kruistocht in wandelbroek – ingesloten – nog altijd geen asfalt – gat in dak

kruistocht in wandelbroek – ingesloten – nog altijd geen asfalt – gat in dak

Vandaag is het de dag van de grote autorally van Los Llanos. Dat betekent concreet dat we zo’n beetje de hele dag ingesloten zitten, want alle doorgaande wegen rondom ons zijn afgesloten, en dat we een hoop lawaai horen, want het parcours loopt vlak onder ons door. Donderdagavond ging ik onze wekelijkse portie eieren ophalen bij Victor en Milly, Spaanse onderburen, en daar stond onder de carport een raceautootje met knalgele spoilers en velgen, volledig bedekt met reclames, waarvan Victor met open portier de motor liet brullen. Zo’n kwartier lang. De bedoeling hiervan was mij niet geheel duidelijk. Kijken of de motor nog startte? Of het gaspedaal nog wel reageerde bij indrukken? Warmdraaien voor de opening van de rally op vrijdagmiddag? Afijn, Victor doet ook mee dus. Drie jaar geleden verraste de rally ons, toen hadden we een dagje uit gepland maar kwamen we tot de ontdekking dat we tussen 9h30 – 12h00 en van 13h00 – 15h30 niet verder kwamen dan 200 mtr van ons huis. Maar nu zagen we al een week geleden overal de aankondigingen liggen/hangen voor vandaag. Drie jaar geleden hingen die er waarschijnlijk ook, maar toen wisten we nog niet dat de A4’tjes die overal onder stenen op muurtjes liggen behalve overlijdensaankondigingen vaak ook zeer relevante informatie kunnen bevatten.

Dus zorgden we dat alle boodschappen in huis zijn en planden we een rustige dag thuis. De lunch met vrienden in een restaurant, die we, ons nog onbewust van de rally, een paar weken geleden voor vandaag afspraken, hebben we maar doorgeschoven naar morgen, als de rust is weergekeerd. In plaats daarvan koken we zelf lekker voor vanavond, alle tijd immers (kip cacio e pepe in bagna cauda – kip uit de oven in een saus met ansjovis, witte wijn, room en parmezaanse kaas – en sinaasappel-speculaassoufflé) en heb ik ook tijd om weer eens een blogbericht te schrijven. De ochtendwandeling besloot ik nog wel te doen, het tweede deel van mijn traject loopt over het rally-parcours, maar het spektakel zou immers pas om 9h30 beginnen. Tegen 9 uur kwam ik aan bij het deel dat over het raceparcours gaat. Alles was al afgezet met dranghekken en linten, er stonden al ‘mannetjes’ bij de kruispunten, op veel plaatsen zaten al groepjes mensen genoeglijk aan de kant met tafels en stoelen en zelfs was er ergens al een barbecue aangestoken. Een waar volksfeest dus. Helaas hebben we intussen ook al een paar keer gillende sirenes gehoord. Bij de rally van twee jaar geleden is er hier vlak bij een auto gruwelijk uit de bocht gevlogen, en dwars door de afrastering heen een paar meter naar beneden gestort. Maar ja, is nu eenmaal het risico van het vak waarschijnlijk.

Eind februari hadden we als buurt een bespreking met onder anderen de burgemeester van Los Llanos over het project ‘asfalteren van de Camino Campitos’. Er werd ons toegezegd dat er de daaropvolgende week begonnen zou worden en dat de klus in zo’n 3½ à 4 maanden geklaard zou zijn. Alle buurtbewoners helemaal ‘feliz’, want het stof en de slechte staat van de weg zijn we allemaal meer dan beu. En zowaar werd er inderdaad een week later begonnen met het werk. Zeer voortvarend werd de straat stukje voor stukje open gemaakt, werden er leidingen etc. vernieuwd, werden er voorbereidingen gedaan voor het plaatsen van straatverlichting en werd de weg vervolgens weer dichtgegooid. Tegen eind april was het hele stuk klaar voor asfalteren. Maar toen viel helaas de grote stilte in. Het was ook eigenlijk te mooi om waar te zijn. Op La Palma loopt namelijk nooit iets volgens planning. Toch hoop je steeds weer, tegen beter weten in, dat het misschien déze keer wel klopt. Niet dus. Bij navraag bij de gemeente werd ons verteld dat de aannemer die de klus moet klaren vergeten was enkele documenten in te leveren bij de desbetreffende autoriteiten. Toen ze daarachter kwamen en alsnog de formaliteiten vervulden, was de fabriek die het asfalt moet leveren wegens zomerpauze 2 maanden (!!) gesloten. In september zijn we de eersten ………. In onze Noord-Europese ogen is het ongekend en onvoorstelbaar dat een fabriek 2 maanden sluit voor zomervakantie. Wil men niet verdienen of zo? Maar hier kijkt niemand ervan op. Zou de Camino Campitos voor het einde van het jaar geasfalteerd zijn? We wachten het maar weer af.

Deze week is er een gat in ons dak gemaakt. In de op het noorden gelegen muur van onze eetkamer zitten weliswaar 3 ramen, maar door de oriëntatie op het noorden, is het er vooral bij bewolkt weer tamelijk donker. En dat zinde ons niet, we zijn ‘mensen van het licht’, zo te zeggen. Dus wilden we een daklicht in ons Canarische dak. Met melkglas, dat voorkomt dat de zon er doorheen schijnt, maar laat wel veel licht door. Alex, de aannemer wilde er eerst helemaal niet aan beginnen. Het onderwerp ‘daken’ is op La Palma nogal heikel namelijk. Veel (oudere) daken lekken hier en waarom zou je in een dak dat dicht is in hemelsnaam een gat gaan maken?? Toch wilden we het. Na 1½ jaar het onderwerp met enige regelmaat bij hem ter sprake te hebben gebracht en de verschillende mogelijkheden besproken te hebben, was hij zover dat hij de klus aannam.

