Dakraam – Triffids – Salemera

Dakraam – Triffids – Salemera

Op de bovenstaande foto staat onze Madagascar palm. Hij heeft het lange tijd niet zo goed gedaan, maar begint nu steeds mooier te worden. Eigenlijk zouden we hem moeten overplanten, maar hij heeft zulke afgrijselijke stekels op de stam, dat we de moed nog niet bij elkaar geschraapt hebben.

Net als in Nederland zijn ook hier de corona-cijfers behoorlijk gestegen sinds de discotheken weer opengingen. Bijna gedurende de hele pandemie is La Palma op nivel 1 gebleven, maar opeens zitten we in nivel 3. En dat waren we niet gewend. Op sommige stranden (niet alle, dat is dan wel weer raar), zijn de ‘afbakeningspaaltjes’ terug, waarmee je je eigen bubbel kunt (moet) begrenzen. Het maximum aantal personen aan tafel in restaurants is teruggegaan van 10 naar 6 en de horeca sluit weer wat vroeger. Maar verder merken we er in het leven van alledag nog steeds weinig van. Behalve dan dat TUI opeens weer hals over kop stopte met vliegen (zucht …..). Inmiddels hebben ze kennelijk bedacht dat dat toch wel erg overhaast was en is het schema weer opgepakt.

Het leven op La Palma ervaren wij nog altijd als een voorrecht waar we met volle teugen van genieten. Maar soms word je met de neus op de feiten gedrukt dat we ver van Nederland zitten. Met name wanneer er binnen onze familie dingen gebeuren waardoor je er eigenlijk gewoon wilt zijn. Ook al kun je niet daadwerkelijk iets doen. Deze situatie geldt voor ons natuurlijk al 18 jaar, toen we in Frankrijk woonden konden we eveneens niet à la minute vertrekken. Het is de consequentie van de keuze die we gemaakt hebben en dat accepteren we ook, maar af en toe is het lastig.

Ok, ander onderwerp. Ons dakraam is klaar. Het licht stroomt binnen in onze woonkamer, het is een genot. Karel heeft meteen een zonnebril gekocht, want al dat licht opeens aan zijn gevoelige ogen, het was gewoonweg te veel 😊. We verheugen ons nu al op een bewolkte winterdag, waarop we niet meer overdag de verlichting aan hoeven te doen. Het was een hele klus voor de bouwers in de felle zon op het dak en voor ons weer eens heul veul stof in huis, maar het was het waard. Zelfs ´doemdenker´ Alex, de albañil, was tevreden over het resultaat. Hij gelooft, het is echt waar, dat het ook 100% waterdicht is! We gaan het snel zien, want moeten het bouwstof nog van het venster en de omliggende dakpannen afspuiten. Maar hij ligt er niet meer wakker van, aldus Alex zelf.

finca paraiso la palma dakraam
Voorzichtig !
Op zijn plaats.
En er was licht.

Onze patchwork agave, die in het voorjaar ging bloeien met een wel 7 meter hoge stengel, is door Karel omgezaagd. Dat wil zeggen, de stengel is eruit, de ‘triffid’ is niet meer. Sinds mijn zus en ik op het VWO voor onze leeslijst Engels (ja, toen moest je nog boeken lezen voor je examen) het boek ‘The day of the triffids’ van John Wyndham gelezen hebben, een in zijn tijd spectaculair science fiction boek, noemen wij de bloeiende agaves, die we tijdens onze vakanties naar de Costa Brava veelvuldig zagen, altijd ‘triffids’. Triffids waren hele enge planten, die zich konden verplaatsen en de halve wereld blind maakten of vermoordden met hun lange angel aan een stengel. Uiteindelijk belandde een groep overlevers op een eiland en hoe het verhaal precies afloopt weet ik niet meer, maar ik neem aan dat de triffids overwonnen en ‘gedomesticeerd’ zijn, gezien het feit dat wij hier nu in vrede leven op La Palma met onze triffids. En niet blind worden.

