Website in het Spaans – Blauwe olifant in de tuin – Fruitoogst

Website in het Spaans – Blauwe olifant in de tuin – Fruitoogst

Na afgelopen week wederom een calima te hebben gehad met temperaturen van ver boven de 30°c en idem dito nachten, opnieuw een bosbrand, dit keer in Tijarafe, die gelukkig wat minder ernstig was dan in Garafía waar ik vorige keer over schreef, en ook nog een kleine uitbraak vlak bij ons, is de rust weergekeerd en de temperatuur back to normal.

Ik heb opnieuw zo’n 2½ week in de winkel in Los Llanos van mijn Duitse vriendin gewerkt, die naar Duitsland moest. Maar veel loos was er niet, je merkt erg goed dat er heel weinig toeristen op het eiland zijn.

Wijzelf hebben gelukkig wel een goede maand augustus achter de rug. Waren helemaal volgeboekt, voornamelijk met Spaanse gasten, hetzij van het vasteland dan wel van één van de andere eilanden. We hebben zelfs gasten gehad die in het centrum van Los Llanos (7 km verderop) in een appartement wonen en een paar dagen wilden ontspannen. Pech voor hen was dat ze er uitgerekend tijdens de hele warme calima van twee weken geleden waren. Gevolg: ze hebben alleen binnen gezeten met de gordijnen dicht en de airco aan. Tja. Ook voor september hebben we enkele last-minute boekingen gekregen van gasten uit Huelva en van buureiland La Gomera. Reden voor ons om ons toch wat meer op de Spaanse markt te gaan richten en onze website in het Spaans te vertalen. Maite, onze lerares Spaans, heeft dat voor ons gedaan. En ik zei de gek heb het zowaar voor elkaar gekregen om alles goed werkend online te krijgen. Kostte wel wat tijd, want moest alles 100x checken en als ik hier iets veranderde, dan ging er daar weer wat fout, maar het is gelukt.

Finca Paraiso La Palma spaanse website

Behalve gemeentewater en galerijwater (waarover ik al eerder geschreven heb), hebben we ook de beschikking over ‘gietwater’, ook ‘bananenwater’ genoemd. Dit water is niet geschikt voor consumptie, is alleen bedoeld voor het bewateren van de tuin. Is daarom ook goedkoper dan gemeentewater. Wij krijgen dit via de Camino Campitos onze tuin binnen, er staat daar ook een aparte watermeter. Helaas is dit water niet altijd beschikbaar. En aangezien onze tijdklokken voor de bewatering ingesteld staan op 3x per week 30 minuten in de avond/nacht, komt het regelmatig voor dat er op die momenten geen water is en de planten dus niks krijgen. ’s Ochtends om een uur of 9 is er dan opeens wel water, dan moeten we met de hand de tijdklokken één voor één gaan aanzetten (zijn er 6). Is niet handig en bovendien moet je steeds controleren of er wel of geen water is geweest tijdens de vaste bewateringsnachten. Dat moest veranderen. We hadden bedacht dat er een tank moest komen met een vlotter erin, zodat áls er water is, de tank dan automatisch gevuld wordt, zodat er ’s nachts vanuit de tank bewaterd kan worden en het niet meer fout gaat. Er waren 2 mogelijkheden, een tank laten bouwen, hetgeen prijzig is, of een kunststof tank kopen. Dan hoefde er alleen een betonnen fundering gelegd te worden, waarop de tank geplaatst wordt. En natuurlijk de nodige aansluitingen en een pomp om het water naar boven in de tuin te krijgen. Dat dan maar. Alleen was de tank van het formaat dat wij wilden alleen verkrijgbaar in het blauw. Maar ja, we hadden hem toch echt nodig, daarom toch maar besteld. Toen hij geleverd werd, moest ik meteen aan de autowas-stations in Frankrijk denken van Eléphant Bleu, we hebben nu namelijk een soort van blauwe olifant in de tuin staan. En dan bedoel ik ook echt blauw ☹ !

De Franse éléphant bleu
En onze blauwe olifant, wel een bijzondere, met 6 poten en zonder slurf.

Dus nu moeten we daar weer wat aan doen. Planten eromheen kan natuurlijk, maar dat duurt zo lang. ‘Mimbre’ misschien, een soort rieten scherm, of gewoon schilderen. Ik dacht aan donkergroen, maar toen zei iemand ons, met een donkere kleur krijg je sneller algengroei in het water, want warmt meer op. Die persoon adviseerde wit, maar wit is ook zo wit hè. En ik vraag me af of het nou zo’n groot verschil is of de tank hardblauw of donkergroen is, wat de algengroei betreft. Kortom, er wordt nog nagedacht en gediscussieerd, dus de tank zal nog wel even blauw blijven. In ieder geval loopt de bewatering nu perfect en hoeven we (nou ja, Karel) niet steeds meer te checken.

