Nieuwe ontwikkelingen – wandeling naar de black bastard

Nieuwe ontwikkelingen – wandeling naar de black bastard

Oei, alweer meer dan een maand geleden dat ik me voor het laatst gemeld heb. Tja, time flies when you`re having fun.

Maar er is wel het een en ander gebeurd in de tussentijd. Onze zoektocht naar een huis/huizen hebben we onverdroten voortgezet. Maar hetgeen wat we hadden (groot terrein met huis voor onszelf en verhuurmogelijkheden), gaan we niet meer vinden. Het is niet anders, we moeten realistisch zijn. Dat soort objecten zijn er nauwelijks en als ze er al zijn, is het te duur voor ons of moet er zoveel aan gebeuren, dat het daardoor alsnog te duur wordt. Dus hebben we besloten onze blik te verruimen en naar andere mogelijkheden te kijken. En in dat kader hebben we begin deze week een voorlopig koopcontract getekend voor een ‘atico’ in Tazacorte.

Een atico is een dakterras appartement. Een penthouse, om het in goed Nederlands te zeggen. Niet zo heel groot hoor. Het appartement is 68 m2, maar het heeft een dakterras van dik 160 m2 met jacuzzi en 360º uitzicht over de oceaan, de bergen, Tazacorte en zelfs op de nieuwe vulkaan-nog-altijd-zonder-naam. En dat is de grote plus van het atico. Tazacorte is de plek met de meeste zonuren en aangenaamste temperaturen op het eiland, volgens de Bagañetes -inwoners van Tazacorte- zelf, zelfs van Europa, en je kunt hier eigenlijk het hele jaar buiten vertoeven. Dus we gaan van het dakterras een fijne plek maken met mooie tuinmeubels, planten, een barbecue/buitenkeuken, etc. Behalve de privé jacuzzi, is er ook een gemeenschappelijk zwembad bij het gebouw. Dit atico is voornamelijk bedoeld voor de verhuur.

Maar dan hebben we nog altijd geen eigen onderkomen natuurlijk, dus daarnaar zoeken we door. Een kleiner huis mag het nu zijn, met wel een beetje grond, zodat Karel wat te doen heeft. Ook dat is overigens niet gemakkelijk te vinden op La Palma. En ook nu weer is het zo dat Karel alles geweldig vindt en altijd mogelijkheden ziet, ongeacht waar en in welke staat het object zich bevindt, en dat ik bij (bijna) alles op de rem trap. Vele discussies die soms hoog oplopen zijn hiervan het gevolg. Maar uiteindelijk komen we elkaar altijd ergens halverwege weer tegen. Het zelf bouwen (een kleiner huis) suddert nog steeds een beetje op de achtergrond, dat vlammetje dreigt geregeld uit te doven en wakkert vervolgens opeens weer aan.

Los van dit alles hebben we een trip naar Frankrijk gepland. Op 21 april vertrekken we om ook daar enkele objecten met ‘gîtes’ te bezichtigen. Een mogelijkheid zou kunnen zijn om van mei tot september/oktober in Frankrijk te vertoeven en daar te verhuren en dan ook het atico op La Palma te verhuren. In de wintermaanden kunnen we dan zelf naar La Palma komen. En zo de komende jaren overbruggen totdat we het eerste pensioengeld gaan ontvangen. Oef wat klinkt dat oud, krijg het bijna niet uit mijn pen. Maar ook dat is de realiteit.

Kortom, aan ideeën ontbreekt het niet.

Behalve panden bekijken, gaan we natuurlijk ook een beetje vakantie houden in Frankrijk, vrienden bezoeken in de Creuse, de Bourgogne en in de Provence. Het wordt een Tour de France, veel zin in! Op 3 mei komen we terug en dan is op 5 of 6 mei de overdracht van het atico. We gaan ervan uit dat het ditmaal goed komt, de eigenaar is een keurige Duitser, maar nog altijd geldt ‘het is pas zover als het zover is’. Er hoeft niet overdreven veel te gebeuren, dus we hopen vanaf de zomer te kunnen gaan verhuren. Zelf blijven we vooralsnog in het huurhuis zitten, dit hebben we sowieso tot half september en dan zien we verder of we het verlengen of dat er zich in de tussentijd een andere oplossing heeft aangediend.

To be continued! 

Na regen komt ……

Dit is het effect van veel regen op de nog altijd heel warme lava. Het was een heel bijzonder, maar ook een beetje sinister gezicht.

