De feestdagen weer voorbij en een ijzige Winter Efteling overleefd

De feestdagen weer voorbij en een ijzige Winter Efteling overleefd

Intussen zijn alle feesten achter de rug, zijn we alweer ruimschoots terug uit Nederland, heb ik een enorme verkoudheid die ik uit Nederland had meegenomen bijna weggewerkt en bedacht ik me dat het tijd is voor een samenvatting van de afgelopen weken.

Half december maakten we op een zondagmiddag een wandeling in Fuencaliente. Schuin tegenover de mirador El Charco de auto geparkeerd en over de GR130 een stuk richting Los Canarios gelopen en toen we het genoeg vonden weer terug. We starten met zon, maar al snel kwam er nevel opzetten, wat de omgeving een mystieke sfeer gaf. Fleecevest dichtgeritst en genoten van de herfstachtige wandeling.

De nevel was er in een oogwenk.
Ook waren er nog mooi gekleurde wijngaarden
Bijzondere sfeer.

Op 16 december waren er waarschuwingen afgegeven voor hoge golven. Dat vinden wij altijd een spectaculair gezicht dus tegen het vallen van de avond op naar Tazacorte. Nou, we hadden ze weleens hoger gezien, maar het was desalniettemin een mooi schouwspel. Zeker met de ondergaande zon erbij.

prachtig met de kleuren van de ondergaande zon

Dan waren we van 20 tot 31 december in Nederland om daar de kerstdagen met familie en vrienden door te brengen. Dat waren heerlijke, warme, liefdevolle en gezellige dagen. Behalve één ……. dwz die was wel heel gezellig en liefdevol maar warm??? We gingen op zaterdag 28 december met mijn familie naar de Winter Efteling. Een lang gekoesterde wens van mijn moeder, die heel graag de Efteling eens wilde zien met alle feestverlichting en versiering, dus dat was haar verjaardagscadeau. Om kwart voor tien verzamelen voor de ingang. Het had gevroren die nacht, en het was toen nog steeds -2°C. Toen om 10 uur de poorten opengingen, waren de voeten al bijzonder afgekoeld. Meteen maar het ‘La Place’ restaurant ingedoken dat achter de ingang zit om bij te komen en koffie te drinken. Dat dachten meer mensen, maar gelukkig vonden we plaats voor 9 personen. Verder kwam het kwik die dag niet boven de 3 graden, was het kerstvakantie waardoor er overal lange wachtrijen stonden, dus moesten we gemiddeld zo’n half uur tot drie kwartier wachten per attractie en had ik er niet bij nagedacht om mijn warme winterlaarzen aan te trekken maar gewoon laarzen met leren zolen aangedaan. Voor mijn moeder hadden we een rolstoel gereserveerd omdat een hele dag door de Efteling sjouwen een beetje veel van het goede voor haar zou zijn. Gelukkig was Linda, vriendin van neef Maarten, zo bijdehand geweest om een fleecedeken voor haar mee te nemen, waardoor ze in ieder geval enigszins warm bleef. Maar we zijn (oma niet) in de spectaculaire rollercoaster ‘Baron’ geweest, waar je met 90 km per uur vanaf zo’n 40 mtr hoogte kaarsrecht de diepte in stort. GEWELDIG ! Was het wachten waard (40 minuten voor ritje van minder dan 2 minuten). Daarnaast nog Villa Volta gedaan, de Vogel Rock, 3D-film Fabula, de nieuwste attractie Symbolica (viel tegen en 45 min. moeten wachten in de kou ☹), Fata Morgana en natuurlijk door het sprookjesbos gelopen. Ik heb toen ik een jaar of 16 was 2 zomers vakantiewerk gedaan in de Efteling, en ondanks veel nieuwe attracties, is de basis onveranderd gebleven. Het blijft het mooiste attractiepark dat ik ken.

Sprookjesachtig met alle lichtjes
De hoofdingang, bij daglicht al mooi, nu helemaal spectaculair

Maar om een uur of zes waren met met z’n allen bijna volledig onderkoeld en hielden we het voor gezien. Bij het Griekse restaurant waar we daarna gingen eten, kwamen we langzaam weer bij. Het was al met al een leuke dag, maar ik ga NOOIT maar dan ook NOOIT meer naar de Winter Efteling.

De hele verkleumde ploeg.

Op 31 december ’s ochtends om 10 uur weer thuis na een bijzonder korte nacht en met de koffers gevuld met speculaas, stroopwafels, sambal, ketjap, hagelslag, currypasta, drop, rookworsten, gembersiroop en -bolletjes en nog veel meer. Speciaal extra kilo’s bagage bijgeboekt voor de terugreis. En DE ZON SCHEEN.

