Wordt dit ons nieuwe uitzicht?

Wordt dit ons nieuwe uitzicht?

De rollercoaster gaat door. Kansen en mogelijkheden komen voorbij, worden goedgekeurd of vallen af (de meeste). Maar langzaam maar zeker begint alles toch weer een beetje op zijn plaats te komen.

In het ático zijn we druk aan het werk. Het wordt leuk, het is een heerlijke plek! Als ik op het dakterras ben, dan denk ik steeds ‘Waarom gaan we hier eigenlijk zelf niet wonen?’ Het klimaat is gewoon heel aangenaam in Tazacorte. Als je niet te veel en te hard hoeft te werken in de zon in ieder geval. Bijna altijd in korte broek en op teenslippers, het heeft echt heel wat, moet ik zeggen. Maar begin juli starten, kunnen we denk ik vergeten. We zitten met levertijden van meubels, douchecabine, wastafelmeubel, terrasmeubels, etc. Overal wordt gezegd 3 tot 4 weken, maar dat is op La Palma altijd al zeer rekbaar en nu in deze roerige tijden helemaal. Dus gaan we uit van augustus. Ook zijn we bezig met de aanvraag voor de verhuurlicentie, eens kijken of het dit keer sneller gaat dan voor Finca Paraíso, toen duurde het bijna 2 jaar. Maar starten mogen we sowieso, zodra de aanvraag ingediend is.

En we hebben er een job bij. Een van de kansen die we aangegrepen hebben. Vorige week werden we gevraagd om een heel leuk vakantieparkje met 4 casitas te pachten, uit te baten, hoe je het noemen wilt, voor eigen rekening. De Zwitserse eigenaar heeft het tot nu toe zelf gedaan met hulp van een beheerster, maar zij stopt er vanwege leeftijd mee. De eigenaar heeft gevraagd of wij ermee verder willen gaan, hij wil zich er niet meer zo intensief mee bezig houden. Over een jaar of 4-5 wil hij het waarschijnlijk gaan verkopen, dat is voor ons perfect om de komende tijd te overbruggen. Dit gecombineerd met de inkomsten uit ons eigen ático en we worden slapend rijk 🤣🤩. Hoewel, dat slapen kunnen we wel vergeten waarschijnlijk. En rijk worden ook trouwens.

Om alvast een indruk te krijgen: www.puro-atlantico.de. De casitas zijn gebouwd als hommage aan en in de stijl van de beroemde (in Spanje dan in ieder geval) op Lanzarote geboren beeldhouwer/schilder/architect César Manrique. Vooralsnog is de website alleen in het Duits en nog niet geactualiseerd met prijzen, maar dat gaat allemaal veranderen. Wat betreft klimaat is het parkje op een prima hoogte gelegen (280 m), in het gebied tussen Las Norias en Las Manchas. Wel ten zuiden van de nieuwe lavastroom, dus op dit ogenblik nog slecht bereikbaar. Maar de weg over de lava van La Laguna naar Las Norias zal in juni klaar zijn, we hebben zelfs al gelezen volgende week. Dat moeten we nog gaan zien, maar we gaan ervan uit in augustus/september daar ook te kunnen starten.

Daarmee is het Frankrijk-project (helaas) definitief van de baan. Ja, helaas, want we hadden dat wel heel tof gevonden. Maar heel praktisch zou het toch ook niet zijn geweest. En aan de andere kant, als ik hier vanaf mijn werkplek uit het raam van ons tijdelijke onderkomen kijk en de prachtig groene Bejenado berg voor me zie liggen bij ondergaande zon, dan heb ik (wij allebei) volledig vrede met ons besluit.

Dus het enige wat eigenlijk nog ontbreekt is een huis voor onszelf. Minor detail, zou je bijna zeggen. Maar daar krijgen we toch wel steeds meer behoefte aan zo langzamerhand. Deze week nog een heel leuk huis bekeken in het buitengebied van Tazacorte, net helemaal verbouwd, ruim en geheel onze stijl. Maar wel midden tussen de bananenplantages gelegen. Geen weids uitzicht zoals we dat in Paraíso hadden. En dat vonden we toch een groot bezwaar. Ook het idee dat we straks wellicht weer een hond hebben en als we hem uitlaten alleen tussen bananen zullen lopen, tenzij we eerst met de auto een stuk gaan rijden, sprak ons niet zo aan. Nog een paar dergelijke punten hebben voor ons de doorslag gegeven met dat huis niet verder te gaan. Dan maar wat hoger op het eiland, wat kouder in de winter en tijdens calima warmer in de zomer, maar wel in de prachtige natuur, wat voor ons toch het echte La Palma is. Ieder zijn meug hè, zo is het nu eenmaal.

