Wordt dit ons nieuwe uitzicht?

Wordt dit ons nieuwe uitzicht?

De rollercoaster gaat door. Kansen en mogelijkheden komen voorbij, worden goedgekeurd of vallen af (de meeste). Maar langzaam maar zeker begint alles toch weer een beetje op zijn plaats te komen.

In het ático zijn we druk aan het werk. Het wordt leuk, het is een heerlijke plek! Als ik op het dakterras ben, dan denk ik steeds ‘Waarom gaan we hier eigenlijk zelf niet wonen?’ Het klimaat is gewoon heel aangenaam in Tazacorte. Als je niet te veel en te hard hoeft te werken in de zon in ieder geval. Bijna altijd in korte broek en op teenslippers, het heeft echt heel wat, moet ik zeggen. Maar begin juli starten, kunnen we denk ik vergeten. We zitten met levertijden van meubels, douchecabine, wastafelmeubel, terrasmeubels, etc. Overal wordt gezegd 3 tot 4 weken, maar dat is op La Palma altijd al zeer rekbaar en nu in deze roerige tijden helemaal. Dus gaan we uit van augustus. Ook zijn we bezig met de aanvraag voor de verhuurlicentie, eens kijken of het dit keer sneller gaat dan voor Finca Paraíso, toen duurde het bijna 2 jaar. Maar starten mogen we sowieso, zodra de aanvraag ingediend is.

En we hebben er een job bij. Een van de kansen die we aangegrepen hebben. Vorige week werden we gevraagd om een heel leuk vakantieparkje met 4 casitas te pachten, uit te baten, hoe je het noemen wilt, voor eigen rekening. De Zwitserse eigenaar heeft het tot nu toe zelf gedaan met hulp van een beheerster, maar zij stopt er vanwege leeftijd mee. De eigenaar heeft gevraagd of wij ermee verder willen gaan, hij wil zich er niet meer zo intensief mee bezig houden. Over een jaar of 4-5 wil hij het waarschijnlijk gaan verkopen, dat is voor ons perfect om de komende tijd te overbruggen. Dit gecombineerd met de inkomsten uit ons eigen ático en we worden slapend rijk 🤣🤩. Hoewel, dat slapen kunnen we wel vergeten waarschijnlijk. En rijk worden ook trouwens.

Om alvast een indruk te krijgen: www.puro-atlantico.de. De casitas zijn gebouwd als hommage aan en in de stijl van de beroemde (in Spanje dan in ieder geval) op Lanzarote geboren beeldhouwer/schilder/architect César Manrique. Vooralsnog is de website alleen in het Duits en nog niet geactualiseerd met prijzen, maar dat gaat allemaal veranderen. Wat betreft klimaat is het parkje op een prima hoogte gelegen (280 m), in het gebied tussen Las Norias en Las Manchas. Wel ten zuiden van de nieuwe lavastroom, dus op dit ogenblik nog slecht bereikbaar. Maar de weg over de lava van La Laguna naar Las Norias zal in juni klaar zijn, we hebben zelfs al gelezen volgende week. Dat moeten we nog gaan zien, maar we gaan ervan uit in augustus/september daar ook te kunnen starten.

Daarmee is het Frankrijk-project (helaas) definitief van de baan. Ja, helaas, want we hadden dat wel heel tof gevonden. Maar heel praktisch zou het toch ook niet zijn geweest. En aan de andere kant, als ik hier vanaf mijn werkplek uit het raam van ons tijdelijke onderkomen kijk en de prachtig groene Bejenado berg voor me zie liggen bij ondergaande zon, dan heb ik (wij allebei) volledig vrede met ons besluit.