Koffie met speculaas in de zon op het terras, wat een genot !!!
Een deel van ons ‘kerstpakket’.

’s Avonds het oude jaar uitgeluid met vrienden in Los Llanos. Was een hele gezellige avond (met nog een wereldberoemde Nederlandse ‘mystery guest’, die een muzikaal intermezzo verzorgde) , maar toen was ik inmiddels zo verkouden, dat ik 00.00 uur nog wel gehaald heb, de 12 druiven naar binnen gekregen heb (gewoonte in Spanje, eet een druif op elke slag als de klok 12 slaat) en ook nog een glas cava genuttigd heb, maar het om half één voor gezien hield. Lang geleden dat we zo vroeg op bed lagen op 31 december. Het feit dat we de voorafgaande nacht maar 2 uurtjes geslapen hadden ivm onze terugvlucht, deed er overigens ook geen goed aan.

Oliebollen, gebakken door Marian
De ‘mystery guest’. Foto beetje wazig, zodat het ook een mysterie blijft 🙂
Schattige doosjes met 12 druiven. Te koop in de supermarkten hier op 31 december en gekregen van Ammy en Ton, onze ‘langzeit’ gasten.

Vorig week maandag was het ‘dia de los reyes magos’, driekoningen, zo’n beetje de belangrijkste dag hier van alle feestdagen, want dan krijgen de kinderen hun cadeaus. Op zondagavond gingen we met vrienden eten bij de Mexicaan in Los Llanos en liepen we een enorme drukte in op de Plaza de España. Toen kwamen de Reyes Magos namelijk al aan op hun kamelen en was de hele stad uitgelopen. Alle winkels waren open (laatste kans om cadeaus te kopen voor de kinderen) en de sfeer was uitgelaten. Snel nog even de kerststal (de ‘belen’) onder het gemeentehuis bekeken, want die hadden we nog niet bewonderd. Nou, het was niet wat wij ons bij een kerststal voorstellen. Het was een compleet nagebouwd Los Llanos van vroeger met daarin de kerststal verwerkt. Er schijnt elk jaar een beeldje van een poepend mannetje verstopt te zitten in het tafereel, maar dat hebben we niet gevonden. Ook niet zo heel erg lang gezocht, moet ik toegeven.

De kribbe gevonden.
De Reyes Magos op het balkon van het gemeentehuis
Vervolgens konden alle kinderen op ‘audiëntie’ komen bij de koningen

En tenslotte zondagmiddag met vrienden gegeten in onze ‘eetkamer with a view’, bovenop ons huis. Ze brachten een heleboel stekjes mee van planten die we nog niet hadden. Dus Karel is alweer druk aan het planten geslagen.

deze konden zo de grond in
deze moeten eerst wortels krijgen, eens kijken of dat gaat lukken
en deze bloeit zo mooi, kon het niet laten om hem te fotograferen
Caballos Fufos, observatorium op de Roque en een bijzondere rups

Caballos Fufos, observatorium op de Roque en een bijzondere rups

Eind september werd in Tazacorte weer het jaarlijkse feest van de Caballos Fufos gehouden. Vorig jaar zijn we er ook naar toe geweest en heb ik er al iets over geschreven. Het is een heel maf feest, waarbij een tiental mannen met een soort kleurige stokpaarden van crepe papier dansend en springend door de straten gaan. De sfeer is ontzettend leuk, iedereen is vrolijk en danst/loopt achter de stoet aan. De bedoeling van dit feest, waar het gebruik vandaan komt, dat was ons echter niet duidelijk.

Ik vroeg het aan daarom aan Maite, onze Spaanse lerares Spaans. Zij vertelde het volgende: Tijdens het festival van San Miguel Arcángel, de beschermheilige van Tazacorte, dat op 29 september wordt gevierd, is Tazacorte vol kleur van de fufos-paarden. Dit zijn “paarden” gemaakt van riet en crepepapier in verschillende kleuren. Hoewel de oorsprong van de dans uit de middeleeuwen stamt, zijn de Caballos Fufos naar Tazacorte meegekomen met terugkerende Palmeros die naar Cuba waren geëmigreerd.

De kleurige ‘gekke paarden’.

De “paardendans” komt ook voor op Tenerife (daar bekend als “caballitos de fuego” – vuurpaarden) en ook zijn er kronieken te vinden die verhalen over vergelijkbare parades op Fuerteventura. In Latijns-Amerika wordt het feest in diverse landen gevierd. In Spanje zijn de oudste versies te vinden in Catalonië (“cavallets”) en op Mallorca (“los caballitos de Felanitx”).

De giraffe, die na een waarschuwende fluittoon dwars door de ‘paarden’ naar voren stormt. Hij zorgt voor een nóg vrolijkere noot.

