La Palma krabbelt op, de natuur geeft het goede voorbeeld!

La Palma krabbelt op, de natuur geeft het goede voorbeeld!

Drie weken verder en het is nog steeds stil op het eiland. Na de uitbarsting van de San Juan in 1949 kwam er na 3 weken stilte toch nog weer een opleving van de vulkaan, maar nu beginnen we er langzaamaan in te geloven dat de rust blijvend is. Wel staat de vulkaan zonder naam nog steeds uit te hijgen. En hij vergeet nogal eens om zijn tanden te poetsen, want op zijn stinkende zwavel adem worden we nog regelmatig getrakteerd.

Maar het Aridanedal begint op te krabbelen. Binnen no-time begonnen de door de vulkaan zwaar geteisterde Canarische dennen weer uit te lopen. We wisten al dat ze een brand kunnen overleven, maar een vulkaanuitbarsting dus ook. La Palma laat zich er niet onder krijgen! Intussen mogen meer en meer geëvacueerde bewoners terug naar hun huizen (voor zover die er nog staan). Overal zie je vrachtwagentjes rijden die inboedels terugbrengen. Met man en macht wordt er gewerkt om het gebied ten zuiden van de coladas te ontdoen van as/zand. Gisteren is een nieuwe weg in gebruik genomen die de toegang naar het gebied rond Puerto Naos weer mogelijk maakt. Wel moet je daarvoor nog steeds omrijden via de oost- en de zuidkust, maar voorheen was het gebied alleen via de zee bereikbaar.

Nieuwe weg vanaf Las Manchas de Abajo naar Puerto Naos.

Op het kruispunt van La Laguna wordt met zware machines getracht de verbinding naar Tazacorte en omhoog naar Cruz Chica vrij te maken. Het gaat om stukken van 50 resp. 200 mtr die lavavrij gemaakt moeten worden. De lava is hier echter wel zo’n 10-12 mtr hoog. De eerste 4 meters gingen voorspoedig, maar vervolgens stootte men op enorme al uitgeharde basaltblokken, die de voortgang zeer vertragen. Desondanks gaat men stug door en het vordert langzaam. Alleen al deze klus zal naar verwachting een paar maanden gaan duren.

En de grote hamvraag is, hoe wordt de verbinding tussen het noordelijke en het zuidelijke deel van het Aridanedal hersteld? Zodat de bewoners van Las Manchas, Puerto Naos, Fuencaliente en omstreken niet meer anderhalf uur hoeven te reizen om naar Los Llanos te komen.  Daar is men het nog niet over eens. Door de lava heen? Maar dan zal er nog een hele tijd gewacht moeten worden voordat de lava binnenin genoeg is afgekoeld. Er overheen??

Dan zijn er nog de huizen die wel zijn blijven staan maar volledig zijn ingesloten door de lava. Er is geen infrastructuur meer, geen elektriciteit, water. Als het om één enkel huis gaat lijkt ons de kans uitgesloten dat dat goed komt. Er zijn ook plaatsen waar bijvoorbeeld een tiental huizen ingesloten is. De eigenaren daarvan maken waarschijnlijk meer kans dat er een poging ondernomen gaat worden om hun huizen weer te ontsluiten.

Onbegonnen werk lijkt het.
Hoe gaan we dat nou eens aanpakken??
Stukje min of meer geëgaliseerd.

Al met al moeten wij denk ik uiteindelijk maar tevreden zijn, hoe paradoxaal en bitter ook, dat ons huis binnen een paar dagen volledig verdwenen was. Weg, foetsie, niks meer van over, niet meer te herkennen ook waar het ooit gestaan heeft. Daardoor zijn wij nu door het hele traject verzekering/consorsio de compensación heen en kunnen we vooruit.

