In Fase 2 – Toch weer naar de Tajinastes– Vivero Insular

In Fase 2 – Toch weer naar de Tajinastes– Vivero Insular

We zitten nu een week in Fase 2 van de desescalada. Dat betekent dat we weer met groepen van maximaal 15 personen mogen samenkomen, de stranden zijn weer geopend, restaurants mogen ook binnen weer gasten ontvangen met 40% capaciteit en ook de grotere winkels (boven 400 m²) en winkelcentra zijn weer open. Wel moeten er mascarillas gedragen worden in openbare binnenruimtes en als het niet mogelijk is om een afstand van 2 mtr aan te houden dan ook buiten.

Helaas zijn er de laatste dagen weer een paar covid-19 besmettingen bijgekomen na geruime tijd zonder nieuwe ‘casos positivos’. We zijn er nog niet vanaf, ook al doen we het goed met z’n allen op La Palma.

Vorig weekend en het begin van de week was het erg warm op La Palma, calima-temperaturen van boven de 30°C. Daarom besloten we onze ochtendwandeling (nou ja, niet elke ochtend, zo’n 4x per week) wat vroeger te doen dan gebruikelijk. Wekker op 7 uur gezet (slik) en om 7h30 op pad. In plaats van uitzicht over de oceaan hadden we uitzicht op een dik wolkendek onder ons, een ‘mar de nubes’. Bijzonder verschijnsel, we hadden het een paar ochtenden lang. Tijdens onze wandeling, waarbij we constant uitzicht op zee hadden, zagen we het wolkendek omhoogschuiven tot aan het kerkje van Todoque, waarna de wolken oplosten. Bij thuiskomst om 8h45 was alles weg.

Nog een beetje schemerig – de mar de nubes
Het wolkendek is verder omhoog gekomen, we konden er enigszins onder kijken.

Vanaf maandag was recreatief strandbezoek weer toegestaan. Dus wij meteen maandag einde van de middag op pad. Maar wat een deceptie. Op het strand van Tazacorte werd nog gewerkt met bulldozers om het zand weer netjes te maken. Het strand van Puerto Naos was afgesloten, er was een woud van paaltjes in het zand gezet, om aanloop- en vertrekroutes te maken en het strand werd in vakken verdeeld, benieuwd hoe dat er uiteindelijk uitziet. Op Charco Verde werd niet gewerkt maar het was wel afgesloten. Bij La Bombilla werd gezwommen, alleen is daar geen strand, moet je via een soort van roestig ijzeren hek dat in het water ligt het water in en uit. Niks voor mij. Karel heeft wel gezwommen en genoten. Ik hield het bij een drankje bij Cocomar, dat weer geopend was. Het water is altijd super helder in La Bombilla. Intussen hebben we begrepen dat alle stranden weer open zijn. Het stadsstrand van Santa Cruz en ook Bajamar zag eruit zoals altijd, geen paaltjes of vakken. Toch een stuk gezelliger om te zien.

Zwemmen bij La Bombilla

Het is weer agapanthus tijd, ze bloeien welig in onze tuin, echt mooi.

Prachtig blauw.
Avondlicht, met de bergen op de achtergrond.

Nog mooier zijn de bloeiende Tajinastes op de Roque de los Muchachos in mei/juni, nu dus. We zijn er al twee jaar achter elkaar naar toe gereden en waren het dit jaar daarom niet van plan. Uiteindelijk konden we de verleiding toch niet weerstaan en zijn we zaterdag naar boven gereden. Het was tenslotte een feestdag, Día de Canarias. Ze zijn zo bijzonder, magisch mooi. De Tajinaste groeit alleen op La Palma en Tenerife, boven de 2.000 mtr hoogte. Je moet er dus wel wat voor doen om ze te zien. Allereerst goed in de gaten houden wanneer ze bloeien, want voor je het weet is het alweer voorbij, en dan de lange rit naar de Roque maken. Dat maakt het voor mij eigenlijk extra bijzonder. Ik word er echt helemaal stil van, als ik daar tussen de manshoge stengels sta, vol met kleine paarse bloemetjes, met het groen van de pijnbomen eromheen, de strakblauwe lucht erboven en de oceaan overal rondom zichtbaar. Nu overigens niet, want er hing bewolking onder ons.

Kleurenpracht in de natuur.

Jammer genoeg was het laatste stukje weg naar de top van de Roque tussen de sterrenwachten nog afgesloten vanwege corona, dus moesten we ons ‘behelpen’ met het uitzicht vanaf de mirador Los Andenes. Wat ook geweldig mooi is overigens, zelfs met een dik pak wolken onder ons.

De toppen van de Cumbre komen boven de wolken uit.
Aan de andere kant van de weg bij Los Andenes.
De diepte van de Caldera verdwijnt in de wolken.

Langs de oostkant zijn we weer afgezakt richting Santa Cruz, daarbij 5 klimaatzones doorkruisend met geweldig mooie vegetatie onderweg. Afgesloten bij de Thai op het strandje van Bajamar. Simpel maar lekker.

