Zoals ik al eerder schreef, wordt er ook hier op La Palma carnaval gevierd. En hoe! Het verschilt in wezen niet zo heel veel met carnaval in Brabant. Men verkleedt zich, sommigen hebben geweldig originele creaties/acts verzonnen en anderen (waaronder wij) nemen genoegen met een gek hoedje en een rare bril. Wel een groot verschil is dat hier alles overgoten is met een Latijns-Amerikaans sausje. Dus geen paarden in de gang of bloemetjesgordijnen maar salsamuziek.

Ooit ging ik samen met een paar vriendinnen ook als ‘Mien Dobbelsteen’ tijdens carnaval, moest er meteen weer aan denken. Duidelijk een universele act !
‘Om kwart voor één op zaterdag nog snel even naar ‘de Chinees’ voor wat attributen. We waren niet de enigen van het laatste moment, het was er bomvol.
Tokyo, Berlin, Nairobi, Denver en el Profesor en consorten waren ook van de partij. Ze hadden het druk deze dagen, want ik begreep dat ze ook in Nederland op veel plaatsen acte de présence gaven.
Gezellig druk op de Plaza de España.
En natuurlijk muziek.

Op zaterdagmiddag was in Los Llanos de ‘Polvacera’, het poederfeest. En dat hebben we geweten! Enorme ladingen talkpoeder werden over de feestgangers uitgestort, met een soort van brandweerspuiten en met handenvol tegelijk. Wij stonden in de Calle Real, vlakbij de Plaza de España en de optocht begon bovenaan in de Calle Real. De stofwolken waren al te zien lang voordat de stoet bij ons aankwam. Wij hebben ons sterk afgevraagd of dat nou gezond is, het talkpoeder was bovendien ook nog een soort van geparfumeerd. Een hele weeïge, zoetige lucht, mwaaah. Maar het stoorde niemand. Misschien enkele nietsvermoedende toeristen die niet wisten wat hen overkwam ;-). Voordat we in de auto terug naar huis stapten, hebben we onszelf zo goed mogelijk getracht ‘uit te kloppen’, thuisgekomen buiten al onze kleren uitgetrokken en die meteen in de wasmachine gestopt. Schoenen, brillen, hoeden onder de kraan afgespoeld en fototoestel en mobiele telefoon voorzichtig van het poeder trachten te ontdoen. Daarna zelf onder de douche gesprongen. Het feest in Los Llanos ging tot 6 uur ’s ochtends door, de muziek was bij vlagen bij ons te horen, 5 km verderop.

De poederwolken kondigen de komst van de optocht aan.
Een kort filmpje van de poedertocht.
De tap werd gelukkig goed stofvrij gehouden met een vuilniszak
Onverstoorbaar doorlopen.
Geen overbodige luxe om je ramen dicht te tapen in de Calle Real tijdens de Polvacera

En dat was dan nog niet eens het feest der feesten: ‘Día de Los Indianos’ in Santa Cruz op maandag. Dat bewaren we echter voor volgend jaar. Karel had wel genoeg poeder over zich heen gekregen, vond hij en bovendien hadden we midden op de middag aankomers, waardoor we pas later op de dag naar Santa Cruz zouden kunnen gaan. Dat zagen we niet zo zitten, want we hoorden van iedereen dat er dan geen doorkomen meer aan is. Er waren 70.000 ‘indianas en indianos’ in het centrum van Santa Cruz (ca. 16.000 inwoners), komend vanaf alle eilanden. Best veel, als je bedenkt dat heel La Palma zo ongeveer 85.000 inwoners heeft.

Maarrrrr ……………. Zondagmiddag was er in Santa Cruz een batucada-optocht. Batucadas zijn trommelgroepen (zo noem ik het maar) die heel veel volume produceren met een opzwepend, repeterend sambaritme, dat door je hele lijf vibreert als ze langskomen en waarbij het lastig is om stil te blijven staan. Echt heel leuk vonden wij het. Enne, géén poeder! Wel waren de straten al compleet wit, want zaterdag was het ‘Los Indianitos’ geweest, het Los Indianos voor de kinderen. We begrepen dat er in september in Los Llanos altijd een batucada-festival is (afgelopen september om onverklaarbare redenen gemist), waarbij veel groepen van de andere eilanden komen. Daar kijken we nu al naar uit.

Nee, het heeft niet gesneeuwd.
Hier en daar nog (of al) wat kinderen en families in het wit. Met de busjes talkpoeder in de aanslag.
Een batucada groep met een paar hele jonge deelnemers. Jong geleerd is oud gedaan tenslotte.
Een batucada groep tijdens de polvacera in Los Llanos op zaterdag.
En eentje op zondag in Santa Cruz.

En dan op dinsdagmiddag nog de optocht in Los Llanos. Een impressie:

Er waren 3 categorieën, kinderen, jonge vrouwen en oudere dames. Allemaal hun stinkende best gedaan om goed voor de dag te komen. Wel moesten ze hun ‘uitrusting’ de hele weg meetrekken. Op hele onhandige (leek ons) zwenkwieltjes bewoog alles voort.
Het meiske is hier bijna niet terug te vinden. We vroegen ons af of de ouders dit allemaal betalen, moet een hoop geld kosten. Zo was er een hele trits kinderen.
Een van de vele jongedames. Ja, men houdt hier erg van veren, glitter en glamour. En dat moest allemaal voortgetrokken worden door de ‘prinsessen’ zelf.
en ook de achterkant moest mooi zijn natuurlijk.
De oudere dames hielden het wat bescheidener. Maar ook hier veren, veren, veren.
En toen kwamen er nog een heleboel loopgroepen. Schattig, die kleintjes.

En nog is het niet voorbij, want vanavond, vrijdagavond, was er nog de begrafenis (of het verbranden, ben ik even kwijt) van de sardine (zoals in Brabant aan het eind van carnaval de pop verbrand wordt) met natuurlijk een feest erna. En op zaterdag komen vanaf 11 uur alle carnavalsgroepen en de batucada groepen samen in het stadscentrum en is er ’s avonds een afsluitceremonie. Dan is het in Los Llanos gedaan. Maar nog niet in veel andere dorpen. Want om op zoveel mogelijk plaatsen feest te kunnen vieren, zijn de diverse sardine-verbrandingen steeds op andere data, gaat nog tot eind maart door. En dan is het alweer Semana Santa, de paasweek, weer reden tot grote festiviteiten. Vermoeiend leven hier hoor 😉 !