Dus zijn we in onderhandeling over een perceel in El Paso om toch te bouwen. Op 650 mtr hoogte, mét het gedroomde weidse 360 graden uitzicht. En een adembenemend uitzicht op de nieuwe vulkaan die ons leven zo veranderde…. Een wat twijfelachtig voordeel, maar wat willen we nog meer?? Ik moet me dus maar over mijn onzekerheden en angsten heen zetten. Inmiddels gaan enkele vrienden en bekenden van ons ook bouwen, zij zijn al een fase verder dan wij, en dat geeft mij toch (een beetje) vertrouwen. Ook dit wordt weer vervolgd.

Uitzicht op de Bejenado vanaf het perceel
De vulkaan zonder naam. Maar deze is ingezoomd hoor, zo dichtbij ligt hij nu ook weer niet.
Zo elke dag wakker worden is geen straf toch?
Nog ééntje dan.
Vulkaanroute weer open  –  Keuzestress??

Vulkaanroute weer open – Keuzestress??

La Palma herstelt zich. Een stap in de goede richting is het weer open gaan van de iconische vulkaanroute over de Cumbre Vieja. Starten vanaf El Pilar, zoals voorheen, kan nog niet, maar wel vanaf de oostkant van het eiland.

We zijn weer terug uit Frankrijk. Het was super. Gewoon om er even uit te zijn, om weer te beseffen wat een vreselijk mooi land Frankrijk toch is, om al die leuke panden te bezichtigen waarvan ons hart sneller begon te kloppen, om te merken dat ons Frans nog net zo vlot over de lippen komt als voorheen, en last maar zeker niet least, het warme weerzien met een aantal lieve vrienden, verspreid over Frankrijk.

Het begon haperend. We vlogen op San Sebastian, met een overstap in Madrid. De overstaptijd was maar 45 minuten, beetje krap gepland. Eerlijk gezegd niet zo heel goed opgelet tijdens het boeken van de vluchten. En jammer genoeg vertrok de vlucht van La Palma naar Madrid met enige vertraging. Een gelukje was dat we businessclass vlogen, aanbieding van Iberia, dus we waren druk met eten en drinken en hadden daardoor geen tijd om al bij voorbaat in de stress te geraken. Een nadeel was dat Barajas Aeropuerto in Madrid enorm groot is en we voor de overstap van het ene uiteinde van de terminal naar het andere einde moesten lopen. We hadden van de 45 geplande minuten nog een klein half uur toen we de terminal opstapten.

Maar we hebben het gehaald. Volgens Karel kan ik zo meedoen met de volgende Olympische Spelen snelwandelen, ik vloog als een hinde over de terminal, behendig zigzaggend tussen de andere reizigers, ‘disculpe’ roepend tegen de druiloren die op de loopbanden aan de linkerkant stil bleven staan, van verbazing vergat Karel zelf bijna om door te lopen. Helaas had onze ingecheckte koffer niet zo zijn best gedaan, want die is in Madrid achtergebleven. Waar we al bang voor waren.

Aangekomen in San Sebastian bleven wij dus als enigen bij een lege bagagebelt achter. ‘Er komt niets meer’, zei de vriendelijke Iberia-dame, ‘maar morgenochtend om half negen arriveert de eerste vlucht uit Madrid die jullie koffer meebrengt. Omdat het kantoor van de autoverhuurder al gesloten was op het tijdstip van onze aankomst, hadden we sowieso een hotel geboekt in Irún voor de eerste nacht en een afspraak voor de volgende ochtend om 9 uur om de auto op te halen. Dus was het niet zo’n heel groot probleem. Volgende ochtend terug naar het vliegveld. Karel haalde de auto op en ik ging achter de koffer aan.