Ach, in principe is onze triffid ten dode opgeschreven nu zijn stengel uitgebloeid is. Maar omdat Karel zich intussen toch wel aan de plant gehecht heeft, bedacht hij om deze er meteen na de bloei uit te zagen. Een soort vasectomie zeg maar. Zich niet meer kunnen voortplanten om hopelijk te kunnen overleven.

Korte metten

Hij ziet er nu zo uit.

Eerlijk gezegd lijkt me zijn beste tijd voorbij, het degeneratieproces heeft zijn intrede al gedaan. Het is niet anders.

Aan de oostkust van La Palma, onder het plaatsje Villa de Mazo, ligt Salemera. Salemera heeft een strandje, een kiosko en een aantal al dan niet illegaal gebouwde huisjes. Verder is er niets. Maar het is genoeg, meer is soms niet nodig om te genieten.

Je kunt bij de kiosko onder een provisorische rieten zonwering met de zandkorrels tussen je tenen heerlijk vis eten, begeleid door een witte wijn van La Palma. In de tijd dat we hier nog op vakantie kwamen, gingen we er elke keer eten. Maar sinds we hier wonen zijn we er niet één keer meer geweest, het is opeens héél ver om naar Mazo te rijden. Het moet niet gekker worden, bedachten we ons afgelopen zondag, dus stapten we in de auto en reden erheen. Wel even tevoren gebeld, want op zondagmiddag is het niet altijd evident om zonder reservering een tafel te krijgen. Maar de alleraardigste dame die de telefoon opnam had nog een plekje voor ons. ‘Welke naam kan ik noteren?’ ‘María’ zei ik (Marja spreken ze hier uit alsof ze een ernstige keelziekte hebben, dus ben ik hier gewoon Maria). Maar de halve vrouwelijke bevolking heet María. Dus ze zegt ‘¿María, y qué más?’ Maria en wat nog meer? Maria alleen volstaat namelijk niet. Dus zei ik ‘María Antonia’, dat is mijn tweede doopnaam. Vermeulen of Brummer, daar begin ik niet eens aan. ‘¡Ah, María Antonia!’ Dat is ook een in Spanje veel voorkomende naam, want katholiek. Vaak als ik die namen noem, wordt mij gevraagd of mijn vader of mijn moeder Spaans is, haha. Toen was ze helemaal tevreden en werd de tafel voor María Antonia genoteerd.

We hebben er heerlijk gegeten, een salade met verse tonijn en avocado, viskroketjes, gefrituurde chipirones, kleine inktvisjes, en papas arrugadas, gerimpelde Canarische aardappeltjes, met aioli. En limoencrème na. En alles zowaar geserveerd in/op mooie schaaltjes en borden.

Verrukkelijke salade
Hele goede viskroketjes.

Daarna gingen we nog even naar het strand. Het strand van Salemera is namelijk het enige strand op La Palma met wit zand. Het heet dan ook Playa Arena Blanca, (arena blanca = wit zand). Oordeel zelf. Misschien zijn er ooit een paar kruiwagens wit zand omgekiept en als je héél goed kijkt, zie je nog hier en daar wat witte zandkorrels. De rest is vast weggespoeld. Maar ja, what’s in a name.

Ja, er zitten echt witte zandkorrels tussen.
Het ‘witte strand’ van Salemera. Toen ik het de eerste keer zag, vroeg ik me af of ik misschien plotseling kleurenblind was geworden.
De oceaan was onstuimig die dag.
Zwemmen zat er niet in.
Transavia laat ons in de steek – Maar we blijven lachen – Cacher la misère

Transavia laat ons in de steek – Maar we blijven lachen – Cacher la misère

Het gesprek van de dag op La Palma (in ieder geval onder de Nederlanders en Belgen) is momenteel toch wel de chaos in luchtvaartland. Om de haverklap krijgen we negatieve berichten voor de kiezen. Eerst kondigde Transavia aan het komende zomerseizoen niet meer rechtstreeks op La Palma te vliegen. En deze week komt er nog eens overheen dat Transavia ook deze winter de vluchten heeft geschrapt. Uit economische gronden. Wel begrijpelijk met alle covid-ellende, maar een grote klap voor ons eilandje en bovendien héél erg zuur, omdat er op La Palma nauwelijks corona-besmettingen zijn. Hoe veilig wil je het hebben tijdens je vakantie? Wijzelf hadden vluchten geboekt naar Nederland in december. Vorige week nog met Transavia geappt of deze al dan niet zouden doorgaan. ‘Ja hoor, ze gaan gewoon door, maar we zijn achter de schermen het vluchtschema aan het optimaliseren en mocht er toch nog verandering in komen, dan hoor je het uiterlijk 2 weken tevoren’. Grrrrrrr  )-:   )-: 