Tijdens dit paasweekend is het voor het eerst mogelijk om – betaald en in groepsverband – naar de nieuwgeborene te gaan kijken in tot nu toe hermetisch afgesloten gebied. De bewoners kregen vorige weekend de mogelijkheid om dit gratis te doen. Wij schreven ons in en behoorden tot de gelukkigen die mee mochten. Met een touringcar gingen we naar de Llano del Jable en vanaf dit punt wandelden we naar de vulkaan, zo dichtbij als mogelijk is.

De Llano del Jable was altijd al zwart, maar nu is het echt een volledig door as bedolven vlakte met verbrande dennen waar het eerst groen alweer tevoorschijn komt.
Hier doemt de kraterrand van het rokende monster al op.
Een desolaat landschap met verbrande bomen. En een vulkaan die zichzelf in no time uit de grond gewerkt heeft. Hij is indrukwekkend. En hij riep ook zeer gemengde gevoelens bij mij op. Bewondering voor dit natuurfenomeen, maar ook nog steeds ongeloof en verbijstering dat dit zwarte ding voor zoveel mensen het leven voorgoed veranderd heeft.

Vrolijk Pasen !

Terug bij af

Terug bij af

Deze week brak de oorlog uit in de Oekraïne, waarvan we dagelijks met afschuw de beelden volgen. Vergeleken daarmee zijn onze perikelen tamelijk onbelangrijk. Maar klein nieuws mag ook verteld worden voor degenen die het willen lezen, denk ik dan maar.

De afgelopen maand hebben me de moed, moraal en motivatie totaal ontbroken om een bericht te schrijven. Er is veel gebeurd en helaas niet in positieve zin.

Ik zal proberen om een heel lang verhaal enigszins kort te houden. Begin november tekenden we een ‘contrato de arras’, voorlopig koopcontract, voor een huis met appartement en de mogelijkheid tot het bouwen van nog een huis. In het buitengebied van El Paso, wel op flink hogere hoogte dan ons vorige huis, maar schitterend gelegen, dus een trui in de winter namen we op de koop toe. Superblij waren we, maar het leek ons toch beter om er nog even niet over te schrijven, want je weet maar nooit natuurlijk. Het zal niet de eerste keer zijn dat er hier op La Palma een koop niet doorgaat omdat er van alles niet klopt. Niet dat we daar erg bang voor waren, want we kochten immers van een Belgisch/Nederlandse ex-stel en niet van Palmeros. Onder ons gezegd, kloppen er dan nogal eens zaken niet, legaal of niet, het maakt hen vaak niet zoveel uit. Maar hier was alles, registro, kadaster, waterrechten, etc. goed geregeld, geen lijken in de kast. Half januari was de geplande overdracht.

Tot zover alles goed. Maarrrrrr, twee dagen voor de dag van overdracht begon het gedonder. De vlam was opeens in de pan geslagen tussen de verkoper en zijn ex, die al 20 jaar uit elkaar zijn. Een strijd tussen twee mensen die over onze hoofden werd uitgevochten. De overdracht op de geplande datum ging niet door, uiteindelijk bleek ook de volmacht van de ex niet te kloppen. Zij heeft zich toen teruggetrokken uit het verhaal, maar de verkoper wilde nog steeds aan ons verkopen. Dat beweerde hij althans. Maar steeds kwam hij met gezeur en vertraging, wekenlang sleepte alles zich voort. Vorige week opnieuw een afspraak met de notaris gepland, volmachten, echtscheidingspapieren, alles in orde om te tekenen. En weer kwam hij een dag later met een lijst met 6 onzinnige punten die volgens hem nog gecheckt moesten worden voordat er getekend kon worden. Allemaal bullshit.

Toen waren we het zat en hebben we de handdoek in de ring gegooid. Ons vermoeden en ook dat van de makelaar is dat hij daarop uit was, omdat hij denkt het huis nu voor veel meer geld te kunnen verkopen. Na de vulkaanuitbarsting zoeken immers zo veel mensen een huis en gaan de prijzen omhoog. Dus hebben we uiteindelijk alleen maar tijd verloren, zijn veel objecten intussen verkocht en zijn we terug bij af.

