zijn hoofd. Nu hoefden we geen formulieren in te vullen maar typte de dame onze antwoorden meteen in op een laptop. Wederom zo’n beetje dezelfde vragen aangevuld met de vraag of we misschien psychologische bijstand nodig hadden en of we in aanmerking wilden komen voor de noodwoningen die (ooit) gebouwd gaan worden. Nee, dat was niet nodig, waarna het gesprek afgesloten werd.

Eenmaal ‘thuis’ ging de telefoon. Een trabajadora social, of we al bij de Casa Massieu geweest waren ……  Ja, vanochtend en u bent eerlijk gezegd de vierde die erover belt. Waarop ze heel omstandig uitlegde dat ze met verschillende lijsten werken (je meent het) en zeker willen zijn dat ze niemand vergeten. Daarom maar liever 4x bellen dan helemaal niet. Daar was geen speld tussen te krijgen. En omdat ook zij weer zo ontzettend aardig was, verbeet ik mijn intussen toch opgekomen lichtelijke irritatie en zei dat ze helemaal gelijk had, en dagge bedaankt zijt da witte (mijn Brabantse afkomst laat zich soms niet onderdrukken). Wel heeft ze ons verzekerd dat we ons nu écht nergens meer hoeven te registreren……

Deze keer geen foto’s van de vulkaan heb ik besloten, ze zijn uiteindelijk toch bijna allemaal hetzelfde. Dan maar een paar plaatjes van Casa Massieu, waar onze onvolprezen regeringen kantoor houden. Ik moet toegeven, het is een prachtig gerestaureerd Canarisch pand, met schitterende tea-houten balkons en trappenhuizen. Het was een genot om er zo vaak te mogen vertoeven!

Prachtig pand toch!
Tea hout komt uit de kernen van Canarische dennen. Is heel hard, daardoor bijna onverwoestbaar en bijzonder mooi. Het is bijna niet meer te krijgen en dus erg duur.
Het andere gezicht van de zomer op La Palma  –  WC-brillen leed

Het andere gezicht van de zomer op La Palma – WC-brillen leed

Twee weken geleden schreef ik over de calima op La Palma. Op de dag dat ik dit postte, waren we nog naar de kust gegaan om af te koelen, want 10 graden koeler aan zee. Echter de dag erna steeg het kwik aan de kust in Tazacorte en Puerto Naos tot 47 graden en bij ons tot zo’n graad of 40. Afkoelen aan de kust was er dus niet meer bij. Maar veel erger was dat een of andere idioot ongeveer ter hoogte van het Shell station in El Paso een peuk uit het raam van zijn auto schoot bij een temperatuur van boven de 40 graden en een keiharde wind (bij ons hadden we windstoten oplopend tot 100 km/uur). Wat begon als een bermbrandje was 2 uur later uitgegroeid tot een brand over een gebied van 1,5 km breed en 10 km lang, dwars door dicht bebouwd woongebied.

Bijna surrealistisch beeld (foto van www.lapalma-info.nl)

Wij hebben veel geluk gehad dat de wind vanaf de cumbre recht naar beneden naar de kust woei en niet in onze richting. Het vuur raasde dwars door El Paso richting Los Llanos en verder door naar beneden richting La Laguna, in zijn baan meer dan 50 woonhuizen, bananen- en avocadoplantages verwoestend. Het woonhuis van onze lerares Spaans is volledig afgebrand, enkele vrienden en bekenden moesten hals over kop hun huis verlaten, maar uiteindelijk zijn hun woningen gespaard gebleven, waarbij de vlammen wel tot aan de gevels gekomen zijn en de tuinen volledig verbrand.

Vanaf ons terras was de rook urenlang te zien. Gelukkig voor ons ver genoeg weg.
Een van de vele huizen die verwoest zijn door de brand.

