kruistocht in wandelbroek – ingesloten – nog altijd geen asfalt – gat in dak

kruistocht in wandelbroek – ingesloten – nog altijd geen asfalt – gat in dak

Vandaag is het de dag van de grote autorally van Los Llanos. Dat betekent concreet dat we zo’n beetje de hele dag ingesloten zitten, want alle doorgaande wegen rondom ons zijn afgesloten, en dat we een hoop lawaai horen, want het parcours loopt vlak onder ons door. Donderdagavond ging ik onze wekelijkse portie eieren ophalen bij Victor en Milly, Spaanse onderburen, en daar stond onder de carport een raceautootje met knalgele spoilers en velgen, volledig bedekt met reclames, waarvan Victor met open portier de motor liet brullen. Zo’n kwartier lang. De bedoeling hiervan was mij niet geheel duidelijk. Kijken of de motor nog startte? Of het gaspedaal nog wel reageerde bij indrukken? Warmdraaien voor de opening van de rally op vrijdagmiddag? Afijn, Victor doet ook mee dus. Drie jaar geleden verraste de rally ons, toen hadden we een dagje uit gepland maar kwamen we tot de ontdekking dat we tussen 9h30 – 12h00 en van 13h00 – 15h30 niet verder kwamen dan 200 mtr van ons huis. Maar nu zagen we al een week geleden overal de aankondigingen liggen/hangen voor vandaag. Drie jaar geleden hingen die er waarschijnlijk ook, maar toen wisten we nog niet dat de A4’tjes die overal onder stenen op muurtjes liggen behalve overlijdensaankondigingen vaak ook zeer relevante informatie kunnen bevatten.

Dus zorgden we dat alle boodschappen in huis zijn en planden we een rustige dag thuis. De lunch met vrienden in een restaurant, die we, ons nog onbewust van de rally, een paar weken geleden voor vandaag afspraken, hebben we maar doorgeschoven naar morgen, als de rust is weergekeerd. In plaats daarvan koken we zelf lekker voor vanavond, alle tijd immers (kip cacio e pepe in bagna cauda – kip uit de oven in een saus met ansjovis, witte wijn, room en parmezaanse kaas – en sinaasappel-speculaassoufflé) en heb ik ook tijd om weer eens een blogbericht te schrijven. De ochtendwandeling besloot ik nog wel te doen, het tweede deel van mijn traject loopt over het rally-parcours, maar het spektakel zou immers pas om 9h30 beginnen. Tegen 9 uur kwam ik aan bij het deel dat over het raceparcours gaat. Alles was al afgezet met dranghekken en linten, er stonden al ‘mannetjes’ bij de kruispunten, op veel plaatsen zaten al groepjes mensen genoeglijk aan de kant met tafels en stoelen en zelfs was er ergens al een barbecue aangestoken. Een waar volksfeest dus. Helaas hebben we intussen ook al een paar keer gillende sirenes gehoord. Bij de rally van twee jaar geleden is er hier vlak bij een auto gruwelijk uit de bocht gevlogen, en dwars door de afrastering heen een paar meter naar beneden gestort. Maar ja, is nu eenmaal het risico van het vak waarschijnlijk.

Eind februari hadden we als buurt een bespreking met onder anderen de burgemeester van Los Llanos over het project ‘asfalteren van de Camino Campitos’. Er werd ons toegezegd dat er de daaropvolgende week begonnen zou worden en dat de klus in zo’n 3½ à 4 maanden geklaard zou zijn. Alle buurtbewoners helemaal ‘feliz’, want het stof en de slechte staat van de weg zijn we allemaal meer dan beu. En zowaar werd er inderdaad een week later begonnen met het werk. Zeer voortvarend werd de straat stukje voor stukje open gemaakt, werden er leidingen etc. vernieuwd, werden er voorbereidingen gedaan voor het plaatsen van straatverlichting en werd de weg vervolgens weer dichtgegooid. Tegen eind april was het hele stuk klaar voor asfalteren. Maar toen viel helaas de grote stilte in. Het was ook eigenlijk te mooi om waar te zijn. Op La Palma loopt namelijk nooit iets volgens planning. Toch hoop je steeds weer, tegen beter weten in, dat het misschien déze keer wel klopt. Niet dus. Bij navraag bij de gemeente werd ons verteld dat de aannemer die de klus moet klaren vergeten was enkele documenten in te leveren bij de desbetreffende autoriteiten. Toen ze daarachter kwamen en alsnog de formaliteiten vervulden, was de fabriek die het asfalt moet leveren wegens zomerpauze 2 maanden (!!) gesloten. In september zijn we de eersten ………. In onze Noord-Europese ogen is het ongekend en onvoorstelbaar dat een fabriek 2 maanden sluit voor zomervakantie. Wil men niet verdienen of zo? Maar hier kijkt niemand ervan op. Zou de Camino Campitos voor het einde van het jaar geasfalteerd zijn? We wachten het maar weer af.