Bijna overal worden de paarden vergezeld door andere dierenfiguren, zoals een ezel, koe of giraffe. De muziek waarop gedanst wordt is die van ‘Vuela vuela palomita’, uit een Mexicaanse film uit 1937 (Ora Ponciano!) en het lied dat wij kennen als ‘Rosamunde’, de Duitse Schlager van Dennie Christian. Deze beide worden de hele tocht tot in den treure herhaald, maar dat mag de pret niet drukken, de paarden én de feestbezoekers dansen met onverminderd enthousiasme door. Ben je eens eind september op La Palma, ga er dan zeker naar kijken.

Een video van TV La Palma om een indruk te geven.

Begin september hadden we ons ingeschreven voor een rondleiding door de telescoop Grantecan op het observatorium op de Roque de los Muchachos. Om eens te kijken of het iets is om gasten aan te bevelen. La Palma is samen met Hawaii de beste plaats ter wereld voor astronomisch onderzoek door de zuivere lucht en de heldere hemel. Veel Europese landen hebben hier een telescoop staan, waaronder Nederland. Grantecan is de Gran Telescopio de Canarias, van de Canarische Eilanden dus.

Het observatorium op de Roque de los Muchachos
Grantecan in close-up

Onze conclusie na de rondleiding: je ziet eigenlijk vrij weinig. Behalve een enorme ruimte met veel metaal. De rondleidingen zijn overdag, dus dan gebeurt er niet veel, zeg maar niets. Sowieso wordt veel van het ‘werk’ door computers gedaan. De Engelse gids heeft heel veel uitleg gegeven, ze deed dit ook met veel humor, maar al met al was het een behoorlijk technisch verhaal. Voor de leek een beetje te technisch, als je een liefhebber van astronomie bent, zal het vermoedelijk wel interessant zijn. Hoe dan ook is de rit naar de Roque fantastisch mooi en als je eenmaal boven bent is het uitzicht vanaf de miradors fabuleus en kun je er schitterend wandelen. Maar speciaal voor een bezoek aan de telescoop zouden wij er niet naar toe gaan, eerlijk gezegd.

De struise Engelse gids legt uit van welke landen alle telescopen zijn.
Allemaal een leuke blauwe helm op.
En dat is het dan, een enorme ruimte met veel metaal.
Hier gaat het allemaal om, de telescoop.

Enkele foto’s van een wandeling boven Jedey, die we een tijdje geleden op een zondagochtend deden. Gewoon een stuk omhoog gelopen over de PR LP15, die achter Pizzeria Evangelina omhoog gaat en via de Deseada vulkaan uiteindelijk in Tigalate aan de oostkant van het eiland uitkomt. Maar zover zijn wij niet gegaan.

Klimmen over een bospad.
Uit het bos gekomen een prachtig uitzicht.
Het wandelen op La Palma verveelt nooit.
Prachtige natuur, onderweg ook veel wijngaarden tegengekomen.
De smalle geasfalteerde weg die we op zo’n 1.100 mtr hoogte kruisten, namen we terug naar beneden.

En deze week zagen we een enorme, prachtig gekleurde rups uit de pot van onze Brugmansia omhoog komen. Wat voor mooie vlinder zou daar uit gaan komen? Even zoeken op internet leverde op dat het waarschijnlijk de rups van de doodshoofdvlinder is, daar lijkt hij in ieder geval heel erg op.

Als ik foto’s van de doodshoofdvlinder bekijk op internet, dan vind ik de rups een stuk mooier dan de vlinder zelf.
Even voorzichtig op een stoel gelegd om beter te kunnen fotograferen.

Dan nog een paar mooie bloemen/planten ter afsluiting.

mooi bloeiende cactus
Deze plantjes heeft Ito in het voorjaar geplant. We vonden het niet veel soeps, het blad werd geel en er gebeurde verder helemaal niets.
En opeens stonden ze in bloei, kleine daglelies of zoiets lijken het te zijn, met een soort van sliertjes eraan, hele bijzondere bloemen. Toch een goed idee van Ito 🙂
Cubo de la Galga – nog eens duiken – Adieu Frans rijbewijs – vendimia

Cubo de la Galga – nog eens duiken – Adieu Frans rijbewijs – vendimia

We hebben deze week weer familiebezoek gehad, van onze nicht Anneloes en haar vriend Berrie. Heel gezellig, we zijn regelmatig samen op pad geweest. Berrie en Anneloes wilden graag naar de laurierbossen aan de oostkant van het eiland, een van de laatste stukjes overgebleven subtropisch laurierbos in de wereld. Daarom werden de laurierbossen van La Palma in 2002 een biosfeerreservaat van Unesco, hetgeen vandaag de dag voor het hele eiland La Palma geldt. Wij waren al weleens bij Los Tilos geweest, maar hadden nog nooit gewandeld bij Cubo de la Galga. Dus op pad gegaan. Het is een schitterend gebied, zodra je van de LP1 afslaat, ben je in een andere wereld. Ongelofelijk groen, vochtig, met reuzenvarens en lianen, een jungle maar dan zonder wilde dieren. Het was een toegankelijke wandeling van een kleine twee uur, met voor La Palma-begrippen niet al te veel hoogteverschil. Wat een contrast met onze droge westkant, prachtig !!