Dat is de grote angst van de bewoners van La Palma (en de andere Canarische Eilanden), een calima tijdens de zomer gecombineerd met harde wind. Dan is één idioot genoeg om een drama te veroorzaken. En zo iemand is er steeds weer, het is echt onbegrijpelijk hoe onnadenkend mensen kunnen zijn. Nu was het een weggegooide sigarettenpeuk, vorig jaar in augustus in Garafia wilde een jongen dode cactussen verbranden, ruimt de tuin zo lekker op. En de brand op de cumbre boven ons (was voordat wij op La Palma woonden), waarbij een brandweerman om het leven kwam, is veroorzaakt door iemand die tijdens calima en harde wind aan het wandelen was (terwijl de wandelpaden gesloten waren), zijn behoefte moest doen en bedacht dat het beter was om het wc-papiertje te verbranden….

Degenen die ons ook op Facebook volgen of andere blogs over La Palma lezen, weten dit waarschijnlijk allemaal al (ik heb nu eenmaal geen actualiteiten blog maar meer een ‘ik schrijf wanneer ik zin heb’ blog), maar toch nog enkele beelden.

Bij Celta, restaurant Franchipani is gelukkig gespaard gebleven.

Dan nog een héél dom verhaal. Ik zou het eigenlijk niet moeten vertellen. Maar ja, als je niet over de actualiteit blogt, dan moet je wat hè. Ergens half mei ging Karel ’s nachts naar het toilet en liet zich slaapdronken van behoorlijke hoogte boink op de pot vallen. De wc-bril vond dit niet zo prettig en gaf er de brui aan, gebroken. Een stukje duct-tape deed wonderen en voorkwam dat we op een bril-loze pot moesten gaan zitten (vind ik altijd zo koud aan mijn billen, brrr).

Leve duct-tape !

Dus de volgende dag naar Fraper, de plaatselijke bouwmarkt, waar we hem 3 jaar geleden gekocht hebben. Helaas was hetzelfde model niet op voorraad, maar volgens Fredy, onze contactpersoon, paste een andere ook. Dus die meegenomen. Om de oude bril eraf te krijgen, hadden we bijna de hele pot van de muur gesloopt, totdat bleek dat het eigenlijk heel eenvoudig was🤭. Maar helaas paste de bril niet, dus terug, het moest echt dezelfde zijn die bij de wc hoort. Fredy zou hem bestellen, levertijd een week of 6, schatte hij. Begin juli gingen we eens bellen, waar blijft de wc-bril. ‘Hij staat op het punt van binnenkomen’, aldus Fredy, ‘de rekening heb ik al, ik bel jullie zodra hij er is’. Half juli nog steeds geen wc-bril. Weer gebeld. ‘Hij komt er nu echt snel aan’. ‘Snel’ is een jammer genoeg een zeer betrekkelijk begrip op La Palma. Uiteindelijk heeft Karel de bril op 12 augustus opgehaald. Waarschijnlijk lag hij er al wel een tijdje maar zijn ze gewoon vergeten ons te bellen.

Voor de zekerheid had Karel in het bijzijn van Fredy de doos even open gemaakt om te checken of het allemaal ok was. Best slim, vond ik. Ware het niet dat hij toen hij thuiskwam en de doos uit de auto pakte, vergeten was dat die al aan één kant open was. Dus gleed de bril zo aan de onderkant de doos uit en viel vervolgens kapot op de grond naast de auto ………..  weg 90 euro en meteen weer naar Fredy gebeld (met het schaamrood op de kaken, maar dat zag hij toch niet) om er nog een te bestellen. We hebben er trouwens gelijk maar 2 besteld, je weet nooit…. We zitten nu dus nog een maand of drie op een wc-bril met duct tape.

WC-bril nummer 2, die het toilet niet eens gehaald heeft.

Moraal van het verhaal, ga ’s nachts beslist niet al te slaapdronken naar de wc !

Op de foto bovenaan dit bericht staat onze vijgenboom na de calima. Zo goed als al het blad is eraf, de vijgen zitten er nog aan. Ziet er zeer bijzonder uit nu. We vragen ons wel af of de vruchten nog af zullen rijpen.

