‘Geen nieuws goed nieuws’ gaat niet op – vulkaanuitbarsting La Palma

‘Geen nieuws goed nieuws’ gaat niet op – vulkaanuitbarsting La Palma

Tja, wat valt er te zeggen op dit moment? De vulkaan heeft er nog steeds zin in, er is niets wat erop wijst dat hij spoedig zijn laatste adem zal uitblazen. We moeten het uitzitten tot het bittere einde met z’n allen hier in het Aridanedal. Gek genoeg lijkt het ook te wennen, dat lawaai van de vulkaan. Nu is het wel zo dat hij de afgelopen dagen beduidend minder luidruchtig is geworden. In de nacht van vorige week zaterdag op zondag was het vreselijk. Om 3 uur ’s nachts zat iedereen rechtop in zijn bed met elkaar te appen of stond samen met de buren op straat. En toen zondagochtend werd hij opeens een stuk stiller. Nu zijn er momenten dat ik met iets bezig ben en het eigenlijk niet meer registreer. Af en toe voel je een aardschok door het huis trillen en soms opeens een knal. Dan denk je weer ‘oh ja, hij is er ook nog’. Betwijfel of dat zo blijft, hij heeft vast nog wat voor ons in petto.

Gisteravond is er, na zo’n knal en schok, een nieuwe ‘boca’ geopend, aan de zuidkant boven Las Manchas. Opnieuw stress voor veel mensen. Maar inmiddels is vastgesteld dat het om een oude boca van een vorige uitbarsting gaat, die weer geopend is en alleen as en rook uitblaast. Hopelijk blijft dat zo, dan kunnen de geëvacueerde bewoners van Las Manchas weer voor even opgelucht adem halen. En net kregen we het bericht dat het huis van vrienden vanmiddag bezweken is, dat van een andere vriend staat op het punt van verdwijnen. Het zou bijna saai worden, als het niet zo’n doffe ellende was allemaal.

Afgelopen donderdag is Karel met een vriend naar het huis van een bekende van zijn Spaanse les gereden in Las Manchas omdat daar enorme hoeveelheden vulkaanas en lavazand zijn gevallen. Dit kan problemen opleveren met de daken van de huizen als de laag te dik wordt. Zijzelf woont het grootste deel van het jaar in Duitsland, zit in een rolstoel en in haar situatie is het daarom totaal onmogelijk om hier iets te kunnen doen. We hebben haar dan ook afgeraden om naar La Palma te komen, wat ze wel overwoog. Want ze maakte zich natuurlijk zorgen om haar huis. Karel en Paul hebben de daken as- en zandvrij gemaakt voor zover dat mogelijk was. De bomberos en de mannen van de protección civil helpen mee, maar in principe alleen als de laag dikker is dan 10 cm. Dat was bij haar nog net niet het geval, desondanks heeft één persoon geholpen. Ze hebben wel beloofd dat ze het in de gaten zullen houden. Die mensen zijn echt goud waard, ze helpen aan alle kanten mee, ook als je nog spullen uit je huis wilt redden of informatie over je huis wilt hebben. Er wordt soms gemopperd hier over het feit dat er zo weinig actuele informatie is over hoe en waar de lavastromen precies lopen en dat is ook erg frustrerend als je huis in de gevarenzone ligt. Inmiddels worden er een paar keer per dag drone-opnamen door diverse personen op facebook gezet, waar iedereen erg blij mee is. Maar verder kan ik alleen maar mijn petje afnemen voor de manier waarop de autoriteiten er hier mee omgaan en alles geregeld hebben, chapeau!

Maar goed, terug naar het huis van Margaret. De heren moesten een lange reis ondernemen om er te komen. Via de tunnel door de Cumbre naar de oostkant en dan over de zuidpunt, Fuencaliente, aan de westkant terug omhoog tot aan het uitzichtspunt El Charco, vanaf waar de boel afgesloten is. Dik een uur rijden. Hier moet je in de rij aansluiten om onder begeleiding van de Guardia Civil door te mogen naar je einddoel. Karel was behoorlijk onder de indruk van wat hij zag. Wij hebben hier regelmatig een laag as, vegen elke dag opnieuw, maar dat is niets vergeleken met wat er daar gevallen is. Hij beschreef het als een wintersportlandschap na een dag sneeuwstorm, maar dan is alles zwart ipv wit. En helaas smelt het niet aan het einde van het winterseizoen. Een paar foto’s om een indruk te geven.