En afgelopen week zijn we naar de Vivero Insular in Puntallana geweest. Karel moest en zou zijn drago’s kopen. Dat is gelukt. En wat leuk was het daar! Geen toeters en bellen, gewoon een aantal bedden met autochtone planten. Een super-enthousiaste jongen, die ons alles liet zien en veel vertelde over de planten. En er waren drago’s. Vrij grote, van 25 euro per stuk. Toen hij onze bedenkelijke blik zag, zei hij dat hij even met de ‘jefe’ ging overleggen. Toen hij terugkwam wees hij ons op een rijtje met kleinere, die waren 3 euro per stuk. ‘Kijk, nou gaan we praten’, het betere werk. Toen kwam de vraag hoeveel stuks. Karel wilde er 10. Volgens mij veel te veel voor het stukje grond dat wij ervoor bestemd hebben en volgens de chico, die we een foto van het grondstuk lieten zien, ook. Ik wilde er maar 6. De chico volgde de discussie met veel belangstelling. ‘Normalmente, las mujeres mandan’ zei hij. Normaliter hebben de vrouwen de leiding. Maar Karel geeft zich niet zo snel gewonnen in een discussie. Dus na een minuut of 5 van gesteggel, kwamen we op het compromis van 8 uit. Dus, aldus Karel tegen de chico, zullen wij binnenkort het eerste dragobos van Los Llanos hebben. Hij beloofde te komen kijken. Heb hem geadviseerd dat over een jaartje of 20 misschien eens te doen, haha.

De vivero.
Ondanks dat we buiten waren en er verder niemand was, werd ons toch gevraagd of we een mondkapje op wilden doen. Dat hebben we dus maar braaf gedaan.
Ook Canarische palmen in overvloed.
Een deel van onze buit.

Maar natuurlijk kochten we ook nog wat andere planten: een paar Tajinastes. Nee niet die van de Roque, maar Tajinastes de la zona costera, voor de kuststreek. Niet zulke grote als die op de Roque, maar ook heel mooi, blauw en wit. Dan Guaidil met witte bloemen. Tabaiba Dulce – wolfsmelk. En Canarische lavendel. In totaal 16 planten en we betaalden 40 euro. Karel wil volgende week terug 😊.

Lavandula Canariensis
Tajinaste zona costera blauw
Tajinaste zona costera wit
Tabaiba Dulche – wolfsmelk
Guaidil

Allemaal planten die, eenmaal geworteld, echt nauwelijks water nodig hebben en dat moeten we hebben. In de tuin rondom ons huis en de appartementen hebben we geweldig mooie planten staan, maar het grootste deel daarvan moet regelmatig bewaterd worden. Voor de overige delen van het terrein willen we alleen autochtone planten die geen bewatering nodig hebben. Zeker ook gezien de watersituatie op het eiland, die echt nijpend begint te worden. We hoorden deze week van een bekende dat er in El Paso in de afgelopen week gedurende 2 nachten geen water was tussen 12 en 6 uur. En dan moet de zomer nog beginnen.

Voor de komende week is, door sommige voorspellers met grote stelligheid, behoorlijk wat regen aangekondigd. Regen in juni, dat is echt heel ongewoon, maar wat zou het mooi zijn als het klopt. Laten we het hopen !

De weg terug naar ‘het nieuwe normaal’ is begonnen – verjaardag in confinamiento

De weg terug naar ‘het nieuwe normaal’ is begonnen – verjaardag in confinamiento

Na 7 weken confinamiento zijn vanaf vandaag de eerste kleine stapjes terug naar het ‘normale’ leven ingezet. Dat betekent dat het nu 1x per dag toegestaan is om te gaan wandelen buiten je eigen terrein en binnen een straal van 1 km vanaf je huis. Dat houdt nog niet over, maar het is een begin en daar zijn we al blij mee. Als je individueel sport (en daartoe wordt wandelen dus niet gerekend), bv hardlopen of fietsen, dan ben je niet gehouden aan die ene kilometer, maar je moet wel binnen de gemeentegrenzen blijven.

Binnen de grotere gemeentes (dat is hier op La Palma vanaf 5.000 inwoners) is de dag verdeeld in tijdzones, om te voorkomen dat er te veel mensen tegelijk de straat op gaan. Er zijn 3 groepen: kinderen onder de 14 jaar, ouderen boven de 70 jaar en alles wat daartussen zit. Daar horen wij bij. En ook al wonen wij in absoluut buitengebied, 7 km van ‘de stad’, het is wel gemeente Los Llanos, dus mogen we alleen de deur uit tussen 6 en 10 uur en tussen 20 en 23 uur.

Vanochtend zijn we een uur naar buiten geweest. En het was druk op de Camino Campitos, de weg beneden langs ons huis. Héél veel fietsers en ook kwamen we zo’n beetje alle buren tegen. Met wie we eigenlijk niet mochten praten, want stilstaan is verboden. Maar dat hebben we toch wel heel eventjes gedaan, op afstand natuurlijk. Het was lekker om even van huis weg te zijn, maar spectaculair was het ook niet echt, zo’n rondje van maximaal een kilometer ver. En ik ben intussen zo gewend aan mijn dagelijkse rondjes op en af door de tuin, dat ik overweeg om ze vanmiddag toch nog maar even te doen. Het is veel inspannender dan het rondje wandelen rond het huis, het voelt goed als ik nadien bezweet en met een rode kop aan de koffie zit. Is het toch nog ergens goed voor geweest, deze gedwongen insluiting, haha.