Dus het enige wat eigenlijk nog ontbreekt is een huis voor onszelf. Minor detail, zou je bijna zeggen. Maar daar krijgen we toch wel steeds meer behoefte aan zo langzamerhand. Deze week nog een heel leuk huis bekeken in het buitengebied van Tazacorte, net helemaal verbouwd, ruim en geheel onze stijl. Maar wel midden tussen de bananenplantages gelegen. Geen weids uitzicht zoals we dat in Paraíso hadden. En dat vonden we toch een groot bezwaar. Ook het idee dat we straks wellicht weer een hond hebben en als we hem uitlaten alleen tussen bananen zullen lopen, tenzij we eerst met de auto een stuk gaan rijden, sprak ons niet zo aan. Nog een paar dergelijke punten hebben voor ons de doorslag gegeven met dat huis niet verder te gaan. Dan maar wat hoger op het eiland, wat kouder in de winter en tijdens calima warmer in de zomer, maar wel in de prachtige natuur, wat voor ons toch het echte La Palma is. Ieder zijn meug hè, zo is het nu eenmaal.

Dus zijn we in onderhandeling over een perceel in El Paso om toch te bouwen. Op 650 mtr hoogte, mét het gedroomde weidse 360 graden uitzicht. En een adembenemend uitzicht op de nieuwe vulkaan die ons leven zo veranderde…. Een wat twijfelachtig voordeel, maar wat willen we nog meer?? Ik moet me dus maar over mijn onzekerheden en angsten heen zetten. Inmiddels gaan enkele vrienden en bekenden van ons ook bouwen, zij zijn al een fase verder dan wij, en dat geeft mij toch (een beetje) vertrouwen. Ook dit wordt weer vervolgd.

Uitzicht op de Bejenado vanaf het perceel
De vulkaan zonder naam. Maar deze is ingezoomd hoor, zo dichtbij ligt hij nu ook weer niet.
Zo elke dag wakker worden is geen straf toch?
Nog ééntje dan.
Het is voorbij !

Het is voorbij !

La Bestía heeft zijn laatste adem uitgeblazen. Na 10 dagen van inactiviteit is de eruptie nu officieel als beëindigd verklaard. We hoeven zijn stinkende adem niet meer te ruiken, zijn humeurige gegrom niet meer te horen en zijn trillende gestampvoet niet meer te voelen. De vulkaan zonder naam heeft eindelijk de handdoek in de ring geworpen.

Hij heeft La Palma en haar bewoners opgezadeld met een spoor van vernietiging. Onze harten breken elke keer weer bij het zien van de gigantische zwarte, tot nu toe nog rokende, vlakte waar tot voor 3 maanden zoveel mooie huizen stonden, waar het dorpje Todoque met haar kerkje en de gezellige bar Timaba lag en het kleine bedrijventerrein van Los Llanos. Een gigantisch litteken in de vallei van de Aridane dat voor altijd zal herinneren aan het onvoorstelbare dat gebeurd is.

Hoewel het zeker niet zonder slag of stoot zal gaan, gaat La Palma beginnen aan de wederopbouw. Morgen wordt al gestart met het verwijderen van de lava van het kruispunt in La Laguna. En er wordt druk gewerkt aan het verwijderen van de as in het geëvacueerde gebied ten zuiden van de vulkaan. Een in onze ogen bijna onmogelijke opgave als je ziet dat de huizen soms tot aan het dak in de as staan. Hoe gaan de bewoners daar hun huizen aantreffen zodra ze er weer naar toe kunnen?

Wijzelf gaan in de eerste week van januari verkassen naar een huurwoning, onze vriendin in wier huis we tot nu toe gewoond hebben, komt dan terug naar La Palma. We zijn haar oneindig dankbaar dat we al die tijd in haar huis mochten verblijven. Ons verblijf in het huurhuis zal naar alle waarschijnlijkheid maar van korte duur zijn. En verder zeggen we op dit moment lekker nog niks, je moet de goden niet verzoeken tenslotte 😉. Een goede jaarwisseling voor iedereen, dat 2022 in alle opzichten een beter jaar mag worden.