Dit is mimbre.
Een heel leidingen- en kranenstelsel weer erbij.

En we hebben de eerste manga’s aan onze bomen. Ja, wat in Nederland verkocht wordt als mango heet hier manga. Een manga, dat is iets anders dan een mango. Mango’s zijn ronder, kleiner dan manga’s en geel, terwijl manga’s ovaal, groen/rood en veel groter dan mango’s zijn. Maar het belangrijkste verschil is dat mango’s heel erg draderig vruchtvlees hebben. Daardoor kun je ze bijna niet snijden (tenzij ze nog niet zo heel rijp zijn, dan gaat het nog enigszins) en zijn ze niet lekker om zo te eten. Je moet het vruchtvlees als het ware van de pit afschrapen. Kortgeleden kregen we van vrienden een aantal mango’s (dank Anne en Tom). Anne vertelde dat ze er zelf al een paar keer confiture van gemaakt had. Nou zijn wij niet zulke grote jam-eters, dus leek het mij beter om er mangochutney van te maken. We hebben een goed recept dat we in Frankrijk vaak maakten en we erg lekker vinden. Wel steeds met manga’s dus en niet met mango’s. Maar moest ook wel lukken leek mij. Nou, dat is ook zo, alleen lijkt het meer op rabarber dan op chutney, door de draderige structuur. Maar met de smaak is niks mis.

Onze manga’s! 4 stuks hangen eraan. Nog niet veel, maar de boompjes staan er pas 2 jaar.
Mango en manga

Ook hebben we nectarines aan de boom, helaas maar 2 stuks, dus dat schiet niet op. En een tweede (wel overvloedige) oogst pitanga’s hebben we, heerlijke vruchtjes.De pitaya’s hebben gebloeid, maar vruchten krijgen we helaas niet. Schijnt vanwege de grote, diepe bloemen moeilijk te zijn voor de bijen om ze bevrucht te krijgen. Dan maar alleen genieten van de mooie bloemen.

En onze twee nectarines. Vorig jaar waren het er ook maar twee, maar lekker dat ze waren 😉
Pitanga, foto is wat onscherp.
De bijen doen wel hun best
Prachtige bloemen

De vijgenboom zit bomvol, maar ze rijpen erg onregelmatig, elke dag halen we er een of twee af, zo gaat het niet lukken om vijgenjam te maken. De afgelopen twee jaren was het hetzelfde en de laatsten rijpten helemaal niet meer. Ik dacht eerst dat we te hoog zitten voor vijgen, maar om ons heen staan diverse vijgenbomen met volop rijpe vruchten. Weet niet wat we fout doen. Geduld geduld zegt Karel, de zomer duurt voort, mañana mañana …….

Vijgen, nog groen en hard helaas.
Naar Nederland en terug, weer reuring op het terrein, bucketlist

Naar Nederland en terug, weer reuring op het terrein, bucketlist

Het laatste blogbericht dateert alweer van eind juni, het is er in de afgelopen weken niet van gekomen om weer eens iets te schrijven.

Begin juli ben ik met de eerste Transavia vlucht een week naar Nederland geweest. De vlucht was bijzonder relaxed, want er waren maar 20 passagiers. Dus afstand houden was geen enkel probleem 😉. De terugvlucht was wel wat drukker, maar nog altijd minder dan de helft van de stoelen was bezet. Angst voor besmetting heb ik echt niet gehad. Heb keurig een mondkapje opgehad gedurende de vlucht en de wachttijd op de luchthaven. Maar dat al die tijd (zo’n 5 uur) niet aanraken, zoals wordt geadviseerd, is natuurlijk volkomen onmogelijk. Je drinkt en eet wat en soms heb je gewoon onbedwingbare jeuk aan je neus of zo, het is niet anders. Maar het was fijn om een week in Nederland te zijn bij familie en vrienden. Het weer heeft niet zo meegewerkt, maar we hebben hier op La Palma zon genoeg, dus daar heb ik me niet al te veel aan gestoord.

Afstand houden geen probleem.