Het begin is gemaakt, geen weg meer terug 😬😬
Pablo aan het werk

Dus de afgelopen week hebben we gruwelijk in het stof en het lawaai gezeten en nu zitten we met dat gat. Dat vooralsnog is afgesloten met planken waar de zon gezellig doorheen kiert. Alex keek omhoog en zei somber ‘nu moeten we het weer lekdicht zien te krijgen’, maar dat maakte op ons geen indruk, want hij moppert vooraf altijd en ziet van alles dat fout kan gaan, maar krijgt het uiteindelijk ook altijd weer voor elkaar. Maandag komt Fran, de ‘carpintero de aluminio’, om het aluminium kozijn te plaatsen, waarna het glas besteld gaat worden. Voor hem is het ook nieuw, hij zei ons ‘nadie lo hace’ – niemand doet dat. Toch hebben we hier en daar al wel wat huizen gezien met een dakraam. Waarschijnlijk ook van die rare extranjeros als wij.

Voorlopig zitten we er zo bij. Regenen doet het gelukkig (bijna) nooit in juli. 🙏🙏🙏

Een tijdje geleden hebben we een mooie wandeling gemaakt in Breña Alta, aan de oostkant van het eiland. De bronnen- en kruizentocht van San Pedro. Heel bijzonder, halverwege de wandeling kom je opeens uit bij een nis in de bergwand waar vele kruizen en heiligenbeeldjes te bewonderen zijn.

Een bron onderweg waar we onze waterflesjes konden vullen
Er staan zelfs een paar stoeltjes, voor als je even tot bezinning wilt komen.
De plantjes worden goed verzorgd.
Ook ter plekke van takken gemaakte kruisjes staan er.
Een gezegende plek voor een pauze tijdens onze kruistocht in wandelbroek.
Prachtige varens en gatenplanten ook onderweg.
Uitzicht over San Pedro.
Dit grappige vakantiehuisje kwamen we onderweg tegen. Zou de Kever bij de huurprijs inbegrepen zijn?

Nog een paar tuinfoto’s.

Onze privé tuin is echt mooi geworden.
En de tuin bij Abajo. De washingtonia palm die toen we in 2018 aankwamen nog heel klein was, begint al op een echte boom te lijken.
Wijnproeven in Garafia – Auto ophalen op Tenerife – Wandelen naar de Pico de la Nieve

Wijnproeven in Garafia – Auto ophalen op Tenerife – Wandelen naar de Pico de la Nieve

Zomer op La Palma! Ok, het is wel erg warm nu, we hebben momenteel een calima. Maar ondanks dat, koelt het ’s nachts heerlijk af tot een graad of 20, dus we slapen als een roos. En dat is niet echt ‘des calimas’, meestal blijft het dan tegen de 30 graden ’s nachts. Vanmiddag hadden we onze tweewekelijkse dartmiddag, waarna we met z’n allen nog wat gaan drinken op het terras van de bar boven de dartzaal. Deze ‘nazit’ duurt inmiddels bijna langer dan de middag zelf 😊. Om half zeven naar huis en omdat het toch best wel heel warm was, hebben we even in ons dompelbad geplonsd. Daarna een lichte pastaschotel klaargemaakt die we op het terras met uitzicht op de oceaan (die helaas niet te zien was vanwege het calimastof in de lucht) genuttigd hebben. Ik zeg dan altijd tegen Karel ‘wat hebben we toch een goed leven hier’. Waarop Karel me enigszins meewarig aankijkt. Ik zeg dat namelijk best vaak. Hij is kennelijk al helemaal aan dit leven gewend (of vind het helemaal niet zo goed misschien). Maar ik word er elke keer weer heel erg blij van.

Een paar weken geleden gingen we met vrienden wijnproeven in Garafia. Ons doel waren de bodega’s van El Nispero en Tagalguen. Beide wijnen behoren tot onze favorieten. Twee jaar geleden zijn we al eens spontaan op zoek geweest naar de bodega van Tagalguen, maar hebben deze toen niet gevonden. Aan bordjes doen ze hier namelijk niet, het begrip ‘marketing’ moet hier soms nog uitgevonden worden, geloof ik. Maar Google Maps leidde ons keurig naar het adres van El Nispero. Zonder deze hulp was het niet goed gekomen denk ik. Bij restaurant Briestas werden we een weggetje omhoog ingestuurd, daarna een afslag naar rechts en vervolgens hield de weg op. Er stond een huis en er lagen wijngaarden achter, maar geen bordje, geen enkele andere aanduiding, niets. Toch maar uitgestapt. Er stond ergens een deur open, dus wij voorzichtig naar binnen gekeken. En jawel hoor, we waren bij de bodega van El Nispero aanbeland. Hartelijk werden we ontvangen. Op onze vraag waarom er nergens een bord staat om het vinden van de bodega wat te vergemakkelijken, werd nonchalant gezegd ‘oh ja, het bord is deze winter omgewaaid, dat moeten we nog vervangen’.

De wijngaarden van El Nispero
Heerlijke wijnen!

Na proeven en de aankoop van diverse dozen gingen we door naar de Tagalguen bodega. Onze vrienden waren daar al eens eerder geweest, dus vonden we het zonder probleem. Ook weer een doodgewoon huis zonder aanduiding, niet verwonderlijk dat we het 2 jaar geleden voorbijgereden waren. Maar hun wijnen zijn heerlijk, beide adressen zijn aanraders.