Eenzelfde lot trof de Brugmansia, maar die recupereert tamelijk snel:

De Madagascar palm is overgeplant in een nieuwe pot. Dank voor de tip Jan. Helemaal vlekkeloos verliep het niet. Ondanks karton en dikke handschoenen slaagden een paar stekels er toch in zich in de vingers van Karel te boren. Mooi maar levensgevaarlijk, een soort Lucrezia Borgia maar dan plantaardig.

Ingepakt in karton, bij gebrek aan een ouderwetse deken.
En in de nieuwe pot.
Warm, héél warm !

Warm, héél warm !

Er zijn twee situaties, waarbij het stil wordt in de straten van La Palma en de bewoners hun deuren, ramen en luiken gesloten houden en in een staat van lethargie vervallen. Eén: als het regent. En twee: als er calima is. Dat laatste is nu het geval. Zondag liep de temperatuur bij ons op tot 38º en vandaag is de 40º gehaald. Dat is warm, echt warm. En daarbij waait er sinds vannacht ook nog eens een hele harde wind, wat het geheel nog een stuk onaangenamer maakt. De wind is ons voor dinsdag ook nog toegezegd en de temperatuur gaat pas vanaf donderdag naar beneden. Reden voor mij om mijn neus zo weinig mogelijk buiten de deur te steken. Ik heb de Spaanse les voor morgen afgezegd (in El Paso is het namelijk meestal nog warmer dan bij ons tijdens calima), verschans me met de laptop onder de airco en kom vervolgens tot niets. Nou ja, ik probeer een bericht te schrijven.

Wij zitten zo’n beetje bij de pijlen. Links de temperatuur en rechts de windsnelheid. We scoren hoog helaas.

Karel gaat echter dapper naar buiten en doet pogingen om de tuin te redden, die zwaar te lijden heeft onder deze extreme omstandigheden. Hij heeft vanochtend als altijd zijn dagelijkse wandeling gedaan en vervolgens een uur of wat in de tuin vertoefd. ‘Het valt best mee hoor, het is goed te doen buiten’, blijft hij stug volhouden. Maar ik weiger hem te geloven en wacht af tot het voorbij is. Vervolgens krijg ik dan de volle laag. ‘Jij kijkt helemaal niet naar die tuin om, alles gaat naar de kl…. met dit weer, ik heb je al zo vaak gevraagd om het mee in de gaten te houden, etc. etc. Zucht. Ik denk dan dat er elke zomer wel een (of een paar) keer een hevige calima is en dat de tuin er wel weer bovenop komt. Maar dat schijn ik verkeerd te zien. Ik heb dus maar weer beterschap beloofd.

finca-paraiso-la-palma-calima
Onze brugmansia zat vrijdag nog vol in het blad en de bloemen. Na een dag wind zijn alle bloemen weg evenals meer dan de helft van het blad. Morgen is vermoedelijk het laatste blad ook verdwenen. Maar we weten inmiddels dat de brugmansia ‘calima proof’ is. Hoe droevig hij er ook uitziet na een calima, hij komt er altijd weer bovenop.

De beste plek om te vertoeven tijdens een calima is de kust. Aan zee is het het koelst tijdens een calima. Dus zijn we gistermiddag naar het strand van Charco Verde geweest, waar het 28º was, en zijn we vanmiddag een hapje gaan eten in El Remo, waar het 30º was. En een licht briesje. Toch zo’n 10º verschil. Eens kijken wat we morgenmiddag gaan doen.

Helaas hebben we woensdag in beide appartementen een wissel, dus moet er gepoetst worden, geen ontkomen aan. Pfff ik krijg het al warm als ik eraan denk.

Ik ben bang dat de temperatuur vannacht niet veel verder dan 30º zal zakken. Gelukkig zijn we zo slim geweest om vorig jaar ook in de slaapkamers een airco te installeren. Slapen zullen we dus wel, als we tenminste niet wakker liggen van het geblaas van het apparaat 😊.