Ook bij vrienden is het fout gegaan. Zij hadden kort na de vulkaanuitbarsting een huis gekocht dat al vrij lang te koop stond. De eigenaar was dolblij dat hij het verkocht had, maakte zowat een rondedansje van vreugde. De overdracht zou volgens contract uiterlijk eind januari moeten plaatsvinden, met als voorwaarde dat de vulkaan opgehouden moest zijn. Dat was het geval vanaf kerst. Maar twee weken voor de overdracht zegt de goede man dat hij het huis niet uitgaat. Hij wil nog wel verkopen, maar pas over een maand of drie, vier op zijn vroegst, want zijn zonnepanelen-installatie zou kapot zijn. Door de as van de vulkaan. Ook lariekoek natuurlijk. Maar heel kras is wel dat hij ook nog eens weigert om de 10% aanbetaling terug te storten en de kopers een advocaat op hun dak stuurt. Het moet niet gekker worden.

Wij hadden in principe een huurhuis gevonden tot eind van dit jaar, maar omdat we vanaf 2e helft januari in ‘ons’ huis zouden gaan, hadden we dat opgezegd per 1 februari. Dus eindresultaat geen huis en ook geen huurhuis meer, want dat is intussen alweer aan anderen verhuurd. Karel bleef rustig, maar bij mij sloeg de paniek toen toch wel enigszins toe. Weer werden we liefdevol opgevangen door vrienden en diverse mensen zochten mee naar ander onderdak. Dat hebben we deze week gevonden. We hebben een huis gehuurd voor een half jaar met optie tot verlenging voor een jaar of meer. Contract is getekend, op 15 maart kunnen we erin. Pfff, eindelijk kunnen dan de koffers worden uitgepakt, hebben we een eigen plek. Voor zigeuners zijn we toch niet echt in de wieg gelegd, hebben we gemerkt. Vandaar uit kunnen we zien wat we verder gaan doen.  

De ‘bergkant’ van het huis, dit is de bovenste verdieping. Die bestaat uit twee kleinere appartementen. Eén voor de eigenaar die op Tenerife woont en 2x per jaar een weekje komt. In het andere woont een jonge apotheker.
De ‘klifkant’ van het huis. De onderste verdieping is geheel van ons. Met eigen tuin, groot overdekt terras (mét pingpong tafel, belangrijk voor Karel), een buitenkeuken en barbecue. Hier kunnen we het denk ik wel even volhouden.
Het huis ligt op de rand van een ijzingwekkende klif. Hoogtevrees moet je dus niet hebben!
Met een prachtig uitzicht op Tazacorte Puerto.

We kijken wederom naar een koophuis met verhuurmogelijkheden. Maar ook naar percelen om te bouwen. Er is inmiddels een decreto aangenomen wat het voor vulkaanslachtoffers mogelijk maakt om op landbouwgrond te bouwen. Want bouwgrond is er veel te weinig. Dit verruimt de mogelijkheden, maar dan moeten de eigenaren van de landbouwgrond natuurlijk nog altijd bereid zijn om te verkopen. Ook Frankrijk zit nog in ons achterhoofd als laatste optie. Een lijst met te koop staande objecten in de zuidelijke helft van Frankrijk ligt al klaar. We gaan het zien allemaal.

Diverse percelen hebben we alweer bekeken. En deze week waren we op het gemeentehuis van El Paso bij het Oficina Técnica om te vragen naar de mogelijkheden van een te koop staand landbouwperceel. Victor stond ons te woord en beantwoordde al onze vragen. Uiteindelijk vroeg hij ons ‘Wat kost dat perceel eigenlijk’ en ‘hebben jullie het al gekocht?’ Nee, dat hebben we nog niet. ‘Nou’, zei hij, ‘ik weet ook nog een mooi perceel voor veel minder geld. Ik kan het jullie meteen even laten zien’. Dus wij dachten het zal iets zijn dat via de gemeente gaat, want hij sprong op en liep naar buiten, zonder acht te slaan op verdere wachtenden voor de deur. In de auto vertelde hij ons dat het ging om een perceel grond van zijn zus, die in scheiding ligt en geld nodig heeft. Dat het onder werktijd was, deerde hem kennelijk niet in het minst. Heel bijzonder 😂.

Momenteel hebben we vrienden Brigitte en Rob op bezoek. Ze zouden vakantie vieren en komen klussen op onze nieuwe finca….. Gelukkig is Rob technisch tekenaar en hij heeft zijn vrijgekomen klustijd gebruikt om ons een aantal suggesties/ontwerpen voor (vakantie)huizen aan de hand te doen, mochten we inderdaad een perceel kopen en gaan bouwen. Het komt goed!

