De feestdagen op La Palma

De feestdagen op La Palma

Zondagochtend, opgestaan met lichte regen en maar 13ºC.  Als de voorspellers gelijk hebben, dan staat ons echt een hele slechte week te wachten, met dagenlang veel regen en wind. Dat zou voor het eerst zijn sinds we hier wonen. Binnenblijven dan dus. Iets waar ik goed tegen kan (als het niet te lang duurt), maar Karel minder. Ik ga lekker een beetje in huis rommelen, moet nog wat aan de website doen, met een boek op de bank zitten en puzzelen kan ik ook uren volhouden. Karel echter wordt al onrustig bij het idee alleen. Bovendien krijgen we dan ook de vuurproef voor het dak. Ik heb alle vertrouwen in de mannen van Service La Palma, die het dak gerepareerd hebben, maar Karel is meer van ‘eerst eens zien’. Hij voorziet al scenario’s van gasten die het appartement uitdrijven😱🤪. Terwijl het water eigenlijk gewoon keurig in de emmer druppelde die we eronder gezet hadden.

De feestdagen liggen weer achter ons. Na de teleurstelling van het afgeblazen bezoek aan Nederland te hebben verwerkt, is het uiteindelijk geen straf gebleken om deze dagen op La Palma door te moeten brengen. Op Kerstavond waren we uitgenodigd bij vrienden, die bij hun huis een bodega hebben met een groot overdekt terras, dat prachtig in kerstsfeer gedecoreerd was. We waren met z’n achten (mochten met maximaal 10 mensen bij elkaar zijn deze dagen) en met een terrasverwarmer erbij en een vest in de aanslag, hebben we heerlijk buiten gezeten en gegeten. Een van onze vrienden, die niet geheel onverdienstelijk gitaar speelt en zingt, verraste ons met een optreden. Het was een super sfeervolle en bijzondere avond. Om 00:55 uur, 5 minuten voordat de avondklok inging, waren we thuis.

Sfeervol gedekte tafel
Panna-cotta met frambozen en een verrassing binnenin.
Mooi gezongen Lesly.

Eerste Kerstdag rustig gehouden en lekker gekookt voor ons tweeën. Een menu dat in de kerstfolder van de Lidl stond. Gemakkelijk, want dan konden we alle benodigde ingrediënten daar kopen. Dachten we. Op 23 december naar de Lidl in Los Llanos waar het stampvol was. Hoezo corona?? Turrón (Spaanse noga) met witte chocolade moesten we o.a. hebben. Zo’n 20 verschillende soorten turrón in de winkel maar geen enkele met witte chocolade te bekennen. Voor het voorgerecht hadden we ‘boletus caramelizados a la reducción de Pedro Ximénez’ nodig. Iets met paddenstoelen en Pedro Ximénez sherry. Zes keer de winkel doorkruist maar niks te vinden. Uiteindelijk maar gevraagd toen ik iemand van het personeel tegenkwam. ‘O nee, dat hebben we niet’. Hoezo niet, is nodig voor recepten uit jullie eigen folder. ‘Ja maar Lidl is Duits, we hebben echt niet alles wat er in de folder staat’. Nou, die folder was hartstikke Spaans evenals de recepten. Er is geen Duitser die een recept verzint met turrón, ze weten daar vermoedelijk niet eens wat dat is. Maar goed, in discussie gaan had niet zoveel zin, dus we hebben maar een paar alternatieve ingrediënten gezocht.

Het Lidl kerstmagazine, best Spaans toch?

Tweede Kerstdag wordt in Spanje niet gevierd, maar daar hebben wij ons niks van aan getrokken. En hebben daarom gezellig met 2 bevriende stellen geluncht. Allemaal een gang klaargemaakt, helemaal goed.

Tussen Kerst en Oud&Nieuw hadden we twee wissels in de appartementen. Het is momenteel elke keer weer spannend of de gasten al dan niet komen, met alle lock-downs en verplichte pcr-testen. Maar de gasten zijn gekomen, dus beide appartementen weer gevuld gelukkig.

Oudjaarsavond hebben we thuis gevierd, ook weer met vrienden. Ja, bij gebrek aan familie moesten we het steeds met vrienden doen 😊, wat overigens heel goed gelukt is. We hadden een mooi menu samengesteld, maar de voorbereidingen liepen niet bepaald zonder slag of stoot. Ik zou truffelmayonaise maken voor bij het hoofdgerecht. En hoe vaak heb ik al niet mayonaise gemaakt! Toegegeven, in den beginne ging dat nog weleens fout, maar toen ik de slag eenmaal te pakken had, was het een fluitje van een cent. Nu moest ik 3x opnieuw beginnen voordat het lukte. Bijna een volle doos eieren erdoorheen gejaagd evenals een liter zonnebloemolie…. Karel zou de gezouten karamel voor het dessert maken. In Frankrijk hebben we met 2 vingers in de neus wel 100x karamel gemaakt, nu moesten we het 4x opnieuw doen. Twee keer kristalliseerde de suiker volledig tot een harde witte bonk ipv te karamelliseren, de derde keer lukte het, maar hadden we de temperatuur te hoog waardoor het geheel enigszins bitter werd. Ook afgekeurd. Uiteindelijk ging het de vierde keer goed en toen was ie ook wel héél erg lekker geworden! Helaas was Karel in de tussentijd héél erg chagrijnig geworden, hij houdt nl. niet van tegenslag in de keuken. En die zag er bovendien uit alsof er een bom op gevallen was. Je zou op dat moment niet zeggen dat wij nog niet eens zo heel erg lang geleden bijna dagelijks voor 16 tot 20 man kookten 🙈.

