Serieuze calima – Het Los Indianos feest

Serieuze calima – Het Los Indianos feest

Afgelopen weekend overdekte een enorme calima de Canarische Eilanden met een dikke laag stof en heel veel wind. Verschillende bananen- en avocadoplantages liepen serieuze schade op, een muur langs de weg van Puerto Naos naar El Remo kwam naar beneden op een rij auto’s, de vliegvelden op de eilanden waren gesloten, diverse carnavalsactiviteiten werden afgelast en buiten vertoeven was, vooral op zondag, bijzonder onaangenaam. Het enige wat je kon doen was ramen en deuren gesloten houden en binnen blijven. Tegen het einde van de middag moest ik er toch echt even uit, dus zijn we naar Puerto Naos gereden. Meestal is het aan de kust het beste vol te houden tijdens een calima, maar deze keer was het daar niet heel veel beter. Zo goed als alle terrassen waren gesloten, alleen Las Olas was open, en op het strand en de boulevard was het bijzonder rustig. Dus maar snel weer naar huis gegaan, terug naar binnen.

Mist, zou je zeggen.
Dit is het uitzicht normaliter.

Woensdag werd het beter, de wind was weg en ook het stof was zo goed als verdwenen. Toen konden we buiten aan de slag, alles was overdekt met een laag fijn zand/stof. Dus alle tuinmeubels afgespoten, evenals de terrassen, ramen en vensterbanken, parasols, auto, etc. Inmiddels is alles weer back to normal, behalve dan dat we nog altijd geen regen gehad hebben.

We konden schrijven op de vensterbanken.
En als er dan ook nog enkele regendruppels vallen terwijl het zand stormt, dan krijg je dit op je pas gewassen ramen.

Zoals ik al schreef, zijn door de calima diverse carnavalsactiviteiten gecanceld. Het ‘Gran Polvacera’ feest in Los Llanos kon zaterdagmiddag nog gewoon doorgaan. Voorspeld was dat de wind zaterdagavond rond 9 uur zou losbarsten en dat gebeurde ook precies zo. Tot die tijd hoorden we de muziek van het feest, dat normaliter tot in de kleine uurtjes doorgaat, bij ons op het terras, 7 km verderop. Maar rond een uur of negen was het opeens stil. Alles afgelast vanwege de wind. Ook de optocht die op dinsdag om 17 uur in Los Llanos zou plaatsvinden werd vanwege de harde wind gecanceld. Maar gelukkig ging het grote Los Indianos feest in Santa Cruz op maandag wel door. Er was wel calima, maar in Santa Cruz gelukkig weinig wind, dus geen beletsels.

Het Los Indianos feest wordt altijd op carnavalsmaandag gevierd in Santa Cruz de la Palma. In de vorige eeuw zijn veel arme Palmero’s naar Latijns-Amerika, met name Cuba, geëmigreerd. Nadat ze er fortuin gemaakt hadden, zijn velen ook weer teruggekeerd naar hun thuisland, pronkend met hun succes en rijkdom. De emigranten werden ‘Indianos’ genoemd.

Sjiek en stijlvol, volgend jaar voor mij ook zo’n mooie jurk 🙂 !

Het feest is een parodie op deze emigranten, hun bombastische terugkeer wordt nagespeeld. Essentiële elementen van het feest zijn Caribische muziek, (veel) rum en de kleur wit. Het ‘wit’ overspoelt de hele stad, natuurlijk door het strooien met talkpoeder (hierover hieronder meer) maar vooral door de kleding. “Indianos” dragen wit, crème of beige. En dan natuurlijk hun beste kleding. De dames elegante jurken met kant, hoeden, waaiers, parasols en veel sieraden. De mannen witte of beige kostuums, Panamese hoeden, gouden horloges … Ook koffers vol sigaren, juwelen, geld zijn heel gebruikelijk … En degenen die het helemaal gemaakt hebben, worden vergezeld door Creoolse bedienden.

Een paar ‘bedienden’
En gedanst wordt er.
Dikke sigaren horen er ook bij.

Over bedienden gesproken, hier komt de beroemde “La Negra Tomasa” (ja, dat mag hier (nog), geen mens die erover valt) erbij. Een essentiële figuur in alle Indianos-vieringen. La Negra Tomasa is de ambassadeur bij uitstek van het Los Indianos feest. De Plaza de España in Santa Cruz wordt die dag omgedoopt in de Plaza de Havana.

De enige echte Negra Tomasa, al jaren gespeeld door dezelfde man, Sosó geheten.

Over het strooien van talkpoeder: het verhaal gaat dat er een scheepslading meel was aangekomen in de haven van La Palma, die van slechte kwaliteit was en daardoor bleef staan. Toen is men met het meel gaan gooien ter verhoging van de feestvreugde. Het is een vast onderdeel van het Indianos-feest geworden, iedereen gaat voorzien van een bus talkpoeder op pad. Nietsvermoedende toeristen die zich niet aan de witte dresscode houden, kunnen erop rekenen de volle laag te krijgen. Ook als je er nog erg schoon uit ziet, ben je een gewild slachtoffer. Dus beter is om jezelf al een beetje te voorzien van poeder op armen en schouders. Persoonlijk vinden wij dat wat minder, het stinkt, een vreselijk kunstmatig luchtje, en is bijzonder ongezond lijkt ons.