De weg naar Las Manchas, de palmen verdwijnen bijna in het opgewaaide lavazand.
Een ongerept lavazand-landschap op het dak 🥴🥴
Best veel toch, wat er ligt ??
Toch nog even hulp gekregen van een mannetje van de protección civil.
Deze foto verscheen een paar dagen geleden op facebook. Het benzinestation in San Nicolás voor en na de uitbarsting. ‘Wauw’ was de reactie van bijna iedereen. Later bleek dat de foto vanuit een bepaalde hoek genomen is die het erger doet voorkomen dan het is. Karel is eraan voorbij gereden, maar volgens hem was de hoeveelheid lavazand die er werkelijk lag indrukwekkend genoeg.
Er werd ook met man en macht gewerkt aan het aanleggen van een nieuwe waterleiding, die de bananenplantages rondom Puerto Naos van water moeten voorzien, om te voorkomen dat ze sneuvelen. De bestaande leidingen zijn vernietigd door de lavastromen.

Ja en dan over onze beginnende zoektocht naar Finca Paraíso 2.0. Ook hier geen nieuws geen goed nieuws helaas. Onroerend goed op La Palma, tja, het is gelukkig nog geen Nederland, waar overbieden de norm is geworden geloof ik. Maar de prijzen liggen wel erg hoog dus eenvoudig is het niet. We raakten er serieus van in een dip, die we intussen wel weer een beetje te boven zijn na opnieuw 2 dagen therapeutisch vegen. Recht houden die koppen en vooruit blijven kijken. Het komt goed. Maar daarover de volgende keer meer. Genoeg geschreven voor vandaag.

Warm, héél warm !

Warm, héél warm !

Er zijn twee situaties, waarbij het stil wordt in de straten van La Palma en de bewoners hun deuren, ramen en luiken gesloten houden en in een staat van lethargie vervallen. Eén: als het regent. En twee: als er calima is. Dat laatste is nu het geval. Zondag liep de temperatuur bij ons op tot 38º en vandaag is de 40º gehaald. Dat is warm, echt warm. En daarbij waait er sinds vannacht ook nog eens een hele harde wind, wat het geheel nog een stuk onaangenamer maakt. De wind is ons voor dinsdag ook nog toegezegd en de temperatuur gaat pas vanaf donderdag naar beneden. Reden voor mij om mijn neus zo weinig mogelijk buiten de deur te steken. Ik heb de Spaanse les voor morgen afgezegd (in El Paso is het namelijk meestal nog warmer dan bij ons tijdens calima), verschans me met de laptop onder de airco en kom vervolgens tot niets. Nou ja, ik probeer een bericht te schrijven.

Wij zitten zo’n beetje bij de pijlen. Links de temperatuur en rechts de windsnelheid. We scoren hoog helaas.

Karel gaat echter dapper naar buiten en doet pogingen om de tuin te redden, die zwaar te lijden heeft onder deze extreme omstandigheden. Hij heeft vanochtend als altijd zijn dagelijkse wandeling gedaan en vervolgens een uur of wat in de tuin vertoefd. ‘Het valt best mee hoor, het is goed te doen buiten’, blijft hij stug volhouden. Maar ik weiger hem te geloven en wacht af tot het voorbij is. Vervolgens krijg ik dan de volle laag. ‘Jij kijkt helemaal niet naar die tuin om, alles gaat naar de kl…. met dit weer, ik heb je al zo vaak gevraagd om het mee in de gaten te houden, etc. etc. Zucht. Ik denk dan dat er elke zomer wel een (of een paar) keer een hevige calima is en dat de tuin er wel weer bovenop komt. Maar dat schijn ik verkeerd te zien. Ik heb dus maar weer beterschap beloofd.

finca-paraiso-la-palma-calima
Onze brugmansia zat vrijdag nog vol in het blad en de bloemen. Na een dag wind zijn alle bloemen weg evenals meer dan de helft van het blad. Morgen is vermoedelijk het laatste blad ook verdwenen. Maar we weten inmiddels dat de brugmansia ‘calima proof’ is. Hoe droevig hij er ook uitziet na een calima, hij komt er altijd weer bovenop.

