Wordt dit ons nieuwe uitzicht?

Wordt dit ons nieuwe uitzicht?

De rollercoaster gaat door. Kansen en mogelijkheden komen voorbij, worden goedgekeurd of vallen af (de meeste). Maar langzaam maar zeker begint alles toch weer een beetje op zijn plaats te komen.

In het ático zijn we druk aan het werk. Het wordt leuk, het is een heerlijke plek! Als ik op het dakterras ben, dan denk ik steeds ‘Waarom gaan we hier eigenlijk zelf niet wonen?’ Het klimaat is gewoon heel aangenaam in Tazacorte. Als je niet te veel en te hard hoeft te werken in de zon in ieder geval. Bijna altijd in korte broek en op teenslippers, het heeft echt heel wat, moet ik zeggen. Maar begin juli starten, kunnen we denk ik vergeten. We zitten met levertijden van meubels, douchecabine, wastafelmeubel, terrasmeubels, etc. Overal wordt gezegd 3 tot 4 weken, maar dat is op La Palma altijd al zeer rekbaar en nu in deze roerige tijden helemaal. Dus gaan we uit van augustus. Ook zijn we bezig met de aanvraag voor de verhuurlicentie, eens kijken of het dit keer sneller gaat dan voor Finca Paraíso, toen duurde het bijna 2 jaar. Maar starten mogen we sowieso, zodra de aanvraag ingediend is.

En we hebben er een job bij. Een van de kansen die we aangegrepen hebben. Vorige week werden we gevraagd om een heel leuk vakantieparkje met 4 casitas te pachten, uit te baten, hoe je het noemen wilt, voor eigen rekening. De Zwitserse eigenaar heeft het tot nu toe zelf gedaan met hulp van een beheerster, maar zij stopt er vanwege leeftijd mee. De eigenaar heeft gevraagd of wij ermee verder willen gaan, hij wil zich er niet meer zo intensief mee bezig houden. Over een jaar of 4-5 wil hij het waarschijnlijk gaan verkopen, dat is voor ons perfect om de komende tijd te overbruggen. Dit gecombineerd met de inkomsten uit ons eigen ático en we worden slapend rijk 🤣🤩. Hoewel, dat slapen kunnen we wel vergeten waarschijnlijk. En rijk worden ook trouwens.

Om alvast een indruk te krijgen: www.puro-atlantico.de. De casitas zijn gebouwd als hommage aan en in de stijl van de beroemde (in Spanje dan in ieder geval) op Lanzarote geboren beeldhouwer/schilder/architect César Manrique. Vooralsnog is de website alleen in het Duits en nog niet geactualiseerd met prijzen, maar dat gaat allemaal veranderen. Wat betreft klimaat is het parkje op een prima hoogte gelegen (280 m), in het gebied tussen Las Norias en Las Manchas. Wel ten zuiden van de nieuwe lavastroom, dus op dit ogenblik nog slecht bereikbaar. Maar de weg over de lava van La Laguna naar Las Norias zal in juni klaar zijn, we hebben zelfs al gelezen volgende week. Dat moeten we nog gaan zien, maar we gaan ervan uit in augustus/september daar ook te kunnen starten.

Daarmee is het Frankrijk-project (helaas) definitief van de baan. Ja, helaas, want we hadden dat wel heel tof gevonden. Maar heel praktisch zou het toch ook niet zijn geweest. En aan de andere kant, als ik hier vanaf mijn werkplek uit het raam van ons tijdelijke onderkomen kijk en de prachtig groene Bejenado berg voor me zie liggen bij ondergaande zon, dan heb ik (wij allebei) volledig vrede met ons besluit.

Dus het enige wat eigenlijk nog ontbreekt is een huis voor onszelf. Minor detail, zou je bijna zeggen. Maar daar krijgen we toch wel steeds meer behoefte aan zo langzamerhand. Deze week nog een heel leuk huis bekeken in het buitengebied van Tazacorte, net helemaal verbouwd, ruim en geheel onze stijl. Maar wel midden tussen de bananenplantages gelegen. Geen weids uitzicht zoals we dat in Paraíso hadden. En dat vonden we toch een groot bezwaar. Ook het idee dat we straks wellicht weer een hond hebben en als we hem uitlaten alleen tussen bananen zullen lopen, tenzij we eerst met de auto een stuk gaan rijden, sprak ons niet zo aan. Nog een paar dergelijke punten hebben voor ons de doorslag gegeven met dat huis niet verder te gaan. Dan maar wat hoger op het eiland, wat kouder in de winter en tijdens calima warmer in de zomer, maar wel in de prachtige natuur, wat voor ons toch het echte La Palma is. Ieder zijn meug hè, zo is het nu eenmaal.