Intussen hebben wij de eerste gasten weer kunnen begroeten gelukkig. In eerste instantie werden alle boekingen die we hadden staan in juli en augustus gecanceld. We hadden een aantal reserveringen uit België, die mensen zouden met TUI vliegen. Maar TUI heeft alle vluchten naar La Palma tot nader order gecanceld, dus dat viel allemaal weg. En enkele Nederlandse gasten cancelden omdat ze het niet aandurfden. Maar daarvoor in de plaats hebben we al 2x Spaanse gasten van het vasteland gehad en in augustus komen er opnieuw Spanjaarden van het ‘peninsula’. Ook hebben we 2 mooie nieuwe boekingen gekregen van 14 dagen van Duitse gasten. Dus niet iedereen heeft reisangst gelukkig, uiteindelijk zijn we behoorlijk tevreden over juli en augustus. En hoe het in het najaar/winter zal gaan, we gaan het zien en hebben er toch geen invloed op.

Amateurvideo door buurman gemaakt voor campagne van Elizawashere.

Het leven is hier eigenlijk weer heel normaal, behalve dan het dragen van mondkapjes in openbare binnenruimtes. La Palma en de Canarische Eilanden in zijn algemeenheid zijn momenteel zo’n beetje de veiligste plekken om te vertoeven van Spanje en ook veiliger dan veel andere Europese landen. Voor gasten die graag naar La Palma willen komen, maar angst hebben om niet meer terug te kunnen naar Nederland als het reisadvies onverhoopt tijdens het verblijf naar rood zou gaan, boek ons dan via elizawashere.nl. Eliza is onderdeel van Sunweb en zij bieden voor alle boekingen een repatriëringsgarantie, zodat je altijd weer veilig thuiskomt.

Intussen ben ik begonnen met een ‘proefproject’ mozaïek leggen. Het idee is (al twee jaar 😳) dat ik de cementen rand van ons afkoelbad ga ‘mozaïeken’. En Karel vraagt me steeds dringender, en de laatste tijd zelfs enigszins verwijtend, wanneer het er nu eens van komt. Tja, ok, dan moet het maar. Ik ben niet zo heel erg creatief, en mijn spontane uitroep van dik 2 jaar geleden ‘oh, dat ga ik doen’, betreur ik nu wel enigszins, maar ik kan er natuurlijk niet meer op terugkomen. Dus een muurtje in een verscholen hoekje waar een blind paard geen schade kan aanrichten opgezocht voor mijn testmozaïek. Als dat goedgekeurd wordt, dan gaat het deze herfst/winter gebeuren. In de zomer kan dat niet, want nu wordt het bad gebruikt en er vallen zeker weten stukjes tegel en tegellijm, etc. in het water. Dus staat op mijn ‘bucketlist’. Heb een hekel aan dat woord overigens. Dat is toch wat je graag nog eens wilt doen?? Nee, niet op de bucketlist dan, maar op de ‘to-do-list’ 😊. Nu ik dit hier zo openbaar heb aangekondigd, heb ik het zwaard van Damocles op mijn schouders gelegd en kan ik er absoluut niet meer onderuit.

Eerst een stukje uitleggen voordat je gaat lijmen, heeft Sandra me geleerd. Sandra is mijn buurvrouw die de meest prachtige mozaïeken heeft gemaakt en van wie ik les heb gehad.
Tegels aan stukken slaan met een hamertje. Dat lukt me !
Met een tang stukjes op maat knippen, dat is al wat lastiger.
De huidige stand der zaken van mijn proefstuk. Een abstract patroon en nog niet gevoegd. Het kleine stukje aan de rechterkant moet ik nog afmaken en dan voegen. Op het dwarsstukje links ga ik oefenen met (eenvoudige) figuren. En daarna ……
wordt deze rand onder handen genomen.
La Palma officieel corona-vrij  –  Watergedoe – Wandeling Barlovento

La Palma officieel corona-vrij – Watergedoe – Wandeling Barlovento

Gisteren is La Palma officieel corona-vrij verklaard. De laatste geregistreerde patiënt is genezen en er zijn geen nieuw gelokaliseerde besmettingen. Of dit helemaal waterdicht is, is de vraag, want nu eenmaal niet iedereen wordt getest, maar we zijn er blij mee. De boekingen beginnen langzaam weer op gang te komen en vanaf komende vrijdag hervat Transavia de vluchten naar La Palma. Ikzelf heb meteen maar de eerste vlucht naar Nederland geboekt . Nu ben ik weliswaar een dag te laat in Nederland voor de verjaardag van mijn moeder, maar nog op tijd om het in het weekend samen met de familie (in kleine kring) te vieren.