Poeder, poeder, poeder.
Winkels plakten alle kieren af met tape, heel verstandig.

Vanuit heel Spanje en andere landen komen mensen op dit feest af. Santa Cruz telt normaal een kleine 20.000 inwoners. Tijdens El Día de Los Indianos vertoeven er zo’n 70.000 feestvierders in het stadje. Dit jaar waren het er overigens wat minder, doordat vanwege de calima het vliegveld gesloten was en veel geplande extra vluchten niet door konden gaan.

Voor ons was dit de eerste keer dat we het meemaakten. Vorig jaar hadden we aankomers en konden daardoor niet weg. Maar nu wel. Met een clubje van een man of 10 zijn we erheen gegaan. Van diverse mensen hadden we gehoord dat het het leukste is om ’s ochtends te gaan en dan in de loop van de middag weer weg, voordat je over de koppen kunt lopen en er veel dronken volk gaat rondlopen. Er rijden de hele dag bussen heen en weer tussen Los Llanos en Santa Cruz, maar Karel wilde beslist zelf rijden. Hij had er namelijk een hard hoofd over in of hij het wel zo leuk zou vinden, al dat talkpoeder en dan ook nog die drukte …….. En ik had er een hard hoofd over in of we überhaupt wel een parkeerplek zouden vinden. Maar dat bleek geen enkel probleem te zijn, we zijn over Las Nieves bovenlangs de Avenida del Puente ingereden en konden zo de parkeergarage in. Volop ruimte daar en meteen midden in de stad, beter kon niet. Eerst een terras opgezocht om koffie te drinken en toen door richting haven voor de intocht van la Negra Tomasa en haar gezelschap. Helaas zijn we te lang blijven zitten voor de koffie, want de boot was al aangekomen en de stoet kwam het haventerrein alweer af. Daarna via de Plaza de España alias Plaza de Havana, waar vanaf 10 uur al een band speelde en het druk maar nog niet te druk was, door de stad naar de Plaza de la Alameda (waar de replica van de Santa María ligt, de boot van Columbus). Daar zijn we blijven hangen, het was echt geweldig leuk, er stond een band à la Buena Vista Social Club en de sfeer was super. In de loop van de middag weer naar huis, waarbij ik nog wel getwijfeld heb om langer te blijven. Maar de keuze tussen het gemak van in de auto stappen of later met een bus terug, viel toch in het voordeel van de auto uit.

De hele club min twee.
Tof stelleke.
Er werden ook serieuze gesprekken gevoerd.
De chicas …
en de chicos

Nog twee ‘nieuwsflitsen’: vanaf maandag heb ik er een tijdelijke baan bij. En sinds vrijdagmiddag heb ik een echte kampioen in huis, hij heet Karel. Maar daarover in het volgende bericht meer, het is al lang genoeg zo.

En een beetje Nederland op La Palma.
Plezier en verdriet – Mooie concerten – restaurante pedagógico

Plezier en verdriet – Mooie concerten – restaurante pedagógico

De vorige week zijn we heel vrolijk begonnen met op 18 januari een wat verlate nieuwjaarsborrel bij ons met bevriende buren. Karel had een heerlijke appeltaart gebakken naar een recept van Patisserie Holtkamp in Amsterdam. Die vloog erin als koek. Daarna hadden we (samen, ik doe ook nog weleens wat in de keuken) de nodige hapjes gemaakt. Toen de zon rond half zeven verdween en het fris werd, verkasten we met z’n allen naar binnen, waar we het nog erg lang volgehouden hebben. Op 17 januari was het de verjaardag van Karel, hetgeen hij per se niet gemeld wilde hebben, maar waar ze toch achter gekomen waren. En daardoor zijn we een mooie reuzen strelitzia voor in onze tuin rijker.

aan de appeltaart
De reuzenstrelitzia, intussen geplant en bewatering erbij aangelegd. Hij kan 10 mtr hoog worden en de bloemen zijn wit met zwart, heel apart.

Maar de week eindigde zeer verdrietig. Op dinsdag kwam Peter, een buurtbewoner die we via gemeenschappelijke vrienden kennen en met wie we een paar keer gegeten hebben, om het leven bij het kitesurfen. Een outdoor-mens bij uitstek, zeer sportief en een zeer ervaren kitesurfer, maar de oceaan heeft hem toch verrast. Door plotseling gedraaide wind, stroming en problemen met z’n surfboard heeft hij de kust niet meer kunnen bereiken. Zaterdagavond was het afscheid bij het crematorium van Las Manchas. Het gaat hier op een wat andere manier dan in Nederland, er is geen zaaltje of zo, iedereen staat buiten voor de deur. Dat was wel even wennen. Maar de gesproken woorden waren er niet minder mooi om en na afloop werden er ballonnen opgelaten, 1 rode en een heleboel witte. Net op dat moment brak de zon door de wolken, wat een prachtige glans aan de ballonnen gaf. Dat moest zo zijn. Daarna waren er in het restaurant bij de kerk in Todoque tapas en drankjes. Om het glas op Peter te heffen, zoals hij dat graag gewild zou hebben. Het was een mooi afscheid. En ja, afscheid nemen hoort bij het leven, maar dit was zo totaal onverwacht, het heeft me de hele week niet losgelaten.