Een paar Bestía-feiten op een rijtje:

  • De uitbarsting begon op zondag 19 september om 14h30 in het gebied ‘Cabeza de Vaca’, gelegen in een rechte lijn boven ons huis.
  • De uitbarsting eindigde op maandag 13 december om 22h20.
  • Hij duurde 85 dagen en 8 uur en was daarmee de langst durende, krachtigste en meest vernietigende uitbarsting in de geschiedenis van La Palma.
  • De nieuw ontstane vulkaan is ongeveer 200 meter hoog en heeft 6 kraters
  • Er is meer dan 200 miljoen kubieke meter lava uitgestoten.
  • Meer dan 1200 hectare land is onder de lava verdwenen.
  • De lava is op sommige plaatsen 70 meter dik (onder andere in El Paraíso, het gebied waar ons huis gestaan heeft) en heeft een gemiddelde dikte van 12 meter
  • De vulkaan heeft behalve genomen ook gegeven, er is 48 hectare nieuw land bijgekomen.
  • Er zijn 9090 aardbevingen gelocaliseerd.
  • 76 km wegen zijn verdwenen.
  • Er zijn 1628 gebouwen bedolven, waarvan 1300 woonhuizen.

Onze lieve Max is voor altijd bedolven onder zo’n 70 meter lava. Karel had een palm geplant naast zijn graf. In onze naïviteit hoopten we, toen ons huis en de appartementen al door de lava bedolven waren maar het stukje tuin waar zijn graf lag er nog was, dat ‘de palm van Max’ over een jaar of 20 fier boven de lava zou uitsteken. Maar een week of twee later was ook die hoop vervlogen.

Over 10 jaar zullen we wellicht zeggen, ‘De uitbarsting van de Cumbre Vieja in 2021? Wij waren erbij!’. Maar vooralsnog beschouwen we het als een wel zeer twijfelachtige eer die we liever aan ons voorbij hadden laten gaan.

foto van Involcan, het vulkanologisch instituut op de Canarische Eilanden
Hij stopt, hij stopt niet, hij stopt, hij stopt niet ……

Hij stopt, hij stopt niet, hij stopt, hij stopt niet ……

Hij weet het zelf ook niet geloof ik, of hij door zal gaan of toch maar ophouden. Is hij inmiddels verworden tot een oudje zonder tanden, zoals medeblogger Siepko hem deze week noemde, of heeft hij deze belediging persoonlijk opgenomen en besloten ons nog eens een poepie te laten ruiken? De afgelopen week werd er serieus gedacht dat de vulkaan aan het einde van zijn levensdagen begon te komen. De seismische activiteit nam aanzienlijk af en ook de uitstoot van SO2 vertoonde een constant dalende tendens. De wetenschappers waren er bijna uit, hij is op zijn retour. Helaas heeft ‘la bestía’ zich kennelijk bedacht en gaat hij toch nog even door met ‘eilandje pesten’, want op woensdag was er opeens een hevige opleving van het aantal aardbevingen. De ene na de andere was duidelijk voelbaar, het bleek de heftigste magma-activiteit die gemeten is sinds het begin van de uitbarsting. ‘s Avonds begon de vulkaan significant meer lawaai te maken en stroomde de lava ook over de noordelijke coladas opnieuw rijkelijk. Wederom angstige momenten voor vrienden van ons, wier huis zich tot nu toe staande heeft gehouden in het lavageweld, maar wat zomaar kan veranderen als hij besluit om serieus verder te gaan aan de noordkant. En zo houdt de vulkaan het eiland in een wurggreep. We zitten in een impasse, althans zo voelt het voor ons. Het leven staat toch een soort van stil, ook al kijken we vooruit en zijn we aan het zoeken naar nieuwe mogelijkheden. We hebben het gevoel dat het echte leven pas door kan gaan als de vulkaan gestopt is.