La Palma krabbelt op, de natuur geeft het goede voorbeeld!

La Palma krabbelt op, de natuur geeft het goede voorbeeld!

Drie weken verder en het is nog steeds stil op het eiland. Na de uitbarsting van de San Juan in 1949 kwam er na 3 weken stilte toch nog weer een opleving van de vulkaan, maar nu beginnen we er langzaamaan in te geloven dat de rust blijvend is. Wel staat de vulkaan zonder naam nog steeds uit te hijgen. En hij vergeet nogal eens om zijn tanden te poetsen, want op zijn stinkende zwavel adem worden we nog regelmatig getrakteerd.

Maar het Aridanedal begint op te krabbelen. Binnen no-time begonnen de door de vulkaan zwaar geteisterde Canarische dennen weer uit te lopen. We wisten al dat ze een brand kunnen overleven, maar een vulkaanuitbarsting dus ook. La Palma laat zich er niet onder krijgen! Intussen mogen meer en meer geëvacueerde bewoners terug naar hun huizen (voor zover die er nog staan). Overal zie je vrachtwagentjes rijden die inboedels terugbrengen. Met man en macht wordt er gewerkt om het gebied ten zuiden van de coladas te ontdoen van as/zand. Gisteren is een nieuwe weg in gebruik genomen die de toegang naar het gebied rond Puerto Naos weer mogelijk maakt. Wel moet je daarvoor nog steeds omrijden via de oost- en de zuidkust, maar voorheen was het gebied alleen via de zee bereikbaar.

Nieuwe weg vanaf Las Manchas de Abajo naar Puerto Naos.

Op het kruispunt van La Laguna wordt met zware machines getracht de verbinding naar Tazacorte en omhoog naar Cruz Chica vrij te maken. Het gaat om stukken van 50 resp. 200 mtr die lavavrij gemaakt moeten worden. De lava is hier echter wel zo’n 10-12 mtr hoog. De eerste 4 meters gingen voorspoedig, maar vervolgens stootte men op enorme al uitgeharde basaltblokken, die de voortgang zeer vertragen. Desondanks gaat men stug door en het vordert langzaam. Alleen al deze klus zal naar verwachting een paar maanden gaan duren.

En de grote hamvraag is, hoe wordt de verbinding tussen het noordelijke en het zuidelijke deel van het Aridanedal hersteld? Zodat de bewoners van Las Manchas, Puerto Naos, Fuencaliente en omstreken niet meer anderhalf uur hoeven te reizen om naar Los Llanos te komen.  Daar is men het nog niet over eens. Door de lava heen? Maar dan zal er nog een hele tijd gewacht moeten worden voordat de lava binnenin genoeg is afgekoeld. Er overheen??

Dan zijn er nog de huizen die wel zijn blijven staan maar volledig zijn ingesloten door de lava. Er is geen infrastructuur meer, geen elektriciteit, water. Als het om één enkel huis gaat lijkt ons de kans uitgesloten dat dat goed komt. Er zijn ook plaatsen waar bijvoorbeeld een tiental huizen ingesloten is. De eigenaren daarvan maken waarschijnlijk meer kans dat er een poging ondernomen gaat worden om hun huizen weer te ontsluiten.

Onbegonnen werk lijkt het.
Hoe gaan we dat nou eens aanpakken??
Stukje min of meer geëgaliseerd.

Al met al moeten wij denk ik uiteindelijk maar tevreden zijn, hoe paradoxaal en bitter ook, dat ons huis binnen een paar dagen volledig verdwenen was. Weg, foetsie, niks meer van over, niet meer te herkennen ook waar het ooit gestaan heeft. Daardoor zijn wij nu door het hele traject verzekering/consorsio de compensación heen en kunnen we vooruit.

Mmmm, fysiek dan toch vooral, mentaal kijken we nog vaak achterom en ervaren we momenteel eigenlijk meer downs dan ups in vergelijking met de eerste weken na de ondergang van Finca Paraiso. Met de tijd is het eigenlijk onvoorstelbaarder aan het worden dat dat fantastische bezit, want dat was het voor ons, weg is. En dan gaat het eigenlijk nog niet eens om het materiële in de zin van het huis en de appartementen. Maar veeleer om de ligging, het 360 graden panorama van stad-natuur-oceaan-bergen-tuin, de waardering van de gasten, het graf van onze Max, en alle energie en liefde die we erin gestoken hadden.

