Intussen is bekend gemaakt dat de lock-down verlengd is tot 11 april. Onze laatste gasten, de Duitse dames, zijn zondag vertrokken, maar wel naar Stuttgart ipv naar Berlijn. Want daarheen was geen vlucht te vinden en zo kwamen ze in elk geval terug in Duitsland. Ook onze Duitse buren zijn goed thuisgekomen. En zo wordt het stiller en stiller op het eiland.

Goed nieuws is dat het de afgelopen week geregend heeft. Bij ons weliswaar niet zo heel veel helaas, maar 5 mm, maar op diverse andere plekken is er veel meer gevallen. En daar is iedereen blij mee. Er lag zelfs kortstondig sneeuw op de hoogste toppen.

Niet goed te zien op de foto, maar op de achterste bergkam, links van de laag hangende bewolking ligt sneeuw.

Verder was de week niet zo fijn voor ons. Vorige week zaterdag overleed de moeder van Karel. Door de corona-problematiek konden we niet naar Nederland. We hebben het afscheid daarom via Skype bijgewoond, het kon niet anders. Voor dit blog houd ik het hierbij, het is te privé.

Begin van de week kregen we bericht dat een vriend in Nederland terminaal ziek is, hem rest nog slechts zeer weinig tijd. Een van de laatste personen bij wie we dit verwacht hadden, het was een grote schok.

En vrijdagavond hebben we afscheid genomen van Max, onze lieve, eigenwijze, stoïcijnse, soms/best vaak slecht luisterende lobbes. Omdat veel lezers van dit blog hem gekend hebben, hetzij vanuit Frankrijk dan wel de laatste twee jaar hier op La Palma, een paar herinneringen.

Tussen de daglelies in de voortuin in Thury.

Bijna 16½ jaar geleden haalden we hem als puppie op bij letterlijk ‘een huishouden van Jan Steen’ in St. Léger sur Dheune in de Bourgogne, wat een puinhoop was het daar. Toen we naar huis reden, Max op mijn schoot, gingen we even langs bij vrienden, waar hij zo schrok van hun grote Leonberger, dat hij mijn hele schoot onder pieste. Hij kostte 30 euro en stond op de balans van het hotel als waakhond, werd in 5 jaar afgeschreven 😊. Een slechtere waakhond kun je echter niet verzinnen. Wellicht dat zijn grote voorkomen imponeerde, maar iedereen kon ’s nachts (overdag ook overigens) zo over hem heen stappen.

Max als uit de kluiten gewassen puppie, 4 maanden oud.

We deden een puppiecursus met hem, waar hem de Franse commando’s werden geleerd, maar het is nooit gelukt om hem goed te laten gehoorzamen, in welke taal dan ook. Hoe vaak Karel ook riep ‘Max au pied’, hij deed precies waar hij zin in had. Naar mij luisterde hij niet, naar Karel beter, maar alleen enigszins, als hij op korte afstand was. Als wij hem zeiden hier te gaan liggen, dan ging Max 2 meter verderop liggen. Als we hem riepen te komen, dan ging hij eerst nog even lekker door met snuffelen en kwam dan tergend langzaam naar ons toe. Alleen als er iets te eten was, dan was hij er als de kippen bij. Veel gasten in Frankrijk hebben hem meegenomen om te wandelen, of na het diner nog even uitgelaten. Hij vond het allemaal best. Met zijn tanden klapperen deed hij ook, iets wat we hem niet afgeleerd kregen. Als hij aandacht wilde of honger had en wilde eten, en wel nú meteen. Dat was ook een teken dat hij achteruit ging de laatste weken, hij klapperde niet meer met zijn tanden.

Hij blafte zelden tot nooit, alleen tegen Pascale, een van onze hulpen, die op de Mobylette kwam en een grote integraalhelm droeg. Daar hield hij niet van, het is nooit goed gekomen tussen Pascale en Max. En hij ging door het lint als er een oud, wit autootje langskwam met daarin een herdershond. Dat waren mensen die iets verderop in het dorp woonden en zij kwamen elke dag rond 17 uur voorbijrijden. Dan gingen die twee honden op afstand als waanzinnig tegen elkaar tekeer. Al snel hoorde hij het autootje van verre aankomen en begon dan al bij voorbaat te blaffen. Dit heeft jaren geduurd. Op een gegeven moment was de herdershond dood, maar het echtpaar kwam nog steeds elke dag langs. Max blafte gewoon door, had niet in de gaten dat de hond er niet meer in zat. Pas toen die mensen een andere auto kochten, was het voorbij.

Baas met hond in de groene Bourgogne.