Donderdag zijn we naar Barlovento gereden in het noordoosten van het eiland om daar te wandelen. De planning was om vroeg te vertrekken, maar we moesten vooraf eerst nog even voor een akkefietje langs het kadaster op het gemeentehuis. Hadden een brief in de brievenbus gevonden dat er dinsdag iemand was langs geweest tijdens onze afwezigheid en of we op donderdag 25 juni wilden komen. We dachten we gaan er om 8 uur naar toe, dan rijden we rond 8.30 uur door naar het noorden. Helaas, we hadden intussen natuurlijk ook beter moeten weten. Een andere keer vertel ik wel wat het akkefietje betrof, weer een lang verhaal, maar we reden uiteindelijk om 11.15 uur weg uit Los Llanos, met tussendoor nog een tochtje terug naar huis voor een document dat we niet bij ons hadden. Je KUNT gewoon niets snel regelen op La Palma en toch denken we elke keer weer ‘dat gaan we even snel doen’. GAAT NIET !!

Maar afijn, we reden dus om 11.15 door. Het plan was om na afloop van de wandeling te gaan lunchen bij restaurant Meson del Mar in Puerto Espíndola, we hadden daarom alleen maar wat fruit en natuurlijk water meegenomen voor onderweg. Maar nu we pas zo laat konden starten, zou het wel een erg late lunch worden en aangezien ik ‘flauw’ word als ik niet regelmatig eet (iets waar Karel niks van begrijpt, hij kijkt me altijd een tikje meewarig aan als ik dat zeg), besloten we om dan maar even een bocadillo ‘te doen’ bij de kiosko in Los Sauces. Ook iets waar we nog steeds niet aan gewend zijn, maar dan in positieve zin, de soms onwaarschijnlijk lage prijzen die je op een terras betaalt. Twee flesjes agua con gaz en een heerlijk verse en warme (en flink formaat) bocadillo met kip/alioli en eentje met Palmese ‘queso blanco’ witte kaas. Totaal 6 euro. Los Sauces is een dorp waar niet zoveel te zien is, maar het heeft wel een levendige kern met een paar kroegjes en terrasjes, gewoon leuk om je even onder te dompelen in het Palmese dagelijkse leven.

De wandeling was mooi, door een bos wat een beetje de sfeer van Los Tilos had, door kleine, verstilde gehuchtjes als La Palmita en La Tosca met mooie drago’s en adembenemende uitzichten op de kust. We startten om 13h00 en deden er zo’n 2h30 over, bijna 9 km en 350 mtr stijgen en dalen.

Het weelderige groen in het noorden van La Palma
Prachtige drago bij La Palmita
Een nietig mens onder de hoge bomen
Diep onder ons de oceaan
Veel mooie uitzichten op zee

Daarna zijn we naar de zeezwembaden van La Fajana gegaan en hebben we heerlijk gezwommen. En, wat een verrassing, het café-restaurant La Gaviota met voor ons zo’n beetje het mooist gelegen terras van het eiland, was weer open. Maar we hebben er alleen wat gedronken, want wilden toch nog even iets gaan eten bij Meson del Mar. Helaas hadden we tevoren niet gecheckt of het eigenlijk wel weer geopend is, niet dus. Alle stoelen nog bovenop de tafels. Ook de andere restaurants op de weg terug die we altijd al eens wilden proberen, waren dicht. El Canal in Los Sauces – te vroeg – pas om 20h00 open, Chipi-Chipi – willen we al heel lang eens naar toe – dicht, vooralsnog alleen al mediodía, tussen de middag geopend, El Meson tegenover Casa Osmunda nog dicht. Casa Osmunda was wel open, maar te chic voor dat moment met onze wandelschoenen en zout-water haren. Dus naar huis en een bak maaltijdsoep uit de vriezer getrokken. Ook lekker. Heerlijke dag, het leek wel vakantie 😉 !

La Fajana
Bij de rand van het grootste bassin klappen de golven er soms enorm overheen
Uitzicht vanaf het terras van La Gaviota op de kust
en op de badderaars

Verder hadden we wat watergedoe. We hebben bij de koop van ons huis ook een waterrecht gekocht van de Comunidad de Agua Fuente del Pino. In 2018 zijn we gezamenlijk met de vorige eigenaars van ons huis naar het bureautje van de comunidad in El Paso geweest om het waterrecht op onze naam te laten overschrijven. Geen probleem, was zo gebeurd. Señor Fidel vertelde ons dat we jaarlijks een bedrag van 11 euro moeten betalen voor het doorgangsrecht door de leiding en dan druppelt er 24/7 water in onze tank. Dat zou zo’n 0,7 liter per minuut moeten zijn. Destijds hadden we al gemeten dat er maar 0,4 liter per minuut binnenkwam, maar dat kon volgens mijnheer Fidel af en toe fluctueren. Voor kennisgeving aangenomen. Alleen kwam er de laatste weken (of maanden wellicht al) nog maar 0,2 liter binnen, wel heel erg weinig.