Aan de andere kant, ‘de tijd heelt alle wonden’, een eerste klas dooddoener maar net zo goed een waarheid als een koe. Met de hoe dan ook komende stap naar een nieuwe toekomst zal het ook gemakkelijker worden hetgeen achter ons ligt steeds wat meer uit ons dagelijkse denken te verbannen.

We zijn intussen verkast naar het huurhuis. En hebben (hadden?? we weten het momenteel eigenlijk zelf even niet) zicht op een ander huis. Maar, zoals het op La Palma helaas vaak gaat, kwamen er toch weer wat beren om de hoek gepiept. Waardoor we opnieuw in onzekerheid zitten. Geen zin om in details te treden op dit moment, we hopen dat het goed komt en dat we toch snel de cava kunnen ontkurken.

Overigens, La Palma wordt hipper en hipper. Er is nu zelfs een überhip ‘capsule hotel’ geopend in Santa Cruz in een prachtig 18e eeuws pand. Een Japanse uitvinding waarbij je in een soort van bedstee/cel slaapt ter grootte van een twijfelaar en zo’n 1 mtr hoog. Je moet dus geen last hebben van claustrofobie. Maar het gaat om de ‘experience’ toch?

Trapje op naar de kooi.
Knusjes toch!
Het is voorbij !

Het is voorbij !

La Bestía heeft zijn laatste adem uitgeblazen. Na 10 dagen van inactiviteit is de eruptie nu officieel als beëindigd verklaard. We hoeven zijn stinkende adem niet meer te ruiken, zijn humeurige gegrom niet meer te horen en zijn trillende gestampvoet niet meer te voelen. De vulkaan zonder naam heeft eindelijk de handdoek in de ring geworpen.

Hij heeft La Palma en haar bewoners opgezadeld met een spoor van vernietiging. Onze harten breken elke keer weer bij het zien van de gigantische zwarte, tot nu toe nog rokende, vlakte waar tot voor 3 maanden zoveel mooie huizen stonden, waar het dorpje Todoque met haar kerkje en de gezellige bar Timaba lag en het kleine bedrijventerrein van Los Llanos. Een gigantisch litteken in de vallei van de Aridane dat voor altijd zal herinneren aan het onvoorstelbare dat gebeurd is.

Hoewel het zeker niet zonder slag of stoot zal gaan, gaat La Palma beginnen aan de wederopbouw. Morgen wordt al gestart met het verwijderen van de lava van het kruispunt in La Laguna. En er wordt druk gewerkt aan het verwijderen van de as in het geëvacueerde gebied ten zuiden van de vulkaan. Een in onze ogen bijna onmogelijke opgave als je ziet dat de huizen soms tot aan het dak in de as staan. Hoe gaan de bewoners daar hun huizen aantreffen zodra ze er weer naar toe kunnen?

Wijzelf gaan in de eerste week van januari verkassen naar een huurwoning, onze vriendin in wier huis we tot nu toe gewoond hebben, komt dan terug naar La Palma. We zijn haar oneindig dankbaar dat we al die tijd in haar huis mochten verblijven. Ons verblijf in het huurhuis zal naar alle waarschijnlijkheid maar van korte duur zijn. En verder zeggen we op dit moment lekker nog niks, je moet de goden niet verzoeken tenslotte 😉. Een goede jaarwisseling voor iedereen, dat 2022 in alle opzichten een beter jaar mag worden.

Een paar Bestía-feiten op een rijtje:

  • De uitbarsting begon op zondag 19 september om 14h30 in het gebied ‘Cabeza de Vaca’, gelegen in een rechte lijn boven ons huis.
  • De uitbarsting eindigde op maandag 13 december om 22h20.
  • Hij duurde 85 dagen en 8 uur en was daarmee de langst durende, krachtigste en meest vernietigende uitbarsting in de geschiedenis van La Palma.
  • De nieuw ontstane vulkaan is ongeveer 200 meter hoog en heeft 6 kraters
  • Er is meer dan 200 miljoen kubieke meter lava uitgestoten.
  • Meer dan 1200 hectare land is onder de lava verdwenen.
  • De lava is op sommige plaatsen 70 meter dik (onder andere in El Paraíso, het gebied waar ons huis gestaan heeft) en heeft een gemiddelde dikte van 12 meter
  • De vulkaan heeft behalve genomen ook gegeven, er is 48 hectare nieuw land bijgekomen.
  • Er zijn 9090 aardbevingen gelocaliseerd.
  • 76 km wegen zijn verdwenen.
  • Er zijn 1628 gebouwen bedolven, waarvan 1300 woonhuizen.