Dus nu zijn we aan het kijken om via Gran Canaria te vliegen. Op Gran Canaria en Tenerife vliegt Transavia nog wel. Dan gaan we van La Palma naar Gran Canaria en terug met Binter Canarias of Canaryfly, de maatschappijen die tussen de eilanden vliegen. Ook voor gasten eventueel een optie.

Maar er zijn gelukkig ook nog enkele mogelijkheden om ons mooie eiland rechtstreeks te bereiken. TUI Nederland heeft deze week bekend gemaakt dat zij vanaf eind december 2020 tot eind september 2021 2x per week rechtstreeks op La Palma gaan vliegen, de tickets hiervoor zijn al boekbaar. Ook vliegt Condor vanuit Düsseldorf nog altijd rechtstreeks op La Palma. Met name vanuit Oost- en Zuid-Nederland is dit wellicht ook een goede optie. We hebben in de afgelopen 2 jaar vrij veel Nederlandse gasten gehad die met Condor vlogen. Met Iberia is het normaliter meerdere malen per week mogelijk om vanuit Amsterdam of Brussel met een overstap in Madrid naar La Palma te vliegen. Vooralsnog heeft Iberia echter een groot deel van het vluchtschema geschrapt en wat er nog wel boekbaar is, is belachelijk duur. Maar wie weet wijzigt dit in de komende weken. Niets is tenslotte zo veranderlijk als de luchtvaart in deze tijden.

Maar al met al is het hier natuurlijk voorlopig nog heel rustig. Alhoewel er toch regelmatig ook een boeking binnendruppelt voor de korte termijn. Deze week een boeking van 9 nachten gekregen van mensen uit Salamanca en van 4 nachten (voor de korte termijn hebben we het minimum verblijf verkort naar 4 nachten) van een stel uit Gran Canaria. Zo sukkelen we voort en met ons velen op de eilanden.

Maar we blijven lachen. En besloten deze week om de misère te verbergen, ‘cacher la misère’ zoals de Fransen zeggen. Waarbij dit nu eens niet op de misère van de algehele situatie slaat maar op de airco-units die aan de gevel van onze vakantiewoningen hangen. Dat was voor Karel (onze estheet), en voor mij ook wel een beetje, grote misère, hij sliep er bijna slecht van 😉. Superlelijk was het, maar ja, die dingen moeten nu eenmaal ergens hangen. Maar toch, het knaagde en vrat aan hem, elke week weer kwam het onderwerp ter sprake.

Aaargh, wat een uitzichtvervuiling !

En opeens kwam Karel met de oplossing. We gaan ze verbergen achter houten planken die we in dezelfde kleur als de muur schilderen. En met behulp van de Man met de Gouden Handen die gelukkig tot onze vriendenkring behoort, is het project uitgevoerd.

Man met Gouden Handen heeft beugels gelast
Karel mag helpen.
De boel moet wel ventileren, dus ruimte tussen de planken en onder + boven open gelaten
Klaar! Het lijkt net een balkonnetje zo. Stuk beter (vinden wij althans).

Man met gouden handen vond het eigenlijk maar onzin, ‘want overal hangen die dingen toch’, maar moest toen het af was wel toegeven dat het er nu een stuk beter uitziet. En ……. eind goed al goed, Karel slaapt weer !