We kijken vooral uit naar 11 mei, en dat is al best snel, dan mogen we (als alles goed gaat) weer met de auto op pad, het hele eiland over, en écht gaan wandelen. Dan mogen de kleinere winkels weer open en de restaurants/cafés. Wel hoorden we dat sommigen overwegen om nog niet open te gaan, de eerste twee weken mag alleen het terras open en dan maar met 30% capaciteit. Voor velen is het zinloos om zo open te gaan, je kunt nauwelijks klanten ontvangen maar hebt wel veel kosten en men is bang het recht op ondersteuning te verliezen omdat je weer open bent. Eind mei is gepland dat de horeca zowel binnen als buiten open mag voor 30% en dan 8 juni wordt dat 50%. Vakantiewoningen mogen weer open vanaf 11 mei, maar dat is een wassen neus, we hebben er niks aan, want er is geen enkele toerist op het eiland en dat zal nog een behoorlijke tijd zo blijven. Ook al zal in de zomermaanden binnenlands toerisme toegestaan zijn, dan verwachten we daar bijzonder weinig van.

In de verkeerde volgorde neergezet, maar het was al lastig genoeg om ze zover te krijgen.

Vorig weekend was mijn verjaardag. Een rustige dag, maar toch bijzonder door dit alles. Deze verjaardag zullen we niet snel vergeten. Een feestje geven zat er natuurlijk niet in, maar om een uur of negen hoorden we wat geroezemoes op de trap omhoog vanaf de benedenpoort. Kwamen twee vriendinnen die de honden aan het uitlaten waren snel even omhoog gelopen. De honden hadden een bordje om hun nek hangen, één met ‘Happy’ en de ander met ‘Birthday’ erop. Alleen vonden ze het zelf minder leuk. Anton, de ‘birthday’ hond, liep enorm met z’n kop te schudden om dat rotding van zijn nek te krijgen. En Kyra, de ‘happy’ hond, schoot meteen onder tafel. Met pijn en moeite hebben we ze naast elkaar gekregen voor een foto.

Kyra was duidelijk bijzonder unhappy met de omstandigheden 🙂

Een uurtje later kreeg ik een appje van de bovenburen dat ze iets aan de poort hadden gehangen voor mijn verjaardag. Echt hartstikke leuk en lief allemaal.

’s Middags hebben we heerlijk samen in de zon geluncht. Natuurlijk mocht ik kiezen wat we aten, zoals dat nu eenmaal hoort als je jarig bent. En hoewel wij inmiddels behoorlijke flexitariërs zijn geworden, we eten minder en minder vlees, had ik enorme zin in een mooie biefstuk van de haas. Aldus geschiedde. Prachtige solomillo gehaald, groene pepersaus gemaakt en een aardappel-knoflook gratin. Rucola/veldsla salade erbij met gecarameliseerde rode ui, pijnboompitjes en geschaafde parmezaan en als toet limoen-chocolademousse met een grote dot slagroom. Gesmuld! Door de dag heen heel veel getelefoneerd, geskyped en geappt. Karel had nog een appel-roomtaart gebakken voor bij de koffie, waarvan ook weer stukken naar de buren zijn gegaan. Prima verjaardag zo.

Verjaardagslunch!
De appel-roomtaart.

En het ontginnen van ons terrein is doorgegaan. Er lag inmiddels een enorme berg met tuinafval bij de benedenpoort. Een Palmero uit de buurt, die een bedrijfje heeft ‘servicios agrícolas y jardinería’, was al een paar keer langsgekomen om zijn diensten aan te bieden. Donderdagmiddag is hij gekomen met een kleine vrachtauto. Na twee ritten was nog lang niet alles weg, het was meer dan wijzelf en ook hij gedacht had en het zou dus ook meer in de papieren gaan lopen om alles weg te krijgen.

Berg tuinafval.

Toen stelde hij voor om een container neer te zetten die wij dan zelf konden vullen. Hij heeft hem donderdagavond nog neergezet. Dan kunnen jullie elke dag wat doen en dan bel volgende week maar wanneer hij vol is, zei hij. Maar dan kent hij Karel nog niet. Die is vrijdag begin van de middag aan de slag gegaan. Ik zou eerst het huis schoonmaken (beuh, maar moet nu eenmaal ook gebeuren) en hem daarna helpen. Maar een paar uurtjes later was de container vol, ik heb nog net een half uurtje mee kunnen werken. Overigens is nog steeds niet alles weg. Maar datgene wat rest is te weinig voor nog een container. Geeft niet, er zijn nog veel meer stukken terrein te ontginnen …..

De gevulde container wacht op afhalen.

En nog wat baksels van de afgelopen dagen.

Appel-jachtschotel, lekker !
Zelf eierkoeken gebakken. Heerlijk, maar volgende keer laat ik ze ietsje bruiner worden.

En we hebben een afspraak bij de kapper! Het is nodig, maandag ga ik en dinsdag Karel.