Mmmm, fysiek dan toch vooral, mentaal kijken we nog vaak achterom en ervaren we momenteel eigenlijk meer downs dan ups in vergelijking met de eerste weken na de ondergang van Finca Paraiso. Met de tijd is het eigenlijk onvoorstelbaarder aan het worden dat dat fantastische bezit, want dat was het voor ons, weg is. En dan gaat het eigenlijk nog niet eens om het materiële in de zin van het huis en de appartementen. Maar veeleer om de ligging, het 360 graden panorama van stad-natuur-oceaan-bergen-tuin, de waardering van de gasten, het graf van onze Max, en alle energie en liefde die we erin gestoken hadden.

Aan de andere kant, ‘de tijd heelt alle wonden’, een eerste klas dooddoener maar net zo goed een waarheid als een koe. Met de hoe dan ook komende stap naar een nieuwe toekomst zal het ook gemakkelijker worden hetgeen achter ons ligt steeds wat meer uit ons dagelijkse denken te verbannen.

We zijn intussen verkast naar het huurhuis. En hebben (hadden?? we weten het momenteel eigenlijk zelf even niet) zicht op een ander huis. Maar, zoals het op La Palma helaas vaak gaat, kwamen er toch weer wat beren om de hoek gepiept. Waardoor we opnieuw in onzekerheid zitten. Geen zin om in details te treden op dit moment, we hopen dat het goed komt en dat we toch snel de cava kunnen ontkurken.

Overigens, La Palma wordt hipper en hipper. Er is nu zelfs een überhip ‘capsule hotel’ geopend in Santa Cruz in een prachtig 18e eeuws pand. Een Japanse uitvinding waarbij je in een soort van bedstee/cel slaapt ter grootte van een twijfelaar en zo’n 1 mtr hoog. Je moet dus geen last hebben van claustrofobie. Maar het gaat om de ‘experience’ toch?

Trapje op naar de kooi.
Knusjes toch!
En toen was het stil ….

En toen was het stil ….

Ja. Zomaar opeens. Afgelopen maandagmiddag. En nog steeds.

Zondag werden we rond 13 uur nog opgeschrikt de een opeens vreselijk veel lawaai makende vulkaan die een enorme aswolk kilometers hoog de lucht in wierp. Wat is het kreng nu weer aan het doen? Volgens een vriendin zou het eiland spoedig uit elkaar ploffen. Nou ja, berustten wij, als we dan toch gaan, dan maar met z’n allen. Maar een uur later was hij weer een stuk rustiger. Tot in de nacht van zondag op maandag, toen begonnen de explosies weer, met drukgolven die de ramen en deuren deden rammelen in hun sponningen.

De aswolk van 5 km hoog was te zien vanaf de andere eilanden.

Maar op maandag einde van de middag werd het opeens rustig. Echt rustig. Wel viel er gedurende de nacht nog wat asregen, waardoor we de dinsdag weer grotendeels vegend hebben doorgebracht, maar verder bleef het ongewoon stil. Zouden dit dan de laatste stuiptrekkingen zijn geweest voordat hij zijn laatste adem uitblaast?? Woensdagochtend werden we wakker en was de hemel voor het eerst sinds 19 september weer helder, met zicht zoals we het bijna vergeten waren.

De vulkaan die zich in 3 maanden tijd opgebouwd heeft. In ruste. Op sterven na dood??

Maar volgens de wetenschappers mogen we niet te vroeg juichen. Pas als de vulkaan 10 dagen in ruste gebleven is, kan er gesteld worden dat hij gestopt is. En dat is op 23 december. Op het moment dat ik dit schrijf, zijn wij onderweg naar Nederland. De vulkaan begon toen we in Nederland waren, laat hem dan ook ophouden als we in Nederland zijn. Een mooier kerstcadeau kunnen we hier op La Palma niet krijgen.

De (final?) countdown is begonnen!

¡ Felices fiestas a todos !
Wandelen op de Camino Cabeza de Vaca? – vulkaanuitbarsting La Palma

Wandelen op de Camino Cabeza de Vaca? – vulkaanuitbarsting La Palma

Nu eens geen vulkaanfoto’s. Op de foto de Camino Cabeza de Vaca, zoals die ooit was. De plek waar de aarde openscheurde op zondag 19 september. Nu staat er de vulkaan zonder naam die inmiddels al tweehonderd meter hoog is. Het was een geliefde wandelplek voor ons, maar dat zal er niet meer van komen.