De beste plek om te vertoeven tijdens een calima is de kust. Aan zee is het het koelst tijdens een calima. Dus zijn we gistermiddag naar het strand van Charco Verde geweest, waar het 28º was, en zijn we vanmiddag een hapje gaan eten in El Remo, waar het 30º was. En een licht briesje. Toch zo’n 10º verschil. Eens kijken wat we morgenmiddag gaan doen.

Helaas hebben we woensdag in beide appartementen een wissel, dus moet er gepoetst worden, geen ontkomen aan. Pfff ik krijg het al warm als ik eraan denk.

Ik ben bang dat de temperatuur vannacht niet veel verder dan 30º zal zakken. Gelukkig zijn we zo slim geweest om vorig jaar ook in de slaapkamers een airco te installeren. Slapen zullen we dus wel, als we tenminste niet wakker liggen van het geblaas van het apparaat 😊.

Het valt niet mee, het leven op La Palma tijdens een calima.

finca-paraiso-la-palma-calima
De bergen en de kust zijn vage schimmen geworden door het stof in de lucht.
Mislukt   project ………

Mislukt project ………

Soms gaan de dingen niet helemaal zoals we het bedacht hadden. Ons panoramaterras bovenin de tuin is een heerlijke plek met ligbedden en een loungeplekje, maar zag er nogal ‘betonnerig’ uit. Zoals te zien is op de bovenstaande foto. Helemaal betegelen is natuurlijk een optie, maar daar wij zelf nou niet echt grote DHZ-ers zijn, zouden we dat moeten laten doen. Aangezien het een flink oppervlak is, zou dat weer een behoorlijke investering zijn. Geen zin in. Nagedacht over alternatieven. Omdat het behandelen van de scheidingsmuur tussen ons en de buren in het voorjaar zo goed gelukt was met oxido de hierro, besloten we dat ook te gebruiken voor het terras, zou prima kunnen, zo zei Ito ons ook. De muur had Karel gespoten, maar volgens Ito konden we voor het terras net zo goed oxido de hierro in emmers water oplossen en die dan over het terras leegkieperen. Zo gezegd zo gedaan. Helaas is het terras ooit geverfd met betonverf. Hadden wij noch Ito gezien, omdat de verf behoorlijk verweerd is. Maar het zit er nog wel en dan neemt de ondergrond het water niet op. Gevolg: het water verdampte en er bleef een laag knalgeel poeder over het gehele terras over. En dat was errug geel!

Tja ……………………………

 

Vervolgens liep Karel er overheen en veroorzaakte daarna overal waar hij liep gele voetstappen. Paniek paniek, hoe krijgen we dat in hemelsnaam weer weg?? Dus ik aan het spuiten met de tuinslang en Karel alles wegbezemen. Maar daardoor liep het gele water over het pad naar beneden, en dreigden we een geel spoor op het pad te krijgen over zo’n 20 meter lengte. Ook niet de bedoeling. Dus de waterstroom proberen te verleggen en ook als een gek bezemen op het pad. Afijn, uiteindelijk is het redelijk gelukt om het poeder weer weg te krijgen en waren we terug bij af. Intussen hebben we het anders opgelost, we hebben een soort ‘kleed’ van houten tegels neergelegd. Over het restant van het cement dat nog zichtbaar is, zit nog een zweempje oxido de hierro en het ziet er nu eigenlijk best prima uit vinden we. Voorlopig niet betegelen dus. Nu nog wat meer planten in potten erbij voor de aankleding. En we gaan er ook een buitendouche plaatsen voor de broodnodige afkoeling op warme dagen.

finca-paraiso-la-palma-panoramaterras

Over planten gesproken, het is nu december, ook op La Palma bijna winter. Wat een feest is de winter hier, alles groeit en bloeit gewoon door. Een paar plaatjes van wat er op dit moment in onze tuin in bloei staat:

La Palma, het eiland van de eeuwige lente: bloeiende narcisjes in december.

Deze zie je hier ook veel in het wild, maar weet de naam niet. Bloeit prachtig.

Bougainvillea, bloeit oneindig

De brugmansia bloeit ook zonder ophouden.