Ook naar Tagalguen
Natuurlijk moesten we ook hier de druiven van dichtbij bekijken
En de ‘cuves’ op z’n Frans, ik weet het Spaanse woord hiervoor niet.
En geproefd werd er …

Eind mei had ik een onverwacht uitstapje naar Tenerife. Een vriendin had van haar man een Volkswagen Beetle Cabrio gekregen (waarom gebeurt mij dat nou nooit???) die op Gran Canaria gekocht was en dus naar La Palma moest komen. Dus met nog een andere vriendin met z’n drieën op naar Tenerife. Het plan was dat de verkoopster met de auto naar Tenerife zou komen. Wij vlogen naar Tenerife Norte, gingen winkelen bij El Corte Inglés in Santa Cruz (= de Bijenkorf van Spanje).

6 verdiepingen, en we hebben ze allemaal van boven tot onder bezocht

Om 16h00 zou de verkoopster ons daar ophalen, waarna we gezamenlijk naar de haven zouden rijden, want zij ging dan ook weer met de ferry terug naar Gran Canaria. De ferry naar La Palma vertrekt vanuit Los Cristianos in het zuiden van Tenerife, een uur rijden vanaf Santa Cruz. En die naar Gran Canaria vanuit de haven van Santa Cruz. Maar de jongedame van wie de auto was, was nog nooit op Tenerife geweest en zij had geen flauw idee dat Santa Cruz in het noorden ligt en niet in het zuiden van Tenerife, dus daar was enige verwarring ontstaan. Maar goed, keurig tegen 16 uur kregen we een appje dat ze er was. Nu had zij ook een vriendin meegenomen, waardoor wij met z´n drieën redelijk opgepropt op de achterbank zaten, zo ruim is het achter in zo’n cabrio niet. Het kwam ons dus wel heel goed uit dat we haar uiteindelijk alleen maar naar de haven van Santa Cruz terug hoefden te brengen, op 5 minuten rijden.

De cabrio
Leuk is ie hoor, maar beetje krap voor 5 personen

Na nog wat druk heen en weer getelefoneer met de verzekering en het overhandigen van het geld kregen we de benodigde documenten en togen we richting Los Cristianos, waar we inscheepten op de ferry en met een tussenstop op La Gomera teruggingen naar La Palma. Helaas was er erg veel wind, met name het laatste stuk van La Gomera naar La Palma, waardoor ik herinnerd werd aan onze stormachtige oversteek van Cadiz naar La Palma in 2018. Het staat nu als een paal boven water, zeebenen heb ik misschien nog wel enigszins, maar een zeemaag in het geheel niet.

Naar de ferry van Fred Olsen

En dan nog een paar foto’s van een wandeling die Karel kortgeleden maakte naar de Pico de la Nieve.

Onderweg kwamen ze lang de tajinastes, die weer bloeien op de Roque de los Muchachos
Mooi, zoals altijd
De top gehaald.
Ik vroeg aan Karel, toen ik deze foto zag, ‘wat is dit in hemelsnaam’. Blijkt dat er op de rotsblokken hiërogliefen staan en die wil de gobierno van La Palma kennelijk op deze manier beschermen. Erg esthetisch gedaan 🥴🥴🤭🤭🥴😳
De eerste aubergine aan onze plant. Eerlijk gezegd lijkt het meer op een bloedworstje of zoiets, maar we gaan ervan uit dat het goed komt

En vanavond is dan het EK voetbal begonnen. We zijn er klaar voor. Alleen schat Karel de kansen voor Nederland laag in. Deze week waren er voetbalshirtjes voor Spanje in de aanbieding bij de Lidl en daar heeft hij er alvast maar een van gekocht. Ik houd vooralsnog vertrouwen in Nederland en tooi me met de oranje decoraties die ik toen ik eind april in Nederland was na koningsdag bij de Hema gekocht heb. In de uitverkoop ook, dat dan weer wel.

Transavia vliegt komende winter weer op La Palma – Straatarm of steenrijk?

Transavia vliegt komende winter weer op La Palma – Straatarm of steenrijk?

Goed nieuws voor La Palma, vanaf november hervat Transavia de rechtstreekse vluchten van Amsterdam naar Santa Cruz de la Palma. Er wordt wekelijks 1 vlucht op vrijdag uitgevoerd, helaas is de dinsdag-vlucht vooralsnog vervallen. Dit voorjaar en zomer vliegt TUI rechtstreeks vanaf Amsterdam naar La Palma. De vluchten zijn nu al boekbaar. Daarmee zijn we ook voor Nederlandse gasten weer goed bereikbaar. En voor diegenen die in het zuiden van Nederland wonen, vanaf Brussel is het ook mogelijk om met Iberia (met een tussenstop in Madrid) en met Tui Fly België (direct) naar La Palma te vliegen tegen (meestal) redelijke tarieven. DUS SNEL BOEKEN, WANT DE LAATSTE GAATJES VULLEN ZICH!!! 😊

Eind maart ontvingen we een wel heel bijzondere email van een tv-producent van SBS6 met de vraag of we interesse hadden om deel te nemen aan het programma ‘Steenrijk, Straatarm’. Nou ja, dachten wij, zo arm zijn we nu ook weer niet! Maar het bleek dat ons de rol van ‘steenrijk’ toebedeeld zou worden 😳😂. Maar dat ‘steenrijk’ moesten we niet zo heel letterlijk nemen. Het ging erom dat men het contrast wil laten zien tussen een welvarend gezin (maar wij zijn geen ‘gezin’) dat daar hard voor gewerkt heeft (dat klopt dan weer wel) en daardoor geen geldzorgen heeft en een ander gezin dat door wat voor redenen ook in de financiële problemen zit en het met een minimaal bedrag per week moet doen. Er kijken zo’n miljoen mensen naar de uitzendingen en we zouden ook de kans krijgen om onszelf te presenteren en de naam van ons ‘bedrijf’ te noemen.