De overheden lijken niet helemaal te weten hoe de zaken aan te pakken wat betreft de hulp aan de getroffenen. Een paar weken geleden hebben we ons als ‘afectados’ in laten schrijven bij de Casa Massieu in Argual. Op de begane grond, in het kantoor van de Gobierno de Canarias. Je moest hiervoor formulieren downloaden van internet, die invullen en dan telefonisch een ‘cita previa’ – een afspraak maken om de boel in te leveren. We hadden de afspraak op een donderdagavond om 18h40. Toen we daar keurig op tijd aankwamen stond er een lange rij voor de deur. We vroegen aan de andere wachtenden of zij ook allemaal kwamen voor de inschrijving. Ja dat was het geval en de wachttijd bedroeg zo’n 2 uur, werd ons verteld. Waarop het humeur van Karel meteen al het kookpunt naderde. We moesten ons melden bij een ‘chico’ in de hal en hij bevestigde dat er ‘enige vertraging’ was. Karel wilde dan een nieuwe afspraak maken voor een andere dag, ‘want ik ga hier echt geen 2 uur staan wachten’. De chico zei heel voorzichtig, terwijl hij alvast zekerheidshalve een paar stappen achteruit deed, dat het op een andere dag waarschijnlijk niet veel anders zou zijn. Mopper mopper, grom, grom, ‘ik ga naar huis’ zei Karel, ‘ik ben gekke Henkie toch niet!’. ‘Ik ben hier nu en ik blijf’ zei ik. ‘Ga dan maar weg en dan bel ik wel als je me moet komen ophalen’. Maar zo werkt het niet, je moet je persoonlijk inschrijven. Inmiddels waren er vrienden aangekomen die een afspraak 10 minuten na ons hadden, waardoor de aandacht van Karel afgeleid werd en we dus toch maar bleven staan. Uiteindelijk waren we na 40 minuten aan de beurt. Dat viel mee zeg! Al snel werd ons duidelijk waarom de boel zo gigantisch uitliep. Er werd voor elke afspraak 10 minuten uitgetrokken. Of je nou met 1 of 2 personen of een heel gezin kwam. Bovendien werd tijdens het maken van de telefonische afspraak gezegd dat je alle formulieren correct ingevuld mee moest nemen en dat je, als je hiermee een probleem had, telefonisch tevoren hulp kon vragen. Anders werd je teruggestuurd en moest je een nieuwe afspraak maken. Maar, vriendelijk als de Palmero’s van nature zijn, gebeurde dit natuurlijk niet. Lang niet iedereen had zijn formulieren goed ingevuld, sommigen kwamen zelfs met niet ingevulde formulieren. En iedereen werd heel geduldig door de medewerkers geholpen met het invullen van de documenten. Lief, maar dan loopt het schema natuurlijk gigantisch uit. Afijn, uiteindelijk is het gelukt (ik moet tot mijn schaamte bekennen dat er ook op ons formulier iets niet helemaal goed was ingevuld en we toen toch wel heel blij waren dat we niet teruggestuurd werden) en kregen we een ‘justificante’ dat we officiële vulkaanslachtoffers zijn.

Het verhaal was, dat je je hier éénmalig moest inschrijven voor alle vormen van hulp die er zouden komen. Later zou er dan opnieuw contact met ons opgenomen worden, omdat op dat moment er eigenlijk nog niks duidelijk was. Prettig geregeld, leek ons.

Echter een week later hoorden we bij toeval van anderen dat je je ook op de 1e verdieping van de Casa Massieu moet inschrijven, in het oficina van de Gobierno de España. Voor de hulp die van de Spaanse staat komt. Dat andere was alleen voor de hulp van de Canarische overheid 😤😤. Maar hiervoor hoefde je geen afspraak te maken, dus wij opnieuw erheen. Inderdaad geen afspraak nodig en we hoefden niet lang te wachten. We kregen weer een aantal formulieren mee om in te vullen, eigenlijk zo’n beetje dezelfde als die van een week eerder, met de opdracht daarna terug te komen met een flink aantal bijlagen erbij. Alles bij elkaar gezocht en dag later terug en alles ingeleverd. Vervolgens kregen we een telefoontje. Van de ‘trabajadores social’ – maatschappelijk werkers van de Cabildo de la Palma, de eilandregering. Of we op 18 november om 9 uur naar de Casa Massieu wilden komen voor een ‘entrevista’, een onderhoud. Een dag later kregen we een telefoontje voor dezelfde vraag en de dag daarop nog een keer. Beide keren geduldig uitgelegd dat we al een afspraak hadden. De auto kende de weg inmiddels uit zijn hoofd. Nu hoefden we geen formulieren in te vullen maar typte de dame onze antwoorden meteen in op een laptop. Wederom zo’n beetje dezelfde vragen aangevuld met de vraag of we misschien psychologische bijstand nodig hadden en of we in aanmerking wilden komen voor de noodwoningen die (ooit) gebouwd gaan worden. Nee, dat was niet nodig, waarna het gesprek afgesloten werd.