Plumbago

Een enorme berg puin die we aantroffen in het voorjaar, toen we de ‘woekeraar’ verwijderd hebben. In plaats van alles af te voeren (veel en zwaar werk) laten we hem begroeien met bougainvillea en bignonia venusta. Over een jaar is het puin onzichtbaar (hopen we).

Gaura, prachtige kleur, en canna’s

De lampenpoetser, callistemon, boordevol bloemen en knoppen.

Bijna uitverteld ……….

Bijna uitverteld ……….

De eerste proefgasten, Sophie, Mischa en Christian zijn  alweer vertrokken, het was een supergezellige week. Alles is goed gegaan, afgezien van de naar beneden gevallen doucherekjes. Om het boren nog even uit te stellen, hebben we een soort superlijm gekocht en in onze eigen badkamer uitgeprobeerd of het daarmee wel blijft hangen. So far so good, het hangt nu 2 dagen. Kijken of dat zo blijft en indien ja, dan gaan we de twee andere rekjes ook zo opnieuw bevestigen. Het was erg warm de afgelopen dagen, boven de 30°. Daardoor hadden we wel geweldig mooie avonden. En ook mooie zonsondergangen, deze is gefotografeerd door Mischa.

Karel heeft de dode amandelboom bij het ontbijtterrasje van het boven-appartement weggehaald. Hij was hartstikke dood, geen leven meer in te krijgen. Er zijn door de aanhoudende droogte van de afgelopen 5 jaar heel veel amandelbomen gesneuveld op het eiland, zo ook deze. Heel jammer, want gaf fijne schaduw en het is nu opeens erg kaal. Maar goed, alles went en we hebben een stuk van de stam laten staan om te fungeren als ‘klimrek’ voor een klimplant die we er gaan planten, zodat deze mooi over het dakje heen kan gaan groeien.

de amandelboom op een oude foto, toen al dood

en vandaag, tja, kaal hè? maar komt goed

Dan zijn we nu ontelbare ditjes en datjes aan het afwerken, kost ook nog best veel tijd. Het grote terras bij het boven-appartement wordt de komende week onder handen genomen. En op dit moment is Karel een dakgoot aan het bovenste appartement aan het bevestigen, want het leek ons een moeilijk karwei om zonder dakgoot bij regen droog binnen te komen. Dat zou een letterlijke ‘regendouche’ worden. Het project ‘gordijnen’ is klaar. Het laatste waren de grote schuine ramen in het boven-appartement aan de beurt. Was het vervelendste, doordat het een schuin raam is. Maar het is een soort van gelukt. Wel loopt de onderkant dus op, als het gordijn open is, dat gaat niet anders. Maar straks staat de bank ervoor en zie je daar niks van. In ieder geval hebben wijzelf het goedgekeurd zo. Overigens, een gordijn opnieuw moeten wassen en wat denk je, wéér gekrompen. Daar word je toch gek van?? We zien met angst en beven de dag tegemoet waarop alles weer eens een wasbeurt nodig heeft. Nog even niet aan denken maar.

Karel Klus in actie

project ‘dakgoot’ – 1e beugel hangt

en de volgende stap

de gordijnen-apotheose  –  moet wel nog een beetje beter strijken, zie ik.

En dan als afsluiting nog een ernstige mededeling. Omdat we nu bijna klaar zijn met de appartementen, hebben we straks natuurlijk véél minder te vertellen. Wel gaat ons eigen huis nog op de schop, maar daarmee zullen we onze volgers niet al te veel vermoeien. Daarom laten we vanaf nu het vaste ritme van elke zondag een nieuw bericht los. We blijven met regelmaat berichten plaatsen over het wel en wee bij ons en op het eiland, maar niet meer altijd op zaterdag/zondag, gewoon wanneer het uitkomt. Nu gaan we ons eerst richten op het maken van de website, onder leiding van Mischa van pongh.com, die vorige week hele mooie foto’s gemaakt heeft hier. Helaas was nog niet alles klaar, nog steeds ontbreken er meubels, dus deels moeten wij zelf in oktober trachten hiervan foto’s te maken. Maar belangrijk is dat de website snel de lucht in gaat, zodat behalve alle mensen die ons al kennen, ook nieuwe La Palma-geïnteresseerden ons kunnen vinden én kunnen boeken. Zodra de website on-line gaat, laten we dat natuurlijk weten via het blog en onze facebook-pagina.