Dit moesten we even laten bezinken. Even, want na 2 seconden waren we het al eens. NEEEEE, niks voor ons. Alleen al het idee dat er een miljoen mensen naar je gaan kijken 😱😬. Bovendien is ons leven niet zo erg luxueus, héél veel in de tuin werken, appartementen schoonmaken (momenteel wel ietsje minder dan gebruikelijk), beddengoed wassen en strijken, etc. Misschien niet zo aanlokkelijk voor een ‘arm’ gezin, dat waarschijnlijk zelf ook gewoon hard werkt. Dus we hebben vriendelijk bedankt. We zijn al vaker benaderd door programma’s als Bed & Breakfast, Met 4 in Bed (= de Vlaamse variant, waarschijnlijk waren zij bij ons terechtgekomen door onze zachte ‘g’ 😉) , etc., maar dit was weer een hele nieuwe invalshoek, haha.

Nu over naar meer serieuze zaken. Omdat het in de wintermaanden wat langer duurt voordat ’s ochtends de zon op één van onze privé terrassen komt, bedachten we dat daar iets aan moest gebeuren. Aan de noordkant van ons huis, waar onze grote terrastafel staat, komt in de winter de zon pas later op de dag en deels blijft dit gedeelte in dec-jan-feb in de schaduw. Aan de oceaankant, de westkant, hebben we in de winter vanaf een uur of elf, half twaalf volop zon, maar eerder niet. Te laat voor ons ochtendlijk kopje koffie. En bij de gasten op het terras gaan zitten is een beetje vreemd. Maarrrrrrr, aan de zuidkant van ons huis ligt nog een strook tuin waarmee we eigenlijk niets deden omdat we aan die kant niet direct een deur hebben. Dit gedeelte ligt mooi in de luwte van 2 rotswandjes, is dus ook redelijk beschut tegen wind, en als de zon in de winter rond een uur of 9 over de kam van de cumbre heen piept, dan schijnt ze precies in dit deel van de tuin. Daar moest een ontbijt/koffieterrasje komen, waren we snel eens. Karel toog meteen aan de slag. Planten eruit, het stukje horizontaal gemaakt, anti-worteldoek erin en kiezels erop. Tafeltje met stoelen neergezet en klaar!

De ‘voor’ foto vergeten te nemen.
finca-paraiso-la-palma
Gezien vanaf de trap naar de serrekamer bovenop ons huis.
Knus omsloten met zelfs nog een klein beetje zeezicht.

De fruitbomen in onze nieuwe boomgaard zijn geplant. Behalve de avocado’s, want die zijn op het moment niet leverbaar.

finca-paraiso-la-palma-boomgaard
In de gaten was voor het planten al geitenmest gegaan, vandaag is er ook een laag rond de stam gekomen. En lekker dat ze het vinden!

We zouden het zo leuk vinden als er tussen de bomen wat kleur komt. Op het moment barst het op La Palma van de wilde bloemen, die zouden we hier ook best willen. Dus op zoek.

Deze vinden we zo mooi, soort klaprozen maar dan oranje-geel. Hele velden staan er vol mee rondom El Paso.
Dus hebben we de vrijheid genomen om een paar plukken uit te graven en tussen de fruitbomen te planten. Met een aantal andere wilde planten hebben we dat al gedaan en dat is heel goed gegaan. Maar met deze is het al de 2e poging, de 1e keer is jammerlijk mislukt. Als het nu ook weer fout gaat, dan moeten we maar zaad gaan verzamelen als alles uitgebloeid is.
Zomaar een berm langs de kant van de Camino Pastelero, bij ons om de hoek. Rode klaprozen hebben we (nou ja Karel dan) ook uitgegraven.

Het is nu een week geleden dat we ze ‘herplant’ hebben en ze zien er momenteel weliswaar bedroevend uit, maar dood zijn ze (nog) niet. Zouden ze het overleven?? Als ze zich uitzaaien zou dat heel mooi zijn.

En onze afkoeltobbe is schoongemaakt en wordt hier gevuld met nieuw water. De thermometer gaf, toen het bad eergisteren vol was, 22 graden aan en zojuist maar liefst 24 graden. Hetgeen vrij onwaarschijnlijk is. Tijd voor een nieuwe thermometer lijkt ons.

Oh ja, met Pasen had ik nog advocaat gemaakt. Geweldig gelukt, al zeg ik het zelf, echt heerlijk.

In een mooi glaasje, toefje slagroom erop en met een klein lepeltje smullen. Als een oud wijf op de bank, aldus Karel. Hij heeft een punt…
Terwijl Karel aan het uitgraven was, maakte ik deze foto. Gewoon omdat ik niet genoeg kan krijgen van zulke uitzichten.
En onze eigen tuin, die echt heel mooi is momenteel.

Oh ja, op 23 april ga ik naar Nederland. De 3e poging en dit keer moet het lukken. Met Iberia naar Brussel. Afspraak voor de pcr-test staat (niet fijn maar moet nu eenmaal anders kom ik niet ver) en de ‘verklaring op eer’, waarin ik plechtig beloof dat ik alleen op doorreis ben in België en er dus korter dan 48 uur vertoef, ligt klaar om getekend te worden. De test laat ik overigens doen op het vliegveld van La Palma, 70 euro en daarmee een stuk goedkoper dan het laboratorium in Los Llanos, dat 110 euro verlangt. En de resultaten veel sneller, men garandeert binnen 12 uur, maar vrienden die deze week naar NL zijn gevlogen hadden de uitslag al binnen voordat ze van het vliegveld terug thuis waren in Tazacorte.