Het oudjaarsmenu 2020

Verder heb ik voor het eerst een bisque (een deftige Franse schaaldierensoep) van gambas gemaakt. Volgens het recept moest ik de garnalen pellen en dan van de koppen, staarten en schalen (en nog wat groenten en andere ingrediënten) bouillon trekken. Nou had ik eens in die koppen gekeken en daar zat een soort van bruinige drab in. Volgens Karel waren dat de hersenen van de garnaal. Maar volgens mij hebben die helemaal geen hersenen. Het is in ieder geval niet een heel groot compliment als iemand je zegt dat je de hersenen van een garnaal hebt. Maar dat terzijde. De drab wilde ik niet in mijn soep hebben, dus met een lepeltje heb ik die eerst uit de koppen gepeuterd. Na een half uurtje trekken moest de hele handel met de staafmixer gepureerd worden. Inclusief koppen, staarten en schalen. Daarna moest ik de boel zeven. ‘Zou dat nou wel kloppen joh, je houdt dan toch een dikke prut over die je helemaal niet meer kunt zeven’, deelde ik mijn twijfel met Karel, die intussen weer enigszins aanspreekbaar was. Voor de zekerheid maar even een paar andere recepten erop nageslagen. Maar inderdaad, ook daar moest het op die manier. En het kwam goed, de bisque was verrukkelijk.

Bisque van garnalen zonder hersenen

Dit alles speelde zich af op 30 december. Op 31 december waren de gemoederen bedaard, de keuken weer schoon en hebben we in alle rust de laatste hand gelegd aan het menu. Het was uiteindelijk allemaal heel lekker (paar kleine verbeterpuntjes daargelaten) en vooral ook gezellig. Om 24.00 uur gezamenlijk het glas geheven, ook met onze huur-buren, heerlijke oliebollen gegeten die door Marian gebakken waren (ze had er zo’n 200 gebakken, voor de halve Nederlandse gemeenschap op La Palma, bedankt Marian!) en naar de paar vuurpijlen gekeken die hier en daar werden afgestoken. Om 01.30 uur (half uurtje later deze avond) ging de avondklok in dus vertrok iedereen weer tijdig.

Salud, op het nieuwe jaar!

GELUKKIG NIEUWJAAR, laten we 2020 snel vergeten en hopen op een beter 2021! 🥂🎊

Oh ja, de huidige staat van onze patchwork agave. Metershoog intussen.
Regen, darts en cava

Regen, darts en cava

De afgelopen week is dan eindelijk op La Palma de regen gekomen waarop intussen al een paar jaar gewacht wordt. Het was een kleddernatte week, bij vlagen leek het een zondvloed. En dan blijkt dat half La Palma zo lek is als een mandje. Op Facebook zag ik een bericht van een restaurant voorbijkomen dat tijdelijk zijn deuren sloot ‘por la lluvia’ – wegens de regen, lekkage dus. Bij vrienden stroomde de keuken vol water, omdat de ingang lager ligt dan de tuin en bij de bouw kennelijk niemand gedacht heeft dat dat problemen zou kunnen geven, in de zaal in het cultureel centrum van Argual waar ik wekelijks sport heb, lagen grote plassen water midden in de zaal, terwijl daar nog een verdieping boven zit.

En ook wij ontkwamen er niet aan. In appartement Arriba drupte het via het dak. Weliswaar niet op een hele vervelende plaats, maar het lekte wel. Er is ooit op zeer provisorische manier een dakraam in gemaakt, en daar gaat het mis. Dit hebben we een jaar geleden of zo al eens gemerkt, maar toen hadden we het gerepareerd. Dachten we. Met de tuinslang toen heel lang water erop gespoten, geen drupje meer binnen. En bij ‘normale’ buien was het ook geen probleem, maar na de aanhoudende stortregen van de afgelopen week drupte het op woensdag opeens toch weer. En vindt het probleem maar eens. Op dat moment hadden we gelukkig geen gasten, maar HELP, op vrijdag zouden er nieuwe gasten komen. En zo lang het weer slecht bleef, was repareren lastig. Nu was de weersvoorspelling gunstig, vanaf vrijdag zou de meeste regen over moeten zijn. Dus besloten we het maar gewoon op te biechten aan de gasten en hen de keuze te bieden een andere accommodatie te zoeken als ze dat liever zouden doen. Maar nee hoor, ze zijn gewoon gekomen en zeiden meteen (zijn gasten uit Madrid) ‘oh, bij ons in huis lekt het ook weleens als er veel regen valt. Geef maar een emmer die we indien nodig eronder kunnen zetten´😊.

Ergens boven het dakraam gaat het fout.

Nu ik dit schrijf is het maandagmiddag en er is geen druppel meer gevallen. Woensdag vertrekken ze en dan hebben we tot zaterdag om de nodige reparaties te doen, want zaterdagmiddag komen de volgende gasten. En dan maar hopen dat het definitief lukt om het probleem op te lossen……

Overigens, en dat is een ernstiger verhaal, is er tijdens de regenval een rotsblok losgekomen van de rotswand boven de boulevard in Puerto de Tazacorte, dat dwars door het dak van Kiosko Monte Carlo is gegaan. Een stuk brak af en dat rolde vervolgens door de voorpui heen naar buiten tegen de muur tussen de boulevard en het strand. Een enorme ravage en gelukkig (want het was op lunchtijd) was het restaurant die dag gesloten, zodat er niemand gewond is geraakt of erger.