Het valt niet mee, het leven op La Palma tijdens een calima.

finca-paraiso-la-palma-calima
De bergen en de kust zijn vage schimmen geworden door het stof in de lucht.
kruistocht in wandelbroek – ingesloten – nog altijd geen asfalt – gat in dak

kruistocht in wandelbroek – ingesloten – nog altijd geen asfalt – gat in dak

Vandaag is het de dag van de grote autorally van Los Llanos. Dat betekent concreet dat we zo’n beetje de hele dag ingesloten zitten, want alle doorgaande wegen rondom ons zijn afgesloten, en dat we een hoop lawaai horen, want het parcours loopt vlak onder ons door. Donderdagavond ging ik onze wekelijkse portie eieren ophalen bij Victor en Milly, Spaanse onderburen, en daar stond onder de carport een raceautootje met knalgele spoilers en velgen, volledig bedekt met reclames, waarvan Victor met open portier de motor liet brullen. Zo’n kwartier lang. De bedoeling hiervan was mij niet geheel duidelijk. Kijken of de motor nog startte? Of het gaspedaal nog wel reageerde bij indrukken? Warmdraaien voor de opening van de rally op vrijdagmiddag? Afijn, Victor doet ook mee dus. Drie jaar geleden verraste de rally ons, toen hadden we een dagje uit gepland maar kwamen we tot de ontdekking dat we tussen 9h30 – 12h00 en van 13h00 – 15h30 niet verder kwamen dan 200 mtr van ons huis. Maar nu zagen we al een week geleden overal de aankondigingen liggen/hangen voor vandaag. Drie jaar geleden hingen die er waarschijnlijk ook, maar toen wisten we nog niet dat de A4’tjes die overal onder stenen op muurtjes liggen behalve overlijdensaankondigingen vaak ook zeer relevante informatie kunnen bevatten.

Dus zorgden we dat alle boodschappen in huis zijn en planden we een rustige dag thuis. De lunch met vrienden in een restaurant, die we, ons nog onbewust van de rally, een paar weken geleden voor vandaag afspraken, hebben we maar doorgeschoven naar morgen, als de rust is weergekeerd. In plaats daarvan koken we zelf lekker voor vanavond, alle tijd immers (kip cacio e pepe in bagna cauda – kip uit de oven in een saus met ansjovis, witte wijn, room en parmezaanse kaas – en sinaasappel-speculaassoufflé) en heb ik ook tijd om weer eens een blogbericht te schrijven. De ochtendwandeling besloot ik nog wel te doen, het tweede deel van mijn traject loopt over het rally-parcours, maar het spektakel zou immers pas om 9h30 beginnen. Tegen 9 uur kwam ik aan bij het deel dat over het raceparcours gaat. Alles was al afgezet met dranghekken en linten, er stonden al ‘mannetjes’ bij de kruispunten, op veel plaatsen zaten al groepjes mensen genoeglijk aan de kant met tafels en stoelen en zelfs was er ergens al een barbecue aangestoken. Een waar volksfeest dus. Helaas hebben we intussen ook al een paar keer gillende sirenes gehoord. Bij de rally van twee jaar geleden is er hier vlak bij een auto gruwelijk uit de bocht gevlogen, en dwars door de afrastering heen een paar meter naar beneden gestort. Maar ja, is nu eenmaal het risico van het vak waarschijnlijk.