Ze zijn begonnen! –  Spaanse spraakverwarring – Nieuw projekt

Ze zijn begonnen! – Spaanse spraakverwarring – Nieuw projekt

Twee weken geleden was ik op de vergadering van de vecinos over het bestraten van de Camino Campitos. Vorige week zou er begonnen worden. Op mijn vraag aan de alcaldesa of dat ‘seguro’ was, zei ze ‘sí, seguro’. Dus wij (en alle andere buurtbewoners) keken vanaf maandag elke dag vol verwachting uit naar de aanvang van de werkzaamheden. Maar …….. maandag niets, dinsdag nog geen  mens te zien, woensdag ….. ja inderdaad. Daarom wilde ik vorig weekend een bericht gaan sturen naar Francisco, de gemeenteman die er ook bij was. Want ‘seguro’ was kennelijk toch niet zo heel erg ‘seguro’. Karel adviseerde me om het nog héél eventjes af te wachten want zo streng hoefde ik nu ook weer niet te zijn, we zijn namelijk wel op La Palma hier. En warempel, afgelopen maandagochtend was er opeens een hoop bedrijvigheid en is men zowaar begonnen. Het lijkt er nu dus echt op dat het goed komt.

Yes, maandagochtend om 8 uur, het begin is gemaakt.
Leidingen worden gelegd en daarna weer dicht. Over een week of 2 zullen ze wel zo ongeveer bij onze onderkant zijn aangekomen voor fase 1.

In de tussentijd zijn de werkzaamheden aan de doorgaande weg boven ons ook doorgegaan. Daar is inmiddels geasfalteerd en is het stoplicht (waar je ontzettend lang voor moest wachten) verdwenen. Helaas is de aansluiting op onze straat nog niet gedaan, wij hobbelen nog naar beneden over de provisorische inrit die niemand kan vinden.

De nieuwe weg boven ons. Nu al een hele verbetering.

Met ons Spaans gaat het intussen best goed, maar soms ook even niet. Dat overkwam Karel deze week. Toen hij de straat uit wilde rijden, bleek deze geblokkeerd door de auto van Pedro, die naast ons een bodega heeft en daar met enige regelmaat komt. Dus Karel stapte even uit voor een praatje. Vraagt Pedro aan hem ‘¿Qué tal tu mujer?’ Hoe gaat het met je vrouw. Maar Karel had even een black out en dacht dat hij vroeg ‘hoe gaat het met je moeder’. Zegt Karel: ‘ella murió’ – ze is overleden 😱😨. Waarop Pedro verschoot van kleur en zich uitputte in verontschuldigingen. ‘Lo siento, lo siento’. ‘Nou’, zegt Karel, ‘het is alweer een tijdje geleden en het leven was voor haar voltooid’. Waarop Pedro nog bleker wegtrok. Toen begon Karel toch een beetje nattigheid te voelen en realiseerde hij zich dat Pedro misschien niet naar zijn moeder gevraagd had. Tja, zo komen de praatjes in de wereld 😆🤣.

En we hebben een nieuw projekt onder handen genomen. Weer is er een stuk terrein ontgonnen. Langs de trap naar de benedenparkeerplaats hadden we het gedeelte aan de rechterkant tijdens de lock-down van vorig jaar helemaal schoongemaakt. Hier is Karel zijn dragobos ontstaan en hebben we alle endemische planten van de vivero uit Puntallana geplant. Maar aan de andere kant van de trap was het nog een grote overwoekerde bende. Die nu overigens wel heel mooi bloeide, na de regen die de afgelopen winter veel overvloediger gevallen is dan de voorgaande jaren. Maar het bleef toch wel een doorn in ons oog. Dit moest veranderen. Alleen het allemaal zelf schoonmaken, daar hadden niet zoveel zin meer in.

Zo zag het er begin deze week nog uit.
Wel mooi bloeiende paardenbloemen, maar die hoeven niet in onze tuin te staan.

Dus Andoni, die ons de containers voor het tuinafval levert, gevraagd of hij met een paar mannetjes die klus zou kunnen klaren. Andoni komt sowieso zo’n beetje elke twee weken langs om zijn diensten aan te bieden voor tuinwerk, metselwerk, palmen snoeien, etc., hij kan alles. Zegt hij zelf. Nou, voor het grove werk durfden we dat wel aan met hem. Hij gekomen met zijn graafmachientje en twee compañeros.

Aan het eind van dag 1.
Er zijn 4 volle containers afgevoerd.
Rabo de gato (kattenstaarten, de grote plaag op het eiland) mag niet naar het ‘punto de poda’, het tuinafval punt, worden gebracht. Verbranden mag ook niet zomaar, maar daar trokken de heren zich niet zoveel van aan. En wij dus ook maar niet.

Twee dagen later zijn we opeens een behoorlijk stuk redelijk vlak terrein rijker, is alles afgevoerd, zijn er grote gaten gemaakt voor het planten van fruitbomen, zit er aarde in de gaten en staat er een aantal fruitboompjes klaar om geplant te worden. Maandag komt hij mest, ‘estiércol’ brengen (oftewel geitenstront), en dan kan er geplant worden.

Opeens een heel stuk grond waar je wat mee kunt rijker.