Deze week is er een gat in ons dak gemaakt. In de op het noorden gelegen muur van onze eetkamer zitten weliswaar 3 ramen, maar door de oriëntatie op het noorden, is het er vooral bij bewolkt weer tamelijk donker. En dat zinde ons niet, we zijn ‘mensen van het licht’, zo te zeggen. Dus wilden we een daklicht in ons Canarische dak. Met melkglas, dat voorkomt dat de zon er doorheen schijnt, maar laat wel veel licht door. Alex, de aannemer wilde er eerst helemaal niet aan beginnen. Het onderwerp ‘daken’ is op La Palma nogal heikel namelijk. Veel (oudere) daken lekken hier en waarom zou je in een dak dat dicht is in hemelsnaam een gat gaan maken?? Toch wilden we het. Na 1½ jaar het onderwerp met enige regelmaat bij hem ter sprake te hebben gebracht en de verschillende mogelijkheden besproken te hebben, was hij zover dat hij de klus aannam.

Het begin is gemaakt, geen weg meer terug 😬😬
Pablo aan het werk

Dus de afgelopen week hebben we gruwelijk in het stof en het lawaai gezeten en nu zitten we met dat gat. Dat vooralsnog is afgesloten met planken waar de zon gezellig doorheen kiert. Alex keek omhoog en zei somber ‘nu moeten we het weer lekdicht zien te krijgen’, maar dat maakte op ons geen indruk, want hij moppert vooraf altijd en ziet van alles dat fout kan gaan, maar krijgt het uiteindelijk ook altijd weer voor elkaar. Maandag komt Fran, de ‘carpintero de aluminio’, om het aluminium kozijn te plaatsen, waarna het glas besteld gaat worden. Voor hem is het ook nieuw, hij zei ons ‘nadie lo hace’ – niemand doet dat. Toch hebben we hier en daar al wel wat huizen gezien met een dakraam. Waarschijnlijk ook van die rare extranjeros als wij.

Voorlopig zitten we er zo bij. Regenen doet het gelukkig (bijna) nooit in juli. 🙏🙏🙏

Een tijdje geleden hebben we een mooie wandeling gemaakt in Breña Alta, aan de oostkant van het eiland. De bronnen- en kruizentocht van San Pedro. Heel bijzonder, halverwege de wandeling kom je opeens uit bij een nis in de bergwand waar vele kruizen en heiligenbeeldjes te bewonderen zijn.

Een bron onderweg waar we onze waterflesjes konden vullen
Er staan zelfs een paar stoeltjes, voor als je even tot bezinning wilt komen.
De plantjes worden goed verzorgd.
Ook ter plekke van takken gemaakte kruisjes staan er.
Een gezegende plek voor een pauze tijdens onze kruistocht in wandelbroek.
Prachtige varens en gatenplanten ook onderweg.
Uitzicht over San Pedro.
Dit grappige vakantiehuisje kwamen we onderweg tegen. Zou de Kever bij de huurprijs inbegrepen zijn?

Nog een paar tuinfoto’s.

Onze privé tuin is echt mooi geworden.
En de tuin bij Abajo. De washingtonia palm die toen we in 2018 aankwamen nog heel klein was, begint al op een echte boom te lijken.
Genoten in Domburg – Reizen naar La Palma kan weer – Een angstige postbode

Genoten in Domburg – Reizen naar La Palma kan weer – Een angstige postbode

Weer terug op La Palma, mijn reis naar Nederland ligt inmiddels alweer 2 weken achter me. Het was heerlijk en vertrouwd om weer even bij mijn familie te zijn en een aantal vrienden/innen te zien. Maar het was er wel een beetje koud, de temperatuur is nauwelijks boven de 12˚ geweest en op 7 mei ’s ochtends om 6 uur lag er zelfs een laagje sneeuw in het dorp van mijn moeder 🥶🥶. Toen ik hier vertrok stond ik nog even in dubio of ik het af zou kunnen met alleen een fleecevest en een dun regenjackje, het was tenslotte bijna mei, ik was uiteindelijk dus héél blij dat ik toch mijn dikke winterjas had meegenomen.