Bijna antieke documenten
Je zou ze zo inlijsten

Het galerijwater komt vanuit de bergen aan in zgn ‘cajitas’, vanwaar dan weer diverse leidingen vertakken naar de eigenaren van de waterrechten. Op de cajita zit een groot hangslot en er is een ‘llavero’ – sleutelhouder – die voor de cajita verantwoordelijk is. Daar binnenin wordt met een ingenieus systeem van steentjes het water verdeeld. En we hadden al gehoord, dat als zo’n steentje verschuift (of verschoven wordt …) je opeens een stuk minder water krijgt. Of er kan vuil zitten. Of, nog veel vervelender, misschien zit er wel een lek ergens in de leiding vanaf de cajita. Nu hadden wij om te beginnen geen flauw idee waar onze cajita überhaupt stond en wie de llavero is. Zoveel andere dingen te doen gehad dat we ons daar nog helemaal niet mee bezig gehouden hadden, ook omdat we toch ook gemeentewater hebben. Daarom maar even nagevraagd bij de vorige eigenaar. Die wist ons te vertellen waar ‘onze’ cajita ongeveer zou moeten staan (zij verhuurden het huis voor onze komst al jarenlang aan iemand anders, dus wisten het ook niet meer zo heel precies). Met behulp van deze info en die van een buurman kwamen we erachter dat de cajita in de Camino Pastelero, een straat vlakbij, moest staan. Maar wie tegenwoordig de llavero was, dat wisten ze beiden niet.

Gelukkig bood weer een andere buurtbewoonster, Sandra, uitkomst. Het gezegde ‘beter een goede buur dan een verre vriend’ is weer eens bewezen. Zij hadden soortgelijk watergedoe gehad, wonen ongeveer even lang op La Palma als wij en zij was er helemaal in gedoken. Kent intussen zo’n beetje alle llaveros in de omgeving en wist ons meteen te vertellen ‘oh staat jullie cajita in de Pastelero? Daar is Don Francisco de llavero’ en ze had ook nog zijn telefoonnummer. Hurray hurray! Dus een whatsapp gestuurd aan Don Francisco, want geschreven kan ik het vooralsnog toch beter uitleggen dan gesproken. Foto’s erbij gedaan van de bewuste cajita en onze documenten. Ook had ik erbij gezet dat ik natuurlijk kon bellen als dat gemakkelijker was, maar dat hij dan niet te snel moest praten, omdat ik het anders waarschijnlijk niet zou kunnen volgen. Tot mijn grote verbazing (vaak hoor je gewoon niks totdat je uiteindelijk zelf toch maar belt) kwam die middag nog een app met de vraag of ik hem maar even wilde bellen. Dus diep ademgehaald en hup. Don Francisco stortte meteen een supersnelle vraag over me uit. Euhhhhh, perdón? Nog een keer kwam de vraag, nog net zo snel. Lo siento, no entiendo. Toen zei hij heel langzaam: ‘ik – zei – als – ik – te – snel – praat – dan – moet – je – het – zeggen’ 😊 😊.  Daarna ging het een stuk beter.

Onze cajita gevonden

Don Francisco blijkt zich momenteel op Gran Canaria te bevinden, waar hij een hartoperatie heeft ondergaan en nog tot half juli blijft om te revalideren. Maar de cajita is inderdaad de onze en alle documenten klopten. Echter, hij had contact gehad met señor Fidel van de comunidad en het bleek dat de 11 euro doorgangsrecht door de huurder nooit is betaald. Ook wij hadden sinds begin 2018 niet betaald, want waren ervan uitgegaan dat we daarvoor wel een rekening of op zijn minst een seintje zouden krijgen. Niet dus, je moet daar zelf aan denken en het ieder jaar gaan betalen. En dat zijn wij vergeten. Kortom, of we maar even het achterstallige bedrag wilden voldoen, dan zou het weer helemaal in orde komen met het water. Heel vreemd, want de huurder heeft dus wel al die jaren water gekregen en bij het overzetten van het waterrecht op onze naam in 2018 is er ook helemaal niet tegen ons gezegd dat er een betalingsachterstand was. Maar is uiteindelijk na zo’n 16 jaar de watertoevoer (bijna) dichtgedraaid. Is er misschien dit jaar pas gemerkt dat er niet meer betaald werd?? En dan maar gewoon afsluiten ipv even contact opnemen?? Wie zal het zeggen, maar volgens Don Francisco komt het allemaal goed als hij weer op het eiland is in juli.