Ballonnen voor Peter.

De Palmero’s maken een overlijden overigens anders bekend dan we dat in Nederland gewend zijn. Ik weet eigenlijk niet of dit typisch Canarisch is of dat het ook op het vastenland van Spanje zo gaat. Er worden geen kaarten verstuurd, maar overal in de omgeving worden A4-tjes met daarop de aankondiging van het overlijden neergelegd op muurtjes onder een steen. Ook worden op deze manier andere dingen aangekondigd, zoals een vergadering van de buurtvereniging. Maar ook wanneer Endesa, de elektriciteitsmaatschappij, werkzaamheden uitvoert waardoor er een tijdje geen stroom zal zijn, dan hangt er een boodschap op de elektriciteitsmasten om dit bekend te maken. In het begin sloegen we daar geen acht op, waardoor we ons een paar keer voor een voldongen feit gesteld zagen. Intussen weten we dat het raadzaam is om even te kijken als er iets opgehangen is.

Dit is zo’n aankondiging van een overlijden.
En hier werd aangekondigd dat de kerstman in de Calle Alcala langs zou komen op een bepaalde dag en dat iedereen welkom was.

Woensdagavond was er in het museum van Los Llanos een concert in het kader van het Festival Internacional de Música de Canarias. Het kwartet ‘Ornati’ speelde werken van Beethoven. Het was heel erg warm in de zaal, volgende keer een waaiertje meenemen, maar het concert was prachtig. En grappig hoeveel bekende gezichten je tegenkomt, het is en blijft natuurlijk een kleine gemeenschap hier op het eiland. Ook onze eigen gasten uit appartement Arriba liepen we tegen het lijf in de pauze. Diezelfde avond zagen we een concertaankondiging voor komende woensdag in het Theater Circo de Marte in Santa Cruz, en wel een kamerorkest van het Concertgebouw Orkest uit Amsterdam. Daar moeten we natuurlijk ook bij zijn, dus meteen kaartjes gekocht. We gaan met z’n vieren, en vooraf dan ook maar meteen een hapje eten, bij restaurant Las Tres Chimeneas, waar we nog niet eerder geweest zijn.

‘Ons’ eigen orkest.
Het Teatro Circo de Marte, voor ons de eerste keer dat we erheen gaan.

En als we het dan toch over eten hebben, al een hele tijd geleden hoorden we dat er in Santa Cruz een horeca-school zit met een ‘restaurante pedagógico’, waar je elke donderdag en vrijdag kunt eten. Alles wordt verzorgd door de leerlingen, de bediening en het koken, en een leraar loopt rond en beoordeelt de leerlingen. Voor 17 € krijg je maar liefst 7 gangen, alles bij elkaar behoorlijk veel te eten. We zijn er kortgeleden met vrienden naar toe geweest. Je kunt ook minder gangen nemen als je wilt, maar wij wilden natuurlijk het hele pakket. Nou, de volgende keer doe ik denk ik toch wat minder. Maar het was leuk en lekker. Er is elke keer een ander thema. Dit keer was het de keuken van Andalusië en Extremadura. Een enkele keer ging het in de bediening niet helemaal soepel, moesten we wat lang op drankjes wachten, maar het zijn tenslotte leerlingen, dus dat hoort bij de ‘beleving’. Nogmaals, leuk en voor herhaling vatbaar.

Eén gang vergeten te fotograferen !

De feestdagen weer voorbij en een ijzige Winter Efteling overleefd

De feestdagen weer voorbij en een ijzige Winter Efteling overleefd

Intussen zijn alle feesten achter de rug, zijn we alweer ruimschoots terug uit Nederland, heb ik een enorme verkoudheid die ik uit Nederland had meegenomen bijna weggewerkt en bedacht ik me dat het tijd is voor een samenvatting van de afgelopen weken.

Half december maakten we op een zondagmiddag een wandeling in Fuencaliente. Schuin tegenover de mirador El Charco de auto geparkeerd en over de GR130 een stuk richting Los Canarios gelopen en toen we het genoeg vonden weer terug. We starten met zon, maar al snel kwam er nevel opzetten, wat de omgeving een mystieke sfeer gaf. Fleecevest dichtgeritst en genoten van de herfstachtige wandeling.

De nevel was er in een oogwenk.
Ook waren er nog mooi gekleurde wijngaarden
Bijzondere sfeer.

Op 16 december waren er waarschuwingen afgegeven voor hoge golven. Dat vinden wij altijd een spectaculair gezicht dus tegen het vallen van de avond op naar Tazacorte. Nou, we hadden ze weleens hoger gezien, maar het was desalniettemin een mooi schouwspel. Zeker met de ondergaande zon erbij.