Kiosko Monte Carlo, een enorme ravage
Evenals op de boulevard

Inmiddels hebben we onze dartclub activiteiten ook weer nieuw leven ingeblazen. Tot aan de lock-down speelden we elke 2 weken darts met een groepje vrienden in een grote garage bij iemand thuis. Maar langzamerhand werd de groep groter en gingen we richting de 20 personen, te veel voor de garage. Dus werd er besloten om een nieuwe locatie te zoeken. En die vonden we in Todoque. Hier zit achter de kerk bar Timaba en onder het terras van de bar zit een enorme (feest)zaal. Het beheer van deze zaal is in handen van de Asociación de Vecinos Timaba de Todoque, zeg maar een buurtvereniging. En Roberto is de contactpersoon daarvan. Hij houdt elke dinsdagavond vanaf 19.30 uur kantoor naast de bar. Dus zijn we bij hem op audiëntie gegaan om te vragen of we de zaal konden gebruiken voor onze dartclub. Dat kon, maar dan moest wel een aantal van ons ‘socio’ – lid worden van de buurtvereniging. Kosten eerste jaar 50 euro en vervolgjaren 36 euro. Karel en ik wilden beiden lid worden, maar dat hoefde niet. Het lidmaatschap geldt voor de hele familie. En dan mag je vrij gebruik maken van de zaal bijvoorbeeld om je verjaardag te vieren, trouwerijen worden er gehouden, en als klap op de vuurpijl mag je deelnemen aan de jaarlijkse maaltijd/feestavond die altijd in december gehouden wordt. En dat allemaal voor 36 euro. Alleen nu even niet, vanwege covid. Dus dat feest houden we tegoed voor volgend jaar. We zijn met 5 darters socio geworden, kunnen dus volgend jaar in december met z’n 10-en erop uit.

Het foto van het zonovergoten terras van Bar Timaba die ik zojuist van hun facebook-pagina heb gehaald. En wat schetst mijn verbazing, ik zag het pas toen ik dit bericht al klaar had, wij staan erop!! Aan de grote tafel vooraan, verjaardag van een vriendin aan het vieren in juni, haha!

Inmiddels hebben we een eigen sleutel van de zaal en van een opberghok waar we alle dartspullen mogen opslaan, geen heen en weer gesjouw nodig dus. En na het darten kunnen we een etage hoger op het terras van Bar Timaba nog wat drinken of eten als we daar zin in hebben. Perfect geregeld.

De voorbereidingen
Alle ruimte om goed afstand te houden.

Een aantal van de heren speelt wekelijks ook pingpong bij iemand thuis in de tuin, maar de wind strooit daarbij nogal eens roet in het eten. Ook dat mogen ze daar nu doen, in een kleinere ruimte waar de tafel kan blijven staan. Sommige dingen zijn best goed geregeld hier op La Palma!

Onze cava-proeverij heeft intussen plaatsgevonden, gecombineerd met een housewarming. Op de valreep, want vanaf 5 december tot 10 januari mag men nog maar met maximaal 6 personen bij elkaar komen en op 24, 25 en 31 december met maximaal 10. Deze regels zijn voor heel Spanje gelijk. Maar het was weer zeer geslaagd en geweldig georganiseerd. Dit keer besloot de proefleiding dat er blind geproefd zou worden en na afloop onthuld zou worden wat we gedronken hadden en wat de prijzen waren. Opvallend genoeg scoorde de duurste cava het slechtste.

De winnaar links, de grote verliezer rechts
De geproefde cava’s

En zo ziet onze ‘stervende zwaan’ er momenteel uit. Groeit rechtstreeks de hemel in!

Ins Blaue hinein

Dan nog wat december-kleuren uit onze tuin.

Was 2 jaar geleden een puinhelling. Nu een bloemenzee dankzij de begnonium en de bougainvillea
Citroenen aan de boom
Doorkijkje door de plumbago
Pentas lanceolata
Spaanse margrietjes
Nog een bougainvillea
Vleugeltjesbloem
Testen, testen, testen en onze ten dode opgeschreven agave.

Testen, testen, testen en onze ten dode opgeschreven agave.

Vakantie houden op La Palma is veilig, maar je moet er wel wat voor over hebben. Een week of 2 geleden werd bekendgemaakt dat de regering van de Canarische Eilanden een nieuwe wet had aangenomen, die het overleggen van een negatieve covid-test die binnen 72 uur voor aankomst op de Canarische Eilanden is afgenomen verplicht maakt voor alle vanuit het buitenland komende bezoekers. Dit mocht zowel een PCR- als een antigeen/sneltest zijn. De accommodatiehouders werden geacht dit te controleren en, als er geen verklaring overlegd kon worden, de gasten de toegang tot de accommodatie te ontzeggen. Fijn, dat wij opeens ook een rol als controleur kregen toebedeeld! Maar een week later is dit alweer herroepen, want nu heeft de Spaanse regering voor het hele land besloten dat bezoekers vanuit het buitenland een negatief PCR-testrapport moeten overleggen. En een antigeentest is nu weer niet acceptabel. De controle wordt op het vliegveld al gedaan, dat is dan weer wel veel beter, want de meest logische plek om de controle uit te voeren. De Canarische wet is daarmee overruled.

Info van de Canarische overheid, die we bij de ingang moeten ophangen.