Dus zijn we in onderhandeling over een perceel in El Paso om toch te bouwen. Op 650 mtr hoogte, mét het gedroomde weidse 360 graden uitzicht. En een adembenemend uitzicht op de nieuwe vulkaan die ons leven zo veranderde…. Een wat twijfelachtig voordeel, maar wat willen we nog meer?? Ik moet me dus maar over mijn onzekerheden en angsten heen zetten. Inmiddels gaan enkele vrienden en bekenden van ons ook bouwen, zij zijn al een fase verder dan wij, en dat geeft mij toch (een beetje) vertrouwen. Ook dit wordt weer vervolgd.

Uitzicht op de Bejenado vanaf het perceel
De vulkaan zonder naam. Maar deze is ingezoomd hoor, zo dichtbij ligt hij nu ook weer niet.
Zo elke dag wakker worden is geen straf toch?
Nog ééntje dan.
Vulkaanroute weer open  –  Keuzestress??

Vulkaanroute weer open – Keuzestress??

La Palma herstelt zich. Een stap in de goede richting is het weer open gaan van de iconische vulkaanroute over de Cumbre Vieja. Starten vanaf El Pilar, zoals voorheen, kan nog niet, maar wel vanaf de oostkant van het eiland.

We zijn weer terug uit Frankrijk. Het was super. Gewoon om er even uit te zijn, om weer te beseffen wat een vreselijk mooi land Frankrijk toch is, om al die leuke panden te bezichtigen waarvan ons hart sneller begon te kloppen, om te merken dat ons Frans nog net zo vlot over de lippen komt als voorheen, en last maar zeker niet least, het warme weerzien met een aantal lieve vrienden, verspreid over Frankrijk.

Het begon haperend. We vlogen op San Sebastian, met een overstap in Madrid. De overstaptijd was maar 45 minuten, beetje krap gepland. Eerlijk gezegd niet zo heel goed opgelet tijdens het boeken van de vluchten. En jammer genoeg vertrok de vlucht van La Palma naar Madrid met enige vertraging. Een gelukje was dat we businessclass vlogen, aanbieding van Iberia, dus we waren druk met eten en drinken en hadden daardoor geen tijd om al bij voorbaat in de stress te geraken. Een nadeel was dat Barajas Aeropuerto in Madrid enorm groot is en we voor de overstap van het ene uiteinde van de terminal naar het andere einde moesten lopen. We hadden van de 45 geplande minuten nog een klein half uur toen we de terminal opstapten.

Maar we hebben het gehaald. Volgens Karel kan ik zo meedoen met de volgende Olympische Spelen snelwandelen, ik vloog als een hinde over de terminal, behendig zigzaggend tussen de andere reizigers, ‘disculpe’ roepend tegen de druiloren die op de loopbanden aan de linkerkant stil bleven staan, van verbazing vergat Karel zelf bijna om door te lopen. Helaas had onze ingecheckte koffer niet zo zijn best gedaan, want die is in Madrid achtergebleven. Waar we al bang voor waren.

Aangekomen in San Sebastian bleven wij dus als enigen bij een lege bagagebelt achter. ‘Er komt niets meer’, zei de vriendelijke Iberia-dame, ‘maar morgenochtend om half negen arriveert de eerste vlucht uit Madrid die jullie koffer meebrengt. Omdat het kantoor van de autoverhuurder al gesloten was op het tijdstip van onze aankomst, hadden we sowieso een hotel geboekt in Irún voor de eerste nacht en een afspraak voor de volgende ochtend om 9 uur om de auto op te halen. Dus was het niet zo’n heel groot probleem. Volgende ochtend terug naar het vliegveld. Karel haalde de auto op en ik ging achter de koffer aan.