Die was aangekomen en mij werd verzocht om mee te gaan naar de bagagebanden. Daar stonden twee heel serieus kijkende agenten van de Guardia Civil op mij te wachten. ‘Is dit uw koffer?’ ‘Ja dat is mijn koffer.’ Of ik hem maar even wilde openmaken. Euh, ok. Met een stokje gingen ze zo’n beetje door de inhoud van de koffer heen. Komt er opeens een klein, mooi ingepakt doosje naar boven. ‘Wat zit hierin?’ Geen idee, ik was verbouwereerd want zag het voor het eerst. Toen ging mij iets dagen. Een paar dagen later was ik jarig, dus ik nam aan dat het voor mij was. Wij doen eigenlijk al jaren geen cadeaus meer voor onze verjaardagen, maar gaan altijd uit eten bij een goed restaurant en kijken elkaar dan heel verliefd in de ogen. (Nu héérlijk en feestelijk gegeten bij Bonpassage, wat hebben Ruud en Annemiek het restaurant mooi veranderd!) Ik dacht ‘oh wat lief, Karel heeft een cadeautje voor mij gekocht’. Dus ik vertelde aan de Guardia-man dat het vrijwel zeker mijn verjaardagscadeau was. Toen begon hij het open te maken. Ik dacht, nou, dan draai ik me toch maar even om, want anders is de verrassing helemaal weg natuurlijk. Maar na één kant opengepulkt te hebben, stopte hij het weer terug in de koffer, diep tussen de kleding. En ik mocht gaan. Op mijn verjaardag kwam het pakje uit de koffer. Ik vertelde het voorval aan Karel, waarop hij een beetje bedremmeld keek. Bleek het helemaal niet van hem te zijn, maar van een vriendin op La Palma, die het aan hem meegegeven had. Oeps! 🤣😂

Het avontuur om ook in Frankrijk weer ‘iets’ te hebben en dan afwisselend in twee landen te wonen trekt aan ons. Alles ligt nu toch open, dus waarom niet eigenlijk, voor een jaartje of vijf ….. Dat zit kennelijk op de een of andere manier in ons bloed. We zagen een heel leuk dubbel huis in het centrum van een levendig bastide-dorp in de Dordogne, Franser kan bijna niet. En zelfs ik ging bijna direct overstag. Maar het verstand heeft toch geprevaleerd, we hebben (vooralsnog) geen gekke, overhaaste dingen gedaan. Eerst eens even alle (on)praktische kanten op een rijtje zetten. En toch ook hier maar weer even verder kijken.

Buitenkant helemaal gerestaureerd, luiken hebben verfje nodig. Twee wooneenheden. Binnen moet wel het nodige gedaan worden. Met schattige ‘cour’ – terrasje aan de achterkant, grenzend aan een gemeenteplantsoen. Alle rust en om de hoek alle leven met restaurants en terrasjes. We zien het al helemaal voor ons.

Dus hebben we vandaag de makelaar in Frankrijk gemaild dat we meer tijd nodig hebben en nog geen beslissing kunnen nemen. Maar voor de zekerheid wel gevraagd of ze ons wil inseinen als er serieuze andere gegadigden mochten komen 😜. La Isla Bonita en La Douce France, best een goede combi misschien.

En ondertussen hebben we de sleutel van ons atico in Tazacorte, de buren hebben het waarschijnlijk al gemerkt, aan al het gesleep door het trappenhuis. Daar valt ook weer veel over te vertellen, maar voor nu stop ik ermee, dus dat wordt de volgende keer!

Nieuwe ontwikkelingen – wandeling naar de black bastard

Nieuwe ontwikkelingen – wandeling naar de black bastard

Oei, alweer meer dan een maand geleden dat ik me voor het laatst gemeld heb. Tja, time flies when you`re having fun.

Maar er is wel het een en ander gebeurd in de tussentijd. Onze zoektocht naar een huis/huizen hebben we onverdroten voortgezet. Maar hetgeen wat we hadden (groot terrein met huis voor onszelf en verhuurmogelijkheden), gaan we niet meer vinden. Het is niet anders, we moeten realistisch zijn. Dat soort objecten zijn er nauwelijks en als ze er al zijn, is het te duur voor ons of moet er zoveel aan gebeuren, dat het daardoor alsnog te duur wordt. Dus hebben we besloten onze blik te verruimen en naar andere mogelijkheden te kijken. En in dat kader hebben we begin deze week een voorlopig koopcontract getekend voor een ‘atico’ in Tazacorte.