prachtig met de kleuren van de ondergaande zon

Dan waren we van 20 tot 31 december in Nederland om daar de kerstdagen met familie en vrienden door te brengen. Dat waren heerlijke, warme, liefdevolle en gezellige dagen. Behalve één ……. dwz die was wel heel gezellig en liefdevol maar warm??? We gingen op zaterdag 28 december met mijn familie naar de Winter Efteling. Een lang gekoesterde wens van mijn moeder, die heel graag de Efteling eens wilde zien met alle feestverlichting en versiering, dus dat was haar verjaardagscadeau. Om kwart voor tien verzamelen voor de ingang. Het had gevroren die nacht, en het was toen nog steeds -2°C. Toen om 10 uur de poorten opengingen, waren de voeten al bijzonder afgekoeld. Meteen maar het ‘La Place’ restaurant ingedoken dat achter de ingang zit om bij te komen en koffie te drinken. Dat dachten meer mensen, maar gelukkig vonden we plaats voor 9 personen. Verder kwam het kwik die dag niet boven de 3 graden, was het kerstvakantie waardoor er overal lange wachtrijen stonden, dus moesten we gemiddeld zo’n half uur tot drie kwartier wachten per attractie en had ik er niet bij nagedacht om mijn warme winterlaarzen aan te trekken maar gewoon laarzen met leren zolen aangedaan. Voor mijn moeder hadden we een rolstoel gereserveerd omdat een hele dag door de Efteling sjouwen een beetje veel van het goede voor haar zou zijn. Gelukkig was Linda, vriendin van neef Maarten, zo bijdehand geweest om een fleecedeken voor haar mee te nemen, waardoor ze in ieder geval enigszins warm bleef. Maar we zijn (oma niet) in de spectaculaire rollercoaster ‘Baron’ geweest, waar je met 90 km per uur vanaf zo’n 40 mtr hoogte kaarsrecht de diepte in stort. GEWELDIG ! Was het wachten waard (40 minuten voor ritje van minder dan 2 minuten). Daarnaast nog Villa Volta gedaan, de Vogel Rock, 3D-film Fabula, de nieuwste attractie Symbolica (viel tegen en 45 min. moeten wachten in de kou ☹), Fata Morgana en natuurlijk door het sprookjesbos gelopen. Ik heb toen ik een jaar of 16 was 2 zomers vakantiewerk gedaan in de Efteling, en ondanks veel nieuwe attracties, is de basis onveranderd gebleven. Het blijft het mooiste attractiepark dat ik ken.

Sprookjesachtig met alle lichtjes
De hoofdingang, bij daglicht al mooi, nu helemaal spectaculair

Maar om een uur of zes waren met met z’n allen bijna volledig onderkoeld en hielden we het voor gezien. Bij het Griekse restaurant waar we daarna gingen eten, kwamen we langzaam weer bij. Het was al met al een leuke dag, maar ik ga NOOIT maar dan ook NOOIT meer naar de Winter Efteling.

De hele verkleumde ploeg.

Op 31 december ’s ochtends om 10 uur weer thuis na een bijzonder korte nacht en met de koffers gevuld met speculaas, stroopwafels, sambal, ketjap, hagelslag, currypasta, drop, rookworsten, gembersiroop en -bolletjes en nog veel meer. Speciaal extra kilo’s bagage bijgeboekt voor de terugreis. En DE ZON SCHEEN.

Koffie met speculaas in de zon op het terras, wat een genot !!!
Een deel van ons ‘kerstpakket’.

’s Avonds het oude jaar uitgeluid met vrienden in Los Llanos. Was een hele gezellige avond (met nog een wereldberoemde Nederlandse ‘mystery guest’, die een muzikaal intermezzo verzorgde) , maar toen was ik inmiddels zo verkouden, dat ik 00.00 uur nog wel gehaald heb, de 12 druiven naar binnen gekregen heb (gewoonte in Spanje, eet een druif op elke slag als de klok 12 slaat) en ook nog een glas cava genuttigd heb, maar het om half één voor gezien hield. Lang geleden dat we zo vroeg op bed lagen op 31 december. Het feit dat we de voorafgaande nacht maar 2 uurtjes geslapen hadden ivm onze terugvlucht, deed er overigens ook geen goed aan.

Oliebollen, gebakken door Marian
De ‘mystery guest’. Foto beetje wazig, zodat het ook een mysterie blijft 🙂
Schattige doosjes met 12 druiven. Te koop in de supermarkten hier op 31 december en gekregen van Ammy en Ton, onze ‘langzeit’ gasten.

Vorig week maandag was het ‘dia de los reyes magos’, driekoningen, zo’n beetje de belangrijkste dag hier van alle feestdagen, want dan krijgen de kinderen hun cadeaus. Op zondagavond gingen we met vrienden eten bij de Mexicaan in Los Llanos en liepen we een enorme drukte in op de Plaza de España. Toen kwamen de Reyes Magos namelijk al aan op hun kamelen en was de hele stad uitgelopen. Alle winkels waren open (laatste kans om cadeaus te kopen voor de kinderen) en de sfeer was uitgelaten. Snel nog even de kerststal (de ‘belen’) onder het gemeentehuis bekeken, want die hadden we nog niet bewonderd. Nou, het was niet wat wij ons bij een kerststal voorstellen. Het was een compleet nagebouwd Los Llanos van vroeger met daarin de kerststal verwerkt. Er schijnt elk jaar een beeldje van een poepend mannetje verstopt te zitten in het tafereel, maar dat hebben we niet gevonden. Ook niet zo heel erg lang gezocht, moet ik toegeven.