Die was aangekomen en mij werd verzocht om mee te gaan naar de bagagebanden. Daar stonden twee heel serieus kijkende agenten van de Guardia Civil op mij te wachten. ‘Is dit uw koffer?’ ‘Ja dat is mijn koffer.’ Of ik hem maar even wilde openmaken. Euh, ok. Met een stokje gingen ze zo’n beetje door de inhoud van de koffer heen. Komt er opeens een klein, mooi ingepakt doosje naar boven. ‘Wat zit hierin?’ Geen idee, ik was verbouwereerd want zag het voor het eerst. Toen ging mij iets dagen. Een paar dagen later was ik jarig, dus ik nam aan dat het voor mij was. Wij doen eigenlijk al jaren geen cadeaus meer voor onze verjaardagen, maar gaan altijd uit eten bij een goed restaurant en kijken elkaar dan heel verliefd in de ogen. (Nu héérlijk en feestelijk gegeten bij Bonpassage, wat hebben Ruud en Annemiek het restaurant mooi veranderd!) Ik dacht ‘oh wat lief, Karel heeft een cadeautje voor mij gekocht’. Dus ik vertelde aan de Guardia-man dat het vrijwel zeker mijn verjaardagscadeau was. Toen begon hij het open te maken. Ik dacht, nou, dan draai ik me toch maar even om, want anders is de verrassing helemaal weg natuurlijk. Maar na één kant opengepulkt te hebben, stopte hij het weer terug in de koffer, diep tussen de kleding. En ik mocht gaan. Op mijn verjaardag kwam het pakje uit de koffer. Ik vertelde het voorval aan Karel, waarop hij een beetje bedremmeld keek. Bleek het helemaal niet van hem te zijn, maar van een vriendin op La Palma, die het aan hem meegegeven had. Oeps! 🤣😂

Het avontuur om ook in Frankrijk weer ‘iets’ te hebben en dan afwisselend in twee landen te wonen trekt aan ons. Alles ligt nu toch open, dus waarom niet eigenlijk, voor een jaartje of vijf ….. Dat zit kennelijk op de een of andere manier in ons bloed. We zagen een heel leuk dubbel huis in het centrum van een levendig bastide-dorp in de Dordogne, Franser kan bijna niet. En zelfs ik ging bijna direct overstag. Maar het verstand heeft toch geprevaleerd, we hebben (vooralsnog) geen gekke, overhaaste dingen gedaan. Eerst eens even alle (on)praktische kanten op een rijtje zetten. En toch ook hier maar weer even verder kijken.

Buitenkant helemaal gerestaureerd, luiken hebben verfje nodig. Twee wooneenheden. Binnen moet wel het nodige gedaan worden. Met schattige ‘cour’ – terrasje aan de achterkant, grenzend aan een gemeenteplantsoen. Alle rust en om de hoek alle leven met restaurants en terrasjes. We zien het al helemaal voor ons.

Dus hebben we vandaag de makelaar in Frankrijk gemaild dat we meer tijd nodig hebben en nog geen beslissing kunnen nemen. Maar voor de zekerheid wel gevraagd of ze ons wil inseinen als er serieuze andere gegadigden mochten komen 😜. La Isla Bonita en La Douce France, best een goede combi misschien.

En ondertussen hebben we de sleutel van ons atico in Tazacorte, de buren hebben het waarschijnlijk al gemerkt, aan al het gesleep door het trappenhuis. Daar valt ook weer veel over te vertellen, maar voor nu stop ik ermee, dus dat wordt de volgende keer!

Nieuwe schoenen, want de ‘zapateros’ moeten vol

Nieuwe schoenen, want de ‘zapateros’ moeten vol

Morgen krijgen we de sleutels van ons nieuwe huurhuis. Dat wil zeggen, we hebben ze al gekregen maar aangezien de schoonmaakster pas maandagochtend kon komen, gaan we ’s middags over. Verhuizen was overigens nog nooit zo eenvoudig als nu. Twee volle kofferbakken en klaar! Niet nadenken over ‘nemen we dit nog mee, hebben het al 3 jaar niet meer gebruikt’, geen overgebleven stukken hout, restjes verf, afgedankte tuinstoelen (want kan ooit allemaal nog eens van pas komen). Dat is dan wel weer gemakkelijk, het maakt het leven letterlijk een stuk lichter.

