We hebben een drukke maand september achter de rug. Eerst bezoek van onze nicht Anneloes met vriend Berry, vrijwel meteen daarna ben ik een week naar Nederland geweest en na afloop van die week ben ik samen met onze neef Maarten en zijn vriendin Linda teruggevlogen naar La Palma. Sinds afgelopen dinsdag is de rust weergekeerd, de was is gedaan en het huis weer eens goed schoongemaakt. Tot begin november zijn we nu even met z’n tweeën (afgezien van de gasten in de appartementen).

In Nederland heb ik bij mijn moeder gelogeerd (zoals we altijd doen als we in NL zijn), ben ik met mijn zus twee dagen naar Arnhem geweest (verrassend leuke stad, hadden we geen idee van) en met m’n twee beste vriendinnen een dagje naar het strand van Domburg, waar een van hen woont en ook een strandhuisje heeft. Genieten! Wat is Nederland eigenlijk ook mooi, en zo ontzettend groen. Het lijkt wel of dat je beter opvalt als je er niet meer elke dag vertoeft.

Het mooie strand van Domburg.
Schitterend weer, dus het was genieten zonder de extreme zomerdrukte.

Terug op het eiland min of meer in de vakantiestand gebleven, want we hadden dus meteen privébezoek. Met z’n vieren besloten we een dolfijnentocht te doen. Dat hadden wijzelf ook nog nooit gedaan en Karel vond dat dat wel moest om onze gasten erover te kunnen vertellen. Naar mijn idee is een dolfijnentocht een dolfijnentocht, maar ok. Wij met de Fancy mee, tocht zou ongeveer 2½ uur duren met gelegenheid tot zwemmen onderweg.

Onze boot, de Fancy.

Nou, we hebben geen dolfijn gezien. Wel een schildpad voorbij zien zwemmen, héél in de verte een walvis gespot en ook nog een vliegende vis gezien, maar dat was het. De bemanning deed zijn uiterste best, speurde de oceaan af naar alle kanten, we hebben een uur langer rondgevaren dan gepland (op een gegeven moment waren we er wel klaar mee) op zoek naar leven en het zwemmen is er volledig bij ingeschoten. Terwijl we toch zo graag op die grote banaan achter de boot hadden gezeten 😉. Later hoorden we dat het ongeveer 1 op de 10 keer voorkomt dat er geen dolfijnen zijn. Dat hadden wij weer. De gasten die er tijdens mijn week in NL waren, hebben volop dolfijnen gezien. En onze gasten die er nu zijn en gisteren de tocht gedaan hebben idem dito. Hele groepen met zelfs jongen erbij tot in de haven aan toe. Dus echt wel een geval van pech voor ons.  Los daarvan was het heerlijk om een middag op het water te vertoeven en La Palma vanaf de oceaan te kunnen bewonderen.

We hadden ons lekker voorop de boot geïnstalleerd. Hetgeen overigens wel een paar fiks verbrande schouders bij Linda opleverde. Maar 2x verse aloë vera erop en geen centje pijn meer. Leuk dat we dat zo uit de tuin kunnen halen.
Naar de Cueva Bonita, een vulkanische grot.
Groot genoeg om met de boot binnen te varen. Wel een ontzettende diesellucht daarbinnen, niet zo gezond …
En een beetje donker. In de namiddag schijnt de zon naar binnen en baadt de grot in een prachtig licht. Dat hebben we dus ook gemist. Tip voor onze toekomstige gasten: doe de tocht in de namiddag.
Poris de Candelaria vanaf het water gezien.
En Playa de la Veta, zijn we nog nooit geweest. Veel te veel treden om er te komen die je nadien allemaal weer omhoog moet.
Een mooie blik in de Caldera vanaf het water.

Tussen de bedrijven door hebben we nog een extra privé loungeplekje gecreëerd in een hoger gelegen deel van de tuin voor de gasten in woning Arriba. Met geweldig mooi uitzicht over de oceaan en de bergen. Soort ‘bear chair’ stoelen laten maken door Paco, die ook de eettafels in de appartementen gemaakt heeft, mooi plekje geworden.

Voordat we begonnen: onkruid, onkruid, onkruid.
Begonnen om alle wildgroei eruit te halen.
De contouren voor het paadje en stukje terras worden zichtbaar en de eerste aloë vera’s zijn geplant. Alle planten zijn stekken uit onze eigen tuin.
Planten gekozen die niet veel water nodig hebben, want er ligt nog geen bewatering daarboven. De drakenbloedboom (drago) stond er al, verstopt tussen het onkruid.
De door Paco gemaakte stoelen. Met uittrekbaar voetenbankje. En uiteraard een tafeltje voor het glas wijn.
Weids uitzicht over oceaan en bergen, heerlijke plek.

Een tijdje terug heb ik een foto geplaatst van een cactus waarvan ik dacht dat het ook een soort koningin van de nacht was. Omdat de bloemen ’s nachts uitkomen en overdag tamelijk snel verwelken. Dit blijkt helemaal geen cactus te zijn, maar een ‘pitaya’ plant. Ook bekend als ‘dragon fruit’. Alleen is het ons tot nu toe niet gelukt om vruchten te krijgen. Wel veel bloemen, maar ze vallen eraf en that’s it. Een buurman is het kortgeleden wel gelukt (ook maar 1 vrucht overigens), eens vragen hoe hij dat voor elkaar heeft gekregen. Maar de bloemen zijn sowieso prachtig. De vrucht smaakt eigenlijk naar niks, of naar niet veel in ieder geval. Maar is wel heel sappig, bijzonder om te zien en  schijnt retegezond te zijn, vol antioxidanten en allerlei vitamines en mineralen.

Schitterende bloemen, maar vruchten ho maar.
De pitaya ofwel dragon fruit, bij onze plaatselijke groentewinkel vind ik tot nu toe alleen de roze/paarse variant.Die eet ik voortaan elke ochtend door m’n yoghurt. Goed bezig al zeg ik het zelf !

En slecht nieuws. De witte protea (waarover ik in augustus schreef), die na maanden van stilstand eindelijk begon te groeien, is alsnog overleden. In no time helemaal verdroogd. Toch zonde van de 8 euro dus uiteindelijk. We gaan op zoek naar een vervanger.

Dit was in augustus, helemaal blij, eindelijk groei.
En dit is nu, geen hoop meer

Maar ook nog goed nieuws: we hebben onze Spaanse rijbewijzen ontvangen. Toegezegd was binnen 4 à 6 weken, maar daar hadden we niet zoveel vertrouwen in eerlijk gezegd. We rekenden op een veel langere tijd. Onterecht, 4 weken na aanvraag, gisterochtend, lagen ze in de brievenbus.