In Nederland heb ik voor het eerst sinds een jaar of 15 weer eens op de fiets gezeten. Ja het is echt waar 🤭. In Frankrijk hadden we het in de zomer te druk om te fietsen en in de winter was het koud en weinig aanlokkelijk om op de fiets te stappen. En op La Palma, met al die hoogteverschillen (en dan echt grote hoogteverschillen), zag ik het tot nu toe niet zo zitten om te gaan fietsen. Maar ik ging met mijn zus 2 dagen naar Domburg en we zouden gaan fietsen. ‘Dan huren we elektrische fietsen’, aldus mijn zus. ‘Elektrische fietsen?? We kunnen toch wel gewone fietsen huren?’, aldus ik. ‘Nee joh, we gaan toch zeker niet op een gewone fiets rijden met al die wind daar.’ Dus leek het ons zinvol dat ik tevoren maar even zou oefenen op de elektrische fiets van mijn moeder, bij wie ik verbleef. Nou, dat verleer je dus niet, ging meteen weer als een fluitje. En in Domburg elektrische fietsen gehuurd. Ik moet zeggen dat het toch wel heel erg prettig was, er stond een stevig windje en dat had je eigenlijk nauwelijks in de gaten. En dan had ik hem nog maar op stand 2 staan van de 4 of 5 die erop zaten. Je merkte eigenlijk pas hoe snel je ging als je iemand op een gewone fiets inhaalde die ‘kromgebogen over zijn stuur tegen de wind, zichzelf een weg baande’ om met Boudewijn de Groot te spreken. Misschien toch een idee om zo’n fiets aan te schaffen. Karel heeft kortgeleden een mountainbike gekocht. Een gewone, want ‘nee joh, ik ga toch zeker niet op een elektrische mountainbike rijden’. Maar dan kan ik hem in ieder geval (althans dat hoop ik) bijhouden.

De mountainbike van Karel. Een fietsenhok ontbreekt nog, daar wordt nu over nagedacht.

Onze fietstocht vond plaats op 28 april, de memorabele dag waarop de terrassen om 12 uur weer open mochten. Het winkel/restaurantstraatje van Domburg liep vol, maar we konden nog een plekje bemachtigen, redelijk beschut tegen een gevel. Er moest wel op het terras geluncht worden natuurlijk. Na een half uurtje waren we zowat versteend door de kou, het glas wijn bij de lunch was niet afdoend om ons op te warmen. Misschien was warme chocomel of glühwein een betere keus geweest. We verbleven in het vakantiehuisje van één van mijn beste vriendinnen, die in Domburg woont. In het centrum van Domburg, op loopafstand van het strand én de Albert Heijn. Geen auto meer nodig. Aanrader als je eens naar Zeeland wilt gaan.

Vakantiewoning van mijn vriendin in Domburg, heerlijk comfortabel huisje.
Blik op Domburg

Ik ben met Iberia gevlogen van La Palma naar Brussel, met een tussenstop in Madrid. Ging vlekkeloos voor een redelijke prijs. Zowel voor de heen- als de terugreis moest ik een PCR-test ondergaan, maar dat is inmiddels gewijzigd. Nederland heeft de Canarische Eilanden ‘code geel’ gegeven, hetgeen inhoudt dat een pcr-test om terug te keren naar NL niet meer nodig is. Ook quarantaine-verplichtingen zijn er niet. En, vers van de pers, om in Spanje binnen te komen is het niet meer nodig om een PCR-test te overleggen als je gevaccineerd bent en daar een bewijs van hebt. Het gezondheidsformulier met de QR-code moet je denk ik nog wel invullen via internet, maar dat is simpel en kost niks. Geen beletsels meer dus om naar La Palma te komen!

Al een tijdje durft onze postbode, een vrouw, ja hoe kan het anders zullen de heren zeggen, onze post niet meer te bezorgen. Bovenaan de ingang van onze straat wordt gewerkt en daardoor is de eerste 50 meter asfalt weggehaald. Is nu een hobbelig stukje zandweg. Slechts een klein stukje. Maar ze durft er niet naar beneden te rijden, de straat in, want als ze dan terug omhoog rijdt, dan gaan haar wielen spinnen op dat stukje. Ik heb haar al voorgesteld dat ze dan gewoon verder doorrijdt en de straat aan de andere kant uitrijdt. Maar nee, ‘dat is niet mijn wijk, daar kom ik niet’. Grrrrrrrrrr ….. Nadat dit al een tijdje aan de gang was en ik een klacht had ingediend bij Correos dat ik onze ‘cartera’ echt een aardige dame vind, maar dat wij nog maar 1x per maand post krijgen, (als we geluk hebben, want ze spaart de post op, verzamelt moed, en rijdt dan uiteindelijk toch maar een keer de straat in, waarna ze weer besluit dit voorlopig niet meer te doen), belde ze me op. Ik zat in de auto, op weg om te gaan sporten. ‘Ja ik heb post en een pakje voor jullie, maar ik durf echt die straat niet in hoor, zo lang dat asfalt weg is’. Of ik niet ergens met haar af kon spreken. ‘Nou, ik rijd net Los Llanos binnen’. Dat trof, ze was ook in Los Llanos. Daarom bij het politiebureau afgesproken. En zo kregen we weer eens een keer onze post.