Weelderige vegetatie
Even de route checken.
Gigantische varens
Klein aquaduct

En omdat we toch in die hoek waren, hebben we geluncht op het schilderachtige pleintje in San Andres en zijn we daarna nog even langs het zeewaterzwembad Charco Azul gegaan.

Het schattige pleintje bij de kerk in San Andrés, met zeezicht.
Het zwembekken Charco Azul bij San Andrès.
En je kunt er ook nog wat eten en drinken.

Afgelopen zondag was er een traditioneel feest in El Paso, bij het kerkje Virgin del Pino. Wij erheen om een uur of twee, eerst zijn we ’s ochtends naar de hippiemarkt in Argual geweest (waar Karel het natuurlijk niet kon laten om weer een nieuwe plant te kopen). In het bos achter het kerkje was het al een drukte van belang, overal families aan het picknicken. Maar we waren een beetje te vroeg, er was nog geen muziek, de onvermijdelijke processie (want de beschermheiligen moeten altijd geëerd worden) was nog aan de gang. Maar de sfeer was al leuk, gemoedelijk en relaxed.

Een succulent, vetplant, met mooi gekarteld blad. Die hadden we nog niet, dus MOEST gekocht worden.
in afwachting van de muziek
Nog geen muziek. Ah ja,logisch, eerst moet de processie natuurlijk voorbij zijn.
Toch maar alvast aan de mojito.

En er is weer gedoken, want dat wilden ze ook weleens proberen. Opnieuw met Nanneke van Casa de Buceo uit Los Llanos, want dat was Karel in het voorjaar goed bevallen. Deze keer niet in La Bombilla maar in Puerto Naos. Ik ben aan het eind van de duiksessie naar het strand gegaan om de duikers uit de zee te zien herrijzen.

In eerste instantie had ik het verkeerde groepje op de foto, maar dit zijn ze dan toch echt.
Gesjouw, met die handel op je rug.
Moe maar voldaan, veel bijzondere vissen gezien.

Vorige week zijn we weer eens naar Trafico in Santa Cruz geweest omdat we ons Franse rijbewijs moeten inruilen voor een Spaans. Daar ons Franse rijbewijs een levenslange geldigheid heeft en Spaanse rijbewijzen (net als Nederlandse volgens mij) slechts 10 jaar, zijn we verplicht om onze rijbewijzen binnen 2 jaar om te ruilen voor een Spaans exemplaar, anders zijn we in overtreding en loop je risico op een flinke boete bij controle. En dat willen we niet natuurlijk.

Eerste stap was naar de Psicotéchnico in Los Llanos, waar getest wordt of je ‘apto’ bent om te rijden. We kwamen binnen bij een hele opgewekte receptioniste, die onze gegevens noteerde, een foto maakte en ons vertelde dat het allemaal goed zou komen. Toen werden we naar binnen geroepen bij een heer die eruitzag alsof hij al minstens 25 jaar de hele dag hetzelfde kunstje deed. We kregen een houten kastje voor ons met twee grepen eraan met een beeldscherm erboven. Het zag er erg jaren vijftig uit. Op het beeldscherm verscheen een weg met bochten en we moesten met de grepen sturen om op de weg te blijven. Maar die grepen werkten een soort van tegengesteld aan elkaar en dat viel nog niet mee. Ik ging dus een paar keer in de kant, waarbij je dan alarmtoon hoorde. Ik vreesde al het ergste, maar de man verblikte of verbloosde niet en ik kreeg een formuliertje met ‘apto’ erop en een stempel. Terug in de wachtkamer hoorde ik van Karel dat hij ook enkele keren in de berm was terechtgekomen. Toen door naar een ander hokje met daarin eveneens een type bijna uitgebluste ambtenaar. Hij stelde een paar vragen, of we goed hoorden, of we een bril dragen tijdens het autorijden, of we medicijnen slikken, etc. etc. Onze antwoorden werden genoteerd, gecontroleerd werd er niets. Terug naar de enthousiaste receptioniste, die ons het benodigde ‘informe de aptitud psico-física’ overhandigde.