Eind februari hadden we als buurt een bespreking met onder anderen de burgemeester van Los Llanos over het project ‘asfalteren van de Camino Campitos’. Er werd ons toegezegd dat er de daaropvolgende week begonnen zou worden en dat de klus in zo’n 3½ à 4 maanden geklaard zou zijn. Alle buurtbewoners helemaal ‘feliz’, want het stof en de slechte staat van de weg zijn we allemaal meer dan beu. En zowaar werd er inderdaad een week later begonnen met het werk. Zeer voortvarend werd de straat stukje voor stukje open gemaakt, werden er leidingen etc. vernieuwd, werden er voorbereidingen gedaan voor het plaatsen van straatverlichting en werd de weg vervolgens weer dichtgegooid. Tegen eind april was het hele stuk klaar voor asfalteren. Maar toen viel helaas de grote stilte in. Het was ook eigenlijk te mooi om waar te zijn. Op La Palma loopt namelijk nooit iets volgens planning. Toch hoop je steeds weer, tegen beter weten in, dat het misschien déze keer wel klopt. Niet dus. Bij navraag bij de gemeente werd ons verteld dat de aannemer die de klus moet klaren vergeten was enkele documenten in te leveren bij de desbetreffende autoriteiten. Toen ze daarachter kwamen en alsnog de formaliteiten vervulden, was de fabriek die het asfalt moet leveren wegens zomerpauze 2 maanden (!!) gesloten. In september zijn we de eersten ………. In onze Noord-Europese ogen is het ongekend en onvoorstelbaar dat een fabriek 2 maanden sluit voor zomervakantie. Wil men niet verdienen of zo? Maar hier kijkt niemand ervan op. Zou de Camino Campitos voor het einde van het jaar geasfalteerd zijn? We wachten het maar weer af.

Deze week is er een gat in ons dak gemaakt. In de op het noorden gelegen muur van onze eetkamer zitten weliswaar 3 ramen, maar door de oriëntatie op het noorden, is het er vooral bij bewolkt weer tamelijk donker. En dat zinde ons niet, we zijn ‘mensen van het licht’, zo te zeggen. Dus wilden we een daklicht in ons Canarische dak. Met melkglas, dat voorkomt dat de zon er doorheen schijnt, maar laat wel veel licht door. Alex, de aannemer wilde er eerst helemaal niet aan beginnen. Het onderwerp ‘daken’ is op La Palma nogal heikel namelijk. Veel (oudere) daken lekken hier en waarom zou je in een dak dat dicht is in hemelsnaam een gat gaan maken?? Toch wilden we het. Na 1½ jaar het onderwerp met enige regelmaat bij hem ter sprake te hebben gebracht en de verschillende mogelijkheden besproken te hebben, was hij zover dat hij de klus aannam.

Het begin is gemaakt, geen weg meer terug 😬😬
Pablo aan het werk

Dus de afgelopen week hebben we gruwelijk in het stof en het lawaai gezeten en nu zitten we met dat gat. Dat vooralsnog is afgesloten met planken waar de zon gezellig doorheen kiert. Alex keek omhoog en zei somber ‘nu moeten we het weer lekdicht zien te krijgen’, maar dat maakte op ons geen indruk, want hij moppert vooraf altijd en ziet van alles dat fout kan gaan, maar krijgt het uiteindelijk ook altijd weer voor elkaar. Maandag komt Fran, de ‘carpintero de aluminio’, om het aluminium kozijn te plaatsen, waarna het glas besteld gaat worden. Voor hem is het ook nieuw, hij zei ons ‘nadie lo hace’ – niemand doet dat. Toch hebben we hier en daar al wel wat huizen gezien met een dakraam. Waarschijnlijk ook van die rare extranjeros als wij.

Voorlopig zitten we er zo bij. Regenen doet het gelukkig (bijna) nooit in juli. 🙏🙏🙏

Een tijdje geleden hebben we een mooie wandeling gemaakt in Breña Alta, aan de oostkant van het eiland. De bronnen- en kruizentocht van San Pedro. Heel bijzonder, halverwege de wandeling kom je opeens uit bij een nis in de bergwand waar vele kruizen en heiligenbeeldjes te bewonderen zijn.

Een bron onderweg waar we onze waterflesjes konden vullen
Er staan zelfs een paar stoeltjes, voor als je even tot bezinning wilt komen.
De plantjes worden goed verzorgd.
Ook ter plekke van takken gemaakte kruisjes staan er.
Een gezegende plek voor een pauze tijdens onze kruistocht in wandelbroek.
Prachtige varens en gatenplanten ook onderweg.
Uitzicht over San Pedro.
Dit grappige vakantiehuisje kwamen we onderweg tegen. Zou de Kever bij de huurprijs inbegrepen zijn?