Pasen voorbij, maar de confinamiento gaat gewoon door voorlopig

Pasen voorbij, maar de confinamiento gaat gewoon door voorlopig

Vijf weken duurt de lock-down intussen. En inmiddels is bekend geworden dat deze weer verlengd is, nu tot 9 mei. Hoewel dit opnieuw geen verrassing is, deed het voldongen feit me wel even in een dip geraken. We hadden heel erg gehoopt dat er enige versoepeling zou komen hier op de eilanden, dat we van het terrein af zouden mogen om te sporten of om eens in de bossen te gaan wandelen of zo. Maar niets daarvan. De dingen die je om je heen ziet en hoort, daarvan word je ook niet altijd vrolijker. Foto’s op internet van bewapende militairen in Tazacorte, een oude buurman die zijn hondje uitliet en door de Guardia Civil op bijzonder onvriendelijke, bijna intimiderende wijze te verstaan werd gegeven dat hij 200 mtr te ver van zijn huis was en onmiddellijk moest omkeren, de man helemaal ontdaan. Moet dat nou allemaal zo? Op een doodstille, onverharde weg waar geen mens liep en geen auto reed. Vorige week zaterdag ben ik heel even stout geweest. Een vriendin die een stukje verderop woont, alleen is en een winkel in Los Llanos heeft die al sinds half maart dicht is, zat er helemaal doorheen. Ik besloot er toch even naar toe te wandelen met een paar stukjes notentaart die Karel had gebakken (ja hij doet het nog steeds). Die 750 meter hoorde of zag ik helemaal niks of niemand, geen auto’s, geen mensen te zien, bizar stil, en nam ik me voor om, mocht er een auto aankomen, achter een muurtje te duiken. Dat is toch absurd, dat je je zo voelt, bijna als een misdadiger. Een dip dus vandaag. Karel had dat aan het begin van de week. De een pept de ander dan weer op en dan gaan we vol goede moed door. Zo zal het ongetwijfeld met velen gaan, denk ik toch ??? Volhouden allemaal, het gaat voorbij, ooit ……

Vanaf het begin van de lock-down hebben we een parcours in onze tuin uitgezet van zo’n 400 – 450mtr met behoorlijk wat stijgen en dalen erin. Om toch nog wat te blijven bewegen. Tussen onze boven- en benedenpoort zit 40mtr hoogteverschil en binnen 1 ronde overbruggen we dat 2 keer ongeveer. Dagelijks (we hebben de tijd immers) lopen we 8 à 10 rondjes. Dat is een behoorlijke inspanning, afstand valt wel mee, maar we overbruggen dan ook zo’n 640 tot 800 hoogtemeters. Dus zijn we goed moe naderhand en dat geeft toch een voldaan gevoel. In het begin liep ik gewoon zo, in stilte, mijn rondjes. Dat werd al snel wel heel saai, ik liep aan het eind bijna te slaapwandelen. Maar nu neem ik mijn telefoon voortaan mee met Radio 2 gezellig aan, en dat geeft afleiding. Dan vliegen de rondjes er doorheen. Wel bijzonder irritant is dat alle navigatie-apps die we gebruiken met een andere afstand komen. Strava, Bergfex, een stappenteller, onze Garmin Etrex, ze zijn het niet eens. Dus we weten niet zeker hoeveel we nu eigenlijk lopen. Wie heeft een tip voor de ideale wandelnavigatie??

Aan de wandel in de tuin, terug naar boven komend van ‘de muur van Max’.
Op weg naar de beneden-poort.
Terugkomend van de gasten-ingang boven.
De kuitenkiller, het trapje naar het boven-zitplekje van Arriba.
En hier het gelopen parcours.

Tijdens het paasweekend hebben we onszelf verwend en een diner besteld bij restaurant Franchipani. Dat wordt keurig aan huis bezorgd, alles in vacuüm zakjes, heel gemakkelijk om zelf au bain-marie op te warmen en is heerlijk, aanrader. We begonnen met een salade met pulpo. Toen had Karel enchillada’s met spinazievulling en ik solomillo ibérico de bellota met honing-tijmsaus, haricot verts met uitgebakken spek en krieltjes in boter. Smullen. ’s Ochtends had Karel 12 eieren gekookt (want Pasen), waarvan ik er 2 gegeten heb en hij de rest, binnen een kwartier. Doet ie elk jaar. Daarnaast had Karel dus een Engadiner notentaart gebakken. Dat recept waren we al zo vaak tegengekomen en de naam fascineerde ons bijzonder. Nu is het ervan gekomen, erg lekker en uiteraard hebben we minimaal de helft uitgedeeld. Bijna per kerende post kregen we een paar grote chocolade Paashazen, twee stukken chocoladetaart, twee stukken citroencake, een pot frambozenjam, een pot aardbeienjam en een bakje stoofpeertjes terug. Iedereen hier in de buurt kookt en bakt zich suf intussen.

De Engadiner notentaart klaar voor delivery bij de diverse buren. Deze voor Duitse buren, dat is wel duidelijk 😉
Dom dom dom, vergeten het heerlijke Paasmaal van Franchipani te fotograferen, maar dit dronken we erbij. El Nispero, voor ons samen met Tagalguen de beste witte wijn van La Palma.

Verder hebben we oude platen gedraaid, een potje gedart (dat ik verloren heb maar dat is meestal zo) en hadden we ons voor tweede Paasdag ’s avonds opgegeven voor de online pub quiz van De Slimste Mens. We zouden aan het einde van de middag een mail met instructies krijgen, maar die is nooit gekomen. Gelukkig vond ik op de facebook pagina van De Slimste Mens wat we moesten doen. Om 19 uur startklaar voor de laptop. Er was al gewaarschuwd dat afhankelijk van waar je je bevond, er vertraging zou kunnen optreden. Kort na 19 uur verschenen al diverse berichten op Facebook in de strekking ‘Jippie, de eerste vragen hebben we goed’ terwijl team KarelMarja de hele live stream niet kon vinden. Daar hadden meer mensen moeite mee, bleek al snel. Maar een minuut of 5 later konden wij dan toch ook beginnen. Je moest een online antwoordformulier downloaden en daarop je antwoorden invullen per ronde. De eerste ronde bestond uit 9 vragen, die helemaal niet meevielen. Maar toch alles ingevuld. Toen klikten we op ‘ga verder naar de 2e ronde’ en vervolgens crashte ons formulier. Alles kwijt. Maar ook daarmee waren we niet de enigen. Bleek er zo’n overweldigende belangstelling te zijn (80.000 deelnemers), dat de website het niet aankon en de hele boel vastliep. Dus einde pub quiz. Was niet zo erg, want we hadden er sowieso niet veel van gebakken. We hebben ooit twee of drie keer naar De Slimste Mens gekeken, dus voordat wij het systeem van de vragen door hadden, was de tijd om te antwoorden vaak al voorbij. Een einde in de onderste regionen van de scorelijst is ons bespaard gebleven 😊.