Gisteren kennisgemaakt met Eladio en Lina, de eigenaren van het huis. Ze waren dit weekend op La Palma, om het huis voor te bereiden op onze komst. In de woonkamer zaten een neef en nicht gebogen over een Ikea-pakket. Een ‘zapatero’, schoenenkast, moest het worden. Er stond er al een, maar Eladio houdt kennelijk niet van rondslingerende schoenen, want hij vond het een heel goed idee om er nog eentje bij te zetten. Dat wetende zijn we ’s middags meteen Los Llanos in gegaan en hebben allebei een paar erbij gekocht. Schoenen heeft een vrouw immers nooit genoeg en die zapateros moeten wel benut worden. Bovendien kan Karel iets wat afgeprijsd is niet weerstaan. Hij houdt mij dan altijd voor hoeveel geld het ons scheelt dat hij dat koopje heeft aangeschaft. Daardoor, vindt hij, kon ik het paar uit de nieuwe collectie zonder schuldgevoel kopen, mocht ik dat al hebben.

nieuwe-schoenen-want-de-zapateros-moeten-vol
Vulling voor de zapateros.

Eladio en Lina zijn ontzettend hartelijke mensen. Ze nodigden ons meteen uit voor een barbecue in augustus, als ze tijdens hun vakantie in het appartementje boven ons zullen verblijven. Volgens Eladio kan zijn vrouw ontzettend lekker Venezolaans koken en houden ze van een goed glas wijn en gezelligheid. Nou, wij ook, dus dat komt helemaal goed.

En Karel zijn tafeltennisclubje heeft nu meteen een nieuw onderkomen, het vorige bij het kerkje van Todoque is onder de lava verdwenen. Er staat een tennistafel die gebruikt mag worden, op voorwaarde dat Karel in augustus met Eladio een paar partijtjes speelt. Volgens Gregorio, de beheerder, is Eladio kampioen van de Canarische Eilanden maar gezien zijn brede lach terwijl hij dat vertelde, nemen we dat met een korrel zout.

Verder waren we deze week bij het Colegio de Arquitectos in Santa Cruz om te kijken naar de mogelijkheden die zij kunnen bieden. Voor vulkaanslachtoffers geldt een aantal voordelen bij het kopen of bouwen van een huis. Geen overdrachtsbelasting bij de aankoop van een huis of een stuk grond, mogen ook bouwen op landbouwgrond, er is geen BTW te betalen in geval van bouwen, geen kosten voor het aanvragen van de bouwvergunning en, indien je een huis bouwt van het Colegio de Arquitectos, geen architect kosten. Best interessant dus. Het Colegio de Arquitectos heeft een tiental ontwerpen in verschillende groottes waaruit je kunt kiezen. Een beperking is dat je niet meer m2 mag bouwen dan je had. Dat is dan wel weer een beetje jammer. Maar goed, we wilden er toch maar eens naar toe.

Toen ik dinsdag belde voor een afspraak, werd gevraagd of we al een grondstuk gekocht hebben. Nee, we hebben een perceel op het oog, maar kopen niet voordat we precies weten welke mogelijkheden er zijn. Nou, dat was eigenlijk zo niet de bedoeling, maar als we bij de gemeente een ‘certificado urbanistico’ (waarin alle details en (on)mogelijkheden van het betreffende perceel vermeld staan) zouden halen, dan konden we opnieuw bellen voor een afspraak.

Meteen naar de gemeente en het certificaat aangevraagd, dat we over een kleine week zouden ontvangen. Dat duurde ons te lang natuurlijk, we wilden alleen maar weten wat voor huizen dat zijn die het Colegio aanbiedt. Dus ik teruggebeld en gezegd dat we het certificaat donderdagochtend zouden kunnen ophalen en een afspraak gemaakt voor donderdag. Bij aankomst zouden we dan zeggen dat er vertraging was bij de afgifte van het certificaat en het leek ons kras dat ze ons dan de deur zouden wijzen. En zo geschiedde.

We werden hartelijk ontvangen ondanks het niet aanwezige certificaat. Op La Palma gelden heel vaak allerlei (in onze optiek natuurlijk vrijwel altijd onzinnige) regels en voorwaarden bij instanties, maar net zo gemakkelijk wordt er tussen die regels en voorwaarden doorgefietst. In dat ritme moet je een beetje meedeinen en je weg zien te vinden. En een onvriendelijke behandeling hebben we hier eigenlijk zelden ondervonden.