Een oude kratermond op de Cabeza de Vaca (betekent koeienkop, geen idee waar die naam vandaan komt)
Toen was geluk nog heel gewoon …
Te bedenken dat hier nu ‘La Bestía’ huis aan het houden is.

De boca aan de zuidkant van de krater waarover ik vorige week schreef, stoot sinds gisteren ook lava uit en wel in grote hoeveelheden. Daardoor worden nu het solarpark, de begraafplaats van Las Manchas en alle omliggende huizen bedreigd. Wel las ik dat de lava door de enorme hoeveelheid as die daar ligt afgeremd wordt en men hoopt dat daardoor de schade beperkt blijft. Ook hier heeft elk nadeel dus weer zijn voordeel. Er zijn inmiddels veel huizenbezitters in de omgeving van Las Manchas die hopen dat de lava alsnog over hun huizen heen gaat. De huizen staan er nog maar zijn bedekt onder een hele dikke laag as. De klus om de hele omgeving weer asvrij te krijgen lijkt schier ondoenlijk en geïsoleerd zitten achter een stuk of wat lavastromen die alle wegen geblokkeerd hebben is ook geen fijn vooruitzicht. Maar wat doet de verzekering als je huis er nog staat, ook al is het in bijna onmogelijke omstandigheden? Dan maar beter weg. Tja, wat een geluk hebben wij dan gehad dat alles meteen weg was ☹.

Het lijken kleine poppetjes, maar het zijn mensen die bezig zijn om een paar huizen uit te graven. (foto I Love The World)

Verder is er gisteren ook aan de noordkant een nieuwe opening ontstaan waaruit veelvuldig lava stroomt richting La Laguna. Ook zagen we gisteravond vanaf het dak van onze woonplek, van waar we een eerste klas uitzicht hebben op het spektakel, dat de paar huizen die nog bovenaan de Calle Alcalá overeind gebleven waren (de straat boven ons oude huis) nu ook in lichterlaaie stonden. En zojuist lees ik dat weer een deel van de krater ingestort is. Dit gebeurt overigens met enige regelmaat.

Dus hoewel er in de Nederlandse media minder en minder aandacht is voor de situatie op La Palma (het is natuurlijk ook niet meer zo interessant als de eerste schrik voorbij is, zo gaat dat) is de vulkaan zonder naam nog in de bloei van zijn leven. Er gaan geruchten dat hij gedoopt zal worden als vulkaan Tajogaite.

We zijn intussen naar enkele panden gaan kijken en ook naar wat bouwpercelen. Daar gaan we ook mee door, we bereiden ons terdege voor. Maar hebben het er intussen toch ook wel over dat we niks definitief ondernemen voordat de vulkaan ermee opgehouden is. Dan eerst eens kijken hoe de situatie is en of we van daaruit verder kunnen.

Woensdag komt Karel zijn broer met oudste zoon. Dit bezoek was al geruime tijd geleden gepland, maar na de uitbarsting cancelde TUI de vluchten. Toch hebben ze besloten te komen, om ons te zien, maar ook omdat het toch wel een uitgelezen kans is om een vulkaan in werking te zien. Ik weet niet welke van de twee redenen de doorslag heeft gegeven eerlijk gezegd 😉. De reis wordt omslachtig, voor de zekerheid hebben ze gekozen om naar Tenerife te vliegen en vandaar uit de ferry naar La Palma te nemen. Vliegen op La Palma is niet evident op het ogenblik. Als de aswolk richting oosten gaat, kun je fluiten naar je vlucht, want dan sluit de luchthaven. En dat weet je altijd pas op het laatste moment. Ze hebben elders een onderkomen geboekt, want slapen bij ons zit er even niet in. Maar goed, we verheugen ons op het bezoek, is een leuke afleiding.