Nostalgie, plaatjes draaien. Wie herkent de hoezen?!
De pubquiz, die dus niet helemaal vlekkeloos verliep.

Afsluiten met een stukje tuin, waarin we nog altijd veel tijd doorbrengen.

Zondagmiddag, maar Karel kan het niet laten. Een dag niks doen is er gewoon niet bij.
De ‘pomarosa’ – rozenappel bloeit. Vorig jaar viel de boom ons pas op in september toen er vruchten in zaten, maar de bloesem is dus ook heel mooi.
De vrucht, rozenappel, foto in september gemaakt. We hadden er nog nooit van gehoord en we vinden het ook maar een laf smakende vrucht, niet veel aan.
De feestdagen weer voorbij en een ijzige Winter Efteling overleefd

De feestdagen weer voorbij en een ijzige Winter Efteling overleefd

Intussen zijn alle feesten achter de rug, zijn we alweer ruimschoots terug uit Nederland, heb ik een enorme verkoudheid die ik uit Nederland had meegenomen bijna weggewerkt en bedacht ik me dat het tijd is voor een samenvatting van de afgelopen weken.

Half december maakten we op een zondagmiddag een wandeling in Fuencaliente. Schuin tegenover de mirador El Charco de auto geparkeerd en over de GR130 een stuk richting Los Canarios gelopen en toen we het genoeg vonden weer terug. We starten met zon, maar al snel kwam er nevel opzetten, wat de omgeving een mystieke sfeer gaf. Fleecevest dichtgeritst en genoten van de herfstachtige wandeling.

De nevel was er in een oogwenk.
Ook waren er nog mooi gekleurde wijngaarden
Bijzondere sfeer.

Op 16 december waren er waarschuwingen afgegeven voor hoge golven. Dat vinden wij altijd een spectaculair gezicht dus tegen het vallen van de avond op naar Tazacorte. Nou, we hadden ze weleens hoger gezien, maar het was desalniettemin een mooi schouwspel. Zeker met de ondergaande zon erbij.

prachtig met de kleuren van de ondergaande zon

Dan waren we van 20 tot 31 december in Nederland om daar de kerstdagen met familie en vrienden door te brengen. Dat waren heerlijke, warme, liefdevolle en gezellige dagen. Behalve één ……. dwz die was wel heel gezellig en liefdevol maar warm??? We gingen op zaterdag 28 december met mijn familie naar de Winter Efteling. Een lang gekoesterde wens van mijn moeder, die heel graag de Efteling eens wilde zien met alle feestverlichting en versiering, dus dat was haar verjaardagscadeau. Om kwart voor tien verzamelen voor de ingang. Het had gevroren die nacht, en het was toen nog steeds -2°C. Toen om 10 uur de poorten opengingen, waren de voeten al bijzonder afgekoeld. Meteen maar het ‘La Place’ restaurant ingedoken dat achter de ingang zit om bij te komen en koffie te drinken. Dat dachten meer mensen, maar gelukkig vonden we plaats voor 9 personen. Verder kwam het kwik die dag niet boven de 3 graden, was het kerstvakantie waardoor er overal lange wachtrijen stonden, dus moesten we gemiddeld zo’n half uur tot drie kwartier wachten per attractie en had ik er niet bij nagedacht om mijn warme winterlaarzen aan te trekken maar gewoon laarzen met leren zolen aangedaan. Voor mijn moeder hadden we een rolstoel gereserveerd omdat een hele dag door de Efteling sjouwen een beetje veel van het goede voor haar zou zijn. Gelukkig was Linda, vriendin van neef Maarten, zo bijdehand geweest om een fleecedeken voor haar mee te nemen, waardoor ze in ieder geval enigszins warm bleef. Maar we zijn (oma niet) in de spectaculaire rollercoaster ‘Baron’ geweest, waar je met 90 km per uur vanaf zo’n 40 mtr hoogte kaarsrecht de diepte in stort. GEWELDIG ! Was het wachten waard (40 minuten voor ritje van minder dan 2 minuten). Daarnaast nog Villa Volta gedaan, de Vogel Rock, 3D-film Fabula, de nieuwste attractie Symbolica (viel tegen en 45 min. moeten wachten in de kou ☹), Fata Morgana en natuurlijk door het sprookjesbos gelopen. Ik heb toen ik een jaar of 16 was 2 zomers vakantiewerk gedaan in de Efteling, en ondanks veel nieuwe attracties, is de basis onveranderd gebleven. Het blijft het mooiste attractiepark dat ik ken.

Sprookjesachtig met alle lichtjes
De hoofdingang, bij daglicht al mooi, nu helemaal spectaculair

Maar om een uur of zes waren met met z’n allen bijna volledig onderkoeld en hielden we het voor gezien. Bij het Griekse restaurant waar we daarna gingen eten, kwamen we langzaam weer bij. Het was al met al een leuke dag, maar ik ga NOOIT maar dan ook NOOIT meer naar de Winter Efteling.