In januari 2017 dachten we dat we hem kwijtraakten. Er werd een tumor in de milt gevonden, de milt moest eruit. Na de operatie zei de dierenarts dat de tumor kwaadaardig was en dat er al uitzaaiingen in de darmen zaten. Nog een maand of 3, schatte hij. Vele tranen heb ik toen geplengd. We bereidden ons voor op het einde. Maar het werd voorjaar, we startten ons laatste seizoen in de Bourgogne en er was niets aan Max te merken. Het werd zomer, september, oktober, Max was er nog steeds, en pleine forme. Dat vonden wij toch wel heel bizar. Bovendien waren onze plannen om naar La Palma te gaan inmiddels concreet geworden, daarom wilden we wel weten waar we aan toe waren met hem. Dus in november, na afloop van het seizoen, eindelijk tijd, naar een andere dierenarts voor een second opinion. Zijn eerste vraag was ‘Hebben jullie de tumor laten analyseren?’ Nee, want dat was volgens de andere dierenarts weggegooid geld, het was 100% zeker kwaadaardig met al uitzaaiingen. Afijn, een echo gemaakt van de darmen van Max. Niks op te zien. En als die uitzaaiingen er in januari al waren, dan zouden ze nu toch zeker heel duidelijk zichtbaar moeten zijn. Kortom, de tumor moet goedaardig geweest zijn, na het verwijderen van de milt was het probleem opgelost.

Dus ging Max op dik 14-jarige leeftijd in februari 2018 mee naar La Palma. We gingen met de auto en dan met de ferry van Cadiz in Zuid-Spanje naar La Palma. Velen dachten dat het teveel van hem zou vergen, op zijn leeftijd zo’n reis en overgeplant worden naar een geheel nieuwe omgeving. We hadden er zelf ook wel een beetje zorgen over. Voor de overtocht pilletjes meegenomen, want die zou stressvol voor hem zijn. We hadden de pech dat er precies tijdens onze overtocht een enorme storm woedde, zo eentje die maar eens in de vijf jaar voorkomt. Iedereen op de boot was zeeziek, wij ook, alle honden in de kennel waren aan het janken en blaffen. Alleen Max zat het doodkalm allemaal te bekijken in zijn box, niks blaffen, niks janken, niks pilletje nodig. We hadden beter pillen voor onszelf kunnen meenemen. Je was een bikkel Max.

finca paraiso la palma
Max in zijn box op de ferry in februari 2018.

Na een aarzelend begin, hij kon soms heel gedesoriënteerd om zich heen kijken, ‘waar ben ik in hemelsnaam’, had hij op La Palma weer zijn draai gevonden. Hij kuierde zijn rondjes door de tuin, trapje op, trapje af, genoot van de lekkere temperatuur en ging af en toe even kijken bij de gasten in de appartementen.

Op 15 februari, zijn uitkijkpost over het eiland, bovenaan het trapje.

Maar nu zat het erop voor hem. De laatste weken werd het moeilijker en moeilijker, het lopen ging steeds slechter. En deze week ging hij ook slechter eten. De nacht van donderdag op vrijdag was hij heel onrustig en vrijdagochtend ging het lopen helemaal niet. Toen hebben we Ruth, onze dierenarts gebeld. Zij vroeg of we het weekend nog wilden afwachten. Nee dat wilden we niet. Ze zou zaterdagochtend om 10 uur komen. Maar in de loop van de dag besloten we dat het beter was om hem zijn rust te geven en is Ruth vrijdagavond om 18h30 gekomen. Thuis, liggend in zijn mand, hebben we hem laten gaan. We hebben hem begraven in een rustig hoekje op ons eigen terrein, met uitzicht op de oceaan. Al zal hij daar weinig meer van zien. Op La Palma zijn er geen mogelijkheden om huisdieren te laten cremeren.

Sorry, het is een nogal lang verhaal geworden, ik zie het maar als een soort van therapie, van me af schrijven ☹. Vannacht hoefde Karel niet meer uit bed om hem goed in zijn mand te leggen, de laatste weken kwam hij nog weleens half naast zijn mand terecht ’s nachts als hij was gaan drinken. Dan blafte hij, help, leg me goed. Vanochtend hoefde ik niet meer te stofzuigen, wat ik elke dag deed, want heel veel hondenharen in huis steeds. Karel hoeft niet meer 4x per dag zijn rondje te lopen met Max. Ik kan hem ’s avonds als ik naar bed ga niet meer even knuffelen. Allemaal dingen die we 16 jaar lang gedaan hebben. Max, we missen je. Maar het is goed zo. Dag lieve Max.

Volgende keer weer nieuws over de situatie in Spanje en de lock-down. Deze week hebben we ons daar nauwelijks mee bezig gehouden.