Om een lang verhaal kort te houden, we hebben de huisontwerpen gezien. Wij gingen ervan uit dat men ons de ontwerpen zou sturen zodat we deze in alle rust zouden kunnen bekijken. Maar nee, zo werkt het niet, waarom gemakkelijk doen als het ook moeilijk kan. We kregen een grote map met alle ontwerpen erin te zien. Daarvan mochten we er 2 uitkiezen, waarvan we vervolgens alleen van de overzichtspagina een kopie meekregen. Onbegrijpelijk in dit gedigitaliseerde tijdperk. Misschien bang voor plagiaat of zo? Zo spectaculair was het nu ook allemaal niet.

Maar Karel ziet het wel zitten. Alleen zie ik er als een berg tegenop (meestal is de rolverdeling zo) om zelf te gaan bouwen. Hoe lang gaat dat duren, hoeveel tegenvallers komen er op ons pad? En, de hamvraag, hoeveel duurder dan gedacht gaat dat worden?? Bovendien hebben we het dan alleen nog maar over een eigen huis, toeristisch bouwen is weer iets heel anders. Het decreet hiervoor (om ook met voordelen te kunnen herbouwen) wordt ergens in de zomer verwacht, maar hoe gaat dat decreet eruit zien? Dan zijn we misschien wel 3 jaar verder voordat we kunnen gaan verhuren. Ik kan het gewoon niet overzien. Als je iets bestaands koopt, dan weet je (voor het grootste gedeelte in ieder geval) wat je krijgt en wat je er nog aan moet doen. En kun je op redelijk korte termijn verder. Mijn lijstje voor Frankrijk ligt dus ook klaar. Misschien in april toch maar een tourtje inplannen.

La Palma krabbelt op, de natuur geeft het goede voorbeeld!

La Palma krabbelt op, de natuur geeft het goede voorbeeld!

Drie weken verder en het is nog steeds stil op het eiland. Na de uitbarsting van de San Juan in 1949 kwam er na 3 weken stilte toch nog weer een opleving van de vulkaan, maar nu beginnen we er langzaamaan in te geloven dat de rust blijvend is. Wel staat de vulkaan zonder naam nog steeds uit te hijgen. En hij vergeet nogal eens om zijn tanden te poetsen, want op zijn stinkende zwavel adem worden we nog regelmatig getrakteerd.

Maar het Aridanedal begint op te krabbelen. Binnen no-time begonnen de door de vulkaan zwaar geteisterde Canarische dennen weer uit te lopen. We wisten al dat ze een brand kunnen overleven, maar een vulkaanuitbarsting dus ook. La Palma laat zich er niet onder krijgen! Intussen mogen meer en meer geëvacueerde bewoners terug naar hun huizen (voor zover die er nog staan). Overal zie je vrachtwagentjes rijden die inboedels terugbrengen. Met man en macht wordt er gewerkt om het gebied ten zuiden van de coladas te ontdoen van as/zand. Gisteren is een nieuwe weg in gebruik genomen die de toegang naar het gebied rond Puerto Naos weer mogelijk maakt. Wel moet je daarvoor nog steeds omrijden via de oost- en de zuidkust, maar voorheen was het gebied alleen via de zee bereikbaar.

Nieuwe weg vanaf Las Manchas de Abajo naar Puerto Naos.

Op het kruispunt van La Laguna wordt met zware machines getracht de verbinding naar Tazacorte en omhoog naar Cruz Chica vrij te maken. Het gaat om stukken van 50 resp. 200 mtr die lavavrij gemaakt moeten worden. De lava is hier echter wel zo’n 10-12 mtr hoog. De eerste 4 meters gingen voorspoedig, maar vervolgens stootte men op enorme al uitgeharde basaltblokken, die de voortgang zeer vertragen. Desondanks gaat men stug door en het vordert langzaam. Alleen al deze klus zal naar verwachting een paar maanden gaan duren.

En de grote hamvraag is, hoe wordt de verbinding tussen het noordelijke en het zuidelijke deel van het Aridanedal hersteld? Zodat de bewoners van Las Manchas, Puerto Naos, Fuencaliente en omstreken niet meer anderhalf uur hoeven te reizen om naar Los Llanos te komen.  Daar is men het nog niet over eens. Door de lava heen? Maar dan zal er nog een hele tijd gewacht moeten worden voordat de lava binnenin genoeg is afgekoeld. Er overheen??