‘Geen nieuws goed nieuws’ gaat niet op – vulkaanuitbarsting La Palma

‘Geen nieuws goed nieuws’ gaat niet op – vulkaanuitbarsting La Palma

Tja, wat valt er te zeggen op dit moment? De vulkaan heeft er nog steeds zin in, er is niets wat erop wijst dat hij spoedig zijn laatste adem zal uitblazen. We moeten het uitzitten tot het bittere einde met z’n allen hier in het Aridanedal. Gek genoeg lijkt het ook te wennen, dat lawaai van de vulkaan. Nu is het wel zo dat hij de afgelopen dagen beduidend minder luidruchtig is geworden. In de nacht van vorige week zaterdag op zondag was het vreselijk. Om 3 uur ’s nachts zat iedereen rechtop in zijn bed met elkaar te appen of stond samen met de buren op straat. En toen zondagochtend werd hij opeens een stuk stiller. Nu zijn er momenten dat ik met iets bezig ben en het eigenlijk niet meer registreer. Af en toe voel je een aardschok door het huis trillen en soms opeens een knal. Dan denk je weer ‘oh ja, hij is er ook nog’. Betwijfel of dat zo blijft, hij heeft vast nog wat voor ons in petto.

Gisteravond is er, na zo’n knal en schok, een nieuwe ‘boca’ geopend, aan de zuidkant boven Las Manchas. Opnieuw stress voor veel mensen. Maar inmiddels is vastgesteld dat het om een oude boca van een vorige uitbarsting gaat, die weer geopend is en alleen as en rook uitblaast. Hopelijk blijft dat zo, dan kunnen de geëvacueerde bewoners van Las Manchas weer voor even opgelucht adem halen. En net kregen we het bericht dat het huis van vrienden vanmiddag bezweken is, dat van een andere vriend staat op het punt van verdwijnen. Het zou bijna saai worden, als het niet zo’n doffe ellende was allemaal.

Afgelopen donderdag is Karel met een vriend naar het huis van een bekende van zijn Spaanse les gereden in Las Manchas omdat daar enorme hoeveelheden vulkaanas en lavazand zijn gevallen. Dit kan problemen opleveren met de daken van de huizen als de laag te dik wordt. Zijzelf woont het grootste deel van het jaar in Duitsland, zit in een rolstoel en in haar situatie is het daarom totaal onmogelijk om hier iets te kunnen doen. We hebben haar dan ook afgeraden om naar La Palma te komen, wat ze wel overwoog. Want ze maakte zich natuurlijk zorgen om haar huis. Karel en Paul hebben de daken as- en zandvrij gemaakt voor zover dat mogelijk was. De bomberos en de mannen van de protección civil helpen mee, maar in principe alleen als de laag dikker is dan 10 cm. Dat was bij haar nog net niet het geval, desondanks heeft één persoon geholpen. Ze hebben wel beloofd dat ze het in de gaten zullen houden. Die mensen zijn echt goud waard, ze helpen aan alle kanten mee, ook als je nog spullen uit je huis wilt redden of informatie over je huis wilt hebben. Er wordt soms gemopperd hier over het feit dat er zo weinig actuele informatie is over hoe en waar de lavastromen precies lopen en dat is ook erg frustrerend als je huis in de gevarenzone ligt. Inmiddels worden er een paar keer per dag drone-opnamen door diverse personen op facebook gezet, waar iedereen erg blij mee is. Maar verder kan ik alleen maar mijn petje afnemen voor de manier waarop de autoriteiten er hier mee omgaan en alles geregeld hebben, chapeau!

Maar goed, terug naar het huis van Margaret. De heren moesten een lange reis ondernemen om er te komen. Via de tunnel door de Cumbre naar de oostkant en dan over de zuidpunt, Fuencaliente, aan de westkant terug omhoog tot aan het uitzichtspunt El Charco, vanaf waar de boel afgesloten is. Dik een uur rijden. Hier moet je in de rij aansluiten om onder begeleiding van de Guardia Civil door te mogen naar je einddoel. Karel was behoorlijk onder de indruk van wat hij zag. Wij hebben hier regelmatig een laag as, vegen elke dag opnieuw, maar dat is niets vergeleken met wat er daar gevallen is. Hij beschreef het als een wintersportlandschap na een dag sneeuwstorm, maar dan is alles zwart ipv wit. En helaas smelt het niet aan het einde van het winterseizoen. Een paar foto’s om een indruk te geven.

