Vijf weken duurt de lock-down intussen. En inmiddels is bekend geworden dat deze weer verlengd is, nu tot 9 mei. Hoewel dit opnieuw geen verrassing is, deed het voldongen feit me wel even in een dip geraken. We hadden heel erg gehoopt dat er enige versoepeling zou komen hier op de eilanden, dat we van het terrein af zouden mogen om te sporten of om eens in de bossen te gaan wandelen of zo. Maar niets daarvan. De dingen die je om je heen ziet en hoort, daarvan word je ook niet altijd vrolijker. Foto’s op internet van bewapende militairen in Tazacorte, een oude buurman die zijn hondje uitliet en door de Guardia Civil op bijzonder onvriendelijke, bijna intimiderende wijze te verstaan werd gegeven dat hij 200 mtr te ver van zijn huis was en onmiddellijk moest omkeren, de man helemaal ontdaan. Moet dat nou allemaal zo? Op een doodstille, onverharde weg waar geen mens liep en geen auto reed. Vorige week zaterdag ben ik heel even stout geweest. Een vriendin die een stukje verderop woont, alleen is en een winkel in Los Llanos heeft die al sinds half maart dicht is, zat er helemaal doorheen. Ik besloot er toch even naar toe te wandelen met een paar stukjes notentaart die Karel had gebakken (ja hij doet het nog steeds). Die 750 meter hoorde of zag ik helemaal niks of niemand, geen auto’s, geen mensen te zien, bizar stil, en nam ik me voor om, mocht er een auto aankomen, achter een muurtje te duiken. Dat is toch absurd, dat je je zo voelt, bijna als een misdadiger. Een dip dus vandaag. Karel had dat aan het begin van de week. De een pept de ander dan weer op en dan gaan we vol goede moed door. Zo zal het ongetwijfeld met velen gaan, denk ik toch ??? Volhouden allemaal, het gaat voorbij, ooit ……

Vanaf het begin van de lock-down hebben we een parcours in onze tuin uitgezet van zo’n 400 – 450mtr met behoorlijk wat stijgen en dalen erin. Om toch nog wat te blijven bewegen. Tussen onze boven- en benedenpoort zit 40mtr hoogteverschil en binnen 1 ronde overbruggen we dat 2 keer ongeveer. Dagelijks (we hebben de tijd immers) lopen we 8 à 10 rondjes. Dat is een behoorlijke inspanning, afstand valt wel mee, maar we overbruggen dan ook zo’n 640 tot 800 hoogtemeters. Dus zijn we goed moe naderhand en dat geeft toch een voldaan gevoel. In het begin liep ik gewoon zo, in stilte, mijn rondjes. Dat werd al snel wel heel saai, ik liep aan het eind bijna te slaapwandelen. Maar nu neem ik mijn telefoon voortaan mee met Radio 2 gezellig aan, en dat geeft afleiding. Dan vliegen de rondjes er doorheen. Wel bijzonder irritant is dat alle navigatie-apps die we gebruiken met een andere afstand komen. Strava, Bergfex, een stappenteller, onze Garmin Etrex, ze zijn het niet eens. Dus we weten niet zeker hoeveel we nu eigenlijk lopen. Wie heeft een tip voor de ideale wandelnavigatie??

Aan de wandel in de tuin, terug naar boven komend van ‘de muur van Max’.
Op weg naar de beneden-poort.
Terugkomend van de gasten-ingang boven.
De kuitenkiller, het trapje naar het boven-zitplekje van Arriba.
En hier het gelopen parcours.

Tijdens het paasweekend hebben we onszelf verwend en een diner besteld bij restaurant Franchipani. Dat wordt keurig aan huis bezorgd, alles in vacuüm zakjes, heel gemakkelijk om zelf au bain-marie op te warmen en is heerlijk, aanrader. We begonnen met een salade met pulpo. Toen had Karel enchillada’s met spinazievulling en ik solomillo ibérico de bellota met honing-tijmsaus, haricot verts met uitgebakken spek en krieltjes in boter. Smullen. ’s Ochtends had Karel 12 eieren gekookt (want Pasen), waarvan ik er 2 gegeten heb en hij de rest, binnen een kwartier. Doet ie elk jaar. Daarnaast had Karel dus een Engadiner notentaart gebakken. Dat recept waren we al zo vaak tegengekomen en de naam fascineerde ons bijzonder. Nu is het ervan gekomen, erg lekker en uiteraard hebben we minimaal de helft uitgedeeld. Bijna per kerende post kregen we een paar grote chocolade Paashazen, twee stukken chocoladetaart, twee stukken citroencake, een pot frambozenjam, een pot aardbeienjam en een bakje stoofpeertjes terug. Iedereen hier in de buurt kookt en bakt zich suf intussen.

De Engadiner notentaart klaar voor delivery bij de diverse buren. Deze voor Duitse buren, dat is wel duidelijk 😉
Dom dom dom, vergeten het heerlijke Paasmaal van Franchipani te fotograferen, maar dit dronken we erbij. El Nispero, voor ons samen met Tagalguen de beste witte wijn van La Palma.

Verder hebben we oude platen gedraaid, een potje gedart (dat ik verloren heb maar dat is meestal zo) en hadden we ons voor tweede Paasdag ’s avonds opgegeven voor de online pub quiz van De Slimste Mens. We zouden aan het einde van de middag een mail met instructies krijgen, maar die is nooit gekomen. Gelukkig vond ik op de facebook pagina van De Slimste Mens wat we moesten doen. Om 19 uur startklaar voor de laptop. Er was al gewaarschuwd dat afhankelijk van waar je je bevond, er vertraging zou kunnen optreden. Kort na 19 uur verschenen al diverse berichten op Facebook in de strekking ‘Jippie, de eerste vragen hebben we goed’ terwijl team KarelMarja de hele live stream niet kon vinden. Daar hadden meer mensen moeite mee, bleek al snel. Maar een minuut of 5 later konden wij dan toch ook beginnen. Je moest een online antwoordformulier downloaden en daarop je antwoorden invullen per ronde. De eerste ronde bestond uit 9 vragen, die helemaal niet meevielen. Maar toch alles ingevuld. Toen klikten we op ‘ga verder naar de 2e ronde’ en vervolgens crashte ons formulier. Alles kwijt. Maar ook daarmee waren we niet de enigen. Bleek er zo’n overweldigende belangstelling te zijn (80.000 deelnemers), dat de website het niet aankon en de hele boel vastliep. Dus einde pub quiz. Was niet zo erg, want we hadden er sowieso niet veel van gebakken. We hebben ooit twee of drie keer naar De Slimste Mens gekeken, dus voordat wij het systeem van de vragen door hadden, was de tijd om te antwoorden vaak al voorbij. Een einde in de onderste regionen van de scorelijst is ons bespaard gebleven 😊.

Nostalgie, plaatjes draaien. Wie herkent de hoezen?!
De pubquiz, die dus niet helemaal vlekkeloos verliep.

Afsluiten met een stukje tuin, waarin we nog altijd veel tijd doorbrengen.

Zondagmiddag, maar Karel kan het niet laten. Een dag niks doen is er gewoon niet bij.
De ‘pomarosa’ – rozenappel bloeit. Vorig jaar viel de boom ons pas op in september toen er vruchten in zaten, maar de bloesem is dus ook heel mooi.
De vrucht, rozenappel, foto in september gemaakt. We hadden er nog nooit van gehoord en we vinden het ook maar een laf smakende vrucht, niet veel aan.