Verder zei Karel me twee weken geleden nog om geduld geduld geduld te hebben met onze vijgenboom. Hing vol met vijgen maar die rijpten naar mijn idee niet af en dat zou dacht ik ook niet meer goed komen. Maar hij had gelijk. We oogsten momenteel dagelijks een kistje vol dikke, sappige vijgen, héérlijk. Dus bakt Karel vijgentaart volgens 3 verschillende recepten, die vervolgens uitgedeeld wordt aan gasten, de pingpong club en de buren, heb ik vijgenjam gemaakt, eten we salade met warme geitenkaas en vijgen, ontbijt ik met yoghurt met vijgen en ga zo maar door. Het einde is nog niet in zicht, maar beu zijn we ze nog niet.

De dagelijkse oogst zo’n beetje
Taart in wording
Salade warme geitenkaas met vijgen en balsamico
Vijgenjam
Tussen de bedrijven door dronken we een tinto de verano – mag nog in september 🙂

We hebben een moestuin ‘under construction’. Wanneer hij klaar is, valt op dit moment niet te zeggen, we hebben het zó druk…… Maar we kregen al wel allerlei plantjes en stekken van vrienden. Dus zijn we maar alvast begonnen om die in potten te zetten.

De bosuitjes schieten omhoog, sneller dan het licht.
De basilicum begint al op een bosje basilicum te lijken
De aardbeien overleven het verplanten wel. Het kleine groene ding links is een stek van een physalis (zo’n knaloranje vruchtje in een lampionnetje), maar heb er een hard hoofd over in of die het gaat redden.

En dan dit weekend kaasfondue gegeten. Het is tenslotte oktober en ‘es geht auf Winter zu’, zoals de Duitsers dat zeggen. Zelfs hier op La Palma, ook al merken we daar vrij weinig van tot nu toe.

Kaasfondue met pesto en gedroogde tomaatjes. Voor de variatie. Lekker !
Naar Nederland en terug, weer reuring op het terrein, bucketlist

Naar Nederland en terug, weer reuring op het terrein, bucketlist

Het laatste blogbericht dateert alweer van eind juni, het is er in de afgelopen weken niet van gekomen om weer eens iets te schrijven.

Begin juli ben ik met de eerste Transavia vlucht een week naar Nederland geweest. De vlucht was bijzonder relaxed, want er waren maar 20 passagiers. Dus afstand houden was geen enkel probleem 😉. De terugvlucht was wel wat drukker, maar nog altijd minder dan de helft van de stoelen was bezet. Angst voor besmetting heb ik echt niet gehad. Heb keurig een mondkapje opgehad gedurende de vlucht en de wachttijd op de luchthaven. Maar dat al die tijd (zo’n 5 uur) niet aanraken, zoals wordt geadviseerd, is natuurlijk volkomen onmogelijk. Je drinkt en eet wat en soms heb je gewoon onbedwingbare jeuk aan je neus of zo, het is niet anders. Maar het was fijn om een week in Nederland te zijn bij familie en vrienden. Het weer heeft niet zo meegewerkt, maar we hebben hier op La Palma zon genoeg, dus daar heb ik me niet al te veel aan gestoord.

Afstand houden geen probleem.

Intussen hebben wij de eerste gasten weer kunnen begroeten gelukkig. In eerste instantie werden alle boekingen die we hadden staan in juli en augustus gecanceld. We hadden een aantal reserveringen uit België, die mensen zouden met TUI vliegen. Maar TUI heeft alle vluchten naar La Palma tot nader order gecanceld, dus dat viel allemaal weg. En enkele Nederlandse gasten cancelden omdat ze het niet aandurfden. Maar daarvoor in de plaats hebben we al 2x Spaanse gasten van het vasteland gehad en in augustus komen er opnieuw Spanjaarden van het ‘peninsula’. Ook hebben we 2 mooie nieuwe boekingen gekregen van 14 dagen van Duitse gasten. Dus niet iedereen heeft reisangst gelukkig, uiteindelijk zijn we behoorlijk tevreden over juli en augustus. En hoe het in het najaar/winter zal gaan, we gaan het zien en hebben er toch geen invloed op.

Amateurvideo door buurman gemaakt voor campagne van Elizawashere.