Hoewel er de vrees bestond dat testen binnen 72 uur voor aankomst niet haalbaar zou zijn, hebben de Duitse gasten die we de afgelopen week in beide woningen hebben de test keurig meegenomen. Ook de nieuwe gasten die vandaag zijn aankomen hadden alles keurig voor elkaar. Het is dus gelukkig wel te doen.

Helaas (ja sorry hoor, maar ik vind het echt ‘helaas’) heeft mijnheer Hugo de Jonge het idee opgevat dat iedereen die terugkomt naar Nederland na een verblijf in een risicogebied (waartoe La Palma, ondanks de lage besmettingscijfers, toch behoort volgens Nederland) zich niet alleen voor de terugreis moet laten PCR-testen (binnen 48 uur, dit is echt heel moeilijk haalbaar, tenzij toch de sneltests acceptabel worden), maar daarna ook nog eens 5 dagen in quarantaine moet gaan om na die 5 dagen nogmaals een test te doen. Dat betekent 3x testen per persoon en betekent eveneens, met de huidige prijzen die voor het testen gevraagd worden, een hele serieuze extra aanslag op het reisbudget. Overigens ook voor ons en alle mede-Nederlandse eilandbewoners die op familiebezoek naar Nederland willen.

Maar goed, eerst maar eens kijken of dit ook allemaal zo doorgang gaat vinden. Tot nu toe wijzigt alles met betrekking tot reizen en covid zo’n beetje elke paar weken. We wachten af.

Los van dit alles zijn we eigenlijk best tevreden over de boekingen. We krijgen toch voortdurend reserveringen voor de korte termijn, voor aankomst binnen de 4 tot 6 weken, en halen daarmee een hele aardige bezetting, de omstandigheden in aanmerking genomen.

Maar genoeg daarover. Het leven gaat hier intussen gewoon zijn rustige gang. Op La Palma wemelt het van de prachtige planten, maar er is ook een aantal planten waarmee men wat minder blij is. Eén daarvan is de ‘rabo de gato’, de kattenstaart. Ziet er mooi uit maar is een ware plaag op het eiland. Overal duikt hij op en verdringt de autochtone planten. Vanuit de overheid zijn er al opruimacties gedaan in de Caldera en ook verschillende groepen vrijwilligers zie je regelmatig her en der bezig om het kwaad met wortel en al uit te roeien. Vooralsnog lijkt het echter vechten tegen de bierkaai.

Ook wij hebben er een aantal op het nog ‘onontgonnen’ gedeelte van ons terrein. Karel is begonnen met het weghalen. We hebben ze in grote zakken gestopt en zijn ermee naar het Punto Limpio (de milieustraat, afvalpunt, hoe heet het in het NL) gegaan. Daar werd gevraagd ‘Is het tuinafval?’ Ja, rabo de gato. Het mag dan niet bij het gewone tuinafval, maar wordt in een speciale afgesloten container verzameld. Ik vraag me af of men erin slaagt om het onder controle te krijgen, daarvoor zal er toch echt wat meer gecoördineerde actie moeten komen, lijkt me.

In onze tuin.
Verzamelen in grote zakken.

Op het ‘balkonnetje’ om de airco-units tegen de gevel van de vakantiewoningen moeten een paar planten komen, vond Karel. Mijn tegenwerpingen dat het een nogal lastige plaats is om planten te zetten en vooral ook het thema ‘water geven’ tot problemen kan leiden, werden weggewuifd. Er moesten en zouden planten komen. Dus planten staan er. Aloë Vera’s in een pot. Want die hebben niet zoveel water nodig, dus hoeft Karel ook niet zo vaak het afdak op. Omdat het hier soms behoorlijk kan waaien en het niet de bedoeling is dat op een nacht de gasten rechtop in bed zitten omdat er eentje naar beneden is gekeild, zijn ze vastgezet met een ingenieus systeem van ijzerdraadjes. Ze zijn nog wat klein, vallen een beetje weg tegen de muur en het zijn ook niet zulke snelle groeiers. Volgens mij. Maar komt allemaal goed. Volgens Karel.

Aan de gang met ijzerdraad.
De wall of wonders !

Dan nog wat droevig tuinnieuws. Onze prachtige agave die langs het pad naar de gastenwoningen staat, gaat bloeien. Hoezo droevig nieuws, zullen velen zich afvragen. Maar door te gaan bloeien heeft de plant zijn doodvonnis getekend, want na de bloei is het einde verhaal helaas. We waren er zo trots op. Hij staat weliswaar een beetje onhandig, zo net naast het pad, waardoor we er steeds bladeren af moeten snijden omdat die het pad half blokkeren en bovendien behoorlijk scherpe punten hebben. En daar wil je niet mee in aanraking komen. Maar het is ook een markante blikvanger. Als je de bladeren van dichtbij bekijkt, zijn het net allemaal kleine aan elkaar genaaide stukjes. Daarom noemden we hem ook onze patchwork agave. ´T is zund, zeggen ze in Brabant, hij zal een grote leegte achterlaten, letterlijk en figuurlijk.

Net aan elkaar genaaide lapjes, onze patchwork agave

En nog een zoete afsluiter.