Toen naar een fotograaf voor pasfoto’s, want de foto die de receptioniste gemaakt had, was alleen bestemd voor het geschiktheidsformulier. Via internet een afspraak gemaakt bij Trafico voor de ‘canje’, het omwisselen. Daar moesten we ons Franse rijbewijs afstaan, kregen een tijdelijk bewijs waarmee we binnen Spanje mogen rijden en we gaan als het goed is binnen een week of 6 de nieuwe rijbewijzen ontvangen. Maar nu heb ik dus geen geldig rijbewijs meer als ik volgende week in Nederland ben, waar ik een weekje vertoef. Ik gok het er maar op, ben in al die jaren in NL nooit gecontroleerd, het zou wel heel toevallig zijn als dat nu wel gebeurt. En voor het geval dat heb ik een kleurenkopie gemaakt van mijn oude, Franse rijbewijs, dat in het hoesje niet van echt te onderscheiden is (zo lang je niet al te nauwkeurig kijkt tenminste) 😉 .

De kopieën van voor- en achterkant, die ik keurig tegen elkaar geplakt heb.

In de Bourgogne zullen de ‘vendanges’, de druivenoogst, zo langzamerhand gaan beginnen. Hier is de ‘vendimia’ ook in volle gang. Rond om ons heen liggen overal kleine druivenveldjes waar vorige week geplukt werd, vertrouwde beelden voor ons. Bekende bodega’s op het eiland zijn in het noordwesten Vega Norte en Tendal, in het zuiden Teneguía en in het noorden, onze favoriet, Tagalguén en El Nispero en vlakbij ons Tamanca. Maar er zijn er nog behoorlijk wat meer. Vooral de witte wijnen van La Palma vind ik erg lekker.

Mooie trossen, dit was eind juli.
Llano del Jable, drempelbeleid, protea’s

Llano del Jable, drempelbeleid, protea’s

Op maandag 5 augustus bleek het een feestdag op La Palma te zijn, ter ere van Nuestra Señora de las Nieves. Wij wisten dat niet (vorig jaar ongemerkt aan ons voorbij gegaan, was toen een zondag), hoorden het bij toeval. Normaliter is maandag onze boodschappendag, de koelkast is meestal leeg na het weekend, maar alle winkels zouden ook gesloten zijn (bleek achteraf overigens helemaal niet het geval te zijn). Daarom besloten we dat wij dan ook maar een ‘vrije dag’ zouden nemen en gingen we wandelen naar de Llano del Jable, een asvlakte min of meer recht boven ons. We hadden met de wandelapp Viewranger een wandeling vanaf Tacande naar de Llano del Jable op de telefoon gedownload, 9 km en 550 mtr hoogteverschil.

de wandeling die we gemaakt hebben

Later zagen we dat dezelfde wandeling ook in een van onze wandelgidsen stond, maar met de route op de telefoon was het wel erg praktisch, moet ik zeggen. Met de auto zijn we een stukje omhoog gereden naar het startpunt in de Calle Cuesta de Juliana in Tacande, kleine 3 km afstand van ons huis. Meteen vanaf het begin ging het steil omhoog, niks geleidelijk klimmen, nee meteen alle 550 mtr in één streep doorploeteren. Maar het was de moeite waard, de Llano del Jable is mooi in al zijn zwartheid. Er was wel heel veel wind toen we er eenmaal aangekomen waren, maar dat stoorde ons niet. We zagen overigens dat je er ook met een 4×4 auto kunt komen, Volgende keer misschien 😊 .

Omhoog, stukje ‘vals plat’ hier, maar dat duurde helaas niet lang. Al snel weer stug bergop.
De kale top van de Birigoyo die we kortgeleden beklommen hebben.
Aangekomen op Llano del Jable.
Je zou het niet zeggen, maar het woei ontzettend daar.
Een aarzelend wolkenwatervalletje over de Cumbre.
Na afloop hadden we een biertje van bierbrouwerij Isla Verde in Tijarafe verdiend. Blond Picara voor Karel en wit Indiana voor mij. Lekker!

En daarna afkoelen ‘with a view’ in ons dompelbad.

De gemeente Los Llanos houdt er een wel heel apart ‘drempelbeleid’ op na. Ongeveer een jaar geleden werden er in de Camino Campitos, de straat waar onze beneden-ingang aan ligt, een stuk of 3 hele vervelende drempels aangelegd. Mooi rood, goed opvallend, maar hoog en heel recht ‘afgekant’. De eerste keer dat ik eroverheen ging had ik dat niet in de gaten en klapte ik er enorm overheen. Daarna steeds afgeremd tot bijna stilstand en dan héél rustig eroverheen gereden. Het werkt wel op die manier, zo’n drempel, dat moet gezegd. Maar vermoedelijk hadden er meer mensen moeite mee, want enkele maanden later werden de drempels enigszins afgeplat, zodat je er overheen kon zonder je auto aan gort te rijden.