Dan zijn er nog de huizen die wel zijn blijven staan maar volledig zijn ingesloten door de lava. Er is geen infrastructuur meer, geen elektriciteit, water. Als het om één enkel huis gaat lijkt ons de kans uitgesloten dat dat goed komt. Er zijn ook plaatsen waar bijvoorbeeld een tiental huizen ingesloten is. De eigenaren daarvan maken waarschijnlijk meer kans dat er een poging ondernomen gaat worden om hun huizen weer te ontsluiten.

Onbegonnen werk lijkt het.
Hoe gaan we dat nou eens aanpakken??
Stukje min of meer geëgaliseerd.

Al met al moeten wij denk ik uiteindelijk maar tevreden zijn, hoe paradoxaal en bitter ook, dat ons huis binnen een paar dagen volledig verdwenen was. Weg, foetsie, niks meer van over, niet meer te herkennen ook waar het ooit gestaan heeft. Daardoor zijn wij nu door het hele traject verzekering/consorsio de compensación heen en kunnen we vooruit.

Mmmm, fysiek dan toch vooral, mentaal kijken we nog vaak achterom en ervaren we momenteel eigenlijk meer downs dan ups in vergelijking met de eerste weken na de ondergang van Finca Paraiso. Met de tijd is het eigenlijk onvoorstelbaarder aan het worden dat dat fantastische bezit, want dat was het voor ons, weg is. En dan gaat het eigenlijk nog niet eens om het materiële in de zin van het huis en de appartementen. Maar veeleer om de ligging, het 360 graden panorama van stad-natuur-oceaan-bergen-tuin, de waardering van de gasten, het graf van onze Max, en alle energie en liefde die we erin gestoken hadden.

Aan de andere kant, ‘de tijd heelt alle wonden’, een eerste klas dooddoener maar net zo goed een waarheid als een koe. Met de hoe dan ook komende stap naar een nieuwe toekomst zal het ook gemakkelijker worden hetgeen achter ons ligt steeds wat meer uit ons dagelijkse denken te verbannen.

We zijn intussen verkast naar het huurhuis. En hebben (hadden?? we weten het momenteel eigenlijk zelf even niet) zicht op een ander huis. Maar, zoals het op La Palma helaas vaak gaat, kwamen er toch weer wat beren om de hoek gepiept. Waardoor we opnieuw in onzekerheid zitten. Geen zin om in details te treden op dit moment, we hopen dat het goed komt en dat we toch snel de cava kunnen ontkurken.

Overigens, La Palma wordt hipper en hipper. Er is nu zelfs een überhip ‘capsule hotel’ geopend in Santa Cruz in een prachtig 18e eeuws pand. Een Japanse uitvinding waarbij je in een soort van bedstee/cel slaapt ter grootte van een twijfelaar en zo’n 1 mtr hoog. Je moet dus geen last hebben van claustrofobie. Maar het gaat om de ‘experience’ toch?

Trapje op naar de kooi.
Knusjes toch!
Heerlijk avondje op La Palma

Heerlijk avondje op La Palma

Op deze 5e december van dit rare jaar,

komen 6 vrienden op La Palma bij elkaar.

Sint had dit in de wandelgangen vernomen

en is toen snel naar La Palma gekomen

om een paar feiten op een rijtje te zetten,

dat ligt hem nu eenmaal beter dan chatten

En de opdracht was zonneklaar,

Voorlezen vanavond, anders zijn de rapen gaar.

Het was me het jaartje wel, zo had Sint gehoord

En hij vroeg zich dan ook af, zijn ze daar inmiddels niet gestoord?

Allemaal in Spanje woonachtig

zijn de verschillen toch groot en waarachtig.

Waar Sint woont op het Spaanse Peninsula

beperkte de overlast zich grotendeels tot corona.

Dat leek hem toch al ellende genoeg,

met onder andere beperkte toegang tot restaurant en kroeg.

Ook de vrienden op La Palma hadden hiervan last,

Want in hun vakantiehuizen kwam bijna geen gast.

En de bouwvergunning die Tom en Anne was beloofd,

waar ze zo lange tijd in hebben geloofd,

Nee, afkomen deed de permiso uiteindelijk niet,

Dit tot grote spijt van hen en Zwarte Piet,

En net toen het allemaal weer wat beter werd,

Gebeurde er iets waardoor de ogen opnieuw werden opengesperd.