Onze lieve Max is voor altijd bedolven onder zo’n 70 meter lava. Karel had een palm geplant naast zijn graf. In onze naïviteit hoopten we, toen ons huis en de appartementen al door de lava bedolven waren maar het stukje tuin waar zijn graf lag er nog was, dat ‘de palm van Max’ over een jaar of 20 fier boven de lava zou uitsteken. Maar een week of twee later was ook die hoop vervlogen.

Over 10 jaar zullen we wellicht zeggen, ‘De uitbarsting van de Cumbre Vieja in 2021? Wij waren erbij!’. Maar vooralsnog beschouwen we het als een wel zeer twijfelachtige eer die we liever aan ons voorbij hadden laten gaan.

foto van Involcan, het vulkanologisch instituut op de Canarische Eilanden
En toen was het stil ….

En toen was het stil ….

Ja. Zomaar opeens. Afgelopen maandagmiddag. En nog steeds.

Zondag werden we rond 13 uur nog opgeschrikt de een opeens vreselijk veel lawaai makende vulkaan die een enorme aswolk kilometers hoog de lucht in wierp. Wat is het kreng nu weer aan het doen? Volgens een vriendin zou het eiland spoedig uit elkaar ploffen. Nou ja, berustten wij, als we dan toch gaan, dan maar met z’n allen. Maar een uur later was hij weer een stuk rustiger. Tot in de nacht van zondag op maandag, toen begonnen de explosies weer, met drukgolven die de ramen en deuren deden rammelen in hun sponningen.

De aswolk van 5 km hoog was te zien vanaf de andere eilanden.

Maar op maandag einde van de middag werd het opeens rustig. Echt rustig. Wel viel er gedurende de nacht nog wat asregen, waardoor we de dinsdag weer grotendeels vegend hebben doorgebracht, maar verder bleef het ongewoon stil. Zouden dit dan de laatste stuiptrekkingen zijn geweest voordat hij zijn laatste adem uitblaast?? Woensdagochtend werden we wakker en was de hemel voor het eerst sinds 19 september weer helder, met zicht zoals we het bijna vergeten waren.

De vulkaan die zich in 3 maanden tijd opgebouwd heeft. In ruste. Op sterven na dood??

Maar volgens de wetenschappers mogen we niet te vroeg juichen. Pas als de vulkaan 10 dagen in ruste gebleven is, kan er gesteld worden dat hij gestopt is. En dat is op 23 december. Op het moment dat ik dit schrijf, zijn wij onderweg naar Nederland. De vulkaan begon toen we in Nederland waren, laat hem dan ook ophouden als we in Nederland zijn. Een mooier kerstcadeau kunnen we hier op La Palma niet krijgen.

De (final?) countdown is begonnen!

¡ Felices fiestas a todos !
Heerlijk avondje op La Palma

Heerlijk avondje op La Palma

Op deze 5e december van dit rare jaar,

komen 6 vrienden op La Palma bij elkaar.

Sint had dit in de wandelgangen vernomen

en is toen snel naar La Palma gekomen

om een paar feiten op een rijtje te zetten,

dat ligt hem nu eenmaal beter dan chatten

En de opdracht was zonneklaar,

Voorlezen vanavond, anders zijn de rapen gaar.

Het was me het jaartje wel, zo had Sint gehoord

En hij vroeg zich dan ook af, zijn ze daar inmiddels niet gestoord?

Allemaal in Spanje woonachtig

zijn de verschillen toch groot en waarachtig.

Waar Sint woont op het Spaanse Peninsula

beperkte de overlast zich grotendeels tot corona.

Dat leek hem toch al ellende genoeg,

met onder andere beperkte toegang tot restaurant en kroeg.

Ook de vrienden op La Palma hadden hiervan last,

Want in hun vakantiehuizen kwam bijna geen gast.