De kribbe gevonden.
De Reyes Magos op het balkon van het gemeentehuis
Vervolgens konden alle kinderen op ‘audiëntie’ komen bij de koningen

En tenslotte zondagmiddag met vrienden gegeten in onze ‘eetkamer with a view’, bovenop ons huis. Ze brachten een heleboel stekjes mee van planten die we nog niet hadden. Dus Karel is alweer druk aan het planten geslagen.

deze konden zo de grond in
deze moeten eerst wortels krijgen, eens kijken of dat gaat lukken
en deze bloeit zo mooi, kon het niet laten om hem te fotograferen
Geen fluit gedaan maar toch steeds bezig geweest

Geen fluit gedaan maar toch steeds bezig geweest

De ‘bezoekmaand’ zit er bijna op. Morgen vertrekt Christian, voorlopig onze laatste gast, ook weer naar Frankrijk. Het is ontzettend gezellig geweest de afgelopen weken, maar nu is het goed dat de rust weerkeert. Voorlopig even geen bezoeken meer aan de Roque de los Muchachos, de Poris de Candelaria, het wijnmuseum, de San Antonio vulkaan, de Salinas, etc. etc. Het blijft allemaal even mooi, maar nu even een pauze is ook wel lekker.

De eerste week met onze Nederlandse vrienden was het heerlijk warm, zomers weer. Genieten. Daarna echter hebben we anderhalve week ontzettend veel wind gehad, echt veel wind, wat het buiten zitten lastig maakte, tenzij je een helemaal beschut plekje zocht. Daar ben je op een gegeven moment wel helemaal klaar mee eerlijk gezegd. Zelfs bij onze favoriete kiosko’s aan de kust was het winderig, waren parasols kapot gewaaid en was het ’s avonds eigenlijk op het randje van nét wel of nét niet buiten eten. Ook af en toe wat regen gehad, hoewel niet echt regen van betekenis. Dat is dan wel weer jammer, want dat kunnen we heel goed gebruiken. Onze Franse vrienden hebben daardoor wat minder stabiel weer gehad. Maar desondanks hebben we alles kunnen doen dat we wilden. Nu is het rustig weer, de zon is terug (meestal) en het is prima ‘Palmees herfstweer’.

Wat hebben we zoal gedaan in de afgelopen weken. Nou, behalve braaf naar Spaanse les en de wisselingen in de appartementen, geen fluit eigenlijk. Vooral reisleiders gespeeld en véél te veel gegeten en gedronken.

Het begon allemaal met een tinto de verano bij La Marmota
een dag later eten bij Azul in El Castillo
mmmmmmmm
Natuurlijk gingen we ook naar Frida, gebak eten.
Het terras was vol, maar binnen zaten we ook prima.
Ontbijt bij Palmerita Café, ook al zo lekker.
Afgezakt naar de Poris de Candelaria
Eten in El Remo bij Kiosko Reme.
Vis eten met onze Franse vrienden bij Kiosko Los Guirres
Het vest was wel nodig.
Doe er nog maar een.
De magnum die Karel bij zijn afscheid van de ‘sapeur pompiers’ kreeg kort voor ons vertrek uit Frankrijk werd nu ontkurkt (en geleegd).
Het moment van ontkurken moet worden vastgelegd.
Restaurant El Balcón in de haven van Tazacorte. Eerste keer voor ons, was niks mis mee maar heeft ook geen onuitwisbare indruk op ons gemaakt. Wel leuk uitzicht.

Op ons terrein staan nogal wat oude, verwaarloosde druivenstokken. Dat kon Georges uit Frankrijk, die zelf ook een grote tuin heeft, mét druiven, niet aanzien. Hij heeft voor ons een begin gemaakt met het snoeien en opbinden. Ons eerste stukje ‘vigne’ is een feit. Volgend jaar zullen we volgens Georges zeker druiven kunnen oogsten. We hebben ons voorgenomen om er zelf mee verder te gaan, want er staan er nog veel meer her en der op het nog ‘onontgonnen’ deel van ons terrein.

Dit stukje is klaar
Ziet er toch perfekt uit zo ?
Opgebonden en gesnoeid, maar hier moet nog wat onkruid weggehaald worden.

Verder waren we nog bij het nieuwe bezoekerscentrum in Todoque ‘Cueva de las Palomas’ en in het piepkleine wijnmuseum, maar daarover een volgende keer meer.

En gisteravond, voorlaatste avond met Christian, genoten we van een mooie Bourgogne

Vanavond laatste avond van Christian, daarom nog een laatste keer (vooralsnog) buiten de deur eten, Tasca Catalina wordt het deze keer. Morgen is het feest voorbij, terug naar het normale leven en nog even trachten de broekriem aan te trekken voordat de kersttijd eraan komt. Dat dreigen ook calorierijke dagen te worden.

In het najaar/winter zijn de zonsondergangen het mooist (vinden wij), omdat er dan vaker wolken zijn en er daardoor een mooier kleurenspel te zien is. Bij een wolkenloze zomerhemel is dat minder het geval. Een paar zonsondergangen ter afsluiting.

Vanaf ons eigen terras.
Aan het strand.
En gisteravond, wederom vanaf ons terras.
Het kopen van een mobiele telefoon op La Palma

Het kopen van een mobiele telefoon op La Palma

Voordat we weer een redelijke hausse aan vriendenbezoek krijgen, nog maar even een bericht schrijven. Het is ook alweer 3 weken geleden, geen tijd gehad om er eerder aan te beginnen.