Eenmaal ‘thuis’ ging de telefoon. Een trabajadora social, of we al bij de Casa Massieu geweest waren ……  Ja, vanochtend en u bent eerlijk gezegd de vierde die erover belt. Waarop ze heel omstandig uitlegde dat ze met verschillende lijsten werken (je meent het) en zeker willen zijn dat ze niemand vergeten. Daarom maar liever 4x bellen dan helemaal niet. Daar was geen speld tussen te krijgen. En omdat ook zij weer zo ontzettend aardig was, verbeet ik mijn intussen toch opgekomen lichtelijke irritatie en zei dat ze helemaal gelijk had, en dagge bedaankt zijt da witte (mijn Brabantse afkomst laat zich soms niet onderdrukken). Wel heeft ze ons verzekerd dat we ons nu écht nergens meer hoeven te registreren……

Deze keer geen foto’s van de vulkaan heb ik besloten, ze zijn uiteindelijk toch bijna allemaal hetzelfde. Dan maar een paar plaatjes van Casa Massieu, waar onze onvolprezen regeringen kantoor houden. Ik moet toegeven, het is een prachtig gerestaureerd Canarisch pand, met schitterende tea-houten balkons en trappenhuizen. Het was een genot om er zo vaak te mogen vertoeven!

Prachtig pand toch!
Tea hout komt uit de kernen van Canarische dennen. Is heel hard, daardoor bijna onverwoestbaar en bijzonder mooi. Het is bijna niet meer te krijgen en dus erg duur.
Kleine signalen van hoop? – Update zoektocht.

Kleine signalen van hoop? – Update zoektocht.

De afgelopen week hield de vulkaan zich redelijk rustig, we hoorden hem bijna niet meer. Ook het aantal aardschokken nam af en de SO2 uitstoot werd een klein beetje minder. Reden voor de specialisten om héél voorzichtig aan te kondigen dat dit wellicht, heel misschien, signalen zijn dat de vulkaan langzaamaan richting het einde van zijn krachten gaat. Maar deze berichten worden intussen ook alweer tegengesproken. We durven op niks te hopen, nemen alles voor kennisgeving aan en gaan het zien. Gisteravond liet hij overigens weer flink van zich horen, explosies, rammelende ramen en deuren en er was ook nog een behoorlijke aardschok. Vandaag waait er een keiharde wind door het Aridanedal, waardoor het overvloedige lavazand (Zo noem ik het, ook al wordt het hier ‘cenizas’, as, genoemd. As geeft af volgens mij en dit is precies hetzelfde spul als op het strand ligt, dus zand in mijn optiek) opwaait en je eigenlijk niet buiten kunt zijn zonder je ogen, mond, haren, kleren vol te krijgen. Zucht, maar ook dit gaat weer over.

Afgelopen maandag was het 1 november, el Día de Todos los Santos, allerheiligen. De dag waarop men bloemen legt bij de graven van dierbare overledenen. Alleen wat doe je als de begraafplaats er zo uitziet:

Dit is de begraafplaats van Las Manchas, ook die van Tazacorte is niet toegankelijk vanwege de vulkaan, dus was er geen mogelijkheid om je geliefden te gedenken. In plaats daarvan heeft een helicopter bloemen uitgestrooid over de begraafplaatsen en was er op de Plaza de España in Los Llanos een gedenkplek ingericht waar bloemen neergelegd konden worden en waar stemmige muziek speelde. Een mooi gebaar vond ik het.

Dit soort beelden zien we nog steeds bijna elke avond vanuit de achtertuin.