Een ouderwets citroen-kwarktaartje. We hebben zo’n leuk mini-springvormpje. Cadeautje voor een jarige buurvrouw. Door Karel gemaakt, door mij gedecoreerd. En door ons vieren opgegeten.
Transavia laat ons in de steek – Maar we blijven lachen – Cacher la misère

Transavia laat ons in de steek – Maar we blijven lachen – Cacher la misère

Het gesprek van de dag op La Palma (in ieder geval onder de Nederlanders en Belgen) is momenteel toch wel de chaos in luchtvaartland. Om de haverklap krijgen we negatieve berichten voor de kiezen. Eerst kondigde Transavia aan het komende zomerseizoen niet meer rechtstreeks op La Palma te vliegen. En deze week komt er nog eens overheen dat Transavia ook deze winter de vluchten heeft geschrapt. Uit economische gronden. Wel begrijpelijk met alle covid-ellende, maar een grote klap voor ons eilandje en bovendien héél erg zuur, omdat er op La Palma nauwelijks corona-besmettingen zijn. Hoe veilig wil je het hebben tijdens je vakantie? Wijzelf hadden vluchten geboekt naar Nederland in december. Vorige week nog met Transavia geappt of deze al dan niet zouden doorgaan. ‘Ja hoor, ze gaan gewoon door, maar we zijn achter de schermen het vluchtschema aan het optimaliseren en mocht er toch nog verandering in komen, dan hoor je het uiterlijk 2 weken tevoren’. Grrrrrrr  )-:   )-: 

Dus nu zijn we aan het kijken om via Gran Canaria te vliegen. Op Gran Canaria en Tenerife vliegt Transavia nog wel. Dan gaan we van La Palma naar Gran Canaria en terug met Binter Canarias of Canaryfly, de maatschappijen die tussen de eilanden vliegen. Ook voor gasten eventueel een optie.

Maar er zijn gelukkig ook nog enkele mogelijkheden om ons mooie eiland rechtstreeks te bereiken. TUI Nederland heeft deze week bekend gemaakt dat zij vanaf eind december 2020 tot eind september 2021 2x per week rechtstreeks op La Palma gaan vliegen, de tickets hiervoor zijn al boekbaar. Ook vliegt Condor vanuit Düsseldorf nog altijd rechtstreeks op La Palma. Met name vanuit Oost- en Zuid-Nederland is dit wellicht ook een goede optie. We hebben in de afgelopen 2 jaar vrij veel Nederlandse gasten gehad die met Condor vlogen. Met Iberia is het normaliter meerdere malen per week mogelijk om vanuit Amsterdam of Brussel met een overstap in Madrid naar La Palma te vliegen. Vooralsnog heeft Iberia echter een groot deel van het vluchtschema geschrapt en wat er nog wel boekbaar is, is belachelijk duur. Maar wie weet wijzigt dit in de komende weken. Niets is tenslotte zo veranderlijk als de luchtvaart in deze tijden.

Maar al met al is het hier natuurlijk voorlopig nog heel rustig. Alhoewel er toch regelmatig ook een boeking binnendruppelt voor de korte termijn. Deze week een boeking van 9 nachten gekregen van mensen uit Salamanca en van 4 nachten (voor de korte termijn hebben we het minimum verblijf verkort naar 4 nachten) van een stel uit Gran Canaria. Zo sukkelen we voort en met ons velen op de eilanden.

Maar we blijven lachen. En besloten deze week om de misère te verbergen, ‘cacher la misère’ zoals de Fransen zeggen. Waarbij dit nu eens niet op de misère van de algehele situatie slaat maar op de airco-units die aan de gevel van onze vakantiewoningen hangen. Dat was voor Karel (onze estheet), en voor mij ook wel een beetje, grote misère, hij sliep er bijna slecht van 😉. Superlelijk was het, maar ja, die dingen moeten nu eenmaal ergens hangen. Maar toch, het knaagde en vrat aan hem, elke week weer kwam het onderwerp ter sprake.

Aaargh, wat een uitzichtvervuiling !

En opeens kwam Karel met de oplossing. We gaan ze verbergen achter houten planken die we in dezelfde kleur als de muur schilderen. En met behulp van de Man met de Gouden Handen die gelukkig tot onze vriendenkring behoort, is het project uitgevoerd.

Man met Gouden Handen heeft beugels gelast
Karel mag helpen.
De boel moet wel ventileren, dus ruimte tussen de planken en onder + boven open gelaten
Klaar! Het lijkt net een balkonnetje zo. Stuk beter (vinden wij althans).

Man met gouden handen vond het eigenlijk maar onzin, ‘want overal hangen die dingen toch’, maar moest toen het af was wel toegeven dat het er nu een stuk beter uitziet. En ……. eind goed al goed, Karel slaapt weer !

Verder zei Karel me twee weken geleden nog om geduld geduld geduld te hebben met onze vijgenboom. Hing vol met vijgen maar die rijpten naar mijn idee niet af en dat zou dacht ik ook niet meer goed komen. Maar hij had gelijk. We oogsten momenteel dagelijks een kistje vol dikke, sappige vijgen, héérlijk. Dus bakt Karel vijgentaart volgens 3 verschillende recepten, die vervolgens uitgedeeld wordt aan gasten, de pingpong club en de buren, heb ik vijgenjam gemaakt, eten we salade met warme geitenkaas en vijgen, ontbijt ik met yoghurt met vijgen en ga zo maar door. Het einde is nog niet in zicht, maar beu zijn we ze nog niet.

De dagelijkse oogst zo’n beetje
Taart in wording
Salade warme geitenkaas met vijgen en balsamico
Vijgenjam
Tussen de bedrijven door dronken we een tinto de verano – mag nog in september 🙂

We hebben een moestuin ‘under construction’. Wanneer hij klaar is, valt op dit moment niet te zeggen, we hebben het zó druk…… Maar we kregen al wel allerlei plantjes en stekken van vrienden. Dus zijn we maar alvast begonnen om die in potten te zetten.