En de bouwvergunning die Tom en Anne was beloofd,

waar ze zo lange tijd in hebben geloofd,

Nee, afkomen deed de permiso uiteindelijk niet,

Dit tot grote spijt van hen en Zwarte Piet,

En net toen het allemaal weer wat beter werd,

Gebeurde er iets waardoor de ogen opnieuw werden opengesperd.

In augustus was er een verschrikkelijke calima,

Ook voor la Palma was dit er een zonder weerga,

Overal op het eiland dik boven de 40 graden,

een kip kon spontaan worden gebraden,

Daarbij ontstond een gigantische fik,

Meer dan 60 huizen kregen dat vol voor de mik,

De huizen Van den Eynde en Brummer ontsnapten gelukkig daaraan,

Ze hadden toch even angst dat hun domeinen eraan zouden gaan.

Kort daarna bleek dit toch allemaal maar spielerei,

Want daar kwam ineens ‘La Bestía’, voorbij,

In september begon de grond onder de voeten te trillen,

Zelfs in Puntagorda kregen Hans en Anky de bibbers in de billen

Geen zorgen zeiden de kenners, echte vulkanologen,

Het eiland zou die uitbarsting goed kunnen gedogen,

Pas weken later en ver in het zuiden,

Zou er wellicht ooit wat lava zijn te duiden.

Maar helaas dat bleek niet goed voorspeld,

Op 19 september brak het beest uit met veel geweld,

Met een enorme knal begon het armageddon,

Waarvan velen meenden dat het niet zijn kon,

Binnen de kortste keren bedekte de lava de eerste huizen,

En inmiddels staan er al meer dan 2000 kruizen,

De tweede dag al sneuvelde de Brummer finca,

Voor hen echt een drama zonder weerga.

Maar gelukkig wisten Anne en Tom wat dat met een mens doet,

Meteen kwamen ze hen met veel troost tegemoet

op dat moment onwetend van wat nog komen ging

En welke ellende ook hen boven het hoofd hing.

Je hele hebben en houwen ten onder zien gaan, het is toch wat,

Gelijk ligt je hele leven op zijn gat,

Inkomen, dagelijks leven, het verandert op slag,

Je kunt er met je verstand niet bij, dat zoiets zomaar mag.

De veilige haven van Anky en Hans in Puntagorda was een zegen

Samen uithuilen, praten, eten, waardoor de zorgen voor even zwegen

In hun Casa Demetria kwam het denkproces op gang

aan een leven na de vulkaan, ook al duurt dat misschien nog lang.

De wijkjes van de Brummers en Van den Eyndes zijn weggevaagd

En dit lot heeft ook vele anderen definitief uit hun huizen gejaagd.

Iedereen in evacuatie en tijdelijk onderkomen,

Hopelijk vinden ze allemaal straks weer de plek van hun dromen.

Maar voorlopig raast en brult de vulkaan maar door

En met zijn lava trekt hij een vernietigend spoor

door het mooie Palmese Aridanedal

dat hierna nooit meer hetzelfde zijn zal

Het eiland is nu voor altijd wereldberoemd,

En wordt in elke krant en op tv genoemd

La Isla Bonita, de onbekende stille Canarische kracht

Is verworden tot een diva van formaat, wie had dat gedacht

Ja werkelijk, Sint is ervan ondersteboven

En ook zijn Pieten kunnen het nauwelijks geloven

het drama dat zich afspeelt op dat vlekje in de Atlantische Oceaan

Hopelijk is het met het monster spoedig gedaan

Dan kunnen de bewoners van La Palma weer ‘adelante’

Want dat gaan ze doen, heus, ze weten er van wanten

De schouders eronder, een voor allen, allen voor een

Met solidariteit en saamhorigheid houden ze elkaar op de been

La Palma wordt weer het mooie meisje van weleer,

Dat staat in het Grote Boek van Sint, hij leest het keer op keer

Het heerlijk avondje is gekomen, dus Sint moet er nu snel vandoor,

Zijn Pieten zijn al op de boot en roepen hem in koor

In Nederland wordt met smart op hem gewacht,

Want de cadeaus moeten de schoorsteen in, en wel vannacht

Dus lieve vrienden, hef samen het glas en ga aan de dis,

Want vulkaan of geen vulkaan, het leven gaat door, zo waar als het is.

Geschreven in een eenmalig co-schrijversschap door de Sint, Karel en Marja

Natuurlijk hoort er bij Sinterklaas borstplaat …
… en speculaas. Dus Karel ging aan de slag.