Wordt dit ons nieuwe uitzicht?

Wordt dit ons nieuwe uitzicht?

De rollercoaster gaat door. Kansen en mogelijkheden komen voorbij, worden goedgekeurd of vallen af (de meeste). Maar langzaam maar zeker begint alles toch weer een beetje op zijn plaats te komen.

In het ático zijn we druk aan het werk. Het wordt leuk, het is een heerlijke plek! Als ik op het dakterras ben, dan denk ik steeds ‘Waarom gaan we hier eigenlijk zelf niet wonen?’ Het klimaat is gewoon heel aangenaam in Tazacorte. Als je niet te veel en te hard hoeft te werken in de zon in ieder geval. Bijna altijd in korte broek en op teenslippers, het heeft echt heel wat, moet ik zeggen. Maar begin juli starten, kunnen we denk ik vergeten. We zitten met levertijden van meubels, douchecabine, wastafelmeubel, terrasmeubels, etc. Overal wordt gezegd 3 tot 4 weken, maar dat is op La Palma altijd al zeer rekbaar en nu in deze roerige tijden helemaal. Dus gaan we uit van augustus. Ook zijn we bezig met de aanvraag voor de verhuurlicentie, eens kijken of het dit keer sneller gaat dan voor Finca Paraíso, toen duurde het bijna 2 jaar. Maar starten mogen we sowieso, zodra de aanvraag ingediend is.

En we hebben er een job bij. Een van de kansen die we aangegrepen hebben. Vorige week werden we gevraagd om een heel leuk vakantieparkje met 4 casitas te pachten, uit te baten, hoe je het noemen wilt, voor eigen rekening. De Zwitserse eigenaar heeft het tot nu toe zelf gedaan met hulp van een beheerster, maar zij stopt er vanwege leeftijd mee. De eigenaar heeft gevraagd of wij ermee verder willen gaan, hij wil zich er niet meer zo intensief mee bezig houden. Over een jaar of 4-5 wil hij het waarschijnlijk gaan verkopen, dat is voor ons perfect om de komende tijd te overbruggen. Dit gecombineerd met de inkomsten uit ons eigen ático en we worden slapend rijk 🤣🤩. Hoewel, dat slapen kunnen we wel vergeten waarschijnlijk. En rijk worden ook trouwens.

Om alvast een indruk te krijgen: www.puro-atlantico.de. De casitas zijn gebouwd als hommage aan en in de stijl van de beroemde (in Spanje dan in ieder geval) op Lanzarote geboren beeldhouwer/schilder/architect César Manrique. Vooralsnog is de website alleen in het Duits en nog niet geactualiseerd met prijzen, maar dat gaat allemaal veranderen. Wat betreft klimaat is het parkje op een prima hoogte gelegen (280 m), in het gebied tussen Las Norias en Las Manchas. Wel ten zuiden van de nieuwe lavastroom, dus op dit ogenblik nog slecht bereikbaar. Maar de weg over de lava van La Laguna naar Las Norias zal in juni klaar zijn, we hebben zelfs al gelezen volgende week. Dat moeten we nog gaan zien, maar we gaan ervan uit in augustus/september daar ook te kunnen starten.

Daarmee is het Frankrijk-project (helaas) definitief van de baan. Ja, helaas, want we hadden dat wel heel tof gevonden. Maar heel praktisch zou het toch ook niet zijn geweest. En aan de andere kant, als ik hier vanaf mijn werkplek uit het raam van ons tijdelijke onderkomen kijk en de prachtig groene Bejenado berg voor me zie liggen bij ondergaande zon, dan heb ik (wij allebei) volledig vrede met ons besluit.