De weg naar Las Manchas, de palmen verdwijnen bijna in het opgewaaide lavazand.
Een ongerept lavazand-landschap op het dak 🥴🥴
Best veel toch, wat er ligt ??
Toch nog even hulp gekregen van een mannetje van de protección civil.
Deze foto verscheen een paar dagen geleden op facebook. Het benzinestation in San Nicolás voor en na de uitbarsting. ‘Wauw’ was de reactie van bijna iedereen. Later bleek dat de foto vanuit een bepaalde hoek genomen is die het erger doet voorkomen dan het is. Karel is eraan voorbij gereden, maar volgens hem was de hoeveelheid lavazand die er werkelijk lag indrukwekkend genoeg.
Er werd ook met man en macht gewerkt aan het aanleggen van een nieuwe waterleiding, die de bananenplantages rondom Puerto Naos van water moeten voorzien, om te voorkomen dat ze sneuvelen. De bestaande leidingen zijn vernietigd door de lavastromen.

Ja en dan over onze beginnende zoektocht naar Finca Paraíso 2.0. Ook hier geen nieuws geen goed nieuws helaas. Onroerend goed op La Palma, tja, het is gelukkig nog geen Nederland, waar overbieden de norm is geworden geloof ik. Maar de prijzen liggen wel erg hoog dus eenvoudig is het niet. We raakten er serieus van in een dip, die we intussen wel weer een beetje te boven zijn na opnieuw 2 dagen therapeutisch vegen. Recht houden die koppen en vooruit blijven kijken. Het komt goed. Maar daarover de volgende keer meer. Genoeg geschreven voor vandaag.

De vulkaan heeft gewonnen

De vulkaan heeft gewonnen

In het vorige blogbericht schreef ik nog redelijk luchtig over een mogelijke vulkaanuitbarsting, waarin eigenlijk niemand hier echt geloofde op dat moment. Alle Palmero’s die we spraken zeiden ‘och er gebeurt niks, dit hebben we al zo vaak meegemaakt’. En bovendien, als het al zou gebeuren, dan zou het een heel stuk zuidelijker plaatsvinden, aldus de vulkanologen. En ik zag ons al dansen, dansen, dansen ……

Inmiddels heb ik geen dansschoenen meer, dus dat gaat er niet van komen.

Vorige week vrijdag zijn we relaxed naar Nederland gegaan. Wel nog, beetje lacherig eigenlijk, onze belangrijkste documenten in een paar verhuisdozen gedaan en bij vrienden neergezet. Voor het geval dat, maar eigenlijk leek het een beetje overdreven. De laptop toch maar meegenomen, ook al hadden we hem niet direct nodig voor die paar dagen, en verder een koffertje met handbagage.

Op vrijdag waren de seismische activiteiten een stuk minder, op zaterdag hebben we er daardoor niet meer zo heel veel aan gedacht (hoewel we wel de sociale media bleven volgen uiteraard) en hebben we genoten van het trouwfeest. Op zondag bleken de activiteiten enorm te zijn toegenomen en opeens, om een uur of 4 NL tijd, zagen we een bericht in een van onze appgroepen dat er een uitbraak was. En wel in een rechte lijn de berg op boven ons huis op zo’n 2,5 km afstand. Oeps. Wat nu? Onze terugvlucht was op woensdag gepland. En hoewel diverse mensen ons zeiden ‘blijf toch in Nederland, hier zijn jullie veilig’, voelde dat totaal fout. We wilden terug, ons hele hebben en houden was immers op La Palma. Dus vluchten geboekt voor maandag. Met omwegen, via Madrid en Gran Canaria naar La Palma. We waren bang dat we zouden stranden op Gran Canaria, maar gelukkig was de luchthaven op La Palma open. Naar ons huis konden we niet meer terug, want het hele gebied onder de vulkaan was al hermetisch afgesloten, iedereen was geëvacueerd. Gelukkig konden we terecht in een appartement bij vrienden.

