Oei, alweer meer dan een maand geleden dat ik me voor het laatst gemeld heb. Tja, time flies when you`re having fun.

Maar er is wel het een en ander gebeurd in de tussentijd. Onze zoektocht naar een huis/huizen hebben we onverdroten voortgezet. Maar hetgeen wat we hadden (groot terrein met huis voor onszelf en verhuurmogelijkheden), gaan we niet meer vinden. Het is niet anders, we moeten realistisch zijn. Dat soort objecten zijn er nauwelijks en als ze er al zijn, is het te duur voor ons of moet er zoveel aan gebeuren, dat het daardoor alsnog te duur wordt. Dus hebben we besloten onze blik te verruimen en naar andere mogelijkheden te kijken. En in dat kader hebben we begin deze week een voorlopig koopcontract getekend voor een ‘atico’ in Tazacorte.

Een atico is een dakterras appartement. Een penthouse, om het in goed Nederlands te zeggen. Niet zo heel groot hoor. Het appartement is 68 m2, maar het heeft een dakterras van dik 160 m2 met jacuzzi en 360º uitzicht over de oceaan, de bergen, Tazacorte en zelfs op de nieuwe vulkaan-nog-altijd-zonder-naam. En dat is de grote plus van het atico. Tazacorte is de plek met de meeste zonuren en aangenaamste temperaturen op het eiland, volgens de Bagañetes -inwoners van Tazacorte- zelf, zelfs van Europa, en je kunt hier eigenlijk het hele jaar buiten vertoeven. Dus we gaan van het dakterras een fijne plek maken met mooie tuinmeubels, planten, een barbecue/buitenkeuken, etc. Behalve de privé jacuzzi, is er ook een gemeenschappelijk zwembad bij het gebouw. Dit atico is voornamelijk bedoeld voor de verhuur.

Maar dan hebben we nog altijd geen eigen onderkomen natuurlijk, dus daarnaar zoeken we door. Een kleiner huis mag het nu zijn, met wel een beetje grond, zodat Karel wat te doen heeft. Ook dat is overigens niet gemakkelijk te vinden op La Palma. En ook nu weer is het zo dat Karel alles geweldig vindt en altijd mogelijkheden ziet, ongeacht waar en in welke staat het object zich bevindt, en dat ik bij (bijna) alles op de rem trap. Vele discussies die soms hoog oplopen zijn hiervan het gevolg. Maar uiteindelijk komen we elkaar altijd ergens halverwege weer tegen. Het zelf bouwen (een kleiner huis) suddert nog steeds een beetje op de achtergrond, dat vlammetje dreigt geregeld uit te doven en wakkert vervolgens opeens weer aan.

Los van dit alles hebben we een trip naar Frankrijk gepland. Op 21 april vertrekken we om ook daar enkele objecten met ‘gîtes’ te bezichtigen. Een mogelijkheid zou kunnen zijn om van mei tot september/oktober in Frankrijk te vertoeven en daar te verhuren en dan ook het atico op La Palma te verhuren. In de wintermaanden kunnen we dan zelf naar La Palma komen. En zo de komende jaren overbruggen totdat we het eerste pensioengeld gaan ontvangen. Oef wat klinkt dat oud, krijg het bijna niet uit mijn pen. Maar ook dat is de realiteit.

Kortom, aan ideeën ontbreekt het niet.

Behalve panden bekijken, gaan we natuurlijk ook een beetje vakantie houden in Frankrijk, vrienden bezoeken in de Creuse, de Bourgogne en in de Provence. Het wordt een Tour de France, veel zin in! Op 3 mei komen we terug en dan is op 5 of 6 mei de overdracht van het atico. We gaan ervan uit dat het ditmaal goed komt, de eigenaar is een keurige Duitser, maar nog altijd geldt ‘het is pas zover als het zover is’. Er hoeft niet overdreven veel te gebeuren, dus we hopen vanaf de zomer te kunnen gaan verhuren. Zelf blijven we vooralsnog in het huurhuis zitten, dit hebben we sowieso tot half september en dan zien we verder of we het verlengen of dat er zich in de tussentijd een andere oplossing heeft aangediend.

To be continued! 

Na regen komt ……

Dit is het effect van veel regen op de nog altijd heel warme lava. Het was een heel bijzonder, maar ook een beetje sinister gezicht.

Tijdens dit paasweekend is het voor het eerst mogelijk om – betaald en in groepsverband – naar de nieuwgeborene te gaan kijken in tot nu toe hermetisch afgesloten gebied. De bewoners kregen vorige weekend de mogelijkheid om dit gratis te doen. Wij schreven ons in en behoorden tot de gelukkigen die mee mochten. Met een touringcar gingen we naar de Llano del Jable en vanaf dit punt wandelden we naar de vulkaan, zo dichtbij als mogelijk is.

De Llano del Jable was altijd al zwart, maar nu is het echt een volledig door as bedolven vlakte met verbrande dennen waar het eerst groen alweer tevoorschijn komt.
Hier doemt de kraterrand van het rokende monster al op.
Een desolaat landschap met verbrande bomen. En een vulkaan die zichzelf in no time uit de grond gewerkt heeft. Hij is indrukwekkend. En hij riep ook zeer gemengde gevoelens bij mij op. Bewondering voor dit natuurfenomeen, maar ook nog steeds ongeloof en verbijstering dat dit zwarte ding voor zoveel mensen het leven voorgoed veranderd heeft.

Vrolijk Pasen !