De afgelopen paar weken hebben o.a. in het teken gestaan van het kopen van een nieuwe mobiele telefoon en, eindelijk, een Spaanse simkaart. Nu zou je zeggen dat dat een redelijk gemakkelijke klus is. Ga een telefoonwinkel binnen en koop een telefoon en simkaart. Zo niet in ons geval. Sowieso omdat wij soms nogal besluiteloos kunnen zijn. En daarnaast gaat eigenlijk bijna niets op La Palma snel. Dat is gewoon zo.

Wij deden nog altijd samen met 1 mobiele telefoon. Ja, ze bestaan nog, dat soort mensen. En dan ook nog steeds met onze Franse simkaart, want die is zo lekker goedkoop. Zelfs nadat SFR Telecom erachter kwam (na bijna een jaar) dat wij toch wel erg veel in het buitenland (lees buiten Frankrijk) vertoeven en het vrije roamingverhaal binnen Europa in ons geval niet meer op ging. Voortaan worden er extra kosten in rekening gebracht, maar desondanks betalen we nog altijd weinig. Maar het kan echt niet meer, samen 1 telefoon delen, dus erop uit. Aangezien Karel geen zin had in een nieuw toestel (want hij is na 4 jaar net gewend aan de Sony 😊) eiste hij die op inclusief Franse simkaart. Dus voor mij moest er een nieuwe telefoon met Spaanse simkaart komen.

Op naar Hola Mobi in Los Llanos. Er stonden wat modellen van Samsung en een voor ons onbekend merk, Xiaomi, en nog wat andere. Maar volgens de uiterst vriendelijke dame, María, konden we beter een dag later na 13 uur terugkomen want dan zouden er véél meer modellen binnenkomen. Dan hadden we véél meer keuze. Hier is het nl. zo dat iets bestellen een hachelijke zaak is. Beter is gewoon te kopen wat er op voorraad is, want voor een bestelling moet je een hele lange adem hebben met het niet geringe risico dat de bestelling nooit komt. Is ons ook al gebeurd met het bestellen van meubels. Ok, dan komen we wel terug. Alleen werd een dag later een paar dagen later, want geen tijd, en toen was de binnengekomen voorraad alweer bijna helemaal verkocht. Ja, we konden echt veel beter twee dagen later na 13 uur terugkomen, want dan zou er weer nieuwe voorraad binnen zijn. Twee dagen later om 13.30 uur waren we er weer. Tja, er is wat vertraging, de levering komt pas einde van de dag……. Dag later om 10.00 uur terug, toen was de nieuwe voorraad er. Dus ik zeg tegen de dame ‘ik ga hier niet meer de winkel uit zonder een telefoon’. Nee dat was geen probleem. Model uitgezocht. Een Xiaomi, een chinees. Wij zijn ongevoelig voor hippe merken en deze was lekker goedkoop en we hadden al van diverse mensen gehoord dat het een prima telefoon is. Provider uitgezocht, fi.network. Helemaal nieuw en gebruikt het Vodafone netwerk dat bij ons een goede ontvangst heeft (ook een issue op La Palma). Prima, doe maar.

Overal was ik op voorbereid, mijn NIE-nummer bij me, paspoort en bankgegevens. ‘Nee nee, ik heb een document van de bank nodig waarop de gegevens van je bankrekening staan. Zo gaat het echt niet. Je moet eerst naar de bank en dan kan ik in de tussentijd de telefoon configureren en alles voorbereiden’ (zelf kon ik dat niet doen, ‘we zijn hier niet in Nederland, op La Palma gaat het anders, ik moet dat voor je doen’). Gelukkig zit de bank vlakbij, dus daarheen. De baliemedewerker wist meteen waar ik het over had en enige tijd later was ik terug met het document. ‘Geweldig, als je nou even wat andere boodschappen doet of koffie gaat drinken, dan bereid ik alles tussendoor even voor’. 45 minuten later terug in de winkel, die helaas was volgelopen, 6 personen voor me. Maar María zag me staan achterin de rij en riep me toe ‘welk abonnement wilde je ook weer, dat weet ik niet meer, dus heb ik het nog niet af kunnen maken’. Die van 7 GB en llamadas ilimitadas (onbeperkt bellen) voor 8,40 euro per maand. ‘Oh ja, nu ga ik dat downloaden, maar dat duurt wel zo’n 20 minuten, internet is hier heel slecht’. Zucht ….. Toch maar wachten, in de tussentijd werden er nog enkele andere klanten naar hun bank gestuurd voor HET DOCUMENT, ik steek het voortaan maar bij me, is belangrijk kennelijk. Afijn, om 10 uur kwam ik de winkel binnen, en om 12.15 uur had ik mijn telefoon geconfigureerd en een werkende simkaart erin. Maar María was helemaal gelukkig want het had heel lang geduurd voordat ze Fi-Netwerk mocht verkopen en nu was ik de eerste klant op La Palma die dat had. En voor cualquier cosa – ongeacht wat – mag ik haar appen of bellen. Dat is ook wat waard toch 😉.

Na dit lange verhaal nog wat foto’s:

Afgelopen zondagavond zat er opeens een uil bovenop een parasol op het terras.