Tot snel weer, hasta luego !!

Coladas de San Juan, keek op de week, domme tegelfout en eilandfauna/flora

Coladas de San Juan, keek op de week, domme tegelfout en eilandfauna/flora

Vorige week een prachtige wandeling gemaakt naar de Coladas van San Juan, het lavaveld boven Las Manchas. Met de auto naar Las Manchas gereden, geparkeerd aan de LP 212 en vandaar uit naar boven gelopen. Het was pittig (waarschijnlijk niet voor doorgewinterde bergwandelaars, maar voor ons, met name voor mij, toch wel, alhoewel we regelmatig wandelen). Een dikke 500 mtr stijgen en ook weer dalen natuurlijk. Het stijgen was zeer inspannend, je krijgt het er héééél erg warm van, maar bovenaan gekomen is de beloning groot. Het zwarte lavaveld ligt voor je en daar loop je dwars doorheen, schitterend. Van de afdaling krijg je het weliswaar niet zo warm, maar die was knap lastig. Er zaten echt steile stukken tussen, viel niet mee. Maar erg de moeite waard en als je dan weer beneden aangekomen op het terras van het dorpskroegje een biertje zit te drinken, dan voel je je ontzettend voldaan!

Finca Paraiso La Palma Coladas de San Juan

Een goed begaanbaar pad door het lavaveld

mooi, mooi, mooi

de inspannende klim alweer vergeten

bij de afdaling steeds zicht op het dal

Nog eentje dan, tijdens de afdaling

De week was goed gevuld. Vorige week hebben we uiteindelijk de benodigde documenten overhandigd gekregen van Onice, de installateur (die overigens erg goed werken), waarin verklaard wordt dat de electriciteit van ons huis op norm is, zodat we het abonnement op onze naam konden overzetten, want dat was nog altijd niet gebeurd. Dus samen met de vorige bewoner vorige week vrijdag om 10.00 uur naar Endesa in Los Llanos. Helaas hadden we er geen rekening mee gehouden dat Endesa al om 8 uur open gaat en we dus zo’n 10 personen voor ons hadden. Er zijn 2 bureaus, maar er was er maar 1 bemand en de medewerker moest tussendoor ook nog de telefoon beantwoorden. We hadden geen zin in anderhalf uur (of meer) wachten, dus besloten om op maandag terug te komen. Om 16.00 uur, meteen na de middagsluiting, zodat we (hopelijk) de eersten zouden zijn. We waren er om 15.50 uur en er zat al iemand anders te wachten. Kort na ons arriveerden er meer mensen, maar gelukkig waren we dus nummer 2. Omdat we inmiddels weten dat vaak de gekste documenten gevraagd worden, hadden we ons hele ‘verhuisdossier’ meegenomen met NIE-nummers (fiscaal nummer), identiteitsbewijzen, residencia, koopakte, etc. etc. En wonderbaarlijk vlot was de boel toen geregeld.

Dinsdag met onze ouwe Max naar de dierenarts, omdat we vonden dat hij toch wel heel erg veel hijgt en erg lang nodig heeft om te ‘recupereren’ na het uitlaten of rondje lopen op het terrein. Het is natuurlijk een oud beest maar toch maar even laten kijken. Bloedanalyse gedaan en röntgenfoto van het hart gemaakt, alles naar omstandigheden nog prima in orde, een pilletje dat hij al had met een halfje verhoogd. Wel zware artrose, maar daar is, behalve pijnstillers, weing aan te doen. Onze vriend kost ons inmiddels een kapitaal aan medicijnen, maar ja, je doet het toch maar weer. En hij lijkt er baat bij te hebben, is nu veel sneller weer bijgekomen.

Woensdag naar de bank ivm ziektekostenverzekering. Hadden in maart al een offerte opgevraagd, maar het was door de drukte blijven liggen. Nu wilden we knopen doorhakken, bleek offerte verlopen, maar wat blijkt, de nieuwe offerte is lager! Was ook al het geval met de verzekering voor het huis. Daar hadden we in november een offerte voor opgevraagd en toen we die in maart wilden afsluiten, bleek de premie ook opeens aanzienlijk lager te zijn geworden. Kijk, dat is nog eens zaken doen.