Afgelopen dinsdag belde ze me weer, nu tijdens mijn Spaanse les in El Paso. ‘Ik heb een ‘paquetito’ voor je, waar ben je?’ Nou, niet in de buurt dus. Op mijn verzoek zou ze het pakje afgeven bij het postkantoor van El Paso, waar we het vanaf woensdag zouden kunnen ophalen. Ik vroeg nog, heb ik daarvoor dan geen papiertje nodig of zo, met een nummer? Nee, ik schrijf er wel op dat dit telefonisch afgesproken is. Donderdag ging Karel naar het postkantoor in El Paso. ‘Een pakketje? Heeft u geen papiertje dan?’ Geen pakketje voor ons daar volgens hen. Dus ik gisterochtend opnieuw naar El Paso, het hele verhaal verteld en wederom gevraagd waar ons pakketje was. ‘Nou hier is geen pakketje hoor’. Kun je dan je collega, de postbode van onze wijk, niet even bellen. Dat ging ze doen en na driftig overleg, opeens, op wonderbaarlijke wijze, verscheen ons pakketje vanonder de balie. Tja, op La Palma gaat alles anders, maar het komt (bijna) altijd goed uiteindelijk.

Ik ga nu maar eens naar de gemeente bellen of ze niet een keer vaart kunnen maken met het opnieuw asfalteren van onze straatingang. De Camino Campitos, onze benedenstraat, is overigens ook nog niet geasfalteerd. Alle voorbereidingen zijn gedaan, de boel is weer dicht gegooid en nu wachten we al bijna 4 weken tot het werk verder gaat. Maar Fran van de gemeente Los Llanos heeft ons verzekerd dat er binnen maximaal 2 weken begonnen wordt met asfalteren. Ojalá, 🙏🙏, laten we het hopen, dat woord gebruiken we best veel hier 😀.

Bovenaan de LP2 gaat het werk gestaag door. Inmiddels is er een mooie houten vangrail geplaatst. Daarvoor hebben ze in Spanje trouwens, vind ik, een erg leuk woord. Een ‘quitamiedo’. ‘Quitar’ betekent ‘weghalen’ en ‘miedo’ betekent ‘angst’. Bijna net zo leuk als het Zuidafrikaanse woord voor een string, dat heet daar een amperbroekie.
Transavia vliegt komende winter weer op La Palma – Straatarm of steenrijk?

Transavia vliegt komende winter weer op La Palma – Straatarm of steenrijk?

Goed nieuws voor La Palma, vanaf november hervat Transavia de rechtstreekse vluchten van Amsterdam naar Santa Cruz de la Palma. Er wordt wekelijks 1 vlucht op vrijdag uitgevoerd, helaas is de dinsdag-vlucht vooralsnog vervallen. Dit voorjaar en zomer vliegt TUI rechtstreeks vanaf Amsterdam naar La Palma. De vluchten zijn nu al boekbaar. Daarmee zijn we ook voor Nederlandse gasten weer goed bereikbaar. En voor diegenen die in het zuiden van Nederland wonen, vanaf Brussel is het ook mogelijk om met Iberia (met een tussenstop in Madrid) en met Tui Fly België (direct) naar La Palma te vliegen tegen (meestal) redelijke tarieven. DUS SNEL BOEKEN, WANT DE LAATSTE GAATJES VULLEN ZICH!!! 😊

Eind maart ontvingen we een wel heel bijzondere email van een tv-producent van SBS6 met de vraag of we interesse hadden om deel te nemen aan het programma ‘Steenrijk, Straatarm’. Nou ja, dachten wij, zo arm zijn we nu ook weer niet! Maar het bleek dat ons de rol van ‘steenrijk’ toebedeeld zou worden 😳😂. Maar dat ‘steenrijk’ moesten we niet zo heel letterlijk nemen. Het ging erom dat men het contrast wil laten zien tussen een welvarend gezin (maar wij zijn geen ‘gezin’) dat daar hard voor gewerkt heeft (dat klopt dan weer wel) en daardoor geen geldzorgen heeft en een ander gezin dat door wat voor redenen ook in de financiële problemen zit en het met een minimaal bedrag per week moet doen. Er kijken zo’n miljoen mensen naar de uitzendingen en we zouden ook de kans krijgen om onszelf te presenteren en de naam van ons ‘bedrijf’ te noemen.

Dit moesten we even laten bezinken. Even, want na 2 seconden waren we het al eens. NEEEEE, niks voor ons. Alleen al het idee dat er een miljoen mensen naar je gaan kijken 😱😬. Bovendien is ons leven niet zo erg luxueus, héél veel in de tuin werken, appartementen schoonmaken (momenteel wel ietsje minder dan gebruikelijk), beddengoed wassen en strijken, etc. Misschien niet zo aanlokkelijk voor een ‘arm’ gezin, dat waarschijnlijk zelf ook gewoon hard werkt. Dus we hebben vriendelijk bedankt. We zijn al vaker benaderd door programma’s als Bed & Breakfast, Met 4 in Bed (= de Vlaamse variant, waarschijnlijk waren zij bij ons terechtgekomen door onze zachte ‘g’ 😉) , etc., maar dit was weer een hele nieuwe invalshoek, haha.