Dus het enige wat eigenlijk nog ontbreekt is een huis voor onszelf. Minor detail, zou je bijna zeggen. Maar daar krijgen we toch wel steeds meer behoefte aan zo langzamerhand. Deze week nog een heel leuk huis bekeken in het buitengebied van Tazacorte, net helemaal verbouwd, ruim en geheel onze stijl. Maar wel midden tussen de bananenplantages gelegen. Geen weids uitzicht zoals we dat in Paraíso hadden. En dat vonden we toch een groot bezwaar. Ook het idee dat we straks wellicht weer een hond hebben en als we hem uitlaten alleen tussen bananen zullen lopen, tenzij we eerst met de auto een stuk gaan rijden, sprak ons niet zo aan. Nog een paar dergelijke punten hebben voor ons de doorslag gegeven met dat huis niet verder te gaan. Dan maar wat hoger op het eiland, wat kouder in de winter en tijdens calima warmer in de zomer, maar wel in de prachtige natuur, wat voor ons toch het echte La Palma is. Ieder zijn meug hè, zo is het nu eenmaal.

Dus zijn we in onderhandeling over een perceel in El Paso om toch te bouwen. Op 650 mtr hoogte, mét het gedroomde weidse 360 graden uitzicht. En een adembenemend uitzicht op de nieuwe vulkaan die ons leven zo veranderde…. Een wat twijfelachtig voordeel, maar wat willen we nog meer?? Ik moet me dus maar over mijn onzekerheden en angsten heen zetten. Inmiddels gaan enkele vrienden en bekenden van ons ook bouwen, zij zijn al een fase verder dan wij, en dat geeft mij toch (een beetje) vertrouwen. Ook dit wordt weer vervolgd.

Uitzicht op de Bejenado vanaf het perceel
De vulkaan zonder naam. Maar deze is ingezoomd hoor, zo dichtbij ligt hij nu ook weer niet.
Zo elke dag wakker worden is geen straf toch?
Nog ééntje dan.
Warm, héél warm !

Warm, héél warm !

Er zijn twee situaties, waarbij het stil wordt in de straten van La Palma en de bewoners hun deuren, ramen en luiken gesloten houden en in een staat van lethargie vervallen. Eén: als het regent. En twee: als er calima is. Dat laatste is nu het geval. Zondag liep de temperatuur bij ons op tot 38º en vandaag is de 40º gehaald. Dat is warm, echt warm. En daarbij waait er sinds vannacht ook nog eens een hele harde wind, wat het geheel nog een stuk onaangenamer maakt. De wind is ons voor dinsdag ook nog toegezegd en de temperatuur gaat pas vanaf donderdag naar beneden. Reden voor mij om mijn neus zo weinig mogelijk buiten de deur te steken. Ik heb de Spaanse les voor morgen afgezegd (in El Paso is het namelijk meestal nog warmer dan bij ons tijdens calima), verschans me met de laptop onder de airco en kom vervolgens tot niets. Nou ja, ik probeer een bericht te schrijven.

Wij zitten zo’n beetje bij de pijlen. Links de temperatuur en rechts de windsnelheid. We scoren hoog helaas.

Karel gaat echter dapper naar buiten en doet pogingen om de tuin te redden, die zwaar te lijden heeft onder deze extreme omstandigheden. Hij heeft vanochtend als altijd zijn dagelijkse wandeling gedaan en vervolgens een uur of wat in de tuin vertoefd. ‘Het valt best mee hoor, het is goed te doen buiten’, blijft hij stug volhouden. Maar ik weiger hem te geloven en wacht af tot het voorbij is. Vervolgens krijg ik dan de volle laag. ‘Jij kijkt helemaal niet naar die tuin om, alles gaat naar de kl…. met dit weer, ik heb je al zo vaak gevraagd om het mee in de gaten te houden, etc. etc. Zucht. Ik denk dan dat er elke zomer wel een (of een paar) keer een hevige calima is en dat de tuin er wel weer bovenop komt. Maar dat schijn ik verkeerd te zien. Ik heb dus maar weer beterschap beloofd.

finca-paraiso-la-palma-calima
Onze brugmansia zat vrijdag nog vol in het blad en de bloemen. Na een dag wind zijn alle bloemen weg evenals meer dan de helft van het blad. Morgen is vermoedelijk het laatste blad ook verdwenen. Maar we weten inmiddels dat de brugmansia ‘calima proof’ is. Hoe droevig hij er ook uitziet na een calima, hij komt er altijd weer bovenop.