De bosuitjes schieten omhoog, sneller dan het licht.
De basilicum begint al op een bosje basilicum te lijken
De aardbeien overleven het verplanten wel. Het kleine groene ding links is een stek van een physalis (zo’n knaloranje vruchtje in een lampionnetje), maar heb er een hard hoofd over in of die het gaat redden.

En dan dit weekend kaasfondue gegeten. Het is tenslotte oktober en ‘es geht auf Winter zu’, zoals de Duitsers dat zeggen. Zelfs hier op La Palma, ook al merken we daar vrij weinig van tot nu toe.

Kaasfondue met pesto en gedroogde tomaatjes. Voor de variatie. Lekker !
Website in het Spaans – Blauwe olifant in de tuin – Fruitoogst

Website in het Spaans – Blauwe olifant in de tuin – Fruitoogst

Na afgelopen week wederom een calima te hebben gehad met temperaturen van ver boven de 30°c en idem dito nachten, opnieuw een bosbrand, dit keer in Tijarafe, die gelukkig wat minder ernstig was dan in Garafía waar ik vorige keer over schreef, en ook nog een kleine uitbraak vlak bij ons, is de rust weergekeerd en de temperatuur back to normal.

Ik heb opnieuw zo’n 2½ week in de winkel in Los Llanos van mijn Duitse vriendin gewerkt, die naar Duitsland moest. Maar veel loos was er niet, je merkt erg goed dat er heel weinig toeristen op het eiland zijn.

Wijzelf hebben gelukkig wel een goede maand augustus achter de rug. Waren helemaal volgeboekt, voornamelijk met Spaanse gasten, hetzij van het vasteland dan wel van één van de andere eilanden. We hebben zelfs gasten gehad die in het centrum van Los Llanos (7 km verderop) in een appartement wonen en een paar dagen wilden ontspannen. Pech voor hen was dat ze er uitgerekend tijdens de hele warme calima van twee weken geleden waren. Gevolg: ze hebben alleen binnen gezeten met de gordijnen dicht en de airco aan. Tja. Ook voor september hebben we enkele last-minute boekingen gekregen van gasten uit Huelva en van buureiland La Gomera. Reden voor ons om ons toch wat meer op de Spaanse markt te gaan richten en onze website in het Spaans te vertalen. Maite, onze lerares Spaans, heeft dat voor ons gedaan. En ik zei de gek heb het zowaar voor elkaar gekregen om alles goed werkend online te krijgen. Kostte wel wat tijd, want moest alles 100x checken en als ik hier iets veranderde, dan ging er daar weer wat fout, maar het is gelukt.

Finca Paraiso La Palma spaanse website

Behalve gemeentewater en galerijwater (waarover ik al eerder geschreven heb), hebben we ook de beschikking over ‘gietwater’, ook ‘bananenwater’ genoemd. Dit water is niet geschikt voor consumptie, is alleen bedoeld voor het bewateren van de tuin. Is daarom ook goedkoper dan gemeentewater. Wij krijgen dit via de Camino Campitos onze tuin binnen, er staat daar ook een aparte watermeter. Helaas is dit water niet altijd beschikbaar. En aangezien onze tijdklokken voor de bewatering ingesteld staan op 3x per week 30 minuten in de avond/nacht, komt het regelmatig voor dat er op die momenten geen water is en de planten dus niks krijgen. ’s Ochtends om een uur of 9 is er dan opeens wel water, dan moeten we met de hand de tijdklokken één voor één gaan aanzetten (zijn er 6). Is niet handig en bovendien moet je steeds controleren of er wel of geen water is geweest tijdens de vaste bewateringsnachten. Dat moest veranderen. We hadden bedacht dat er een tank moest komen met een vlotter erin, zodat áls er water is, de tank dan automatisch gevuld wordt, zodat er ’s nachts vanuit de tank bewaterd kan worden en het niet meer fout gaat. Er waren 2 mogelijkheden, een tank laten bouwen, hetgeen prijzig is, of een kunststof tank kopen. Dan hoefde er alleen een betonnen fundering gelegd te worden, waarop de tank geplaatst wordt. En natuurlijk de nodige aansluitingen en een pomp om het water naar boven in de tuin te krijgen. Dat dan maar. Alleen was de tank van het formaat dat wij wilden alleen verkrijgbaar in het blauw. Maar ja, we hadden hem toch echt nodig, daarom toch maar besteld. Toen hij geleverd werd, moest ik meteen aan de autowas-stations in Frankrijk denken van Eléphant Bleu, we hebben nu namelijk een soort van blauwe olifant in de tuin staan. En dan bedoel ik ook echt blauw ☹ !

De Franse éléphant bleu
En onze blauwe olifant, wel een bijzondere, met 6 poten en zonder slurf.

Dus nu moeten we daar weer wat aan doen. Planten eromheen kan natuurlijk, maar dat duurt zo lang. ‘Mimbre’ misschien, een soort rieten scherm, of gewoon schilderen. Ik dacht aan donkergroen, maar toen zei iemand ons, met een donkere kleur krijg je sneller algengroei in het water, want warmt meer op. Die persoon adviseerde wit, maar wit is ook zo wit hè. En ik vraag me af of het nou zo’n groot verschil is of de tank hardblauw of donkergroen is, wat de algengroei betreft. Kortom, er wordt nog nagedacht en gediscussieerd, dus de tank zal nog wel even blauw blijven. In ieder geval loopt de bewatering nu perfect en hoeven we (nou ja, Karel) niet steeds meer te checken.