Nu over naar meer serieuze zaken. Omdat het in de wintermaanden wat langer duurt voordat ’s ochtends de zon op één van onze privé terrassen komt, bedachten we dat daar iets aan moest gebeuren. Aan de noordkant van ons huis, waar onze grote terrastafel staat, komt in de winter de zon pas later op de dag en deels blijft dit gedeelte in dec-jan-feb in de schaduw. Aan de oceaankant, de westkant, hebben we in de winter vanaf een uur of elf, half twaalf volop zon, maar eerder niet. Te laat voor ons ochtendlijk kopje koffie. En bij de gasten op het terras gaan zitten is een beetje vreemd. Maarrrrrrr, aan de zuidkant van ons huis ligt nog een strook tuin waarmee we eigenlijk niets deden omdat we aan die kant niet direct een deur hebben. Dit gedeelte ligt mooi in de luwte van 2 rotswandjes, is dus ook redelijk beschut tegen wind, en als de zon in de winter rond een uur of 9 over de kam van de cumbre heen piept, dan schijnt ze precies in dit deel van de tuin. Daar moest een ontbijt/koffieterrasje komen, waren we snel eens. Karel toog meteen aan de slag. Planten eruit, het stukje horizontaal gemaakt, anti-worteldoek erin en kiezels erop. Tafeltje met stoelen neergezet en klaar!

De ‘voor’ foto vergeten te nemen.
finca-paraiso-la-palma
Gezien vanaf de trap naar de serrekamer bovenop ons huis.
Knus omsloten met zelfs nog een klein beetje zeezicht.

De fruitbomen in onze nieuwe boomgaard zijn geplant. Behalve de avocado’s, want die zijn op het moment niet leverbaar.

finca-paraiso-la-palma-boomgaard
In de gaten was voor het planten al geitenmest gegaan, vandaag is er ook een laag rond de stam gekomen. En lekker dat ze het vinden!

We zouden het zo leuk vinden als er tussen de bomen wat kleur komt. Op het moment barst het op La Palma van de wilde bloemen, die zouden we hier ook best willen. Dus op zoek.

Deze vinden we zo mooi, soort klaprozen maar dan oranje-geel. Hele velden staan er vol mee rondom El Paso.
Dus hebben we de vrijheid genomen om een paar plukken uit te graven en tussen de fruitbomen te planten. Met een aantal andere wilde planten hebben we dat al gedaan en dat is heel goed gegaan. Maar met deze is het al de 2e poging, de 1e keer is jammerlijk mislukt. Als het nu ook weer fout gaat, dan moeten we maar zaad gaan verzamelen als alles uitgebloeid is.
Zomaar een berm langs de kant van de Camino Pastelero, bij ons om de hoek. Rode klaprozen hebben we (nou ja Karel dan) ook uitgegraven.

Het is nu een week geleden dat we ze ‘herplant’ hebben en ze zien er momenteel weliswaar bedroevend uit, maar dood zijn ze (nog) niet. Zouden ze het overleven?? Als ze zich uitzaaien zou dat heel mooi zijn.

En onze afkoeltobbe is schoongemaakt en wordt hier gevuld met nieuw water. De thermometer gaf, toen het bad eergisteren vol was, 22 graden aan en zojuist maar liefst 24 graden. Hetgeen vrij onwaarschijnlijk is. Tijd voor een nieuwe thermometer lijkt ons.

Oh ja, met Pasen had ik nog advocaat gemaakt. Geweldig gelukt, al zeg ik het zelf, echt heerlijk.

In een mooi glaasje, toefje slagroom erop en met een klein lepeltje smullen. Als een oud wijf op de bank, aldus Karel. Hij heeft een punt…
Terwijl Karel aan het uitgraven was, maakte ik deze foto. Gewoon omdat ik niet genoeg kan krijgen van zulke uitzichten.
En onze eigen tuin, die echt heel mooi is momenteel.

Oh ja, op 23 april ga ik naar Nederland. De 3e poging en dit keer moet het lukken. Met Iberia naar Brussel. Afspraak voor de pcr-test staat (niet fijn maar moet nu eenmaal anders kom ik niet ver) en de ‘verklaring op eer’, waarin ik plechtig beloof dat ik alleen op doorreis ben in België en er dus korter dan 48 uur vertoef, ligt klaar om getekend te worden. De test laat ik overigens doen op het vliegveld van La Palma, 70 euro en daarmee een stuk goedkoper dan het laboratorium in Los Llanos, dat 110 euro verlangt. En de resultaten veel sneller, men garandeert binnen 12 uur, maar vrienden die deze week naar NL zijn gevlogen hadden de uitslag al binnen voordat ze van het vliegveld terug thuis waren in Tazacorte.