Wat komt er zoal: limoen, grape-fruit, sinaasappel, mandarijn, granaatappel, abrikoos, paraguayo (platte perzik), pruim, vijg, appel (twijfelachtig of dit gaat lukken, appels houden meer van wat koeler weer, maar dit is een lokale soort en volgens allesweter Andoni zou dat best eens kunnen lukken). Kortom, wij kunnen over een jaartje of twee een stalletje plaatsen op de parkeerplaats en een fruithandeltje beginnen. Oh ja, over een paar weken komen er ook nog 6 avocadobomen, die zijn op dit moment niet verkrijgbaar.

Fruitbomen klaar voor het planten.

Toen het terrein kaal en klaar was, vroeg Andoni of hij dat stuk niet kon kopen van ons. Hij ziet het wel zitten om daar een huis te gaan bouwen. Wij wat minder, eerlijk gezegd 😉.

De actuele staat van onze ten dode opgeschreven patchwork agave. Is nu zo’n 7 à 8 mtr hoog.
De knoppen staan op het punt van open gaan, steeds geler worden ze.
En jawel, onze eerste physalis-oogst. En wat zijn ze lekker. Staat nu nog in een pot, maar we gaan hem denk ik uitplanten ergens in de toekomstige ‘boomgaard’
Paardenbloemen in het wild. Overal op het eiland staan ze en kleuren hele hellingen geel momenteel.
Dagje uit – geen carnaval – Camino Campitos wordt eindelijk verbeterd

Dagje uit – geen carnaval – Camino Campitos wordt eindelijk verbeterd

Bijna 3 weken en een heleboel nispero-taarten verder is het tijd voor een update. Nadat ik de vorige keer geconcludeerd had, dat we eigenlijk niet zo vaak meer in het noorden van het eiland komen, besloten we dat het hoog tijd was voor een rondrit. Een ‘dagje uit’ zeg maar. Natuurlijk moest wel het nuttige met het aangename gecombineerd worden. Karel is altijd erg van het combineren van zaken. Als ik in Frankrijk met een vriendin ging winkelen in Dijon, kreeg ik altijd opdrachten mee. ‘Rijd even naar de Leroy Merlin voor kabelgootjes, ga even langs Ikea voor een paar scharnieren en vergeet op de terugweg de Metro (horeca-groothandel) niet, er is magret de canard in de aanbieding, haal er maar 20, jullie komen er toch praktisch langs. Daardoor werd onze ‘shoptijd’ drastisch ingekort, want voordat ik al die opdrachten had uitgevoerd ….. Gevolg: na hier een paar keer ingetrapt te zijn, weigerde ik voortaan categorisch om wat dan ook mee te nemen tijdens onze winkeldagen. Hetgeen enkele pittige discussies met manlief ten gevolge had, ‘want het is toch onzin dat je dat niet wilt doen, waarom 2x rijden, hoeveel uren moeten jullie nou eigenlijk winkelen dan’. Etcetera. Uiteindelijk legde Karel zich erbij neer dat 1 (snelle en gemakkelijke) opdracht het maximaal haalbare was.

Afijn, zo ook vorige week. ‘Dan gaan we gelijk even naar de Vivero Insular in Puntallana voor nog wat planten’. Daar kon ik mee leven, dat is altijd leuk. We hadden nog een paar extra Canarische lavendels nodig en ook een tabaiba dulce – wolfsmelk, ter vervanging van een ter ziele gegaan exemplaar. Toen we langs de drago’s liepen, bedachten we dat we er wel eentje mee konden nemen voor onze bovenbuurvrouwen. Die hadden alleen een heel piepkleintje staan. We hadden sowieso van hen al een bestelling voor wat andere planten. Wij hebben daar vorig jaar 8 drago’s gekocht voor 3€ per stuk. Deze waren misschien ietsje groter dan die van ons toen, maar ook weer niet zo heel veel. Toen we de prijs vroegen, zei de chico ’25€ per stuk’. Toen wij zeiden dat we nog geen jaar geleden 3€ voor een vergelijkbare betaald hadden, riep hij naar zijn collega die iets verderop aan het werk was ‘Hombre, wat kosten deze drago’s?’ En ook hij: ’25€’. Nou, zei ik, dan laat maar. Het is bedoeld als spontaan aardigheidje voor onze buren, dat vinden we te veel. Waarop hij om zich heen keek en zei ‘Niet erover praten, maar ik geef je er een cadeau. Kofferbak open en we zetten hem erin’ 👏😆. Kijk, daar worden we blij van!

Onderweg naar de Vivero Insular zagen we op de LP102 een afslag naar ‘Puerto Trigo’. Daar waar de weg ophield, vonden we dit kleine strandje.

Daarna doorgereden naar de zwembaden van La Fajana bij Barlovento, één van onze favoriete plekken. De oceaan was spectaculair wild, we hebben er koffie gedronken en genoten van het golvenspektakel. Jammer nou voor Karel dat de zwembekkens gesloten waren, hij had graag ook fysiek van de golfjes genoten.

De hond des huizes begroette ons (en alle andere bezoekers) op het terras met een stok, die vervolgens weggegooid moest worden zodat hij hem weer kon ophalen. En dat zo een keer of 10 achter elkaar. Als je het welletjes vond, ging hij voor je zitten met een erg indringende blik, zodat je de stok toch maar weer een keer wegslingerde. Ik vond hem er nogal ‘pitbullerig’ uitzien eerlijk gezegd, niet mijn favoriete hondensoort.

Vervolgens zijn we vanaf Barlovento via Las Mimbreras over de LP109 naar Garafía gereden. Een weg die we nog nooit gereden hadden maar die prachtig is. Met een aantal ijzingwekkend donkere en smalle, ruw uit de bergen uitgehakte tunnels. De moeite waard.