Dit is mimbre.
Een heel leidingen- en kranenstelsel weer erbij.

En we hebben de eerste manga’s aan onze bomen. Ja, wat in Nederland verkocht wordt als mango heet hier manga. Een manga, dat is iets anders dan een mango. Mango’s zijn ronder, kleiner dan manga’s en geel, terwijl manga’s ovaal, groen/rood en veel groter dan mango’s zijn. Maar het belangrijkste verschil is dat mango’s heel erg draderig vruchtvlees hebben. Daardoor kun je ze bijna niet snijden (tenzij ze nog niet zo heel rijp zijn, dan gaat het nog enigszins) en zijn ze niet lekker om zo te eten. Je moet het vruchtvlees als het ware van de pit afschrapen. Kortgeleden kregen we van vrienden een aantal mango’s (dank Anne en Tom). Anne vertelde dat ze er zelf al een paar keer confiture van gemaakt had. Nou zijn wij niet zulke grote jam-eters, dus leek het mij beter om er mangochutney van te maken. We hebben een goed recept dat we in Frankrijk vaak maakten en we erg lekker vinden. Wel steeds met manga’s dus en niet met mango’s. Maar moest ook wel lukken leek mij. Nou, dat is ook zo, alleen lijkt het meer op rabarber dan op chutney, door de draderige structuur. Maar met de smaak is niks mis.

Onze manga’s! 4 stuks hangen eraan. Nog niet veel, maar de boompjes staan er pas 2 jaar.
Mango en manga

Ook hebben we nectarines aan de boom, helaas maar 2 stuks, dus dat schiet niet op. En een tweede (wel overvloedige) oogst pitanga’s hebben we, heerlijke vruchtjes.De pitaya’s hebben gebloeid, maar vruchten krijgen we helaas niet. Schijnt vanwege de grote, diepe bloemen moeilijk te zijn voor de bijen om ze bevrucht te krijgen. Dan maar alleen genieten van de mooie bloemen.

En onze twee nectarines. Vorig jaar waren het er ook maar twee, maar lekker dat ze waren 😉
Pitanga, foto is wat onscherp.
De bijen doen wel hun best
Prachtige bloemen

De vijgenboom zit bomvol, maar ze rijpen erg onregelmatig, elke dag halen we er een of twee af, zo gaat het niet lukken om vijgenjam te maken. De afgelopen twee jaren was het hetzelfde en de laatsten rijpten helemaal niet meer. Ik dacht eerst dat we te hoog zitten voor vijgen, maar om ons heen staan diverse vijgenbomen met volop rijpe vruchten. Weet niet wat we fout doen. Geduld geduld zegt Karel, de zomer duurt voort, mañana mañana …….

Vijgen, nog groen en hard helaas.
In Fase 2 – Toch weer naar de Tajinastes– Vivero Insular

In Fase 2 – Toch weer naar de Tajinastes– Vivero Insular

We zitten nu een week in Fase 2 van de desescalada. Dat betekent dat we weer met groepen van maximaal 15 personen mogen samenkomen, de stranden zijn weer geopend, restaurants mogen ook binnen weer gasten ontvangen met 40% capaciteit en ook de grotere winkels (boven 400 m²) en winkelcentra zijn weer open. Wel moeten er mascarillas gedragen worden in openbare binnenruimtes en als het niet mogelijk is om een afstand van 2 mtr aan te houden dan ook buiten.

Helaas zijn er de laatste dagen weer een paar covid-19 besmettingen bijgekomen na geruime tijd zonder nieuwe ‘casos positivos’. We zijn er nog niet vanaf, ook al doen we het goed met z’n allen op La Palma.

Vorig weekend en het begin van de week was het erg warm op La Palma, calima-temperaturen van boven de 30°C. Daarom besloten we onze ochtendwandeling (nou ja, niet elke ochtend, zo’n 4x per week) wat vroeger te doen dan gebruikelijk. Wekker op 7 uur gezet (slik) en om 7h30 op pad. In plaats van uitzicht over de oceaan hadden we uitzicht op een dik wolkendek onder ons, een ‘mar de nubes’. Bijzonder verschijnsel, we hadden het een paar ochtenden lang. Tijdens onze wandeling, waarbij we constant uitzicht op zee hadden, zagen we het wolkendek omhoogschuiven tot aan het kerkje van Todoque, waarna de wolken oplosten. Bij thuiskomst om 8h45 was alles weg.

Nog een beetje schemerig – de mar de nubes
Het wolkendek is verder omhoog gekomen, we konden er enigszins onder kijken.

Vanaf maandag was recreatief strandbezoek weer toegestaan. Dus wij meteen maandag einde van de middag op pad. Maar wat een deceptie. Op het strand van Tazacorte werd nog gewerkt met bulldozers om het zand weer netjes te maken. Het strand van Puerto Naos was afgesloten, er was een woud van paaltjes in het zand gezet, om aanloop- en vertrekroutes te maken en het strand werd in vakken verdeeld, benieuwd hoe dat er uiteindelijk uitziet. Op Charco Verde werd niet gewerkt maar het was wel afgesloten. Bij La Bombilla werd gezwommen, alleen is daar geen strand, moet je via een soort van roestig ijzeren hek dat in het water ligt het water in en uit. Niks voor mij. Karel heeft wel gezwommen en genoten. Ik hield het bij een drankje bij Cocomar, dat weer geopend was. Het water is altijd super helder in La Bombilla. Intussen hebben we begrepen dat alle stranden weer open zijn. Het stadsstrand van Santa Cruz en ook Bajamar zag eruit zoals altijd, geen paaltjes of vakken. Toch een stuk gezelliger om te zien.