Pasen – Franse belastingdienst – Project ‘zwembadrand’ afgesloten

Pasen – Franse belastingdienst – Project ‘zwembadrand’ afgesloten

Het paasweekend is begonnen, waarbij in Spanje de Semana Santa afgelopen maandag al van start is gegaan. De Semana Santa behoort tot de belangrijkste periodes van het jaar in het katholieke Spanje, is misschien nog wel belangrijker dan kerst. Tijdens deze week komen hele families samen om te eten en feest te vieren. Dat is nu niet zo wenselijk natuurlijk. Vorig jaar zaten we in de ‘confinamiento’, de totale lock-down. Dat is nu gelukkig niet het geval maar om te voorkomen dat men privé-feestjes gaat organiseren, heeft de Spaanse regering voor een periode van 2 weken enkele extra restricties opgelegd. Privé mag je niemand van buiten je eigen ‘huishouden’ ontvangen. Wel mag je naar een restaurant of terras, maar met maximaal 4 personen aan een tafel (was voorheen 10). Daar gaat de paasbrunch bij vrienden waarvoor we uitgenodigd waren. Hoewel we de indruk hebben dat niet alle Palmero’s zich er even goed aan houden. Wij horen al de hele week om ons heen veel gelach en muziek vanaf meerdere plaatsen. En ook in Tazacorte waren deze week op een ‘ático’, een woning met dakterras, wel 20 mensen aan het feestvieren. Tazacorte is er trouwens sowieso meestal bij als er weer ‘brotes’, uitbraken zijn, opstandig volkje daar. Maar goed, de maatregelen zijn tijdelijk en we overleven het wel, we prijzen ons nog altijd gelukkig als we de situatie op La Palma vergelijken met die in vele andere landen.

Inmiddels zijn we dik 3 jaar weg uit Frankrijk, maar de Franse overheid vindt het kennelijk jammer dat we vertrokken zijn, want zij wil ons niet loslaten, hoe we ook ons best doen. In 2018 was er nog veel af te wikkelen en restte er ook nog wat te betalen belasting. In Frankrijk geldt voor iedereen verplicht de ‘prélèvement à la source’, dwz dat er maandelijks een voorschot wordt geïncasseerd van je rekening voor de ingeschatte te betalen inkomstenbelasting. Zo ook nog in 2018. Maar in 2019 ging dit vrolijk door, terwijl we de belastingdienst toch echt via onze ‘espace privé’ op internet geïnformeerd hadden dat we vertrokken waren. Maar je kunt het bedrag van het voorschot zelf aanpassen als je omstandigheden veranderen, dus heb ik dat op 0 gezet en nogmaals gemeld dat we in Spanje belastingplichtig zijn en niet meer in Frankrijk. Vervolgens hebben we hierover niets meer gehoord. Echter begin 2020 kregen we opnieuw bericht dat er ‘prélèvement à la source’ zou worden ingehouden en heb ik dit weer op 0 gezet. En wederom een bericht aan de belastingdienst gestuurd dat we niet meer belastingplicht zijn in Frankrijk. Zucht ….. Verder dat jaar radiostilte.  In 2021 heb ik niets meer ondernomen, ik ging ervan uit dat het inmiddels wel duidelijk was en bovendien waren onze Franse bankrekeningen intussen opgeheven. Maar, verrassing, op 12 februari ontvingen we een schrijven (gedateerd 19 januari, maar dat lag aan de Spaanse Correos, hierover een volgende keer meer) dat de ‘prélèvement à la source’ niet afgeschreven kon worden (logisch, want de rekening bestaat niet meer) en dat we ‘dès réception’, onmiddellijk na ontvangst, het verschuldigde bedrag moesten voldoen, want anders zou er een incassoprocedure in gang worden gezet met alle kosten daarvan voor ons, blablablabla. Weer in de telefoon geklommen met de Franse belastingdienst. Ja, dat is gek, hier staat inderdaad duidelijk dat u vertrokken bent uit Frankrijk naar de Îles Canaries, dat is een fout bij ons. Ik ga het nu corrigeren en daarmee is het dan allemaal definitief in orde. Pffff, eindelijk. Maarrrrrr, op 17 maart ontvingen we opnieuw een brief van de Franse belastingdienst (gedateerd 16 februari) dat de prélèvement à la source niet kon worden geincasseerd ………………….. en dat patati patatá (de Franse versie van ‘etcetera, etcetera’) 😤😤😤😡🤬. Toen maar contact opgenomen met onze voormalige accountant in Frankrijk of zij niet eens konden bellen met de belastingdienst. Een dag later werd ons door hen bevestigd dat het nu echt voorbij zou moeten zijn. We gaan het zien, we zijn bijna weer een maand verder …

Oh ja, het project ‘mozaïeken van de zwembadrand’ is afgesloten. Ik schoof het steeds voor me uit, want het is niet zo’n gemakkelijke werkplek. Aan een kant zit de rand op 2 meter hoogte (is tegen een helling aangebouwd) en voor een deel zou ik op het dak van ons washok moeten gaan staan. Dat idee trok mij niet erg aan. En steeds vroeg Karel mij weer ‘wanneer ga je nu beginnen’ en ‘ Weet je wel dat het eind april klaar moet zijn?’. De druk die op mij rustte werd eenvoudigweg te groot. Dus Paul, onze redder in nood, ingeschakeld. We besloten om niet met hele kleine stukjes tegel te gaan werken maar het wat pragmatischer aan te pakken. In twee halve dagen was het karwei gepiept en we zijn er dik tevreden mee.