De hele verkleumde ploeg.

Op 31 december ’s ochtends om 10 uur weer thuis na een bijzonder korte nacht en met de koffers gevuld met speculaas, stroopwafels, sambal, ketjap, hagelslag, currypasta, drop, rookworsten, gembersiroop en -bolletjes en nog veel meer. Speciaal extra kilo’s bagage bijgeboekt voor de terugreis. En DE ZON SCHEEN.

Koffie met speculaas in de zon op het terras, wat een genot !!!
Een deel van ons ‘kerstpakket’.

’s Avonds het oude jaar uitgeluid met vrienden in Los Llanos. Was een hele gezellige avond (met nog een wereldberoemde Nederlandse ‘mystery guest’, die een muzikaal intermezzo verzorgde) , maar toen was ik inmiddels zo verkouden, dat ik 00.00 uur nog wel gehaald heb, de 12 druiven naar binnen gekregen heb (gewoonte in Spanje, eet een druif op elke slag als de klok 12 slaat) en ook nog een glas cava genuttigd heb, maar het om half één voor gezien hield. Lang geleden dat we zo vroeg op bed lagen op 31 december. Het feit dat we de voorafgaande nacht maar 2 uurtjes geslapen hadden ivm onze terugvlucht, deed er overigens ook geen goed aan.

Oliebollen, gebakken door Marian
De ‘mystery guest’. Foto beetje wazig, zodat het ook een mysterie blijft 🙂
Schattige doosjes met 12 druiven. Te koop in de supermarkten hier op 31 december en gekregen van Ammy en Ton, onze ‘langzeit’ gasten.

Vorig week maandag was het ‘dia de los reyes magos’, driekoningen, zo’n beetje de belangrijkste dag hier van alle feestdagen, want dan krijgen de kinderen hun cadeaus. Op zondagavond gingen we met vrienden eten bij de Mexicaan in Los Llanos en liepen we een enorme drukte in op de Plaza de España. Toen kwamen de Reyes Magos namelijk al aan op hun kamelen en was de hele stad uitgelopen. Alle winkels waren open (laatste kans om cadeaus te kopen voor de kinderen) en de sfeer was uitgelaten. Snel nog even de kerststal (de ‘belen’) onder het gemeentehuis bekeken, want die hadden we nog niet bewonderd. Nou, het was niet wat wij ons bij een kerststal voorstellen. Het was een compleet nagebouwd Los Llanos van vroeger met daarin de kerststal verwerkt. Er schijnt elk jaar een beeldje van een poepend mannetje verstopt te zitten in het tafereel, maar dat hebben we niet gevonden. Ook niet zo heel erg lang gezocht, moet ik toegeven.

De kribbe gevonden.
De Reyes Magos op het balkon van het gemeentehuis
Vervolgens konden alle kinderen op ‘audiëntie’ komen bij de koningen

En tenslotte zondagmiddag met vrienden gegeten in onze ‘eetkamer with a view’, bovenop ons huis. Ze brachten een heleboel stekjes mee van planten die we nog niet hadden. Dus Karel is alweer druk aan het planten geslagen.

deze konden zo de grond in
deze moeten eerst wortels krijgen, eens kijken of dat gaat lukken
en deze bloeit zo mooi, kon het niet laten om hem te fotograferen
Caballos Fufos, observatorium op de Roque en een bijzondere rups

Caballos Fufos, observatorium op de Roque en een bijzondere rups

Eind september werd in Tazacorte weer het jaarlijkse feest van de Caballos Fufos gehouden. Vorig jaar zijn we er ook naar toe geweest en heb ik er al iets over geschreven. Het is een heel maf feest, waarbij een tiental mannen met een soort kleurige stokpaarden van crepe papier dansend en springend door de straten gaan. De sfeer is ontzettend leuk, iedereen is vrolijk en danst/loopt achter de stoet aan. De bedoeling van dit feest, waar het gebruik vandaan komt, dat was ons echter niet duidelijk.

Ik vroeg het aan daarom aan Maite, onze Spaanse lerares Spaans. Zij vertelde het volgende: Tijdens het festival van San Miguel Arcángel, de beschermheilige van Tazacorte, dat op 29 september wordt gevierd, is Tazacorte vol kleur van de fufos-paarden. Dit zijn “paarden” gemaakt van riet en crepepapier in verschillende kleuren. Hoewel de oorsprong van de dans uit de middeleeuwen stamt, zijn de Caballos Fufos naar Tazacorte meegekomen met terugkerende Palmeros die naar Cuba waren geëmigreerd.

De kleurige ‘gekke paarden’.

De “paardendans” komt ook voor op Tenerife (daar bekend als “caballitos de fuego” – vuurpaarden) en ook zijn er kronieken te vinden die verhalen over vergelijkbare parades op Fuerteventura. In Latijns-Amerika wordt het feest in diverse landen gevierd. In Spanje zijn de oudste versies te vinden in Catalonië (“cavallets”) en op Mallorca (“los caballitos de Felanitx”).

De giraffe, die na een waarschuwende fluittoon dwars door de ‘paarden’ naar voren stormt. Hij zorgt voor een nóg vrolijkere noot.