Dit is een kleintje, al aangepast naar de mildere variant.

Weer een tijdje later waren er werkzaamheden aan de Campitos, iets met de straatverlichting die er al lang stond maar het nooit deed. De drempels werden doorsneden door een sleuf en daarna weer dichtgemaakt met grijs cement. Zag er een stuk minder mooi uit. En kortgeleden werd de hele Campitos (behalve het deel bij ons helaas) opnieuw geasfalteerd. Dat was ook hard nodig, want in erbarmelijke staat. De drempels werden met het straatniveau gelijk gemaakt, weg drempels, alleen de rode bovenkant is zichtbaar gebleven. Dit lijkt me toch een redelijke verspilling van gemeenschapsgeld, de drempels hebben er nog geen jaar gelegen!  Het heeft natuurlijk wel wat mensen aan het werk gehouden, dat dan weer wel.

De erdoorheen gehakte sleuf is nog goed zichtbaar, maar het niveauverschil is weg. Je kunt weer als vanouds door de Campitos scheuren.

We wilden graag Protea’s in onze tuin hebben, die mooie, grote bloemen die je in Zuid-Afrika zo veel ziet. Nu worden ze ook op La Palma geteeld, boven El Paso zijn verschillende velden te vinden en ze worden in boeketten te koop aangeboden. Maar om een Protea-plant te kopen voor de tuin, dat valt nog niet mee. Ze worden waarschijnlijk allemaal geëxporteerd. Maar van onze onderburen hoorden we dat er op de zondagmarkt in Argual een dame staat die de planten verkoopt. Dus wij naar de markt.  Ze had ze die dag niet op voorraad maar we konden ze wel bestellen voor de volgende week. Ok, een witte en een rode dan. Een week later weer naar de markt, waar het heel druk was en geen parkeerplaats te vinden was. ‘Dan loop jij maar even en blijf ik hier in de auto wachten’, zei Karel. En inderdaad had ze de planten. Wel heel klein en 8 euro per stuk. Toch maar gekocht. Terug in de auto kreeg ik de wind van voren. ‘Wat heb je nou weer gekocht, daar heb je toch geen 8 euro voor betaald voor die ieniemienie plantjes??’ Ja, wel dus. Afijn, plantjes in de tuin gezet, waarna er maandenlang niks maar dan ook helemaal niks gebeurde. Ze gingen niet dood, maar er zat geen centimeter beweging in. Gelukkig was dat bij onze onderburen, die ook 2 plantjes gekocht hadden, precies zo. Gedeelde smart is halve smart. Tot een paar weken geleden. Opeens kwam er beweging in de zaak en begonnen ze te groeien. In de rode zit inmiddels een enorme bloem, wel heel mooi hoor. De witte bloeit nog niet, maar ook die begint nu groter te worden dus zal dat ook wel goed komen.

De bloeiende protea.
Nog een close-up.
En de witte, die nog niet aan bloeien toe is.

Dan hangen de rode gordijnen intussen in de ‘wintergarten’ boven. Valt me niet tegen toch. Met het krimpverhaal van de gordijnen in de appartementen nog vers in het geheugen, heb ik ze echter royaal lang gelaten. Eerst maar eens een paar keer wassen en zien wat er gebeurt.

Trendy ‘oversized’ gordijnen.
Ouf, wat is dat netjes neergezet. Benieuwd hoe lang dat zo blijft….

En de eerste Elizawashere-gasten zijn intussen geweest. Ze maakten een hele leuke fotocollage en lieten een lief briefje voor ons achter. Bedankt Angelique en Erik !

Max wilde heel graag ook op de foto 🙂
Naar de top van de Birigoyo – nieuwe foto’s op de website

Naar de top van de Birigoyo – nieuwe foto’s op de website

Twee weken geleden hebben we weer een prachtige wandeling gemaakt. Dit keer vanuit El Pilar naar de kale top van de Birigoyo, vanwaar je een grandioos uitzicht hebt over aan de ene kant de Caldera de Taburiente, richting zuiden de Cumbre Vieja, de ‘ruggengraat’ van La Palma met zicht op het pad van de grote vulkanenroute en natuurlijk zover het oog reikt de Atlantische Oceaan. En bij helder weer zijn de eilanden Tenerife (met de Teide, de hoogste berg van Spanje met ruim 3700 meter), La Gomera en El Hierro ook goed waar te nemen. Officieel hoort het wandelpad niet tot het ‘red de senderos’ van La Palma (schijnt om bureaucratische redenen te zijn) en er staan dan ook diverse bordjes dat het pad omhoog gesloten is. Normaliter ben ik best een braaf meisje en zou ik dat pad dus niet zo snel nemen. Maar we liepen met z’n drieën, met een ervaren bergwandelaar bij ons, die de paden van La Palma op z’n duimpje kent, en dat geeft vertrouwen. Karel mopperde ‘dat zou je met mij alleen nooit gedaan hebben, in mij heb je dat vertrouwen niet’, en inderdaad, daar had hij helemaal gelijk in, haha. Maar ik heb hem gerustgesteld dat ik het nu voortaan alleen met hem ook aandurf. We hadden een onbewolkte dag, dat is wel een voorwaarde als je deze wandeling wilt maken, en het was zóóó mooi daarboven. Het maakt je stil en je voelt je nietig, omringd door de overweldigend mooie en grootse natuur. Onderstaand een impressie, hoewel de werkelijkheid echt mooier is dan onze foto’s.