Zo moest het ongeveer gaan worden
En een dag later. Deze maand schoonmaken en nieuw water erin en klaar!

Vorige week een wandeling gemaakt in Fuencaliente, een stuk van de GR130 en weer terug gelopen. Na de regen die deze winter gelukkig met behoorlijke regelmaat gevallen is, is de natuur werkelijk ontploft. En onze tuin ook. Planten en bomen die het dankzij ons bewateringssysteem al goed deden, zijn nu 3x zo groot geworden. Fascinerend om de veerkracht van de natuur te zien na een aantal veel te droge jaren.   

Volledig gele helling,
Blauwe taginaste de la costa. Niet de taginaste die in het voorjaar op de Roque de los Muchachos groeit, die groeit alleen boven de 2000 mtr, maar een familielid.
Close up van een roze tajinaste. Als een witte en blauwe tajinaste dicht bij elkaar bloeien, dan verandert de kleur van beide op den duur naar roze.
Mooi toch !
Het was op een vroege zondagochtend, nog frisjes.

En dan deze:

De Llano del Jable, normaliter pikzwart, nu rood door piepkleine bloeiende mosjes.
Een veld boven het bezoekerscentrum van El Paso, in de richting van de tunnel. Meer mensen vinden dit mooi, geloof ik. De foto is gemaakt door Siepko Wenning van Oceaanzicht.

En bezig met ons Paasmenu, sinaasappelmousse uit het aloude BlueBand Nagerechten boekje. De hele serie hebben we nog steeds. Het was een recept voor 4 personen, waar we al onze twijfels over hadden. Maar Karel dacht ‘dat gaat ons wel lukken met z’n tweeën’. Uiteindelijk hebben we nu toetjes voor 10 personen! Belachelijk recept, dat wordt weer uitdelen in de buurt. Maar lekker is het. Vooraf eten we hamrolletjes met pijnboompitten en zongedroogde tomaatjes van Pascale Naessens en als hoofdgerecht gestoomde dorade en haricot verts met een saus van witte wijn, vanille, room en knoflook van Jamie Oliver. 😋😋😋😋

Serveren in een halve uitgeholde sinaasappel is wel heel erg ‘jaren zeventig’, dus dat hebben we maar niet zo gedaan. Kan bovendien ook veel te weinig in, dan hadden we 25 toetjes gehad. 😊

VROLIJK PASEN IEDEREEN !

Ze zijn begonnen! –  Spaanse spraakverwarring – Nieuw projekt

Ze zijn begonnen! – Spaanse spraakverwarring – Nieuw projekt

Twee weken geleden was ik op de vergadering van de vecinos over het bestraten van de Camino Campitos. Vorige week zou er begonnen worden. Op mijn vraag aan de alcaldesa of dat ‘seguro’ was, zei ze ‘sí, seguro’. Dus wij (en alle andere buurtbewoners) keken vanaf maandag elke dag vol verwachting uit naar de aanvang van de werkzaamheden. Maar …….. maandag niets, dinsdag nog geen  mens te zien, woensdag ….. ja inderdaad. Daarom wilde ik vorig weekend een bericht gaan sturen naar Francisco, de gemeenteman die er ook bij was. Want ‘seguro’ was kennelijk toch niet zo heel erg ‘seguro’. Karel adviseerde me om het nog héél eventjes af te wachten want zo streng hoefde ik nu ook weer niet te zijn, we zijn namelijk wel op La Palma hier. En warempel, afgelopen maandagochtend was er opeens een hoop bedrijvigheid en is men zowaar begonnen. Het lijkt er nu dus echt op dat het goed komt.

Yes, maandagochtend om 8 uur, het begin is gemaakt.
Leidingen worden gelegd en daarna weer dicht. Over een week of 2 zullen ze wel zo ongeveer bij onze onderkant zijn aangekomen voor fase 1.

In de tussentijd zijn de werkzaamheden aan de doorgaande weg boven ons ook doorgegaan. Daar is inmiddels geasfalteerd en is het stoplicht (waar je ontzettend lang voor moest wachten) verdwenen. Helaas is de aansluiting op onze straat nog niet gedaan, wij hobbelen nog naar beneden over de provisorische inrit die niemand kan vinden.