Verder vullen we onze tijd met het zoeken naar een nieuw ‘thuis’ met verhuurmogelijkheden. Even een update. Het liefst willen we op La Palma blijven, zoals ik al eerder schreef. Of dat lukt is nog maar de vraag. Er is weinig te koop en de prijzen zijn, zeker aan de westkant van het eiland, erg hoog. We hebben in Tijarafe iets gezien wat we allebei mooi vinden, maar de prijs is outrageous. Bovendien bleek, toen we bij het Registro de la Propiedad een ‘nota simple’ opvroegen, waarin je kunt terugvinden hoe het onroerend goed in de escritura, de akte, omschreven staat en of er gekke condities gelden, dat de werkelijkheid niet helemaal overeenkomt met de escritura. Nu is dit op La Palma in het geheel niet zo raar, komt heel vaak voor, maar je kunt het beter weten vóórdat je koopt, dan wanneer je al gekocht hebt en wellicht met een onverwacht probleem komt te zitten. Ook hebben we aan de oostkant van het eiland een huis bezocht en gaan we de komende week daar nog 2 panden bezichtigen.

En met in ons achterhoofd de vraag ‘Wat als het hier niet lukt??’ zijn we ook voorzichtig aan het kijken naar de mogelijkheden op het Spaanse vasteland. Maar ja, dat klimaat daar hè. In de zomer regelmatig snoeiheet en in de winter eigenlijk niet altijd fijn. Of terug naar Frankrijk en iets met gîtes kopen. Daar is het in ieder geval over het algemeen niet snoeiheet in de zomer. Hoewel, met de klimaatverandering … En dan gaan we in de winter 5 maanden naar La Palma. Duitse vrienden, die ook hun huis verloren hebben, vertelden gisteren dat ze in Costa Rica gaan kijken, daar krijg je héél veel huis voor je geld en het land is het meest stabiele in Midden-Amerika (volgens hen). Karel bleef trouw aan zichzelf en was meteen enthousiast. ‘Daar gaan we ook kijken, want Spaans spreken we nu toch al bijna en verder spreken ze daar ook heel goed Engels’.  Ik bleef eveneens trouw aan mezelf en zei meteen ‘no way’. Ik ga niet in een of andere ‘gated community’ in de jungle ver van Europa zitten. Bovendien is Costa Rica ook hartstikke vulkanisch! Dat argument kwam aan. En deze week las ik dat er bij Girona in Catalonië ook vulkanen zijn en dat er daar meer meetstations worden geïnstalleerd. En de Eiffel in Duitsland is vulkanisch, evenals de Auvergne in Frankrijk. Hoewel deze vulkanen allemaal al tienduizenden jaren slapen, zou het toch zomaar kunnen dat de prins voorbijkomt en ze wakker kust.

In Californië, Australië, Zuid-Frankrijk enzovoort moet je héél goed uitkijken want daar brandt het elke zomer verschrikkelijk. In Nederland langs de grote rivieren kan je huis zomaar onder water komen te staan, sowieso moet je in Nederland natuurlijk helemaal niet zijn, want binnen afzienbare tijd verdrinkt het hele land.

Goed beschouwd is het eigenlijk levensgevaarlijk op de halve aardbol. En daar komt nog bij dat we tóch al ten dode opgeschreven zijn, want we zijn gevaccineerd. Nee, niet vanwege de prik tegen bof, mazelen, rode hond, DKTP of al die prikken voor als je naar een ver land op vakantie gaat, die iedereen gewillig laat zetten, maar tegen Covid. Want, zo vertelde een tweetal dames me een paar maanden geleden toen ik in de winkel van mijn vriendin stond, binnen 2 jaar is 50% van de gevaccineerden dood en over 5 jaar alle gevaccineerden. Zo zeg, daar was ik even heel erg van ondersteboven, ik heb ze aangeraden om dan toch vooral een nieuwe bikini te kopen, zij hadden immers nog een heel leven voor zich. Misschien dan toch  maar gewoon gaan feestvieren en het geld erdoorheen jassen, zo lang het nog kan??

Goed, ik ga maar stoppen voor vandaag, want er komt niet veel zinnigs meer uit. Ik wil maar zeggen dat de zoektocht naar een ander huis nog niet opschiet.

