Alweer 3 weken houdt de vulkaan zonder naam La Palma, of beter gezegd het Aridanedal, in zijn greep. Vorige week had ik het helemaal gehad met de constante herrie en de asregen en het zicht op de fonteinen van lava. Veel mensen zeggen dat we zo positief zijn, en dat is ook wel zo, maar soms is dat echt even niet het geval. De redding kwam van onze lieve vrienden Hans en Anky uit Puntagorda. In hun mooie Casa Demetria konden we een paar dagen bijkomen. Wat een verademing daar in het noordwesten. Niks te merken van de vulkaan, alleen op de laatste avond toen de wind draaide een beetje gebrom af en toe op de achtergrond. De natuur is er prachtig en groener dan in het Aridanedal. Tsja, er valt dan ook meer regen. En het leven ging er zijn gewone vredige gang.  Karel wilde er wel meteen blijven. We hebben er dan ook een paar percelen grond bekeken.

Toen we terugkwamen, was ik tot rust gekomen en ik pak nu zelfs niet meer elke avond mijn koffertje en tassen in 😉.

De solidariteit en saamhorigheid is echt ongekend op La Palma, mensen huilen en lachen samen en helpen elkaar waar maar mogelijk is. Ook bij de diverse instanties waar we ons intussen gemeld hebben als ‘afectados’ van de vulkaan niets dan medeleven, vriendelijkheid en behulpzaamheid. In de sporthal van Los Llanos is een enorm hulpcentrum ingericht, waar mensen kleding, gebruiksgoederen, eten en drinken kunnen krijgen (veelal geschonken door winkels en bedrijven). En zelfs een goed gesprek met een psycholoog als je er even doorheen zit. We spraken daar een dame uit Venezuela die sinds 6 jaar op La Palma woont. Ze vertelde ons dat haar ouders in Venezuela een welvarende finca hadden met landbouwgronden etc. En dat 10 jaar geleden, toen vriend Chavez, tevens president van deze socialistische heilstaat, op het hoogtepunt van zijn macht was, de hele boel onteigend werd en de familie per direct zonder iets kon vertrekken. ‘Dus ik weet wat verlies is’, zei ze me. Zij is op La Palma een nieuw leven begonnen, ons gaat dat ook lukken.

De sporthal in Los Llanos

Deze week kregen we goed nieuws van de verzekering, dwz van het ‘consorcio de compensación de seguros’. Dit is een soort calamiteitenfonds dat in geval van natuurrampen de verzekering overneemt. Het consortium gaat uitbetalen. En snel ook, een gedeelte hebben we al ontvangen. Ongekend, we hielden rekening met een maandenlange procedure, niet dus. Dit feit, samen met het gegeven dat we vanaf januari een huurhuis gevonden hebben waar we langere tijd kunnen blijven, heeft mij veel rust gegeven. Nu kunnen we echt vooruit gaan kijken en zijn we ons aan het beraden waar we zouden willen gaan wonen.

Karel wil eigenlijk overal wel wonen. Zodra hij iets leuks te koop ziet zegt hij ‘daar gaan we naar toe’, al is het in Garafía, het hoge, lege noorden van La Palma. Dat gaat mij te ver, letterlijk en figuurlijk. Voor mij geldt dat ik toch het liefste in het Aridanedal zou blijven, ben erg gehecht aan Los Llanos en omgeving, maar de mogelijkheden hier zijn door de vulkaanuitbarsting wel drastisch beperkt.

Los van het feit dat heel veel huizen onder de lavastroom verdwenen zijn, is het hele zuidwestelijke deel dat achter de ‘frontlinie’ ligt, zo goed als onbereikbaar geworden. Alle doorgaande wegen zijn door meters lava geblokkeerd. Om naar Puerto Naos, Las Manchas of Fuencaliente te kunnen, moet je nu via de tunnel naar de oostkant en dan om de hele zuidpunt heen terug omhoog rijden. Een ritje van ik schat zo’n 1½ uur. Wat voorheen 10-15 minuten was. De mensen die daar hun huis hebben zijn daardoor ook behoorlijk in de aap gelogeerd. Zeker zal er een oplossing komen voor de ontsluitingswegen, maar wanneer? Zo eenvoudig is dat ook weer niet.

Los daarvan hebben we niet zoveel trek meer om op de flanken van de Cumbre Vieja te blijven. Statistisch gezien zullen we nu weliswaar nooit meer een uitbarsting meemaken, maar we gokken het er toch maar niet op. Dus richten we onze blik op de streek direct rondom Los Llanos en El Paso (maar daar is het al behoorlijk vol), op Tijarafe, Puntagorda dus (ook al vind ik dat wel erg ver weg) en ook het gebied Santa Cruz-Puntallana wijzen we niet bij voorbaat af.

Volgende week hebben we al een paar afspraken staan met makelaars. We moeten het ijzer smeden als het heet is (heet is het in ieder geval hier 🥵😊) want we zullen zeker niet de enigen zijn die op zoek gaan. Maar ergens creëren we een Finca Paraíso 2.0 !

Karel rijdt de hele dag heen en weer met volle samuros (zo heten die rubberen manden hier) met lavazand/as. Hij heeft er zo’n 47 weggereden, à 40 kg per stuk. En er zullen er waarschijnlijk nog vele volgen, als de uitbarsting nog lang aanhoudt. Langs de weg staan containers waarin we het spul kunnen deponeren.
Vannacht is de noordelijke kraterwand ingestort, waardoor een nieuwe lavastroom ontstaan is. Deze lavarivier heeft het bedrijventerrein niet ver van ons oude huis vandaan bereikt. Slecht nieuws voor een aantal vrienden die daar vlak onder wonen.
En de lavastroom die in zee valt, heeft zich gesplitst. Dat is slecht nieuws voor een van onze favoriete kiosko’s aan de kust, Los Guirres. Die ligt precies tussen de 2 tongen in en is dus helaas niet meer bereikbaar. Wederom triest voor alles en iedereen.

Op het moment dat ik dit schrijf, zaterdagavond om 20h30, gaat het monster alweer een tijdje verschrikkelijk tekeer en ik lees net dat de noordkant van de krater verder is ingestort. 😰 Misschien de spullen toch maar weer een beetje bij elkaar leggen …..