De nieuwe weg boven ons. Nu al een hele verbetering.

Met ons Spaans gaat het intussen best goed, maar soms ook even niet. Dat overkwam Karel deze week. Toen hij de straat uit wilde rijden, bleek deze geblokkeerd door de auto van Pedro, die naast ons een bodega heeft en daar met enige regelmaat komt. Dus Karel stapte even uit voor een praatje. Vraagt Pedro aan hem ‘¿Qué tal tu mujer?’ Hoe gaat het met je vrouw. Maar Karel had even een black out en dacht dat hij vroeg ‘hoe gaat het met je moeder’. Zegt Karel: ‘ella murió’ – ze is overleden 😱😨. Waarop Pedro verschoot van kleur en zich uitputte in verontschuldigingen. ‘Lo siento, lo siento’. ‘Nou’, zegt Karel, ‘het is alweer een tijdje geleden en het leven was voor haar voltooid’. Waarop Pedro nog bleker wegtrok. Toen begon Karel toch een beetje nattigheid te voelen en realiseerde hij zich dat Pedro misschien niet naar zijn moeder gevraagd had. Tja, zo komen de praatjes in de wereld 😆🤣.

En we hebben een nieuw projekt onder handen genomen. Weer is er een stuk terrein ontgonnen. Langs de trap naar de benedenparkeerplaats hadden we het gedeelte aan de rechterkant tijdens de lock-down van vorig jaar helemaal schoongemaakt. Hier is Karel zijn dragobos ontstaan en hebben we alle endemische planten van de vivero uit Puntallana geplant. Maar aan de andere kant van de trap was het nog een grote overwoekerde bende. Die nu overigens wel heel mooi bloeide, na de regen die de afgelopen winter veel overvloediger gevallen is dan de voorgaande jaren. Maar het bleef toch wel een doorn in ons oog. Dit moest veranderen. Alleen het allemaal zelf schoonmaken, daar hadden niet zoveel zin meer in.

Zo zag het er begin deze week nog uit.
Wel mooi bloeiende paardenbloemen, maar die hoeven niet in onze tuin te staan.

Dus Andoni, die ons de containers voor het tuinafval levert, gevraagd of hij met een paar mannetjes die klus zou kunnen klaren. Andoni komt sowieso zo’n beetje elke twee weken langs om zijn diensten aan te bieden voor tuinwerk, metselwerk, palmen snoeien, etc., hij kan alles. Zegt hij zelf. Nou, voor het grove werk durfden we dat wel aan met hem. Hij gekomen met zijn graafmachientje en twee compañeros.

Aan het eind van dag 1.
Er zijn 4 volle containers afgevoerd.
Rabo de gato (kattenstaarten, de grote plaag op het eiland) mag niet naar het ‘punto de poda’, het tuinafval punt, worden gebracht. Verbranden mag ook niet zomaar, maar daar trokken de heren zich niet zoveel van aan. En wij dus ook maar niet.

Twee dagen later zijn we opeens een behoorlijk stuk redelijk vlak terrein rijker, is alles afgevoerd, zijn er grote gaten gemaakt voor het planten van fruitbomen, zit er aarde in de gaten en staat er een aantal fruitboompjes klaar om geplant te worden. Maandag komt hij mest, ‘estiércol’ brengen (oftewel geitenstront), en dan kan er geplant worden.

Opeens een heel stuk grond waar je wat mee kunt rijker.

Wat komt er zoal: limoen, grape-fruit, sinaasappel, mandarijn, granaatappel, abrikoos, paraguayo (platte perzik), pruim, vijg, appel (twijfelachtig of dit gaat lukken, appels houden meer van wat koeler weer, maar dit is een lokale soort en volgens allesweter Andoni zou dat best eens kunnen lukken). Kortom, wij kunnen over een jaartje of twee een stalletje plaatsen op de parkeerplaats en een fruithandeltje beginnen. Oh ja, over een paar weken komen er ook nog 6 avocadobomen, die zijn op dit moment niet verkrijgbaar.

Fruitbomen klaar voor het planten.

Toen het terrein kaal en klaar was, vroeg Andoni of hij dat stuk niet kon kopen van ons. Hij ziet het wel zitten om daar een huis te gaan bouwen. Wij wat minder, eerlijk gezegd 😉.

De actuele staat van onze ten dode opgeschreven patchwork agave. Is nu zo’n 7 à 8 mtr hoog.
De knoppen staan op het punt van open gaan, steeds geler worden ze.
En jawel, onze eerste physalis-oogst. En wat zijn ze lekker. Staat nu nog in een pot, maar we gaan hem denk ik uitplanten ergens in de toekomstige ‘boomgaard’
Paardenbloemen in het wild. Overal op het eiland staan ze en kleuren hele hellingen geel momenteel.