Onderweg al vielen onze monden open van verbazing en ontzetting toen we door de tunnel waren en door El Paso reden. Een enorme vuurkegel zagen we in de lucht en een heleboel inktzwarte rook. Hoe dichter we in de buurt van de vulkaan kwamen, des te groter werd het lawaai. Ook werd het drukker en drukker onderweg, overal stonden schots en scheef auto’s geparkeerd van ‘vulkaantoeristen’ die aan het filmen of foto’s maken waren. We kwamen er met moeite door. In het donker werd het nog angstaanjagender, maar ook ontzettend spectaculair en indrukwekkend. Vanuit ons appartement hadden we eerste rang zicht op de vulkaan, gelukkig aan de goede kant gelegen. Een vuurspuwende, grommende berg, een enorme vonkenregen om de vuurkegel heen en je zag brokken magma en weet ik wat al niet meer in het rond vliegen. En het lawaai, alsof je op een vliegveld staat waar constant vliegtuigen landen, enorme knallen van gasexplosies, een op zijn grondvesten trillend huis met in de sponningen rammelende vensters en deuren. Toch maar proberen te slapen.

We hadden al begrepen dat de huizen van vrienden die een stukje beneden ons woonden die dag vernield waren door de lava, maar dat de stroom rakelings langs ons huis en dat van onze buren was gegaan. Toch een soort van opgelucht ademhalen. Toen nog wel. De volgende ochtend wilden we in de richting van ons huis proberen te komen om te kijken hoe de situatie daar was. Maar bij opstaan lazen we een appje van vrienden die ons lieten weten hoe erg ze het vonden van ons huis. Huhhh?? Bleek er op de internetkrant El Time op de eerste pagina een luchtfoto te staan die precies boven ons genomen was. Met daarop de enorme lavastroom die al bij onze poort was aangekomen. Hoewel we wisten dat dit er dik in zat, waren we lamgeslagen. Het kan niet waar zijn, ons mooie en fijne huis, de appartementen waar we zo trots op waren, de tuin waarin we (vooral Karel) ontelbare uren gestoken hadden, alles weg.

Bizar om je eigen huis zo tegen te komen op internet. In de cirkel staat ons huis, met de brandende lava al in de tuin. Op de achtergrond de lavastroom van de dag ervoor.

Toch hielden we twijfel, misschien is de stroom toch afgebogen, zijn alleen de appartementen weg en is ons huis gespaard gebleven. Wensdenken. Vervolgens kregen we een droneopname onder ogen waarop de huizen van onze beide buren duidelijk te zien waren, nog volledig intact, met daar tussenin alleen nog een brede zwarte strook. Wel zagen we nog de ‘blauwe olifant’, de watertank, staan en een stukje tuin. Weer wilden we het gewoon niet geloven en reden we erheen met een verrekijker. Alles was afgezet, maar nadat we aan de Guardia Civil hadden uitgelegd dat ons huis daar iets verderop zou moeten staan en we graag zekerheid wilden hebben, mochten we onder begeleiding een stukje de Camino Campitos oplopen (de straat waarvan we met smart op het asfalteren gewacht hadden, zie eerdere blogs) om een beter zicht te hebben. Maar hoe we ook zochten, we vonden niks meer. Dan ga je aan jezelf twijfelen, vanaf hier zagen we ons huis toch altijd? Of vergissen we ons? De agent vroeg steeds, weet je zeker dat het van hieraf te zien was, laten we nog een klein stukje verder lopen. Maar er was gewoon niks, wel zagen we de blauwe olifant en de twee grote dennen in onze benedentuin. Uiteindelijk mochten we niet verder lopen, we kwamen te dicht bij de lavastroom. ‘Lo siento mucho’ – het spijt me zo, zei de agent, maar ik denk dat het huis er echt niet meer staat. Kort daarna kregen we een nieuwe foto onder ogen die we konden inzoomen. Onherroepelijk bewijs, het stukje benedentuin met de blauwe olifant is er nog, het zwembadje is nog te zien en ons washok staat er ook nog. Helemaal intact met de deur dicht en de wasmachine, droger, hoge druk reiniger en nog wat zaken er vermoedelijk nog in. Van de appartementen is geen spoor meer te bekennen. Ons huis is niet door de lava verzwolgen, de stroom loopt er precies langs, maar is afgebrand. Het dak is weg, er resten alleen nog een paar geblakerde muren.