Vlak bij ons, zat hij om zich heen te kijken. Toen hij wegvloog zagen we hoe groot hij eigenlijk was, een enorme spanwijdte van de vleugels. De foto is niet scherp. Met de nieuwe telefoon genomen, maar de handleiding had ik nog niet doorgenomen (60 pagina’s) en ik had de nachtstand voor het fotograferen nog niet ontdekt.

Eveneens afgelopen weekend hadden we eindelijk regen. Na maanden van droogte is er vrijdagnacht veel water gevallen, er was zelfs onweer, wat hier redelijk zelden voorkomt. Vanuit appartement Arriba met z’n grote glazen puien was de bliksem een spectaculair gezicht, hoorden we van onze gasten. Zaterdag was nog wat onstabiel met af en toe een stortbui, maar ook hele mooie luchten.

Hele bijzondere wolken.

Daarna werd het heel warm, calima de afgelopen dagen, het lijkt weer zomer.

De zon doet onze sinaasappelboom, die later een mandarijn bleek te zijn, goed. We waren ervan overtuigd dat het een ‘naranjero’ was. Maar niet dus, hij hangt bomvol met mandarijnen. Ook lekker.

In Puerto Naos zit op de boulevard de Puerto Naos Beach Bar. Met een Nederlandse eigenaar. Op de kaart staan kroketten en patatje oorlog (papas guerra), kompleet met Nederlands vlaggetje en een paar klompen (geloof ik) erbij. Anderhalf jaar hebben we de verleiding kunnen weerstaan. Maar kortgeleden gingen we toch voor de bijl, op een zondagmiddag toen we de lunch overgeslagen hadden en de kroketten-lokroep te sterk was.

Met een ‘jarra’, een grote pul bier, erbij. De kroketten hebben we weleens lekkerder gegeten, hadden wat steviger gebakken mogen worden, maar smaakten ons desondanks best.

Nog maar even door over eten. In Todoque, niet ver van ons vandaan, zit bar-restaurant El Atajo. Een typisch Palmees restaurant, niks verfijnd, niks sfeervol interieur, maar gewoon eerlijk eten en een ontzettend sympathieke dame in de bediening. Al vaak hadden we ons voorgenomen om er eens naar toe te gaan. Maar met z’n tweeën zagen we dat dan toch niet zo zitten. Daarom afgelopen week er met z’n zevenen naar toe gegaan. Een enorm uitgebreide kaart, voornamelijk vlees. Met frites of de Canarische papas arrugadas. Met aioli en/of mojo. Met salade, die we niet genomen hebben, omdat die voornamelijk uit blik schijnt te komen. Zoals wel vaker het geval is bij Canarische restaurants. We aten allemaal een hoofdgerecht, 2 grote schalen frites, mojo, aioli en alles erbij, behoorlijk wat drank en 1 nagerecht (palmese nagerechten, mwaah, mierzoet en loodzwaar op de maag, vandaar maar 1). Totaalbedrag voor 7 personen 97 euro. Wel moet je een doordringende frituurlucht geen probleem vinden en er rekening mee houden dat je na het eten al je kleding in de was kunt gooien en je zelf ook aan een opfrisser toe bent.

Conejo al ajo – konijn met knoflook – voor Karel. Volgens hem het lekkerste konijn dat hij in lange tijd gegeten heeft. En dat is niet gelogen.
Pollo asado – gegrilde kip – voor mij. Dit was een ‘media ración’ – een halve portie. Ook niks mis mee, gewoon lekker. Een disgenoot bestelde nietsvermoedend een hele portie en toen vroeg de serveerster lichtelijk verbaasd of hij echt in z’n eentje een hele kip wilde eten …..

Eveneens stonden de laatste weken in het teken van Max. Ten eerste was het deze week groot feest. Onze ouwe Max vierde zijn 16e verjaardag. Hij gaat maar door, alhoewel we de laatste tijd wel zo’n beetje een abonnement bij de dierenarts hebben. En dat is niet zo goedkoop als ons nieuwe telefoonabonnement helaas. Al diverse keren hebben we gedacht, dit is het, nu moeten we afscheid nemen. Diverse keren heb ik al bij voorbaat tranen gelaten, maar hij weet van geen wijken. Krabbelt steeds na een paar dagen weer op en loopt dan weer zijn rondjes door de tuin, trapjes op en af, eet met smaak, snuffelt overal als vanouds en is het volgens dierenarten Ruth en Anabela nog helemaal zijn tijd niet. Hij houdt ons in ieder geval de laatste paar weken erg bezig.

In de auto, op weg naar de dierenarts, met z’n kop als vanouds op de console om de weg mee in de gaten te kunnen houden.
Op de behandeltafel voor een foto. Bleek een maagontsteking te zijn, waarvan hij inmiddels weer is hersteld.
En weer thuis, lekker in z’n eigen mand.
Caballos Fufos, observatorium op de Roque en een bijzondere rups

Caballos Fufos, observatorium op de Roque en een bijzondere rups

Eind september werd in Tazacorte weer het jaarlijkse feest van de Caballos Fufos gehouden. Vorig jaar zijn we er ook naar toe geweest en heb ik er al iets over geschreven. Het is een heel maf feest, waarbij een tiental mannen met een soort kleurige stokpaarden van crepe papier dansend en springend door de straten gaan. De sfeer is ontzettend leuk, iedereen is vrolijk en danst/loopt achter de stoet aan. De bedoeling van dit feest, waar het gebruik vandaan komt, dat was ons echter niet duidelijk.