In augustus was er een verschrikkelijke calima,

Ook voor la Palma was dit er een zonder weerga,

Overal op het eiland dik boven de 40 graden,

een kip kon spontaan worden gebraden,

Daarbij ontstond een gigantische fik,

Meer dan 60 huizen kregen dat vol voor de mik,

De huizen Van den Eynde en Brummer ontsnapten gelukkig daaraan,

Ze hadden toch even angst dat hun domeinen eraan zouden gaan.

Kort daarna bleek dit toch allemaal maar spielerei,

Want daar kwam ineens ‘La Bestía’, voorbij,

In september begon de grond onder de voeten te trillen,

Zelfs in Puntagorda kregen Hans en Anky de bibbers in de billen

Geen zorgen zeiden de kenners, echte vulkanologen,

Het eiland zou die uitbarsting goed kunnen gedogen,

Pas weken later en ver in het zuiden,

Zou er wellicht ooit wat lava zijn te duiden.

Maar helaas dat bleek niet goed voorspeld,

Op 19 september brak het beest uit met veel geweld,

Met een enorme knal begon het armageddon,

Waarvan velen meenden dat het niet zijn kon,

Binnen de kortste keren bedekte de lava de eerste huizen,

En inmiddels staan er al meer dan 2000 kruizen,

De tweede dag al sneuvelde de Brummer finca,

Voor hen echt een drama zonder weerga.

Maar gelukkig wisten Anne en Tom wat dat met een mens doet,

Meteen kwamen ze hen met veel troost tegemoet

op dat moment onwetend van wat nog komen ging

En welke ellende ook hen boven het hoofd hing.

Je hele hebben en houwen ten onder zien gaan, het is toch wat,

Gelijk ligt je hele leven op zijn gat,

Inkomen, dagelijks leven, het verandert op slag,

Je kunt er met je verstand niet bij, dat zoiets zomaar mag.

De veilige haven van Anky en Hans in Puntagorda was een zegen

Samen uithuilen, praten, eten, waardoor de zorgen voor even zwegen

In hun Casa Demetria kwam het denkproces op gang

aan een leven na de vulkaan, ook al duurt dat misschien nog lang.

De wijkjes van de Brummers en Van den Eyndes zijn weggevaagd

En dit lot heeft ook vele anderen definitief uit hun huizen gejaagd.

Iedereen in evacuatie en tijdelijk onderkomen,

Hopelijk vinden ze allemaal straks weer de plek van hun dromen.

Maar voorlopig raast en brult de vulkaan maar door

En met zijn lava trekt hij een vernietigend spoor

door het mooie Palmese Aridanedal

dat hierna nooit meer hetzelfde zijn zal

Het eiland is nu voor altijd wereldberoemd,

En wordt in elke krant en op tv genoemd

La Isla Bonita, de onbekende stille Canarische kracht

Is verworden tot een diva van formaat, wie had dat gedacht

Ja werkelijk, Sint is ervan ondersteboven

En ook zijn Pieten kunnen het nauwelijks geloven

het drama dat zich afspeelt op dat vlekje in de Atlantische Oceaan

Hopelijk is het met het monster spoedig gedaan

Dan kunnen de bewoners van La Palma weer ‘adelante’

Want dat gaan ze doen, heus, ze weten er van wanten

De schouders eronder, een voor allen, allen voor een

Met solidariteit en saamhorigheid houden ze elkaar op de been

La Palma wordt weer het mooie meisje van weleer,

Dat staat in het Grote Boek van Sint, hij leest het keer op keer

Het heerlijk avondje is gekomen, dus Sint moet er nu snel vandoor,

Zijn Pieten zijn al op de boot en roepen hem in koor

In Nederland wordt met smart op hem gewacht,

Want de cadeaus moeten de schoorsteen in, en wel vannacht

Dus lieve vrienden, hef samen het glas en ga aan de dis,

Want vulkaan of geen vulkaan, het leven gaat door, zo waar als het is.