Eén van de tunnels op de route.
Spectaculair mooi.

Ongeveer bij Roque del Faro kwamen we weer op de LP1 uit. Waarna we bij Llano Negro de LP112 naar Santo Domingo namen. Ook al een weg die we nog niet eerder genomen hadden. In Santo Domingo hadden we met vrienden afgesproken bij Restaurante El Bernegal. Een mooi oud pand, keurige bediening, netjes opgemaakte borden en prima eten. Een aanrader als je eens in die hoek bent.

Uitzicht over Garafía.
Ondanks de regen van enkele dagen ervoor, was er toch nog behoorlijk wat amandelbloesem te zien.
Een oorlogsmonumentje dat we onderweg naar Santo Domingo tegenkwamen.
Helaas zijn de sporen van de brand van vorig jaar augustus nog goed te zien.
Groen, groener, groenst

Afgelopen week zou het carnaval geweest zijn. Maar nu even niet vanwege welbekende redenen. En dat is heftig voor de Palmero’s. Carnaval is een van de hoogtepunten van het jaar, er wordt maandenlang naartoe geleefd en tijdens de carnavalsweek (of weken) ligt het openbare leven zo ongeveer stil. Om te voorkomen dat er toch illegale privé-carnavalsfeestjes georganiseerd zouden worden, kregen we voor 1½ week enkele extra beperkingen opgelegd. Een avondklok (die we niet meer hadden sinds begin januari) vanaf 22h00 en met maximaal 6 personen samenkomen of aan tafel in een restaurant. Om toch een beetje een carnavalssfeertje te hebben, waren er in Los Llanos op de Plaza de España grote foto’s van eerdere carnavalskoninginnen geplaatst en waren alle officiële carnavalsposters van de afgelopen jaren aan straatlantaarns opgehangen. Hier en daar zag je een felgekleurde pruik maar dat was het dan ook wel.

Het balkon van het gemeentehuis, vanwaar normaliter tijdens de ‘Polvacera’ het gekleurde poeder over de massa wordt gespoten.
Een foto van een vorige Polvacera.
Enkele dames in hun spectaculaire carnavals ‘japonnen’
De carnavalsposter van 1997

Op maandag in Santa Cruz, normaliter de grote dag van het witte Los Indianos feest, was het ook zeer rustig. Een vriendin die er toch even een kijkje was gaan nemen vertelde dat er wel wat mensen in de mooie nostalgische witte kleding rondliepen, maar die waren op één hand te tellen en geen talkpoeder te zien. Volgend jaar nieuwe ronde nieuwe kansen.

Dit hebben we ook gemist dit jaar. Karel vond het niet erg 😉

En …… zou het nu echt gaan gebeuren?? Begin deze week kregen we opeens het onderstaande bericht van de gemeente Los Llanos. Vergadering van vecinos (buurtbewoners) met de alcaldesa/mevrouw de burgemeester op woensdagmiddag om 13h30 bij het kruispunt Campitos/Vinagrera ivm de komende werkzaamheden aan de Camino Campitos. De onverharde weg bij de beneden-parkeerplaats. Dus daar moesten we bij zijn.

De aankondiging van de vergadering.

Jawel, volgende week (volgens de projectleider die er ook was, ojalá 🙏🙏) wordt er begonnen met het verbeteren van het stuk weg vanaf de Camino Vinagrera (het blauwe huis, voor degenen die hier al eens waren) tot aan het kruispunt ‘Cinco Caminos’ (bij de vuilniscontainers op de Camino Pastelero), dus precies dat gedeelte waar wij zo vaak overheen rijden. Eerst leidingen vervangen, dan voorbereidingen voor de straatverlichting en daarna asfalteren. Over met al het stof op de auto, geen kuilen meer (en bij regen kniediepe plassen – gebeurt niet zo vaak maar is dan wel heel vervelend) om doorheen te hotsen en geen wissel van banden meer elke 15.000 km omdat er geen profiel meer op zit. Het zal zo’n 3,5 à 4 maanden gaan duren (we rekenen met het dubbele) en wordt stukje voor stukje gedaan. We zijn in hele blijde verwachting.

Nog even de ‘oude’ Campitos op de gevoelige plaat vastgelegd voor het nageslacht.

Nadeel is dat we nu zowel boven als onder ons een bouwput gaan krijgen. Hopelijk gaat onze supersmalle ‘Camino El Paraíso’ niet als sluipweg gebruikt worden, want van veel tegemoetkomend verkeer word ik in ieder geval niet blij. Degenen die de straat kennen, weten wat ik bedoel.

Nog een paar culinaire uitspattingen van de afgelopen weken:

En nog even onze prachtig bloeiende mimosa.
week van extremen – brokkenpiloot in actie

week van extremen – brokkenpiloot in actie

Nederland is in gespannen afwachting van een winterse week en alle mogelijke ellende die dat met zich mee kan brengen, maar ook hier op La Palma hebben we een paar weken van extremen achter de rug. Na de regen en kou in januari, met sneeuwval op de Roque de los Muchachos, hadden we vervolgens een prachtige week met strakblauwe luchten en temperaturen tot boven de 25 graden. We hadden een calima, maar dat is in de winter een stuk minder vervelend dan in de zomer. Als er tenminste geen harde wind staat en er veel stof in de lucht is. En dat was gelukkig niet het geval. De korte broek en de teenslippers werden uit de kast gehaald en tijdens het werken in de tuin moest de zonnehoed op en factor 50 op de neus. Wel waren er aan de kust enkele dagen enorme golven, altijd spectaculair om te zien, maar deze keer in Tazacorte wel heel erg heftig. De foto’s komen uit de internetkranten El Time en El Apuron.