Een atico is een dakterras appartement. Een penthouse, om het in goed Nederlands te zeggen. Niet zo heel groot hoor. Het appartement is 68 m2, maar het heeft een dakterras van dik 160 m2 met jacuzzi en 360º uitzicht over de oceaan, de bergen, Tazacorte en zelfs op de nieuwe vulkaan-nog-altijd-zonder-naam. En dat is de grote plus van het atico. Tazacorte is de plek met de meeste zonuren en aangenaamste temperaturen op het eiland, volgens de Bagañetes -inwoners van Tazacorte- zelf, zelfs van Europa, en je kunt hier eigenlijk het hele jaar buiten vertoeven. Dus we gaan van het dakterras een fijne plek maken met mooie tuinmeubels, planten, een barbecue/buitenkeuken, etc. Behalve de privé jacuzzi, is er ook een gemeenschappelijk zwembad bij het gebouw. Dit atico is voornamelijk bedoeld voor de verhuur.

Maar dan hebben we nog altijd geen eigen onderkomen natuurlijk, dus daarnaar zoeken we door. Een kleiner huis mag het nu zijn, met wel een beetje grond, zodat Karel wat te doen heeft. Ook dat is overigens niet gemakkelijk te vinden op La Palma. En ook nu weer is het zo dat Karel alles geweldig vindt en altijd mogelijkheden ziet, ongeacht waar en in welke staat het object zich bevindt, en dat ik bij (bijna) alles op de rem trap. Vele discussies die soms hoog oplopen zijn hiervan het gevolg. Maar uiteindelijk komen we elkaar altijd ergens halverwege weer tegen. Het zelf bouwen (een kleiner huis) suddert nog steeds een beetje op de achtergrond, dat vlammetje dreigt geregeld uit te doven en wakkert vervolgens opeens weer aan.

Los van dit alles hebben we een trip naar Frankrijk gepland. Op 21 april vertrekken we om ook daar enkele objecten met ‘gîtes’ te bezichtigen. Een mogelijkheid zou kunnen zijn om van mei tot september/oktober in Frankrijk te vertoeven en daar te verhuren en dan ook het atico op La Palma te verhuren. In de wintermaanden kunnen we dan zelf naar La Palma komen. En zo de komende jaren overbruggen totdat we het eerste pensioengeld gaan ontvangen. Oef wat klinkt dat oud, krijg het bijna niet uit mijn pen. Maar ook dat is de realiteit.

Kortom, aan ideeën ontbreekt het niet.

Behalve panden bekijken, gaan we natuurlijk ook een beetje vakantie houden in Frankrijk, vrienden bezoeken in de Creuse, de Bourgogne en in de Provence. Het wordt een Tour de France, veel zin in! Op 3 mei komen we terug en dan is op 5 of 6 mei de overdracht van het atico. We gaan ervan uit dat het ditmaal goed komt, de eigenaar is een keurige Duitser, maar nog altijd geldt ‘het is pas zover als het zover is’. Er hoeft niet overdreven veel te gebeuren, dus we hopen vanaf de zomer te kunnen gaan verhuren. Zelf blijven we vooralsnog in het huurhuis zitten, dit hebben we sowieso tot half september en dan zien we verder of we het verlengen of dat er zich in de tussentijd een andere oplossing heeft aangediend.

To be continued! 

Na regen komt ……

Dit is het effect van veel regen op de nog altijd heel warme lava. Het was een heel bijzonder, maar ook een beetje sinister gezicht.

Tijdens dit paasweekend is het voor het eerst mogelijk om – betaald en in groepsverband – naar de nieuwgeborene te gaan kijken in tot nu toe hermetisch afgesloten gebied. De bewoners kregen vorige weekend de mogelijkheid om dit gratis te doen. Wij schreven ons in en behoorden tot de gelukkigen die mee mochten. Met een touringcar gingen we naar de Llano del Jable en vanaf dit punt wandelden we naar de vulkaan, zo dichtbij als mogelijk is.