Zwemmen bij La Bombilla

Het is weer agapanthus tijd, ze bloeien welig in onze tuin, echt mooi.

Prachtig blauw.
Avondlicht, met de bergen op de achtergrond.

Nog mooier zijn de bloeiende Tajinastes op de Roque de los Muchachos in mei/juni, nu dus. We zijn er al twee jaar achter elkaar naar toe gereden en waren het dit jaar daarom niet van plan. Uiteindelijk konden we de verleiding toch niet weerstaan en zijn we zaterdag naar boven gereden. Het was tenslotte een feestdag, Día de Canarias. Ze zijn zo bijzonder, magisch mooi. De Tajinaste groeit alleen op La Palma en Tenerife, boven de 2.000 mtr hoogte. Je moet er dus wel wat voor doen om ze te zien. Allereerst goed in de gaten houden wanneer ze bloeien, want voor je het weet is het alweer voorbij, en dan de lange rit naar de Roque maken. Dat maakt het voor mij eigenlijk extra bijzonder. Ik word er echt helemaal stil van, als ik daar tussen de manshoge stengels sta, vol met kleine paarse bloemetjes, met het groen van de pijnbomen eromheen, de strakblauwe lucht erboven en de oceaan overal rondom zichtbaar. Nu overigens niet, want er hing bewolking onder ons.

Kleurenpracht in de natuur.

Jammer genoeg was het laatste stukje weg naar de top van de Roque tussen de sterrenwachten nog afgesloten vanwege corona, dus moesten we ons ‘behelpen’ met het uitzicht vanaf de mirador Los Andenes. Wat ook geweldig mooi is overigens, zelfs met een dik pak wolken onder ons.

De toppen van de Cumbre komen boven de wolken uit.
Aan de andere kant van de weg bij Los Andenes.
De diepte van de Caldera verdwijnt in de wolken.

Langs de oostkant zijn we weer afgezakt richting Santa Cruz, daarbij 5 klimaatzones doorkruisend met geweldig mooie vegetatie onderweg. Afgesloten bij de Thai op het strandje van Bajamar. Simpel maar lekker.

En afgelopen week zijn we naar de Vivero Insular in Puntallana geweest. Karel moest en zou zijn drago’s kopen. Dat is gelukt. En wat leuk was het daar! Geen toeters en bellen, gewoon een aantal bedden met autochtone planten. Een super-enthousiaste jongen, die ons alles liet zien en veel vertelde over de planten. En er waren drago’s. Vrij grote, van 25 euro per stuk. Toen hij onze bedenkelijke blik zag, zei hij dat hij even met de ‘jefe’ ging overleggen. Toen hij terugkwam wees hij ons op een rijtje met kleinere, die waren 3 euro per stuk. ‘Kijk, nou gaan we praten’, het betere werk. Toen kwam de vraag hoeveel stuks. Karel wilde er 10. Volgens mij veel te veel voor het stukje grond dat wij ervoor bestemd hebben en volgens de chico, die we een foto van het grondstuk lieten zien, ook. Ik wilde er maar 6. De chico volgde de discussie met veel belangstelling. ‘Normalmente, las mujeres mandan’ zei hij. Normaliter hebben de vrouwen de leiding. Maar Karel geeft zich niet zo snel gewonnen in een discussie. Dus na een minuut of 5 van gesteggel, kwamen we op het compromis van 8 uit. Dus, aldus Karel tegen de chico, zullen wij binnenkort het eerste dragobos van Los Llanos hebben. Hij beloofde te komen kijken. Heb hem geadviseerd dat over een jaartje of 20 misschien eens te doen, haha.

De vivero.
Ondanks dat we buiten waren en er verder niemand was, werd ons toch gevraagd of we een mondkapje op wilden doen. Dat hebben we dus maar braaf gedaan.
Ook Canarische palmen in overvloed.
Een deel van onze buit.

Maar natuurlijk kochten we ook nog wat andere planten: een paar Tajinastes. Nee niet die van de Roque, maar Tajinastes de la zona costera, voor de kuststreek. Niet zulke grote als die op de Roque, maar ook heel mooi, blauw en wit. Dan Guaidil met witte bloemen. Tabaiba Dulce – wolfsmelk. En Canarische lavendel. In totaal 16 planten en we betaalden 40 euro. Karel wil volgende week terug 😊.

Lavandula Canariensis
Tajinaste zona costera blauw
Tajinaste zona costera wit
Tabaiba Dulche – wolfsmelk
Guaidil

Allemaal planten die, eenmaal geworteld, echt nauwelijks water nodig hebben en dat moeten we hebben. In de tuin rondom ons huis en de appartementen hebben we geweldig mooie planten staan, maar het grootste deel daarvan moet regelmatig bewaterd worden. Voor de overige delen van het terrein willen we alleen autochtone planten die geen bewatering nodig hebben. Zeker ook gezien de watersituatie op het eiland, die echt nijpend begint te worden. We hoorden deze week van een bekende dat er in El Paso in de afgelopen week gedurende 2 nachten geen water was tussen 12 en 6 uur. En dan moet de zomer nog beginnen.

Voor de komende week is, door sommige voorspellers met grote stelligheid, behoorlijk wat regen aangekondigd. Regen in juni, dat is echt heel ongewoon, maar wat zou het mooi zijn als het klopt. Laten we het hopen !