Ik vroeg het aan daarom aan Maite, onze Spaanse lerares Spaans. Zij vertelde het volgende: Tijdens het festival van San Miguel Arcángel, de beschermheilige van Tazacorte, dat op 29 september wordt gevierd, is Tazacorte vol kleur van de fufos-paarden. Dit zijn “paarden” gemaakt van riet en crepepapier in verschillende kleuren. Hoewel de oorsprong van de dans uit de middeleeuwen stamt, zijn de Caballos Fufos naar Tazacorte meegekomen met terugkerende Palmeros die naar Cuba waren geëmigreerd.

De kleurige ‘gekke paarden’.

De “paardendans” komt ook voor op Tenerife (daar bekend als “caballitos de fuego” – vuurpaarden) en ook zijn er kronieken te vinden die verhalen over vergelijkbare parades op Fuerteventura. In Latijns-Amerika wordt het feest in diverse landen gevierd. In Spanje zijn de oudste versies te vinden in Catalonië (“cavallets”) en op Mallorca (“los caballitos de Felanitx”).

De giraffe, die na een waarschuwende fluittoon dwars door de ‘paarden’ naar voren stormt. Hij zorgt voor een nóg vrolijkere noot.

Bijna overal worden de paarden vergezeld door andere dierenfiguren, zoals een ezel, koe of giraffe. De muziek waarop gedanst wordt is die van ‘Vuela vuela palomita’, uit een Mexicaanse film uit 1937 (Ora Ponciano!) en het lied dat wij kennen als ‘Rosamunde’, de Duitse Schlager van Dennie Christian. Deze beide worden de hele tocht tot in den treure herhaald, maar dat mag de pret niet drukken, de paarden én de feestbezoekers dansen met onverminderd enthousiasme door. Ben je eens eind september op La Palma, ga er dan zeker naar kijken.

Een video van TV La Palma om een indruk te geven.

Begin september hadden we ons ingeschreven voor een rondleiding door de telescoop Grantecan op het observatorium op de Roque de los Muchachos. Om eens te kijken of het iets is om gasten aan te bevelen. La Palma is samen met Hawaii de beste plaats ter wereld voor astronomisch onderzoek door de zuivere lucht en de heldere hemel. Veel Europese landen hebben hier een telescoop staan, waaronder Nederland. Grantecan is de Gran Telescopio de Canarias, van de Canarische Eilanden dus.

Het observatorium op de Roque de los Muchachos
Grantecan in close-up

Onze conclusie na de rondleiding: je ziet eigenlijk vrij weinig. Behalve een enorme ruimte met veel metaal. De rondleidingen zijn overdag, dus dan gebeurt er niet veel, zeg maar niets. Sowieso wordt veel van het ‘werk’ door computers gedaan. De Engelse gids heeft heel veel uitleg gegeven, ze deed dit ook met veel humor, maar al met al was het een behoorlijk technisch verhaal. Voor de leek een beetje te technisch, als je een liefhebber van astronomie bent, zal het vermoedelijk wel interessant zijn. Hoe dan ook is de rit naar de Roque fantastisch mooi en als je eenmaal boven bent is het uitzicht vanaf de miradors fabuleus en kun je er schitterend wandelen. Maar speciaal voor een bezoek aan de telescoop zouden wij er niet naar toe gaan, eerlijk gezegd.

De struise Engelse gids legt uit van welke landen alle telescopen zijn.
Allemaal een leuke blauwe helm op.
En dat is het dan, een enorme ruimte met veel metaal.
Hier gaat het allemaal om, de telescoop.

Enkele foto’s van een wandeling boven Jedey, die we een tijdje geleden op een zondagochtend deden. Gewoon een stuk omhoog gelopen over de PR LP15, die achter Pizzeria Evangelina omhoog gaat en via de Deseada vulkaan uiteindelijk in Tigalate aan de oostkant van het eiland uitkomt. Maar zover zijn wij niet gegaan.

Klimmen over een bospad.
Uit het bos gekomen een prachtig uitzicht.
Het wandelen op La Palma verveelt nooit.
Prachtige natuur, onderweg ook veel wijngaarden tegengekomen.
De smalle geasfalteerde weg die we op zo’n 1.100 mtr hoogte kruisten, namen we terug naar beneden.

En deze week zagen we een enorme, prachtig gekleurde rups uit de pot van onze Brugmansia omhoog komen. Wat voor mooie vlinder zou daar uit gaan komen? Even zoeken op internet leverde op dat het waarschijnlijk de rups van de doodshoofdvlinder is, daar lijkt hij in ieder geval heel erg op.

Als ik foto’s van de doodshoofdvlinder bekijk op internet, dan vind ik de rups een stuk mooier dan de vlinder zelf.
Even voorzichtig op een stoel gelegd om beter te kunnen fotograferen.

Dan nog een paar mooie bloemen/planten ter afsluiting.

mooi bloeiende cactus
Deze plantjes heeft Ito in het voorjaar geplant. We vonden het niet veel soeps, het blad werd geel en er gebeurde verder helemaal niets.
En opeens stonden ze in bloei, kleine daglelies of zoiets lijken het te zijn, met een soort van sliertjes eraan, hele bijzondere bloemen. Toch een goed idee van Ito 🙂