Wandelen op de Camino Cabeza de Vaca? – vulkaanuitbarsting La Palma

Wandelen op de Camino Cabeza de Vaca? – vulkaanuitbarsting La Palma

Nu eens geen vulkaanfoto’s. Op de foto de Camino Cabeza de Vaca, zoals die ooit was. De plek waar de aarde openscheurde op zondag 19 september. Nu staat er de vulkaan zonder naam die inmiddels al tweehonderd meter hoog is. Het was een geliefde wandelplek voor ons, maar dat zal er niet meer van komen.

Een oude kratermond op de Cabeza de Vaca (betekent koeienkop, geen idee waar die naam vandaan komt)
Toen was geluk nog heel gewoon …
Te bedenken dat hier nu ‘La Bestía’ huis aan het houden is.

De boca aan de zuidkant van de krater waarover ik vorige week schreef, stoot sinds gisteren ook lava uit en wel in grote hoeveelheden. Daardoor worden nu het solarpark, de begraafplaats van Las Manchas en alle omliggende huizen bedreigd. Wel las ik dat de lava door de enorme hoeveelheid as die daar ligt afgeremd wordt en men hoopt dat daardoor de schade beperkt blijft. Ook hier heeft elk nadeel dus weer zijn voordeel. Er zijn inmiddels veel huizenbezitters in de omgeving van Las Manchas die hopen dat de lava alsnog over hun huizen heen gaat. De huizen staan er nog maar zijn bedekt onder een hele dikke laag as. De klus om de hele omgeving weer asvrij te krijgen lijkt schier ondoenlijk en geïsoleerd zitten achter een stuk of wat lavastromen die alle wegen geblokkeerd hebben is ook geen fijn vooruitzicht. Maar wat doet de verzekering als je huis er nog staat, ook al is het in bijna onmogelijke omstandigheden? Dan maar beter weg. Tja, wat een geluk hebben wij dan gehad dat alles meteen weg was ☹.

Het lijken kleine poppetjes, maar het zijn mensen die bezig zijn om een paar huizen uit te graven. (foto I Love The World)

Verder is er gisteren ook aan de noordkant een nieuwe opening ontstaan waaruit veelvuldig lava stroomt richting La Laguna. Ook zagen we gisteravond vanaf het dak van onze woonplek, van waar we een eerste klas uitzicht hebben op het spektakel, dat de paar huizen die nog bovenaan de Calle Alcalá overeind gebleven waren (de straat boven ons oude huis) nu ook in lichterlaaie stonden. En zojuist lees ik dat weer een deel van de krater ingestort is. Dit gebeurt overigens met enige regelmaat.

Dus hoewel er in de Nederlandse media minder en minder aandacht is voor de situatie op La Palma (het is natuurlijk ook niet meer zo interessant als de eerste schrik voorbij is, zo gaat dat) is de vulkaan zonder naam nog in de bloei van zijn leven. Er gaan geruchten dat hij gedoopt zal worden als vulkaan Tajogaite.

We zijn intussen naar enkele panden gaan kijken en ook naar wat bouwpercelen. Daar gaan we ook mee door, we bereiden ons terdege voor. Maar hebben het er intussen toch ook wel over dat we niks definitief ondernemen voordat de vulkaan ermee opgehouden is. Dan eerst eens kijken hoe de situatie is en of we van daaruit verder kunnen.

Woensdag komt Karel zijn broer met oudste zoon. Dit bezoek was al geruime tijd geleden gepland, maar na de uitbarsting cancelde TUI de vluchten. Toch hebben ze besloten te komen, om ons te zien, maar ook omdat het toch wel een uitgelezen kans is om een vulkaan in werking te zien. Ik weet niet welke van de twee redenen de doorslag heeft gegeven eerlijk gezegd 😉. De reis wordt omslachtig, voor de zekerheid hebben ze gekozen om naar Tenerife te vliegen en vandaar uit de ferry naar La Palma te nemen. Vliegen op La Palma is niet evident op het ogenblik. Als de aswolk richting oosten gaat, kun je fluiten naar je vlucht, want dan sluit de luchthaven. En dat weet je altijd pas op het laatste moment. Ze hebben elders een onderkomen geboekt, want slapen bij ons zit er even niet in. Maar goed, we verheugen ons op het bezoek, is een leuke afleiding.