Dan hadden we kort na het plaatsen van het vorige blogbericht nog een serieuze calima. Gelukkig maar een dag of twee maar ongelukkig ook met een nachtelijke regenbui. En dan is dit het resultaat:

We hadden dus weer wat te doen buiten.

En dan nog de lelijkste cactus uit onze tuin maar met een hele mooie bloem. Daar moet je wel voor wakker blijven, want hij (of zij??) bloeit alleen ’s nachts.

De Koningin van de Nacht
Klaar voor la nueva normalidad – Dragobos aangeplant – Watergedoe – Wandelingen El Riachuelo en Nambroque

Klaar voor la nueva normalidad – Dragobos aangeplant – Watergedoe – Wandelingen El Riachuelo en Nambroque

We zitten sinds afgelopen maandag in Fase 3 van de desescalada, op 21 juni is de estado de alarma voorbij en zijn we aangekomen in de nueva normalidad. We zijn weer naar het strand geweest in Puerto Naos. Ook hebben we weer gegeten bij de kiosko in de haven van Tazacorte en pizza verorberd bij de midgetgolfbaan in Las Norias (beide heerlijk). Het leven wordt normaler en normaler. Nu kijken we uit naar het moment dat we opnieuw gasten krijgen. In juli zullen er weer buitenlandse toeristen naar Spanje mogen komen, maar definitieve data zijn nog niet bekend en ook is het nog de vraag welke luchtvaartmaatschappijen hun vluchten hervatten en welke niet. TUI België heeft alle vluchten naar La Palma tot november gecanceld. De vraag is wat Transavia gaat doen, volgende week schijnt bekend te worden gemaakt naar welke bestemmingen er in juli en augustus weer gevlogen gaat worden. Volgens het RIVM kan er veilig gevlogen worden, daar zijn wij het uiteraard mee eens 😉 en hopelijk kijken de potentiële La Palma-gangers er ook zo tegenaan . We duimen, want we zijn zo langzamerhand wel toe aan wat meer reuring om ons heen.

In ieder geval zijn wij klaar voor ‘la nueva normalidad’ met hele hippe mondkapjes, gemaakt door Emelie uit Tazacorte.

Eigenlijk kan het natuurlijk niet, een Feyenoord supporter met een mondkapje waar Amsterdam op staat !

De afgelopen week heeft Karel de 8 dragobomen geplant en is ons ‘dragobos’ een feit. Ook de overige planten die we gekocht hebben bij de Vivero Insular hebben hun plekje gevonden. En nu véél geduld hebben, want drago’s groeien langzaam.

Op de plek waar ze moeten komen.
En hij zag dat het goed was.

We hebben maar van de lock-down gebruik gemaakt om nog wat werkzaamheden in appartement Arriba te doen. De scheidingswand die daar geplaatst is, is gemaakt met gipsplaten. Helaas was de naad tussen twee platen niet goed aangesmeerd/gevuld, waardoor er over de volle breedte van de muur een band liep. Overdag nauwelijks zichtbaar, maar ’s avonds bij kunstlicht wel (daardoor destijds pas na muurverven etc. ontdekt…) en dus lelijk. Alleen betekende dat dat alles weer uit het appartement moest en keuken en kasten afgeplakt/afgedekt moesten worden want er zou flink geschuurd gaan worden. Opnieuw een grote stofbende. En daar hadden we helemaal geen zin in en bovendien waren er steeds gasten, dus hadden we eigenlijk ook geen mogelijkheid om het te laten doen. Maar nu hadden we geen excuus meer. Althans dat vond Karel, ik was er eigenlijk al helemaal aan gewend. Dus de aannemer gebeld en die is deze week keurig gekomen om de wand netjes te maken. Het laatste stukje schuren moet nog gebeuren maar daarna kunnen wij weer lekker aan de slag om alles stofvrij te maken en opnieuw te verven. Hebben we wat te doen.

Sneeuw op La Palma ??
Stofzuigen, muur afsoppen en verven. En hopen dat de band niet meer zichtbaar is. Waarna het grote schoonmaken kan beginnen.