Spectaculair gezicht toch?
De rode vlag staat er, maar ik denk dat er sowieso niemand op het idee zou komen om daar te gaan zwemmen.

De afgelopen dagen is de winter echter teruggekomen op La Palma. Donderdagochtend toen we om 8 uur naar buiten stapten, stond de thermometer op 7 graden. Slik, dat is echt wel héél erg koud, hebben we nog niet eerder meegemaakt hier. En daarvoor zijn we niet naar de Canarische Eilanden verhuisd! Er was een paar dagen regen voorspeld en dat is op verschillende plekken op het eiland ook uitgekomen, met name in het noorden en het noordwesten. Op plaatsen is daar in een paar dagen tijd 60 tot 80 mm naar beneden gekomen. Maar bij ons niet. We hebben in de nacht van donderdag op vrijdag zo’n 6 mm water gekregen en verder op vrijdag nog een verdwaalde druppel. Toch jammer, want we kunnen nog best wat gebruiken, ook al is deze winter qua regen veel beter dan de afgelopen winters. In de hoger gelegen gebieden is veel sneeuw gevallen. Al vanaf 1.100 meter hoogte, en dat is echt héél uitzonderlijk op La Palma. Op de Roque valt elke winter wel een keer sneeuw, maar wat schetste onze verbazing toen we gisterochtend buiten keken en de top van de Bejenado (onze ‘huisberg’) in het wit zagen. En toen we achter ons keken, bleek ook de top van de Birigiyo in het wit getooid te zijn evenals verschillende vulkaantoppen op de Cumbre Vieja. We waanden ons even in een Alpenland.

De Cumbre Vieja met rechts de top van de Birigoyo.
Winter op de top van de Birigoyo en lente in het dal.

Een bijzonder gezicht, de Palmese kranten hebben het over ‘historische sneeuwval’ en bouwvakkers nemen ‘vorstverlet’, lazen we bij een medeblogger 😊. Vanochtend ging ik bloemen kopen bij de ‘bloemenschuur’ hier vlakbij en daar zaten de beide dames dik ingepakt te kleumen. ‘Hace muy frío’ en hoofdschuddend ‘no es normal’. De Palmeros trekken dit soort weer niet, haha.

Maar …… twee weken geleden, op een zondagmiddag in betere tijden, besloten wij van het mooie weer te profiteren en weer eens een keer naar het strand te gaan. Hoewel we in 10 minuten aan de kust zijn, doen we dat eigenlijk bijna nooit. Net zoals we ook nog maar heel weinig over het eiland rondtoeren. Gek is dat, toen we hier op vakantie kwamen, crosten we heel La Palma over, naar alle uithoeken, en nu vinden we het al snel te ver. Hélemaal naar het noorden, zucht, weet je wel dat dat anderhalf uur rijden is?? Maar goed, misschien hadden we ook maar beter van onze strandplannen afgezien. Het eindresultaat was namelijk dat Karel de volgende ochtend met zijn hand in het gips zat. We gingen lekker even naar het strand van Charco Verde, één van de (in onze optiek) leukste strandjes aan de westkust.

Het strandje Charco Verde, altijd al relatief rustig, in covid-tijden helemaal.

Toen wij afdaalden naar Puerto Naos, zagen we al dat daar de rode vlag op het strand stond. Tja, wat doen we? Toch maar even doorrijden naar Charco Verde. Daar stond geen vlag en was ook geen strandbewaking, maar er waren volop mensen aan het zwemmen. De golven waren redelijk rustig, maar bij vlagen kwam er opeens een hoge voorbij. Karel is een goede zwemmer, maar net toen hij uit het water wilde komen, kwam er een hoge golf die hem op het strand smeet. En daar lagen nu juist een paar flinke stenen die uit het zand omhoog staken. Been open en hand gekneusd (dachten we). De hand werd snel dikker, maar aangezien hij nauwelijks pijn had en zijn vingers nog goed kon bewegen, leek het ons alleen een kneuzing. Helaas was de hand op maandagochtend 3x zo dik geworden, dus toch maar even naar de Urgencias gegaan. Foto gemaakt en jawel, middenhandsbeentje gebroken. Gelukkig niet zo’n ernstige breuk, meer een scheur eigenlijk, maar toch gips erom voor 10 dagen. Afgelopen donderdag naar de traumatoloog in het ziekenhuis en die heeft het gips eraf gehaald. Nu nog een paar weken voorzichtig aan met die hand en dan is hij weer helemaal ‘het mannetje’.

Gelukkig!!! De telefoon kan nog bediend worden.
En de muis lukt ook nog best.

Hoewel Karel het begrip ‘con cuidado’ denk ik niet helemaal gesnapt heeft. Toen hij thuiskwam heeft hij 3x zijn hand heen en weer bewogen en geconcludeerd dat tafeltennissen die avond wel weer zou lukken. Ook darten op vrijdag leek hem wel een goed idee. Het enige dat een beetje tegenviel was het heffen van de ‘cañas’ (tapbiertjes) op het terras van bar Timaba naderhand, daar moest hij toch echt even extra op oefenen. Kortom, ‘voorzichtig’ is ook maar een relatief begrip 😉.

En goed nieuws (voor ons in ieder geval), de nispero´s (mispels) beginnen te kleuren. En nu de hand uit het gips is, is er geen beletsel meer om volgende week nispero-taart te gaan bakken 😋😋.

Bomvol vruchten zit ie, onze nispero