Nog een paar tuinfoto’s.

Onze privé tuin is echt mooi geworden.
En de tuin bij Abajo. De washingtonia palm die toen we in 2018 aankwamen nog heel klein was, begint al op een echte boom te lijken.
Transavia vliegt komende winter weer op La Palma – Straatarm of steenrijk?

Transavia vliegt komende winter weer op La Palma – Straatarm of steenrijk?

Goed nieuws voor La Palma, vanaf november hervat Transavia de rechtstreekse vluchten van Amsterdam naar Santa Cruz de la Palma. Er wordt wekelijks 1 vlucht op vrijdag uitgevoerd, helaas is de dinsdag-vlucht vooralsnog vervallen. Dit voorjaar en zomer vliegt TUI rechtstreeks vanaf Amsterdam naar La Palma. De vluchten zijn nu al boekbaar. Daarmee zijn we ook voor Nederlandse gasten weer goed bereikbaar. En voor diegenen die in het zuiden van Nederland wonen, vanaf Brussel is het ook mogelijk om met Iberia (met een tussenstop in Madrid) en met Tui Fly België (direct) naar La Palma te vliegen tegen (meestal) redelijke tarieven. DUS SNEL BOEKEN, WANT DE LAATSTE GAATJES VULLEN ZICH!!! 😊

Eind maart ontvingen we een wel heel bijzondere email van een tv-producent van SBS6 met de vraag of we interesse hadden om deel te nemen aan het programma ‘Steenrijk, Straatarm’. Nou ja, dachten wij, zo arm zijn we nu ook weer niet! Maar het bleek dat ons de rol van ‘steenrijk’ toebedeeld zou worden 😳😂. Maar dat ‘steenrijk’ moesten we niet zo heel letterlijk nemen. Het ging erom dat men het contrast wil laten zien tussen een welvarend gezin (maar wij zijn geen ‘gezin’) dat daar hard voor gewerkt heeft (dat klopt dan weer wel) en daardoor geen geldzorgen heeft en een ander gezin dat door wat voor redenen ook in de financiële problemen zit en het met een minimaal bedrag per week moet doen. Er kijken zo’n miljoen mensen naar de uitzendingen en we zouden ook de kans krijgen om onszelf te presenteren en de naam van ons ‘bedrijf’ te noemen.

Dit moesten we even laten bezinken. Even, want na 2 seconden waren we het al eens. NEEEEE, niks voor ons. Alleen al het idee dat er een miljoen mensen naar je gaan kijken 😱😬. Bovendien is ons leven niet zo erg luxueus, héél veel in de tuin werken, appartementen schoonmaken (momenteel wel ietsje minder dan gebruikelijk), beddengoed wassen en strijken, etc. Misschien niet zo aanlokkelijk voor een ‘arm’ gezin, dat waarschijnlijk zelf ook gewoon hard werkt. Dus we hebben vriendelijk bedankt. We zijn al vaker benaderd door programma’s als Bed & Breakfast, Met 4 in Bed (= de Vlaamse variant, waarschijnlijk waren zij bij ons terechtgekomen door onze zachte ‘g’ 😉) , etc., maar dit was weer een hele nieuwe invalshoek, haha.

Nu over naar meer serieuze zaken. Omdat het in de wintermaanden wat langer duurt voordat ’s ochtends de zon op één van onze privé terrassen komt, bedachten we dat daar iets aan moest gebeuren. Aan de noordkant van ons huis, waar onze grote terrastafel staat, komt in de winter de zon pas later op de dag en deels blijft dit gedeelte in dec-jan-feb in de schaduw. Aan de oceaankant, de westkant, hebben we in de winter vanaf een uur of elf, half twaalf volop zon, maar eerder niet. Te laat voor ons ochtendlijk kopje koffie. En bij de gasten op het terras gaan zitten is een beetje vreemd. Maarrrrrrr, aan de zuidkant van ons huis ligt nog een strook tuin waarmee we eigenlijk niets deden omdat we aan die kant niet direct een deur hebben. Dit gedeelte ligt mooi in de luwte van 2 rotswandjes, is dus ook redelijk beschut tegen wind, en als de zon in de winter rond een uur of 9 over de kam van de cumbre heen piept, dan schijnt ze precies in dit deel van de tuin. Daar moest een ontbijt/koffieterrasje komen, waren we snel eens. Karel toog meteen aan de slag. Planten eruit, het stukje horizontaal gemaakt, anti-worteldoek erin en kiezels erop. Tafeltje met stoelen neergezet en klaar!