De Llano del Jable was altijd al zwart, maar nu is het echt een volledig door as bedolven vlakte met verbrande dennen waar het eerst groen alweer tevoorschijn komt.
Hier doemt de kraterrand van het rokende monster al op.
Een desolaat landschap met verbrande bomen. En een vulkaan die zichzelf in no time uit de grond gewerkt heeft. Hij is indrukwekkend. En hij riep ook zeer gemengde gevoelens bij mij op. Bewondering voor dit natuurfenomeen, maar ook nog steeds ongeloof en verbijstering dat dit zwarte ding voor zoveel mensen het leven voorgoed veranderd heeft.

Vrolijk Pasen !

Hij stopt, hij stopt niet, hij stopt, hij stopt niet ……

Hij stopt, hij stopt niet, hij stopt, hij stopt niet ……

Hij weet het zelf ook niet geloof ik, of hij door zal gaan of toch maar ophouden. Is hij inmiddels verworden tot een oudje zonder tanden, zoals medeblogger Siepko hem deze week noemde, of heeft hij deze belediging persoonlijk opgenomen en besloten ons nog eens een poepie te laten ruiken? De afgelopen week werd er serieus gedacht dat de vulkaan aan het einde van zijn levensdagen begon te komen. De seismische activiteit nam aanzienlijk af en ook de uitstoot van SO2 vertoonde een constant dalende tendens. De wetenschappers waren er bijna uit, hij is op zijn retour. Helaas heeft ‘la bestía’ zich kennelijk bedacht en gaat hij toch nog even door met ‘eilandje pesten’, want op woensdag was er opeens een hevige opleving van het aantal aardbevingen. De ene na de andere was duidelijk voelbaar, het bleek de heftigste magma-activiteit die gemeten is sinds het begin van de uitbarsting. ‘s Avonds begon de vulkaan significant meer lawaai te maken en stroomde de lava ook over de noordelijke coladas opnieuw rijkelijk. Wederom angstige momenten voor vrienden van ons, wier huis zich tot nu toe staande heeft gehouden in het lavageweld, maar wat zomaar kan veranderen als hij besluit om serieus verder te gaan aan de noordkant. En zo houdt de vulkaan het eiland in een wurggreep. We zitten in een impasse, althans zo voelt het voor ons. Het leven staat toch een soort van stil, ook al kijken we vooruit en zijn we aan het zoeken naar nieuwe mogelijkheden. We hebben het gevoel dat het echte leven pas door kan gaan als de vulkaan gestopt is.

De overheden lijken niet helemaal te weten hoe de zaken aan te pakken wat betreft de hulp aan de getroffenen. Een paar weken geleden hebben we ons als ‘afectados’ in laten schrijven bij de Casa Massieu in Argual. Op de begane grond, in het kantoor van de Gobierno de Canarias. Je moest hiervoor formulieren downloaden van internet, die invullen en dan telefonisch een ‘cita previa’ – een afspraak maken om de boel in te leveren. We hadden de afspraak op een donderdagavond om 18h40. Toen we daar keurig op tijd aankwamen stond er een lange rij voor de deur. We vroegen aan de andere wachtenden of zij ook allemaal kwamen voor de inschrijving. Ja dat was het geval en de wachttijd bedroeg zo’n 2 uur, werd ons verteld. Waarop het humeur van Karel meteen al het kookpunt naderde. We moesten ons melden bij een ‘chico’ in de hal en hij bevestigde dat er ‘enige vertraging’ was. Karel wilde dan een nieuwe afspraak maken voor een andere dag, ‘want ik ga hier echt geen 2 uur staan wachten’. De chico zei heel voorzichtig, terwijl hij alvast zekerheidshalve een paar stappen achteruit deed, dat het op een andere dag waarschijnlijk niet veel anders zou zijn. Mopper mopper, grom, grom, ‘ik ga naar huis’ zei Karel, ‘ik ben gekke Henkie toch niet!’. ‘Ik ben hier nu en ik blijf’ zei ik. ‘Ga dan maar weg en dan bel ik wel als je me moet komen ophalen’. Maar zo werkt het niet, je moet je persoonlijk inschrijven. Inmiddels waren er vrienden aangekomen die een afspraak 10 minuten na ons hadden, waardoor de aandacht van Karel afgeleid werd en we dus toch maar bleven staan. Uiteindelijk waren we na 40 minuten aan de beurt. Dat viel mee zeg! Al snel werd ons duidelijk waarom de boel zo gigantisch uitliep. Er werd voor elke afspraak 10 minuten uitgetrokken. Of je nou met 1 of 2 personen of een heel gezin kwam. Bovendien werd tijdens het maken van de telefonische afspraak gezegd dat je alle formulieren correct ingevuld mee moest nemen en dat je, als je hiermee een probleem had, telefonisch tevoren hulp kon vragen. Anders werd je teruggestuurd en moest je een nieuwe afspraak maken. Maar, vriendelijk als de Palmero’s van nature zijn, gebeurde dit natuurlijk niet. Lang niet iedereen had zijn formulieren goed ingevuld, sommigen kwamen zelfs met niet ingevulde formulieren. En iedereen werd heel geduldig door de medewerkers geholpen met het invullen van de documenten. Lief, maar dan loopt het schema natuurlijk gigantisch uit. Afijn, uiteindelijk is het gelukt (ik moet tot mijn schaamte bekennen dat er ook op ons formulier iets niet helemaal goed was ingevuld en we toen toch wel heel blij waren dat we niet teruggestuurd werden) en kregen we een ‘justificante’ dat we officiële vulkaanslachtoffers zijn.