Als afsluiter nog wat foto’s van mooie wandelingen die we de afgelopen week gemaakt hebben. Vorige week zondag in het gebied El Riachuelo in El Paso en gisteren zijn we naar de top van de Nambroque vulkaan gelopen.

Wandeling door de Riachuelo – uitzicht over het dal vanaf de Mirador de la Laja Azul

Wat flora van onderweg:

En de wandeling gisteren naar de top van de Nambroque. Om 9 uur gestart bij El Pilar en om 13h45 terug bij de auto. Wandeling was 13,3 km met 500 mtr stijgen en dalen en twee relaxte stops onderweg om wat te eten. Een schitterende wandeling. De eerste 3 uur kwamen we he-le-maal niemand tegen. Toen we net van de top van de Nambroque naar beneden kwamen, kwamen er twee wandelaars naar boven gelopen. Een stuk verder naar beneden richting El Pilar kwamen we nog 3 personen tegen. En dat was het. Verder één met de natuur, geweldig!

Zicht op de top van de Birigoyo en de Caldera.
Stukje van de Cumbre met daarachter de Atlantische Oceaan
Picknick onderweg
Uitzicht vanaf de picknick-plek.
Deze ‘chicas’ hadden veel belangstelling voor ons.
De krater van de Hoyo Negro, ontstaan na de laatste uitbarsting van de Pico Nambroque in 1949.
Kijkje in de krater, een enorm gat, De krater ligt op een brede scheur in de Cumbre Vieja, die volgens Wikipedia bij een volgende eruptie of aardbeving aanleiding zou kunnen geven tot een aardverschuiving van het westelijke deel van het eiland. Waar wij wonen dus, slik …..
Het laatste stukje van de klim naar de top.
De top gehaald.
En ik ook. Het laatste stukje omhoog vond ik niet zo fijn. Dwz omhoog was geen probleem, maar weer naar beneden vond ik wat minder aangenaam. Ik was blij dat ik de wandelstokken had.
Onderweg terug naar El Pilar via de ‘Ruta de los Volcanes’, GR131
Ook hier weer de geel bloeiende struiken.
De natuur heeft haar kans gegrepen tijdens de confinamiento-weken zonder wandelaars. We moesten ons hier en daar een weg banen door de weelderige begroeiing over de paden.
Zowaar een stukje ‘spook-bos’ net boven El Pilar. Hier zijn de ‘Enten’, de sprekende bomen uit Lord of de Rings, neergestreken. Alleen waren ze nogal zwijgzaam en mochten wij niet, zoals Sam en Frodo, op hun takken meeliften.
Alleen in dit kleine stukje bos hangen de takken van de bomen vol met gedroogde naalden, wat een heel bijzonder, beetje sinister effect geeft.
Enten uit Lord of the Rings
Palmerita Café, Amandelbloesemfeest Puntagorda en mooie wandeling Fuencaliente

Palmerita Café, Amandelbloesemfeest Puntagorda en mooie wandeling Fuencaliente

De afgelopen 2 weken hebben we privébezoek gehad en dan is het voor ons ook altijd een beetje vakantie. En aangezien de verbouwingen klaar zijn, hebben we nu ook tijd om de teugels wat te laten vieren. Dus zijn we met ons bezoek weer eens naar de Roque de los Muchachos gegaan, altijd mooi, we zijn naar het amandelbloesemfeest in Puntagorda geweest, hebben de dames geshopt (voor zover dat gaat op La Palma 😉) in Los Llanos en Santa Cruz en hebben we regelmatig gewandeld. Natuurlijk ook veel te veel gegeten en gesnoept, en dat heb ik gemerkt vanochtend op de weegschaal. Er moeten maatregelen genomen moeten worden voordat het uit de hand loopt!

Door een gast werden we kortgeleden attent gemaakt op een nieuw cafeetje vlakbij ons, in La Laguna. Palmerita Café, gelegen naast de pizzeria bij het stoplicht in La Laguna. Door ons nog niet eerder opgemerkt terwijl we er toch bijna dagelijks voorbijkomen, het zit een beetje verstopt achter een hoge haag. Maar het is leuk! Carin en Kiki, ons bezoek van de afgelopen weken, hebben er een week lang ontbeten en wij zijn ook een keer meegegaan. Het wordt gerund door een jong stel uit Valencia, geholpen door moeders. Je kunt er heerlijk en gezond ontbijten of lunchen (alles huisgemaakt) in de leuke tuin onder de klokketoren van La Laguna. Schrik niet wanneer de klok begint te slaan, hij hangt echt pal boven je hoofd. Wij hebben het ondervonden en schoten een meter van onze stoel toen het half elf sloeg. Maar ook binnen zitten is geen straf. Palmerita café is de hele week, behalve op maandag, geopend van 9 tot 18 uur, op zondag tot 14.00 uur.  Ook worden er soms op zaterdagmiddag muzikale evenementjes georganiseerd. Aanrader !