Het leven is hier eigenlijk weer heel normaal, behalve dan het dragen van mondkapjes in openbare binnenruimtes. La Palma en de Canarische Eilanden in zijn algemeenheid zijn momenteel zo’n beetje de veiligste plekken om te vertoeven van Spanje en ook veiliger dan veel andere Europese landen. Voor gasten die graag naar La Palma willen komen, maar angst hebben om niet meer terug te kunnen naar Nederland als het reisadvies onverhoopt tijdens het verblijf naar rood zou gaan, boek ons dan via elizawashere.nl. Eliza is onderdeel van Sunweb en zij bieden voor alle boekingen een repatriëringsgarantie, zodat je altijd weer veilig thuiskomt.

Intussen ben ik begonnen met een ‘proefproject’ mozaïek leggen. Het idee is (al twee jaar 😳) dat ik de cementen rand van ons afkoelbad ga ‘mozaïeken’. En Karel vraagt me steeds dringender, en de laatste tijd zelfs enigszins verwijtend, wanneer het er nu eens van komt. Tja, ok, dan moet het maar. Ik ben niet zo heel erg creatief, en mijn spontane uitroep van dik 2 jaar geleden ‘oh, dat ga ik doen’, betreur ik nu wel enigszins, maar ik kan er natuurlijk niet meer op terugkomen. Dus een muurtje in een verscholen hoekje waar een blind paard geen schade kan aanrichten opgezocht voor mijn testmozaïek. Als dat goedgekeurd wordt, dan gaat het deze herfst/winter gebeuren. In de zomer kan dat niet, want nu wordt het bad gebruikt en er vallen zeker weten stukjes tegel en tegellijm, etc. in het water. Dus staat op mijn ‘bucketlist’. Heb een hekel aan dat woord overigens. Dat is toch wat je graag nog eens wilt doen?? Nee, niet op de bucketlist dan, maar op de ‘to-do-list’ 😊. Nu ik dit hier zo openbaar heb aangekondigd, heb ik het zwaard van Damocles op mijn schouders gelegd en kan ik er absoluut niet meer onderuit.

Eerst een stukje uitleggen voordat je gaat lijmen, heeft Sandra me geleerd. Sandra is mijn buurvrouw die de meest prachtige mozaïeken heeft gemaakt en van wie ik les heb gehad.
Tegels aan stukken slaan met een hamertje. Dat lukt me !
Met een tang stukjes op maat knippen, dat is al wat lastiger.
De huidige stand der zaken van mijn proefstuk. Een abstract patroon en nog niet gevoegd. Het kleine stukje aan de rechterkant moet ik nog afmaken en dan voegen. Op het dwarsstukje links ga ik oefenen met (eenvoudige) figuren. En daarna ……
wordt deze rand onder handen genomen.
Klaar voor la nueva normalidad – Dragobos aangeplant – Watergedoe – Wandelingen El Riachuelo en Nambroque

Klaar voor la nueva normalidad – Dragobos aangeplant – Watergedoe – Wandelingen El Riachuelo en Nambroque

We zitten sinds afgelopen maandag in Fase 3 van de desescalada, op 21 juni is de estado de alarma voorbij en zijn we aangekomen in de nueva normalidad. We zijn weer naar het strand geweest in Puerto Naos. Ook hebben we weer gegeten bij de kiosko in de haven van Tazacorte en pizza verorberd bij de midgetgolfbaan in Las Norias (beide heerlijk). Het leven wordt normaler en normaler. Nu kijken we uit naar het moment dat we opnieuw gasten krijgen. In juli zullen er weer buitenlandse toeristen naar Spanje mogen komen, maar definitieve data zijn nog niet bekend en ook is het nog de vraag welke luchtvaartmaatschappijen hun vluchten hervatten en welke niet. TUI België heeft alle vluchten naar La Palma tot november gecanceld. De vraag is wat Transavia gaat doen, volgende week schijnt bekend te worden gemaakt naar welke bestemmingen er in juli en augustus weer gevlogen gaat worden. Volgens het RIVM kan er veilig gevlogen worden, daar zijn wij het uiteraard mee eens 😉 en hopelijk kijken de potentiële La Palma-gangers er ook zo tegenaan . We duimen, want we zijn zo langzamerhand wel toe aan wat meer reuring om ons heen.

In ieder geval zijn wij klaar voor ‘la nueva normalidad’ met hele hippe mondkapjes, gemaakt door Emelie uit Tazacorte.