Het verhaal was, dat je je hier éénmalig moest inschrijven voor alle vormen van hulp die er zouden komen. Later zou er dan opnieuw contact met ons opgenomen worden, omdat op dat moment er eigenlijk nog niks duidelijk was. Prettig geregeld, leek ons.

Echter een week later hoorden we bij toeval van anderen dat je je ook op de 1e verdieping van de Casa Massieu moet inschrijven, in het oficina van de Gobierno de España. Voor de hulp die van de Spaanse staat komt. Dat andere was alleen voor de hulp van de Canarische overheid 😤😤. Maar hiervoor hoefde je geen afspraak te maken, dus wij opnieuw erheen. Inderdaad geen afspraak nodig en we hoefden niet lang te wachten. We kregen weer een aantal formulieren mee om in te vullen, eigenlijk zo’n beetje dezelfde als die van een week eerder, met de opdracht daarna terug te komen met een flink aantal bijlagen erbij. Alles bij elkaar gezocht en dag later terug en alles ingeleverd. Vervolgens kregen we een telefoontje. Van de ‘trabajadores social’ – maatschappelijk werkers van de Cabildo de la Palma, de eilandregering. Of we op 18 november om 9 uur naar de Casa Massieu wilden komen voor een ‘entrevista’, een onderhoud. Een dag later kregen we een telefoontje voor dezelfde vraag en de dag daarop nog een keer. Beide keren geduldig uitgelegd dat we al een afspraak hadden. De auto kende de weg inmiddels uit zijn hoofd. Nu hoefden we geen formulieren in te vullen maar typte de dame onze antwoorden meteen in op een laptop. Wederom zo’n beetje dezelfde vragen aangevuld met de vraag of we misschien psychologische bijstand nodig hadden en of we in aanmerking wilden komen voor de noodwoningen die (ooit) gebouwd gaan worden. Nee, dat was niet nodig, waarna het gesprek afgesloten werd.

Eenmaal ‘thuis’ ging de telefoon. Een trabajadora social, of we al bij de Casa Massieu geweest waren ……  Ja, vanochtend en u bent eerlijk gezegd de vierde die erover belt. Waarop ze heel omstandig uitlegde dat ze met verschillende lijsten werken (je meent het) en zeker willen zijn dat ze niemand vergeten. Daarom maar liever 4x bellen dan helemaal niet. Daar was geen speld tussen te krijgen. En omdat ook zij weer zo ontzettend aardig was, verbeet ik mijn intussen toch opgekomen lichtelijke irritatie en zei dat ze helemaal gelijk had, en dagge bedaankt zijt da witte (mijn Brabantse afkomst laat zich soms niet onderdrukken). Wel heeft ze ons verzekerd dat we ons nu écht nergens meer hoeven te registreren……

Deze keer geen foto’s van de vulkaan heb ik besloten, ze zijn uiteindelijk toch bijna allemaal hetzelfde. Dan maar een paar plaatjes van Casa Massieu, waar onze onvolprezen regeringen kantoor houden. Ik moet toegeven, het is een prachtig gerestaureerd Canarisch pand, met schitterende tea-houten balkons en trappenhuizen. Het was een genot om er zo vaak te mogen vertoeven!