De klim omhoog vanaf El Pilar. Bewolkt in het oosten van het eiland, je ziet de wolken hangen achter de Cumbre.
Prachtig uitzicht op de Aridane vallei.
En de Bejenado met daarachter de Caldera de Taburiente
Naar het zuiden zicht op de vulkanen van de Cumbre Vieja waarover de grote Vulkaanroute loopt.
De kale top van de Birigoyo.
De top bereikt, dus tijd voor een pauze.
Mooie landschappen.

Over foto’s gesproken, toen vorig najaar de foto’s voor onze website gemaakt werden, waren we eigenlijk nog niet klaar met alles. Onder andere daarom hebben we dit voorjaar een fotograaf uit Los Llanos laten komen om het interieur van de appartementen nog eens professioneel te fotograferen en zo een beter beeld te kunnen geven.

Onderstaand een paar foto’s van de fotograaf. Klik hier voor een volledig overzicht in het album op onze website.

Abajo
Tuin Abajo
Arriba
Arriba

Sinds april zijn we ook boekbaar bij Eliza Was Here. Dit is een Nederlandse internet reisorganisatie die alleen kleinschalige accommodaties aanbiedt, weg van de massa. Perfekt voor ons. In februari is de contract manager (zo heet dat ja) van Eliza bij ons geweest en ze wilde ons graag opnemen op hun website. Eliza biedt pakketreizen aan, accommodatie, vlucht en huurauto. Ideaal voor diegenen die zich onzeker voelen om alles zelf uit te zoeken of die het gewoon gemakkelijk vinden alles in één klik geregeld te hebben. De eerste Eliza-gasten hebben we intussen mogen begroeten, leuk !

Nog wat tuin-nieuws. Onze Flamboyant boom bloeit!  Weliswaar nog niet heel overvloedig, er zitten nog maar enkele bloemen in, maar het begin is er. Hopelijk is ie volgend jaar vol met bloemen, zoals je ze nu zoveel op het eiland ziet, prachtig. Vorig jaar toen we hier aankwamen was de boom helemaal kaal en het duurde tot ver in juni voordat er überhaupt blad aan kwam. Ik dacht dat ie hartstikke dood was en had al tegen Ito gezegd dat hij hem er maar uit moest halen. ‘Ben je gek, die is helemaal niet dood, wacht maar af’. En inderdaad zat de boom uiteindelijk prachtig in het blad, alleen geen enkele bloem. Vermoedelijk omdat hij toen nog geen water kreeg. Overigens is ook het blad heel mooi, lichtgroen en fijngevederd, ook zonder bloemen een sieraad. Hij staat op het terras van Arriba en geeft daar in de ochtend heerlijk schaduw.

Enkele bloemen in de flamboyant.
Mooi dieprood zijn ze.

Onze hond Max is soms een rare vogel. Hij bewoont zijn mand op de vreemdste manieren. Vroeger lag hij regelmatig geruime tijd op zijn rug met zijn poten naar buiten en zijn Sint Bernard hanglippen naar beneden open gevallen. Dat doet hij niet meer, bijna 16 is te oud voor dat soort fratsen. Maar soms treffen we hem toch nog in de gekste posities aan.

Beetje typisch toch ?
Zou dit nu echt comfortabel zijn??
Veel bezoek, watergedoe en op reis

Veel bezoek, watergedoe en op reis

We hebben intensieve weken achter de rug en ook nog voor de boeg. Het is in de maanden mei en juni een komen en gaan geweest van familie, vrienden en ook ‘oude’ en vooral trouwe Bonpassage-gasten (velen hebben ons al bezocht hier sinds we in het najaar begonnen zijn, echt superleuk!). Dat betekent dat wij ook veel op pad zijn met iedereen tussen onze eigen ‘bedrijven’ door. We hebben zelfs onze Spaanse lessen even op een laag pitje ervoor gezet (sorry sorry Marlies, maar gelukkig had jij het ook heel druk en kwam het jou eigenlijk wel goed uit). Een compilatie:

finca_paraiso_la_palma_roque_de_los_muchachos
Uiteraard werd de Roque de los Muchachos bezocht. Als altijd prachtig. En de tajinastes (slangenkruid) bloeiden nog net, zie foto bovenaan. Schitterend!
markthal van Santa Cruz
Natuurlijk moest er gegeten en gedronken worden bij Kiosko Los Guirres.