finca-paraiso-la-palma-palmerita-cafe
In de tuin bij Palmerita Café
ook binnen is het leuk
allemaal even lekker
een heerlijke Palmerita granola bowl met vers fruit en romige yoghurt. En dat voor 3 euro !

Het afgelopen weekend werd in Puntagorda in het noordwesten van La Palma het jaarlijkse amandelbloesemfeest (fiesta del almendro en flor) gehouden. In deze streek staan heel veel amandelbomen en in januari staan die prachtig in bloei. Hadden we nog nooit meegemaakt, omdat we niet eerder in januari op La Palma waren. Op zondag op weg naar een lunch bij Restaurante Azul in El Castillo (mmm, genieten) konden we het mooi combineren. Het was leuk, levendig, gezellig en druk. Kraampjes met allerhande lokale producten (nog een witte rieten hoed gekocht voor het grote ‘Los Indianos’ feest op 4 maart, maar daarover later meer) en hapjes en drankjes, er werden gratis amandelen en wijn uitgedeeld (waar we niet van genoten hebben, want véél te veel mensen aan het dringen) en natuurlijk was er muziek. Een swingende Dominicaanse groep en de groep Los Gofiones uit Gran Canaria, die traditioneel Canarische liederen zongen. Het was bijna jammer dat we door moesten naar het restaurant, volgende keer plannen we er niets omheen.

alles vol met caravans en campers. Waar komen die allemaal vandaan??
gezellig wat volk op de been
De groep ‘Los Gofiones’ uit Gran Canaria.
een filmpje van de Dominicaanse merengue-band

En zoals al gezegd hebben we ook een aantal keren heerlijk gewandeld. We zijn met Carin o.a. naar de Coladas van San Juan gelopen. Helaas trok het boven helemaal dicht toen we gingen klimmen, maar we zijn toch maar doorgelopen. Toch had het ook wel wat, de mistflarden gaven het landschap een mystiek sfeertje. Beetje Lord of the Rings, trollen en zo. Ook in de Baranco de las Angustias gewandeld en in het gebied bij het kerkje Virgin del Pino boven El Paso.

En heel mooi en voor ons ook nieuw was de Teneguia-rondwandeling in het ‘maanlandschap’ van Fuencaliente, het uiterste zuidpuntje van La Palma, uit het boekje van Siepko, ‘La Palma – ontdek de verborgen schatten’. De Teneguia is de jongste vulkaan op La Palma, die in 1971 nog is uitgebarsten. Die dag was de lucht strakblauw, schitterend weer. Het contrast tussen het zwarte lavalandschap waar we doorheen liepen en onder ons de blauwe oceaan was prachtig.

alles goed bewegwijzerd, zoals alle wandelpaden op La Palma
vulkaanlandschap met onder ons de oceaan
finca-paraiso-la-palma-teneguia-wandeling
op weg naar de Teneguia

We liepen door de wijnvelden van Fuencaliente. Een volkomen tegenstelling tot de Bourgondische wijngaarden, die in een frisgroen landschap in keurige rijtjes staan. Hier liggen de druiven bijna op de zwarte aarde en staan ze nogal rommelig door elkaar. Maar de wijn is lekker, daar is niets mis mee. Het eerste deel van de wandeling was het enorm winderig, is vaak zo daar in het zuiden. Later liepen we meer beschut en was er van de wind niet veel meer te merken. De eigenlijke beklimming van de Teneguia vulkaan hebben we niet gedaan. In het boekje stond aangegeven om de beklimming bij sterke wind niet te doen omdat dat niet zonder gevaar is, en dat kwam ons eigenlijk ook wel goed uit 😊. Volgende keer, misschien ….

beetje een rommelig zooitje, die wijngaarden
Teneguia blanco, een wijn van het zwarte land
lunchpauze in de zon (zonder wijn)
de Teneguia in volle glorie.
de lichtgekleurde rots ‘Roque Teneguia’ in het zwarte landschap, het gebied van de oorspronkelijke bewoners van La Palma
puf puf, laatste loodjes