Prachtig pand toch!
Tea hout komt uit de kernen van Canarische dennen. Is heel hard, daardoor bijna onverwoestbaar en bijzonder mooi. Het is bijna niet meer te krijgen en dus erg duur.
Warm, héél warm !

Warm, héél warm !

Er zijn twee situaties, waarbij het stil wordt in de straten van La Palma en de bewoners hun deuren, ramen en luiken gesloten houden en in een staat van lethargie vervallen. Eén: als het regent. En twee: als er calima is. Dat laatste is nu het geval. Zondag liep de temperatuur bij ons op tot 38º en vandaag is de 40º gehaald. Dat is warm, echt warm. En daarbij waait er sinds vannacht ook nog eens een hele harde wind, wat het geheel nog een stuk onaangenamer maakt. De wind is ons voor dinsdag ook nog toegezegd en de temperatuur gaat pas vanaf donderdag naar beneden. Reden voor mij om mijn neus zo weinig mogelijk buiten de deur te steken. Ik heb de Spaanse les voor morgen afgezegd (in El Paso is het namelijk meestal nog warmer dan bij ons tijdens calima), verschans me met de laptop onder de airco en kom vervolgens tot niets. Nou ja, ik probeer een bericht te schrijven.

Wij zitten zo’n beetje bij de pijlen. Links de temperatuur en rechts de windsnelheid. We scoren hoog helaas.

Karel gaat echter dapper naar buiten en doet pogingen om de tuin te redden, die zwaar te lijden heeft onder deze extreme omstandigheden. Hij heeft vanochtend als altijd zijn dagelijkse wandeling gedaan en vervolgens een uur of wat in de tuin vertoefd. ‘Het valt best mee hoor, het is goed te doen buiten’, blijft hij stug volhouden. Maar ik weiger hem te geloven en wacht af tot het voorbij is. Vervolgens krijg ik dan de volle laag. ‘Jij kijkt helemaal niet naar die tuin om, alles gaat naar de kl…. met dit weer, ik heb je al zo vaak gevraagd om het mee in de gaten te houden, etc. etc. Zucht. Ik denk dan dat er elke zomer wel een (of een paar) keer een hevige calima is en dat de tuin er wel weer bovenop komt. Maar dat schijn ik verkeerd te zien. Ik heb dus maar weer beterschap beloofd.

finca-paraiso-la-palma-calima
Onze brugmansia zat vrijdag nog vol in het blad en de bloemen. Na een dag wind zijn alle bloemen weg evenals meer dan de helft van het blad. Morgen is vermoedelijk het laatste blad ook verdwenen. Maar we weten inmiddels dat de brugmansia ‘calima proof’ is. Hoe droevig hij er ook uitziet na een calima, hij komt er altijd weer bovenop.

De beste plek om te vertoeven tijdens een calima is de kust. Aan zee is het het koelst tijdens een calima. Dus zijn we gistermiddag naar het strand van Charco Verde geweest, waar het 28º was, en zijn we vanmiddag een hapje gaan eten in El Remo, waar het 30º was. En een licht briesje. Toch zo’n 10º verschil. Eens kijken wat we morgenmiddag gaan doen.

Helaas hebben we woensdag in beide appartementen een wissel, dus moet er gepoetst worden, geen ontkomen aan. Pfff ik krijg het al warm als ik eraan denk.

Ik ben bang dat de temperatuur vannacht niet veel verder dan 30º zal zakken. Gelukkig zijn we zo slim geweest om vorig jaar ook in de slaapkamers een airco te installeren. Slapen zullen we dus wel, als we tenminste niet wakker liggen van het geblaas van het apparaat 😊.

Het valt niet mee, het leven op La Palma tijdens een calima.

finca-paraiso-la-palma-calima
De bergen en de kust zijn vage schimmen geworden door het stof in de lucht.