En gisteren voor het eerst naar een Spaanse arts. Dermatoloog, kleinigheid maar wel vervelend, dus na het een paar weken te hebben uitgesteld toch maar een afspraak gemaakt. Ik heb bewust niet gevraagd of hij misschien ook Engels of Duits sprak (hij bood het ook niet aan, dus zal wel niet), moest maar gewoon voor de leeuwen. En het ging eigenlijk prima, sympathieke man ook (mag ook wel voor dat geld, € 70,= voor het consultje…., maar onze Franse verzekering is nog even geldig). Dus die drempel ook weer genomen.

Natuurlijk zijn de ‘albañiles’ stug doorgegaan met de verbouwing. De vloertegels zijn afgemaakt, grotendeels gevoegd ook en er is begonnen met het betegelen van de badkamers. En daar ging het bijna fout. Door mijn eigen stommiteit, moet ik bekennen. We hebben ervoor gekozen om de tegels rustig en licht te houden en met accessoires en badmeubel kleur erin te brengen, maar wel hebben we voor beide badkamers andere tegels genomen. Licht dus, met een decoratieve reliëf rand in dezelfde tint. En ik had niet goed opgelet en de reliëf-randen verwisseld. Nu zijn de tegels voor de ene badkamer wit en voor de andere net niet wit. Dus toen Karel kwam melden dat de eerste badkamer betegeld was en we gingen kijken, zei ik, ‘Komt dat door de lichtval dat de rand donkerder lijkt?’ Kwartje viel nog niet. En volgens mij hebben mannen daar sowieso minder oog voor! Maar het bleef toch in m’n hoofd zitten, vreemd, zo’n lichtval. Dus die pakken tegels eens nader bekeken. En jawel, ik kreeg het opeens heel erg warm, verkeerde rand genomen. Terwijl Karel bij het uitkiezen nog wel gezegd had ‘dat gaat vast fout’. Dus .. ‘Pedro ……, hay un pequeño problema’. Intussen was de badkamervloer ook betegeld en dat was nog niet droog, mocht nog niet over gelopen worden. En ja, kans op breken bij verwijderen, we hadden maar net genoeg tegels. Maar wat moet dat moet. Dus een van de heren staand in de gaten langs de rand van de vloer waar nog gesneden tegels in moesten de rand er weer uitgehaald. Alles heel gebleven gelukkig en nu zit de goede rand erin. Pfffffffffff.

begonnen met de wandtegels, schiet lekker op

rand er weer uit, vergeten te fotograferen met de verkeerde rand

deze zat erin, net een tintje minder wit

het is goedgekomen, de juiste zit erin

En dan een stukje fauna van het eiland, hagedissen en gekko’s. Zagen we in de Bourgogne al behoorlijk wat hagedissen zodra de zon zich liet zien, hier zien we het tienvoudige, en ook grotere soorten. Ze zitten in de tuin, schieten over het terras, over muren, rennen elkaar achterna, maar komen gelukkig niet in huis. Ze zijn er alleen als de zon schijnt, zodra die weg is, zijn ze nergens meer te bekennen. De gekko daarentegen zie je alleen ’s avonds en ook veel minder dan de hagedis. Het is een vertederend diertje dat een soort van zuignapjes aan z’n poten heeft, waarmee hij over muren en plafonds loopt. Ze zijn alleen ’s avonds actief en eten insecten, nuttige diertjes dus. Hij maakt een geluid dat een beetje op het woord ‘gekko’ lijkt, vandaar de naam. We hebben er tot nu toe pas 2x een in huis gehad, maar aangezien ze geen vlieg (nou ja, die nu net wel dus) kwaad doen en er geen risico is dat ze naar beneden vallen op je hoofd, laten we het maar gewoon, op een gegeven moment zijn ze weer weg. Geen foto van de hagedissen, want vanochtend was het heel zonnig, maar inmiddels is het bewolkt en is er geen hagedis meer te zien. Andere keer.

een gekko aan het plafond

Ter afsluiting nog een paar mooie bloemen.

nog een bloeiende cactus in de tuin