De beste plek om te vertoeven tijdens een calima is de kust. Aan zee is het het koelst tijdens een calima. Dus zijn we gistermiddag naar het strand van Charco Verde geweest, waar het 28º was, en zijn we vanmiddag een hapje gaan eten in El Remo, waar het 30º was. En een licht briesje. Toch zo’n 10º verschil. Eens kijken wat we morgenmiddag gaan doen.

Helaas hebben we woensdag in beide appartementen een wissel, dus moet er gepoetst worden, geen ontkomen aan. Pfff ik krijg het al warm als ik eraan denk.

Ik ben bang dat de temperatuur vannacht niet veel verder dan 30º zal zakken. Gelukkig zijn we zo slim geweest om vorig jaar ook in de slaapkamers een airco te installeren. Slapen zullen we dus wel, als we tenminste niet wakker liggen van het geblaas van het apparaat 😊.

Het valt niet mee, het leven op La Palma tijdens een calima.

finca-paraiso-la-palma-calima
De bergen en de kust zijn vage schimmen geworden door het stof in de lucht.
Naar Nederland en terug, weer reuring op het terrein, bucketlist

Naar Nederland en terug, weer reuring op het terrein, bucketlist

Het laatste blogbericht dateert alweer van eind juni, het is er in de afgelopen weken niet van gekomen om weer eens iets te schrijven.

Begin juli ben ik met de eerste Transavia vlucht een week naar Nederland geweest. De vlucht was bijzonder relaxed, want er waren maar 20 passagiers. Dus afstand houden was geen enkel probleem 😉. De terugvlucht was wel wat drukker, maar nog altijd minder dan de helft van de stoelen was bezet. Angst voor besmetting heb ik echt niet gehad. Heb keurig een mondkapje opgehad gedurende de vlucht en de wachttijd op de luchthaven. Maar dat al die tijd (zo’n 5 uur) niet aanraken, zoals wordt geadviseerd, is natuurlijk volkomen onmogelijk. Je drinkt en eet wat en soms heb je gewoon onbedwingbare jeuk aan je neus of zo, het is niet anders. Maar het was fijn om een week in Nederland te zijn bij familie en vrienden. Het weer heeft niet zo meegewerkt, maar we hebben hier op La Palma zon genoeg, dus daar heb ik me niet al te veel aan gestoord.

Afstand houden geen probleem.

Intussen hebben wij de eerste gasten weer kunnen begroeten gelukkig. In eerste instantie werden alle boekingen die we hadden staan in juli en augustus gecanceld. We hadden een aantal reserveringen uit België, die mensen zouden met TUI vliegen. Maar TUI heeft alle vluchten naar La Palma tot nader order gecanceld, dus dat viel allemaal weg. En enkele Nederlandse gasten cancelden omdat ze het niet aandurfden. Maar daarvoor in de plaats hebben we al 2x Spaanse gasten van het vasteland gehad en in augustus komen er opnieuw Spanjaarden van het ‘peninsula’. Ook hebben we 2 mooie nieuwe boekingen gekregen van 14 dagen van Duitse gasten. Dus niet iedereen heeft reisangst gelukkig, uiteindelijk zijn we behoorlijk tevreden over juli en augustus. En hoe het in het najaar/winter zal gaan, we gaan het zien en hebben er toch geen invloed op.

Amateurvideo door buurman gemaakt voor campagne van Elizawashere.

Het leven is hier eigenlijk weer heel normaal, behalve dan het dragen van mondkapjes in openbare binnenruimtes. La Palma en de Canarische Eilanden in zijn algemeenheid zijn momenteel zo’n beetje de veiligste plekken om te vertoeven van Spanje en ook veiliger dan veel andere Europese landen. Voor gasten die graag naar La Palma willen komen, maar angst hebben om niet meer terug te kunnen naar Nederland als het reisadvies onverhoopt tijdens het verblijf naar rood zou gaan, boek ons dan via elizawashere.nl. Eliza is onderdeel van Sunweb en zij bieden voor alle boekingen een repatriëringsgarantie, zodat je altijd weer veilig thuiskomt.