De ‘voor’ foto vergeten te nemen.
finca-paraiso-la-palma
Gezien vanaf de trap naar de serrekamer bovenop ons huis.
Knus omsloten met zelfs nog een klein beetje zeezicht.

De fruitbomen in onze nieuwe boomgaard zijn geplant. Behalve de avocado’s, want die zijn op het moment niet leverbaar.

finca-paraiso-la-palma-boomgaard
In de gaten was voor het planten al geitenmest gegaan, vandaag is er ook een laag rond de stam gekomen. En lekker dat ze het vinden!

We zouden het zo leuk vinden als er tussen de bomen wat kleur komt. Op het moment barst het op La Palma van de wilde bloemen, die zouden we hier ook best willen. Dus op zoek.

Deze vinden we zo mooi, soort klaprozen maar dan oranje-geel. Hele velden staan er vol mee rondom El Paso.
Dus hebben we de vrijheid genomen om een paar plukken uit te graven en tussen de fruitbomen te planten. Met een aantal andere wilde planten hebben we dat al gedaan en dat is heel goed gegaan. Maar met deze is het al de 2e poging, de 1e keer is jammerlijk mislukt. Als het nu ook weer fout gaat, dan moeten we maar zaad gaan verzamelen als alles uitgebloeid is.
Zomaar een berm langs de kant van de Camino Pastelero, bij ons om de hoek. Rode klaprozen hebben we (nou ja Karel dan) ook uitgegraven.

Het is nu een week geleden dat we ze ‘herplant’ hebben en ze zien er momenteel weliswaar bedroevend uit, maar dood zijn ze (nog) niet. Zouden ze het overleven?? Als ze zich uitzaaien zou dat heel mooi zijn.

En onze afkoeltobbe is schoongemaakt en wordt hier gevuld met nieuw water. De thermometer gaf, toen het bad eergisteren vol was, 22 graden aan en zojuist maar liefst 24 graden. Hetgeen vrij onwaarschijnlijk is. Tijd voor een nieuwe thermometer lijkt ons.

Oh ja, met Pasen had ik nog advocaat gemaakt. Geweldig gelukt, al zeg ik het zelf, echt heerlijk.

In een mooi glaasje, toefje slagroom erop en met een klein lepeltje smullen. Als een oud wijf op de bank, aldus Karel. Hij heeft een punt…
Terwijl Karel aan het uitgraven was, maakte ik deze foto. Gewoon omdat ik niet genoeg kan krijgen van zulke uitzichten.
En onze eigen tuin, die echt heel mooi is momenteel.

Oh ja, op 23 april ga ik naar Nederland. De 3e poging en dit keer moet het lukken. Met Iberia naar Brussel. Afspraak voor de pcr-test staat (niet fijn maar moet nu eenmaal anders kom ik niet ver) en de ‘verklaring op eer’, waarin ik plechtig beloof dat ik alleen op doorreis ben in België en er dus korter dan 48 uur vertoef, ligt klaar om getekend te worden. De test laat ik overigens doen op het vliegveld van La Palma, 70 euro en daarmee een stuk goedkoper dan het laboratorium in Los Llanos, dat 110 euro verlangt. En de resultaten veel sneller, men garandeert binnen 12 uur, maar vrienden die deze week naar NL zijn gevlogen hadden de uitslag al binnen voordat ze van het vliegveld terug thuis waren in Tazacorte.