Bijna overal worden de paarden vergezeld door andere dierenfiguren, zoals een ezel, koe of giraffe. De muziek waarop gedanst wordt is die van ‘Vuela vuela palomita’, uit een Mexicaanse film uit 1937 (Ora Ponciano!) en het lied dat wij kennen als ‘Rosamunde’, de Duitse Schlager van Dennie Christian. Deze beide worden de hele tocht tot in den treure herhaald, maar dat mag de pret niet drukken, de paarden én de feestbezoekers dansen met onverminderd enthousiasme door. Ben je eens eind september op La Palma, ga er dan zeker naar kijken.

Een video van TV La Palma om een indruk te geven.

Begin september hadden we ons ingeschreven voor een rondleiding door de telescoop Grantecan op het observatorium op de Roque de los Muchachos. Om eens te kijken of het iets is om gasten aan te bevelen. La Palma is samen met Hawaii de beste plaats ter wereld voor astronomisch onderzoek door de zuivere lucht en de heldere hemel. Veel Europese landen hebben hier een telescoop staan, waaronder Nederland. Grantecan is de Gran Telescopio de Canarias, van de Canarische Eilanden dus.

Het observatorium op de Roque de los Muchachos
Grantecan in close-up

Onze conclusie na de rondleiding: je ziet eigenlijk vrij weinig. Behalve een enorme ruimte met veel metaal. De rondleidingen zijn overdag, dus dan gebeurt er niet veel, zeg maar niets. Sowieso wordt veel van het ‘werk’ door computers gedaan. De Engelse gids heeft heel veel uitleg gegeven, ze deed dit ook met veel humor, maar al met al was het een behoorlijk technisch verhaal. Voor de leek een beetje te technisch, als je een liefhebber van astronomie bent, zal het vermoedelijk wel interessant zijn. Hoe dan ook is de rit naar de Roque fantastisch mooi en als je eenmaal boven bent is het uitzicht vanaf de miradors fabuleus en kun je er schitterend wandelen. Maar speciaal voor een bezoek aan de telescoop zouden wij er niet naar toe gaan, eerlijk gezegd.

De struise Engelse gids legt uit van welke landen alle telescopen zijn.
Allemaal een leuke blauwe helm op.
En dat is het dan, een enorme ruimte met veel metaal.
Hier gaat het allemaal om, de telescoop.

Enkele foto’s van een wandeling boven Jedey, die we een tijdje geleden op een zondagochtend deden. Gewoon een stuk omhoog gelopen over de PR LP15, die achter Pizzeria Evangelina omhoog gaat en via de Deseada vulkaan uiteindelijk in Tigalate aan de oostkant van het eiland uitkomt. Maar zover zijn wij niet gegaan.

Klimmen over een bospad.
Uit het bos gekomen een prachtig uitzicht.
Het wandelen op La Palma verveelt nooit.
Prachtige natuur, onderweg ook veel wijngaarden tegengekomen.
De smalle geasfalteerde weg die we op zo’n 1.100 mtr hoogte kruisten, namen we terug naar beneden.

En deze week zagen we een enorme, prachtig gekleurde rups uit de pot van onze Brugmansia omhoog komen. Wat voor mooie vlinder zou daar uit gaan komen? Even zoeken op internet leverde op dat het waarschijnlijk de rups van de doodshoofdvlinder is, daar lijkt hij in ieder geval heel erg op.

Als ik foto’s van de doodshoofdvlinder bekijk op internet, dan vind ik de rups een stuk mooier dan de vlinder zelf.
Even voorzichtig op een stoel gelegd om beter te kunnen fotograferen.

Dan nog een paar mooie bloemen/planten ter afsluiting.

mooi bloeiende cactus
Deze plantjes heeft Ito in het voorjaar geplant. We vonden het niet veel soeps, het blad werd geel en er gebeurde verder helemaal niets.
En opeens stonden ze in bloei, kleine daglelies of zoiets lijken het te zijn, met een soort van sliertjes eraan, hele bijzondere bloemen. Toch een goed idee van Ito 🙂
Cubo de la Galga – nog eens duiken – Adieu Frans rijbewijs – vendimia

Cubo de la Galga – nog eens duiken – Adieu Frans rijbewijs – vendimia

We hebben deze week weer familiebezoek gehad, van onze nicht Anneloes en haar vriend Berrie. Heel gezellig, we zijn regelmatig samen op pad geweest. Berrie en Anneloes wilden graag naar de laurierbossen aan de oostkant van het eiland, een van de laatste stukjes overgebleven subtropisch laurierbos in de wereld. Daarom werden de laurierbossen van La Palma in 2002 een biosfeerreservaat van Unesco, hetgeen vandaag de dag voor het hele eiland La Palma geldt. Wij waren al weleens bij Los Tilos geweest, maar hadden nog nooit gewandeld bij Cubo de la Galga. Dus op pad gegaan. Het is een schitterend gebied, zodra je van de LP1 afslaat, ben je in een andere wereld. Ongelofelijk groen, vochtig, met reuzenvarens en lianen, een jungle maar dan zonder wilde dieren. Het was een toegankelijke wandeling van een kleine twee uur, met voor La Palma-begrippen niet al te veel hoogteverschil. Wat een contrast met onze droge westkant, prachtig !!

Weelderige vegetatie
Even de route checken.
Gigantische varens
Klein aquaduct

En omdat we toch in die hoek waren, hebben we geluncht op het schilderachtige pleintje in San Andres en zijn we daarna nog even langs het zeewaterzwembad Charco Azul gegaan.