Eigenlijk kan het natuurlijk niet, een Feyenoord supporter met een mondkapje waar Amsterdam op staat !

De afgelopen week heeft Karel de 8 dragobomen geplant en is ons ‘dragobos’ een feit. Ook de overige planten die we gekocht hebben bij de Vivero Insular hebben hun plekje gevonden. En nu véél geduld hebben, want drago’s groeien langzaam.

Op de plek waar ze moeten komen.
En hij zag dat het goed was.

We hebben maar van de lock-down gebruik gemaakt om nog wat werkzaamheden in appartement Arriba te doen. De scheidingswand die daar geplaatst is, is gemaakt met gipsplaten. Helaas was de naad tussen twee platen niet goed aangesmeerd/gevuld, waardoor er over de volle breedte van de muur een band liep. Overdag nauwelijks zichtbaar, maar ’s avonds bij kunstlicht wel (daardoor destijds pas na muurverven etc. ontdekt…) en dus lelijk. Alleen betekende dat dat alles weer uit het appartement moest en keuken en kasten afgeplakt/afgedekt moesten worden want er zou flink geschuurd gaan worden. Opnieuw een grote stofbende. En daar hadden we helemaal geen zin in en bovendien waren er steeds gasten, dus hadden we eigenlijk ook geen mogelijkheid om het te laten doen. Maar nu hadden we geen excuus meer. Althans dat vond Karel, ik was er eigenlijk al helemaal aan gewend. Dus de aannemer gebeld en die is deze week keurig gekomen om de wand netjes te maken. Het laatste stukje schuren moet nog gebeuren maar daarna kunnen wij weer lekker aan de slag om alles stofvrij te maken en opnieuw te verven. Hebben we wat te doen.

Sneeuw op La Palma ??
Stofzuigen, muur afsoppen en verven. En hopen dat de band niet meer zichtbaar is. Waarna het grote schoonmaken kan beginnen.

Als afsluiter nog wat foto’s van mooie wandelingen die we de afgelopen week gemaakt hebben. Vorige week zondag in het gebied El Riachuelo in El Paso en gisteren zijn we naar de top van de Nambroque vulkaan gelopen.

Wandeling door de Riachuelo – uitzicht over het dal vanaf de Mirador de la Laja Azul

Wat flora van onderweg:

En de wandeling gisteren naar de top van de Nambroque. Om 9 uur gestart bij El Pilar en om 13h45 terug bij de auto. Wandeling was 13,3 km met 500 mtr stijgen en dalen en twee relaxte stops onderweg om wat te eten. Een schitterende wandeling. De eerste 3 uur kwamen we he-le-maal niemand tegen. Toen we net van de top van de Nambroque naar beneden kwamen, kwamen er twee wandelaars naar boven gelopen. Een stuk verder naar beneden richting El Pilar kwamen we nog 3 personen tegen. En dat was het. Verder één met de natuur, geweldig!

Zicht op de top van de Birigoyo en de Caldera.
Stukje van de Cumbre met daarachter de Atlantische Oceaan
Picknick onderweg
Uitzicht vanaf de picknick-plek.
Deze ‘chicas’ hadden veel belangstelling voor ons.
De krater van de Hoyo Negro, ontstaan na de laatste uitbarsting van de Pico Nambroque in 1949.
Kijkje in de krater, een enorm gat, De krater ligt op een brede scheur in de Cumbre Vieja, die volgens Wikipedia bij een volgende eruptie of aardbeving aanleiding zou kunnen geven tot een aardverschuiving van het westelijke deel van het eiland. Waar wij wonen dus, slik …..
Het laatste stukje van de klim naar de top.
De top gehaald.
En ik ook. Het laatste stukje omhoog vond ik niet zo fijn. Dwz omhoog was geen probleem, maar weer naar beneden vond ik wat minder aangenaam. Ik was blij dat ik de wandelstokken had.
Onderweg terug naar El Pilar via de ‘Ruta de los Volcanes’, GR131
Ook hier weer de geel bloeiende struiken.
De natuur heeft haar kans gegrepen tijdens de confinamiento-weken zonder wandelaars. We moesten ons hier en daar een weg banen door de weelderige begroeiing over de paden.
Zowaar een stukje ‘spook-bos’ net boven El Pilar. Hier zijn de ‘Enten’, de sprekende bomen uit Lord of de Rings, neergestreken. Alleen waren ze nogal zwijgzaam en mochten wij niet, zoals Sam en Frodo, op hun takken meeliften.
Alleen in dit kleine stukje bos hangen de takken van de bomen vol met gedroogde naalden, wat een heel bijzonder, beetje sinister effect geeft.
Enten uit Lord of the Rings
Mislukt   project ………