Intussen ben ik begonnen met een ‘proefproject’ mozaïek leggen. Het idee is (al twee jaar 😳) dat ik de cementen rand van ons afkoelbad ga ‘mozaïeken’. En Karel vraagt me steeds dringender, en de laatste tijd zelfs enigszins verwijtend, wanneer het er nu eens van komt. Tja, ok, dan moet het maar. Ik ben niet zo heel erg creatief, en mijn spontane uitroep van dik 2 jaar geleden ‘oh, dat ga ik doen’, betreur ik nu wel enigszins, maar ik kan er natuurlijk niet meer op terugkomen. Dus een muurtje in een verscholen hoekje waar een blind paard geen schade kan aanrichten opgezocht voor mijn testmozaïek. Als dat goedgekeurd wordt, dan gaat het deze herfst/winter gebeuren. In de zomer kan dat niet, want nu wordt het bad gebruikt en er vallen zeker weten stukjes tegel en tegellijm, etc. in het water. Dus staat op mijn ‘bucketlist’. Heb een hekel aan dat woord overigens. Dat is toch wat je graag nog eens wilt doen?? Nee, niet op de bucketlist dan, maar op de ‘to-do-list’ 😊. Nu ik dit hier zo openbaar heb aangekondigd, heb ik het zwaard van Damocles op mijn schouders gelegd en kan ik er absoluut niet meer onderuit.

Eerst een stukje uitleggen voordat je gaat lijmen, heeft Sandra me geleerd. Sandra is mijn buurvrouw die de meest prachtige mozaïeken heeft gemaakt en van wie ik les heb gehad.
Tegels aan stukken slaan met een hamertje. Dat lukt me !
Met een tang stukjes op maat knippen, dat is al wat lastiger.
De huidige stand der zaken van mijn proefstuk. Een abstract patroon en nog niet gevoegd. Het kleine stukje aan de rechterkant moet ik nog afmaken en dan voegen. Op het dwarsstukje links ga ik oefenen met (eenvoudige) figuren. En daarna ……
wordt deze rand onder handen genomen.
Klaar voor la nueva normalidad – Dragobos aangeplant – Watergedoe – Wandelingen El Riachuelo en Nambroque

Klaar voor la nueva normalidad – Dragobos aangeplant – Watergedoe – Wandelingen El Riachuelo en Nambroque

We zitten sinds afgelopen maandag in Fase 3 van de desescalada, op 21 juni is de estado de alarma voorbij en zijn we aangekomen in de nueva normalidad. We zijn weer naar het strand geweest in Puerto Naos. Ook hebben we weer gegeten bij de kiosko in de haven van Tazacorte en pizza verorberd bij de midgetgolfbaan in Las Norias (beide heerlijk). Het leven wordt normaler en normaler. Nu kijken we uit naar het moment dat we opnieuw gasten krijgen. In juli zullen er weer buitenlandse toeristen naar Spanje mogen komen, maar definitieve data zijn nog niet bekend en ook is het nog de vraag welke luchtvaartmaatschappijen hun vluchten hervatten en welke niet. TUI België heeft alle vluchten naar La Palma tot november gecanceld. De vraag is wat Transavia gaat doen, volgende week schijnt bekend te worden gemaakt naar welke bestemmingen er in juli en augustus weer gevlogen gaat worden. Volgens het RIVM kan er veilig gevlogen worden, daar zijn wij het uiteraard mee eens 😉 en hopelijk kijken de potentiële La Palma-gangers er ook zo tegenaan . We duimen, want we zijn zo langzamerhand wel toe aan wat meer reuring om ons heen.

In ieder geval zijn wij klaar voor ‘la nueva normalidad’ met hele hippe mondkapjes, gemaakt door Emelie uit Tazacorte.

Eigenlijk kan het natuurlijk niet, een Feyenoord supporter met een mondkapje waar Amsterdam op staat !