Het schattige pleintje bij de kerk in San Andrés, met zeezicht.
Het zwembekken Charco Azul bij San Andrès.
En je kunt er ook nog wat eten en drinken.

Afgelopen zondag was er een traditioneel feest in El Paso, bij het kerkje Virgin del Pino. Wij erheen om een uur of twee, eerst zijn we ’s ochtends naar de hippiemarkt in Argual geweest (waar Karel het natuurlijk niet kon laten om weer een nieuwe plant te kopen). In het bos achter het kerkje was het al een drukte van belang, overal families aan het picknicken. Maar we waren een beetje te vroeg, er was nog geen muziek, de onvermijdelijke processie (want de beschermheiligen moeten altijd geëerd worden) was nog aan de gang. Maar de sfeer was al leuk, gemoedelijk en relaxed.

Een succulent, vetplant, met mooi gekarteld blad. Die hadden we nog niet, dus MOEST gekocht worden.
in afwachting van de muziek
Nog geen muziek. Ah ja,logisch, eerst moet de processie natuurlijk voorbij zijn.
Toch maar alvast aan de mojito.

En er is weer gedoken, want dat wilden ze ook weleens proberen. Opnieuw met Nanneke van Casa de Buceo uit Los Llanos, want dat was Karel in het voorjaar goed bevallen. Deze keer niet in La Bombilla maar in Puerto Naos. Ik ben aan het eind van de duiksessie naar het strand gegaan om de duikers uit de zee te zien herrijzen.

In eerste instantie had ik het verkeerde groepje op de foto, maar dit zijn ze dan toch echt.
Gesjouw, met die handel op je rug.
Moe maar voldaan, veel bijzondere vissen gezien.

Vorige week zijn we weer eens naar Trafico in Santa Cruz geweest omdat we ons Franse rijbewijs moeten inruilen voor een Spaans. Daar ons Franse rijbewijs een levenslange geldigheid heeft en Spaanse rijbewijzen (net als Nederlandse volgens mij) slechts 10 jaar, zijn we verplicht om onze rijbewijzen binnen 2 jaar om te ruilen voor een Spaans exemplaar, anders zijn we in overtreding en loop je risico op een flinke boete bij controle. En dat willen we niet natuurlijk.

Eerste stap was naar de Psicotéchnico in Los Llanos, waar getest wordt of je ‘apto’ bent om te rijden. We kwamen binnen bij een hele opgewekte receptioniste, die onze gegevens noteerde, een foto maakte en ons vertelde dat het allemaal goed zou komen. Toen werden we naar binnen geroepen bij een heer die eruitzag alsof hij al minstens 25 jaar de hele dag hetzelfde kunstje deed. We kregen een houten kastje voor ons met twee grepen eraan met een beeldscherm erboven. Het zag er erg jaren vijftig uit. Op het beeldscherm verscheen een weg met bochten en we moesten met de grepen sturen om op de weg te blijven. Maar die grepen werkten een soort van tegengesteld aan elkaar en dat viel nog niet mee. Ik ging dus een paar keer in de kant, waarbij je dan alarmtoon hoorde. Ik vreesde al het ergste, maar de man verblikte of verbloosde niet en ik kreeg een formuliertje met ‘apto’ erop en een stempel. Terug in de wachtkamer hoorde ik van Karel dat hij ook enkele keren in de berm was terechtgekomen. Toen door naar een ander hokje met daarin eveneens een type bijna uitgebluste ambtenaar. Hij stelde een paar vragen, of we goed hoorden, of we een bril dragen tijdens het autorijden, of we medicijnen slikken, etc. etc. Onze antwoorden werden genoteerd, gecontroleerd werd er niets. Terug naar de enthousiaste receptioniste, die ons het benodigde ‘informe de aptitud psico-física’ overhandigde.

Toen naar een fotograaf voor pasfoto’s, want de foto die de receptioniste gemaakt had, was alleen bestemd voor het geschiktheidsformulier. Via internet een afspraak gemaakt bij Trafico voor de ‘canje’, het omwisselen. Daar moesten we ons Franse rijbewijs afstaan, kregen een tijdelijk bewijs waarmee we binnen Spanje mogen rijden en we gaan als het goed is binnen een week of 6 de nieuwe rijbewijzen ontvangen. Maar nu heb ik dus geen geldig rijbewijs meer als ik volgende week in Nederland ben, waar ik een weekje vertoef. Ik gok het er maar op, ben in al die jaren in NL nooit gecontroleerd, het zou wel heel toevallig zijn als dat nu wel gebeurt. En voor het geval dat heb ik een kleurenkopie gemaakt van mijn oude, Franse rijbewijs, dat in het hoesje niet van echt te onderscheiden is (zo lang je niet al te nauwkeurig kijkt tenminste) 😉 .

De kopieën van voor- en achterkant, die ik keurig tegen elkaar geplakt heb.

In de Bourgogne zullen de ‘vendanges’, de druivenoogst, zo langzamerhand gaan beginnen. Hier is de ‘vendimia’ ook in volle gang. Rond om ons heen liggen overal kleine druivenveldjes waar vorige week geplukt werd, vertrouwde beelden voor ons. Bekende bodega’s op het eiland zijn in het noordwesten Vega Norte en Tendal, in het zuiden Teneguía en in het noorden, onze favoriet, Tagalguén en El Nispero en vlakbij ons Tamanca. Maar er zijn er nog behoorlijk wat meer. Vooral de witte wijnen van La Palma vind ik erg lekker.

Mooie trossen, dit was eind juli.