Op 30 mei werd hier geen Hemelvaartsdag gevierd maar Dia de Canarias. Deze dames op de Plaza de España in Los Llanos wilden graag even poseren voor een foto.

Gewandeld in Fuencaliente met Eddy, Taeke en Grietje
finca_paraiso_la_palma_teneguia
De Teneguia vulkaan, gezien vanaf de San Antonio vulkaan
Na de wandeling werden er amandelkoekjes (almendrados) gegeten bij Bar Parrada in Los Canarios. Lekkerder vind je ze niet op La Palma.

We hebben ook een vroege wandeling op de Cumbrecita gemaakt, we waren de eerste auto op één na die boven aankwam, wat een rust nog. Een prachtige plek die nooit verveelt. Daarna nog even langs het kerkje van de Virgin del Pino boven El Paso gereden, wijzelf waren er ook nog nooit binnen geweest. Inmiddels wordt er op La Palma toch ook wel geprobeerd om menukaarten, informatiebordjes, etc. in het Duits en/of Engels te vertalen en dat levert soms hele leuke vertalingen op. Zo hangt in het kerkje van de Virgin del Pino het volgende bordje met een wel heel grappige Duitse tekst:

Het is verboden (terecht) om rond het altaar te lopen, vandaar dit bordje ‘no pasar’. De Duitse vertaling daarvan luidt ‘Überholverbot’ (verboden in te halen).
Het kerkje Virgin del Pino.

Tussen alle toeristische uitstappen door hebben we getracht een lek in de watertoevoer naar de appartementen te dichten. De aannemer erbij gehaald, die zei ‘ zo had het eigenlijk niet gedaan moeten worden’. Waarop wij de vraag stelden waarom ze het dan toch zo gedaan hadden, want zijn mensen hadden het zo gemaakt. Daarop kregen we een niet geheel duidelijk antwoord. Maar goed, boel losgehaald (door hem) en weer aangesloten. Lek leek dicht. Twee dagen later begon het toch weer te lekken. Toen is Karel zelf aan de slag gegaan. Goed gekeken in welke volgorde alle ringen en rubbers aangesloten waren en de boel opnieuw gedaan. Dicht – en twee dagen later weer aan het lekken. Opnieuw. Dicht. Dag later weer aan het lekken. Opnieuw. Dicht. En twee dagen later …….. De wanhoop nabij is Karel met de hele aansluitingsrataplan naar de leverancier, Agro Palma teruggegaan. Bleek dat de volgorde van de ringen-rubbers-etc. niet klopte. Alles in de juiste volgorde gezet en geen drupje meer gezien. We waren inmiddels wel een dikke week verder. Maar zo gaat dat hier, we pogen eraan te wennen.

Toen hadden we opeens het verschijnsel dat er in het benedenappartement af en toe spontaan warm water uit de koude kraan kwam. Bijzonder vervelend, vooral als je net onder de douche staat, want het warme water is echt warm als de zon en beetje meewerkt. Installateur gebeld, die zei ‘er moet een waterkerer’ – retorno – tussen gezet worden. Ook aan hem de vraag gesteld waarom dat dan niet meteen gedaan is, waarop wederom geen duidelijk antwoord kwam. Het gekke was dat het tot deze maand nooit eerder is voorgekomen, terwijl we toch al een hele hoop gasten gehad hebben. Maar ook dat is intussen opgelost. We komen er wel.

Nog een paar mooie bloeiers en zonsondergangen.

Onze plantenapp kon ons niet vertellen hoe de beide bloeiers heten, de linker wellicht ‘Koningin van de Nacht’ ??

Hij is mooi, vanuit onze tuin genomen.
En deze is vanaf het terras van Kiosko Los Guirres.

Nu bereiden wij ons voor op onze vakantie naar Frankrijk komende week. Vliegen naar San Sebastian, dan via Biarritz (sentimental journey, gingen we voor onze verhuizing naar Frankrijk heel vaak op vakantie en zijn we sinds 2003 nooit meer terug geweest) en de Creuse (naar Eric en Lisette, onze vrienden van Hotel La Beauze in Aubusson) naar de Bourgogne, naar Thury. Heel veel zin in om iedereen weer te zien en we gaan natuurlijk eten bij Ruud en Annemiek, onze opvolgers in Manoir Bonpassage.