De afgelopen week heeft Karel de 8 dragobomen geplant en is ons ‘dragobos’ een feit. Ook de overige planten die we gekocht hebben bij de Vivero Insular hebben hun plekje gevonden. En nu véél geduld hebben, want drago’s groeien langzaam.

Op de plek waar ze moeten komen.
En hij zag dat het goed was.

We hebben maar van de lock-down gebruik gemaakt om nog wat werkzaamheden in appartement Arriba te doen. De scheidingswand die daar geplaatst is, is gemaakt met gipsplaten. Helaas was de naad tussen twee platen niet goed aangesmeerd/gevuld, waardoor er over de volle breedte van de muur een band liep. Overdag nauwelijks zichtbaar, maar ’s avonds bij kunstlicht wel (daardoor destijds pas na muurverven etc. ontdekt…) en dus lelijk. Alleen betekende dat dat alles weer uit het appartement moest en keuken en kasten afgeplakt/afgedekt moesten worden want er zou flink geschuurd gaan worden. Opnieuw een grote stofbende. En daar hadden we helemaal geen zin in en bovendien waren er steeds gasten, dus hadden we eigenlijk ook geen mogelijkheid om het te laten doen. Maar nu hadden we geen excuus meer. Althans dat vond Karel, ik was er eigenlijk al helemaal aan gewend. Dus de aannemer gebeld en die is deze week keurig gekomen om de wand netjes te maken. Het laatste stukje schuren moet nog gebeuren maar daarna kunnen wij weer lekker aan de slag om alles stofvrij te maken en opnieuw te verven. Hebben we wat te doen.

Sneeuw op La Palma ??
Stofzuigen, muur afsoppen en verven. En hopen dat de band niet meer zichtbaar is. Waarna het grote schoonmaken kan beginnen.

Als afsluiter nog wat foto’s van mooie wandelingen die we de afgelopen week gemaakt hebben. Vorige week zondag in het gebied El Riachuelo in El Paso en gisteren zijn we naar de top van de Nambroque vulkaan gelopen.

Wandeling door de Riachuelo – uitzicht over het dal vanaf de Mirador de la Laja Azul

Wat flora van onderweg:

En de wandeling gisteren naar de top van de Nambroque. Om 9 uur gestart bij El Pilar en om 13h45 terug bij de auto. Wandeling was 13,3 km met 500 mtr stijgen en dalen en twee relaxte stops onderweg om wat te eten. Een schitterende wandeling. De eerste 3 uur kwamen we he-le-maal niemand tegen. Toen we net van de top van de Nambroque naar beneden kwamen, kwamen er twee wandelaars naar boven gelopen. Een stuk verder naar beneden richting El Pilar kwamen we nog 3 personen tegen. En dat was het. Verder één met de natuur, geweldig!

Zicht op de top van de Birigoyo en de Caldera.
Stukje van de Cumbre met daarachter de Atlantische Oceaan
Picknick onderweg
Uitzicht vanaf de picknick-plek.
Deze ‘chicas’ hadden veel belangstelling voor ons.
De krater van de Hoyo Negro, ontstaan na de laatste uitbarsting van de Pico Nambroque in 1949.
Kijkje in de krater, een enorm gat, De krater ligt op een brede scheur in de Cumbre Vieja, die volgens Wikipedia bij een volgende eruptie of aardbeving aanleiding zou kunnen geven tot een aardverschuiving van het westelijke deel van het eiland. Waar wij wonen dus, slik …..
Het laatste stukje van de klim naar de top.
De top gehaald.
En ik ook. Het laatste stukje omhoog vond ik niet zo fijn. Dwz omhoog was geen probleem, maar weer naar beneden vond ik wat minder aangenaam. Ik was blij dat ik de wandelstokken had.
Onderweg terug naar El Pilar via de ‘Ruta de los Volcanes’, GR131
Ook hier weer de geel bloeiende struiken.
De natuur heeft haar kans gegrepen tijdens de confinamiento-weken zonder wandelaars. We moesten ons hier en daar een weg banen door de weelderige begroeiing over de paden.
Zowaar een stukje ‘spook-bos’ net boven El Pilar. Hier zijn de ‘Enten’, de sprekende bomen uit Lord of de Rings, neergestreken. Alleen waren ze nogal zwijgzaam en mochten wij niet, zoals Sam en Frodo, op hun takken meeliften.
Alleen in dit kleine stukje bos hangen de takken van de bomen vol met gedroogde naalden, wat een heel bijzonder, beetje sinister effect geeft.
Enten uit Lord of the Rings
Mislukt   project ………