Geschreven in een eenmalig co-schrijversschap door de Sint, Karel en Marja

Natuurlijk hoort er bij Sinterklaas borstplaat …
… en speculaas. Dus Karel ging aan de slag.
Vulkaanuitbarsting La Palma – Dag 42

Vulkaanuitbarsting La Palma – Dag 42

Dag 42 en hij doet het nog steeds. En met hetzelfde enthousiasme als op dag 1 helaas. Vandaag 6 weken geleden waren we nog in heerlijke onwetendheid van wat er komen ging. Nu zitten we in het huis van vrienden en zijn we ons hele normale ritme kwijt. Alles staat in het teken van DE VULKAAN. We staan ermee op en gaan ermee naar bed. Overigens niet alleen wij, we horen het van heel veel mensen om ons heen. Of je nu je huis wel of niet kwijt bent, of je geëvacueerd bent of niet, het beheerst het leven volledig in het Aridanedal. Het ergste van alles vind ik eigenlijk de as/zandregen steeds. We vegen ons suf, er is gewoon niet tegenaan te bezemen. Karel heeft al over de 100 samuros vol met lavazand weggebracht. We hebben er 6, dus het is steeds vullen, in de auto zetten en wegbrengen naar de dichtstbijzijnde container. Vanmiddag is Karel naar een voetbalwedstrijd van FC Santa Cruz (of zoiets) met een paar vrienden, dus ik ben maar gaan vegen. De 6 samuros waren heel snel gevuld, want er is gisteren en vannacht een enorme hoeveelheid gevallen, en ik krijg ze niet in de auto, te zwaar. Dus maar overal hopen bij elkaar geveegd die dan later gemakkelijk weg te scheppen zijn. Maar toen ik rondom het huis een looppad vrij had, kon ik weer bijna van voren af aan beginnen. Op de foto hierboven de donkere aswolk die twee dagen boven het Aridanedal heeft gehangen. Laat de wind alsjeblief draaien. Ja ik weet het, dan zit een ander deel van het eiland met het probleem, maar zijn wij er even vanaf.

Ook de planten en fruitbomen in de tuin krijgen een zwarte laag.

De afgelopen dagen was Karel zijn broer hier en dat was meteen een mooie aanleiding om de vulkaan te ontvluchten. We zijn naar de zeezwembaden van La Fajana bij Barlovento gegaan. Schitterend weer, heerlijk gezwommen en niks te zien of te horen van de vulkaan. En gisteren, toen we hen wegbrachten naar de haven, door Santa Cruz geslenterd en geluncht in de zon.

Even lekker ontspannen en daarna geluncht op het terras, echt een aanrader, restaurant La Gaviota bij La Fajana in Barlovento.

Het besef dat alles wat we hadden weg is, begint steeds meer door te dringen. Als we straks ooit weer een huis hebben, dan zal dat de sfeer van een onpersoonlijk vakantiehuis uitstralen, bedacht ik me van de week. Geen persoonlijke accenten meer, al onze boeken en decoratiespullen weg, dingen die we van dierbare familie en vrienden cadeau hebben gekregen in de loop der jaren, die we van vakanties hebben meegenomen, veel hadden we al zo lang we samen zijn en was onvervangbaar. We kunnen weer van voren af aan beginnen met verzamelen. We wisten beiden al jaren geen verjaardagscadeaus meer te verzinnen, dat probleem is in ieder geval voor een flinke tijd opgelost. Elke keer blijkt weer dat er toch veel nadelen zijn die ook hun voordeel hebben.

Nog een ‘vóór en na’, zicht op Todoque en op dat wat ooit Todoque was. De vulkaan heeft hier flink huisgehouden 😢.

Een paar weken geleden was Karel in een t-shirt dat hij net gekocht had as aan het ruimen. En daar word je heel vies van. Ik zeg ‘joh, kun je daarvoor nou niet een oud shirt aantrekken?’ Waarop Karel antwoordt ‘maar Mar, ik heb toch helemaal geen oude t-shirts meer’. Gelijk heeft hij. Tijdens het koken missen we onze kookboeken erg. We hadden er heel veel, met aantekeningen en aanpassingen erin en hadden ook een persoonlijk archief van recepten opgebouwd. En al Karel zijn lp’s, waarvoor hij nog speciaal een goede platenspeler gekocht had. We weten het, recepten kunnen we zo van internet halen en nu moeten we maar meteen aan Spotify beginnen, dan hebben we de beschikking over alle muziek die je kunt bedenken. Maar het is niet hetzelfde.

Oh ja, het was ook nog Halloween dit weekend. Er zijn op La Palma kennelijk nog mensen die aan iets anders denken dan aan de vulkaan. Deze gezellige meneer verwelkomde ons bij de ijssalon in Santa Cruz.