Onder de grote zwarte strook lava, tussen het witte en gele huis, stond ooit Finca Paraíso. Het enige overgebleven stukje is links van het gele huis, zonder inzoomen eigenlijk niet te zien.

Nu, een paar dagen later, kan ik het opbrengen om erover te schrijven. Maar terwijl ik dit schrijf, gieren de emoties weer door me heen, krijg ik een hartslag van 200 en lopen de tranen me over de wangen. Finca Paraiso is niet meer. Het is niet anders. Hoe we verder moeten, is op dit moment nog een grote vraag. Het moet eerst bezinken, de vulkaan moet tot rust gekomen zijn en wijzelf moeten heel veel zaken nog op een rijtje zien te krijgen.

Ons verhaal is slechts één van de vele trieste verhalen die zich op dit moment op La Palma afspelen. Inmiddels zijn er bijna 400 huizen verwoest. Het is een enorm drama. En de vulkaan gaat door, zijn honger is nog niet gestild. Deze uitbraak kan, als we pech hebben, wel 90 dagen duren.

De website heeft natuurlijk geen enkele functie meer nu. Maar omdat dit blog eraan gekoppeld is, blijft hij nog even in de lucht, totdat we het blog op een andere manier kunnen voortzetten.

Never a dull moment op La Palma – de vulkaan wordt wakker

Never a dull moment op La Palma – de vulkaan wordt wakker

Na de calima en de grote brand in augustus, is het nu de beurt aan de vulkanen. Want het rommelt in onze achtertuin. De Cumbre Vieja, een reeks nog actieve vulkanen die een beetje in slaap gesukkeld was, is aan het wakker worden. En hij heeft last van ochtendhumeur. De Canarische Eilanden zijn vulkanisch en er is regelmatig sprake van seismische activiteit, maar deze is sinds afgelopen zaterdag significant toegenomen. Toen is een ‘seismische zwerm’ begonnen, bestaande uit honderden bewegingen die tot vandaag voortduurt. Dinsdagochtend om 7 uur werden we gewekt door rammelende kasten en ook vandaag weer waren er trillingen voelbaar.  

De Cumbre Vieja van boven gezien. Een prachtig gebied, maar nu even niet.

Wij staan op het punt om naar Nederland te vliegen voor een bruiloft in de familie, vrijdagochtend is ons vertrek. En woensdag zijn we weer terug. Wij zitten aan de rand van het risicogebied, het gebied dat het grootste risico loopt, ligt wat meer naar het zuiden, in de hoek Las Manchas-Jedey-Fuencaliente. Volgens de deskundigen is de kans dat de seismische zwerm uitmondt in een eruptie klein, zo’n 20%. Sowieso kunnen dit soort omstandigheden weken aanhouden voordat er al dan niet daadwerkelijk iets gebeurt. Het kan ook zomaar weer ophouden. De kans daarop is dus 80%, denk ik dan met mijn boerenverstand. Kunnen daarom volgens mij met een gerust hart vertrekken naar Nederland en we gaan ervan uit dat we naar een vredig La Palma terug kunnen keren woensdag  🙄.  En mocht dat niet zo zijn, dan zitten we in ieder geval veilig in Nederland. Of we gaan dansen, dansen, dansen ……..

Wij zitten zo’n beetje bij de rode punt. Helemaal safe, volgens Karel in ieder geval 🤔 🥵