Mislukt project ………

Soms gaan de dingen niet helemaal zoals we het bedacht hadden. Ons panoramaterras bovenin de tuin is een heerlijke plek met ligbedden en een loungeplekje, maar zag er nogal ‘betonnerig’ uit. Zoals te zien is op de bovenstaande foto. Helemaal betegelen is natuurlijk een optie, maar daar wij zelf nou niet echt grote DHZ-ers zijn, zouden we dat moeten laten doen. Aangezien het een flink oppervlak is, zou dat weer een behoorlijke investering zijn. Geen zin in. Nagedacht over alternatieven. Omdat het behandelen van de scheidingsmuur tussen ons en de buren in het voorjaar zo goed gelukt was met oxido de hierro, besloten we dat ook te gebruiken voor het terras, zou prima kunnen, zo zei Ito ons ook. De muur had Karel gespoten, maar volgens Ito konden we voor het terras net zo goed oxido de hierro in emmers water oplossen en die dan over het terras leegkieperen. Zo gezegd zo gedaan. Helaas is het terras ooit geverfd met betonverf. Hadden wij noch Ito gezien, omdat de verf behoorlijk verweerd is. Maar het zit er nog wel en dan neemt de ondergrond het water niet op. Gevolg: het water verdampte en er bleef een laag knalgeel poeder over het gehele terras over. En dat was errug geel!

Tja ……………………………

 

Vervolgens liep Karel er overheen en veroorzaakte daarna overal waar hij liep gele voetstappen. Paniek paniek, hoe krijgen we dat in hemelsnaam weer weg?? Dus ik aan het spuiten met de tuinslang en Karel alles wegbezemen. Maar daardoor liep het gele water over het pad naar beneden, en dreigden we een geel spoor op het pad te krijgen over zo’n 20 meter lengte. Ook niet de bedoeling. Dus de waterstroom proberen te verleggen en ook als een gek bezemen op het pad. Afijn, uiteindelijk is het redelijk gelukt om het poeder weer weg te krijgen en waren we terug bij af. Intussen hebben we het anders opgelost, we hebben een soort ‘kleed’ van houten tegels neergelegd. Over het restant van het cement dat nog zichtbaar is, zit nog een zweempje oxido de hierro en het ziet er nu eigenlijk best prima uit vinden we. Voorlopig niet betegelen dus. Nu nog wat meer planten in potten erbij voor de aankleding. En we gaan er ook een buitendouche plaatsen voor de broodnodige afkoeling op warme dagen.

finca-paraiso-la-palma-panoramaterras

Over planten gesproken, het is nu december, ook op La Palma bijna winter. Wat een feest is de winter hier, alles groeit en bloeit gewoon door. Een paar plaatjes van wat er op dit moment in onze tuin in bloei staat:

La Palma, het eiland van de eeuwige lente: bloeiende narcisjes in december.

Deze zie je hier ook veel in het wild, maar weet de naam niet. Bloeit prachtig.

Bougainvillea, bloeit oneindig

De brugmansia bloeit ook zonder ophouden.

Plumbago

Een enorme berg puin die we aantroffen in het voorjaar, toen we de ‘woekeraar’ verwijderd hebben. In plaats van alles af te voeren (veel en zwaar werk) laten we hem begroeien met bougainvillea en bignonia venusta. Over een jaar is het puin onzichtbaar (hopen we).

Gaura, prachtige kleur, en canna’s

De lampenpoetser, callistemon, boordevol bloemen en knoppen.