Mislukt project ………

Soms gaan de dingen niet helemaal zoals we het bedacht hadden. Ons panoramaterras bovenin de tuin is een heerlijke plek met ligbedden en een loungeplekje, maar zag er nogal ‘betonnerig’ uit. Zoals te zien is op de bovenstaande foto. Helemaal betegelen is natuurlijk een optie, maar daar wij zelf nou niet echt grote DHZ-ers zijn, zouden we dat moeten laten doen. Aangezien het een flink oppervlak is, zou dat weer een behoorlijke investering zijn. Geen zin in. Nagedacht over alternatieven. Omdat het behandelen van de scheidingsmuur tussen ons en de buren in het voorjaar zo goed gelukt was met oxido de hierro, besloten we dat ook te gebruiken voor het terras, zou prima kunnen, zo zei Ito ons ook. De muur had Karel gespoten, maar volgens Ito konden we voor het terras net zo goed oxido de hierro in emmers water oplossen en die dan over het terras leegkieperen. Zo gezegd zo gedaan. Helaas is het terras ooit geverfd met betonverf. Hadden wij noch Ito gezien, omdat de verf behoorlijk verweerd is. Maar het zit er nog wel en dan neemt de ondergrond het water niet op. Gevolg: het water verdampte en er bleef een laag knalgeel poeder over het gehele terras over. En dat was errug geel!

Tja ……………………………

 

Vervolgens liep Karel er overheen en veroorzaakte daarna overal waar hij liep gele voetstappen. Paniek paniek, hoe krijgen we dat in hemelsnaam weer weg?? Dus ik aan het spuiten met de tuinslang en Karel alles wegbezemen. Maar daardoor liep het gele water over het pad naar beneden, en dreigden we een geel spoor op het pad te krijgen over zo’n 20 meter lengte. Ook niet de bedoeling. Dus de waterstroom proberen te verleggen en ook als een gek bezemen op het pad. Afijn, uiteindelijk is het redelijk gelukt om het poeder weer weg te krijgen en waren we terug bij af. Intussen hebben we het anders opgelost, we hebben een soort ‘kleed’ van houten tegels neergelegd. Over het restant van het cement dat nog zichtbaar is, zit nog een zweempje oxido de hierro en het ziet er nu eigenlijk best prima uit vinden we. Voorlopig niet betegelen dus. Nu nog wat meer planten in potten erbij voor de aankleding. En we gaan er ook een buitendouche plaatsen voor de broodnodige afkoeling op warme dagen.

finca-paraiso-la-palma-panoramaterras

Over planten gesproken, het is nu december, ook op La Palma bijna winter. Wat een feest is de winter hier, alles groeit en bloeit gewoon door. Een paar plaatjes van wat er op dit moment in onze tuin in bloei staat:

La Palma, het eiland van de eeuwige lente: bloeiende narcisjes in december.

Deze zie je hier ook veel in het wild, maar weet de naam niet. Bloeit prachtig.

Bougainvillea, bloeit oneindig

De brugmansia bloeit ook zonder ophouden.

Plumbago

Een enorme berg puin die we aantroffen in het voorjaar, toen we de ‘woekeraar’ verwijderd hebben. In plaats van alles af te voeren (veel en zwaar werk) laten we hem begroeien met bougainvillea en bignonia venusta. Over een jaar is het puin onzichtbaar (hopen we).

Gaura, prachtige kleur, en canna’s

De lampenpoetser, callistemon, boordevol bloemen en knoppen.