‘Geen nieuws goed nieuws’ gaat niet op – vulkaanuitbarsting La Palma

‘Geen nieuws goed nieuws’ gaat niet op – vulkaanuitbarsting La Palma

Tja, wat valt er te zeggen op dit moment? De vulkaan heeft er nog steeds zin in, er is niets wat erop wijst dat hij spoedig zijn laatste adem zal uitblazen. We moeten het uitzitten tot het bittere einde met z’n allen hier in het Aridanedal. Gek genoeg lijkt het ook te wennen, dat lawaai van de vulkaan. Nu is het wel zo dat hij de afgelopen dagen beduidend minder luidruchtig is geworden. In de nacht van vorige week zaterdag op zondag was het vreselijk. Om 3 uur ’s nachts zat iedereen rechtop in zijn bed met elkaar te appen of stond samen met de buren op straat. En toen zondagochtend werd hij opeens een stuk stiller. Nu zijn er momenten dat ik met iets bezig ben en het eigenlijk niet meer registreer. Af en toe voel je een aardschok door het huis trillen en soms opeens een knal. Dan denk je weer ‘oh ja, hij is er ook nog’. Betwijfel of dat zo blijft, hij heeft vast nog wat voor ons in petto.

Gisteravond is er, na zo’n knal en schok, een nieuwe ‘boca’ geopend, aan de zuidkant boven Las Manchas. Opnieuw stress voor veel mensen. Maar inmiddels is vastgesteld dat het om een oude boca van een vorige uitbarsting gaat, die weer geopend is en alleen as en rook uitblaast. Hopelijk blijft dat zo, dan kunnen de geëvacueerde bewoners van Las Manchas weer voor even opgelucht adem halen. En net kregen we het bericht dat het huis van vrienden vanmiddag bezweken is, dat van een andere vriend staat op het punt van verdwijnen. Het zou bijna saai worden, als het niet zo’n doffe ellende was allemaal.

Afgelopen donderdag is Karel met een vriend naar het huis van een bekende van zijn Spaanse les gereden in Las Manchas omdat daar enorme hoeveelheden vulkaanas en lavazand zijn gevallen. Dit kan problemen opleveren met de daken van de huizen als de laag te dik wordt. Zijzelf woont het grootste deel van het jaar in Duitsland, zit in een rolstoel en in haar situatie is het daarom totaal onmogelijk om hier iets te kunnen doen. We hebben haar dan ook afgeraden om naar La Palma te komen, wat ze wel overwoog. Want ze maakte zich natuurlijk zorgen om haar huis. Karel en Paul hebben de daken as- en zandvrij gemaakt voor zover dat mogelijk was. De bomberos en de mannen van de protección civil helpen mee, maar in principe alleen als de laag dikker is dan 10 cm. Dat was bij haar nog net niet het geval, desondanks heeft één persoon geholpen. Ze hebben wel beloofd dat ze het in de gaten zullen houden. Die mensen zijn echt goud waard, ze helpen aan alle kanten mee, ook als je nog spullen uit je huis wilt redden of informatie over je huis wilt hebben. Er wordt soms gemopperd hier over het feit dat er zo weinig actuele informatie is over hoe en waar de lavastromen precies lopen en dat is ook erg frustrerend als je huis in de gevarenzone ligt. Inmiddels worden er een paar keer per dag drone-opnamen door diverse personen op facebook gezet, waar iedereen erg blij mee is. Maar verder kan ik alleen maar mijn petje afnemen voor de manier waarop de autoriteiten er hier mee omgaan en alles geregeld hebben, chapeau!

Maar goed, terug naar het huis van Margaret. De heren moesten een lange reis ondernemen om er te komen. Via de tunnel door de Cumbre naar de oostkant en dan over de zuidpunt, Fuencaliente, aan de westkant terug omhoog tot aan het uitzichtspunt El Charco, vanaf waar de boel afgesloten is. Dik een uur rijden. Hier moet je in de rij aansluiten om onder begeleiding van de Guardia Civil door te mogen naar je einddoel. Karel was behoorlijk onder de indruk van wat hij zag. Wij hebben hier regelmatig een laag as, vegen elke dag opnieuw, maar dat is niets vergeleken met wat er daar gevallen is. Hij beschreef het als een wintersportlandschap na een dag sneeuwstorm, maar dan is alles zwart ipv wit. En helaas smelt het niet aan het einde van het winterseizoen. Een paar foto’s om een indruk te geven.

De weg naar Las Manchas, de palmen verdwijnen bijna in het opgewaaide lavazand.
Een ongerept lavazand-landschap op het dak 🥴🥴
Best veel toch, wat er ligt ??
Toch nog even hulp gekregen van een mannetje van de protección civil.
Deze foto verscheen een paar dagen geleden op facebook. Het benzinestation in San Nicolás voor en na de uitbarsting. ‘Wauw’ was de reactie van bijna iedereen. Later bleek dat de foto vanuit een bepaalde hoek genomen is die het erger doet voorkomen dan het is. Karel is eraan voorbij gereden, maar volgens hem was de hoeveelheid lavazand die er werkelijk lag indrukwekkend genoeg.
Er werd ook met man en macht gewerkt aan het aanleggen van een nieuwe waterleiding, die de bananenplantages rondom Puerto Naos van water moeten voorzien, om te voorkomen dat ze sneuvelen. De bestaande leidingen zijn vernietigd door de lavastromen.

Ja en dan over onze beginnende zoektocht naar Finca Paraíso 2.0. Ook hier geen nieuws geen goed nieuws helaas. Onroerend goed op La Palma, tja, het is gelukkig nog geen Nederland, waar overbieden de norm is geworden geloof ik. Maar de prijzen liggen wel erg hoog dus eenvoudig is het niet. We raakten er serieus van in een dip, die we intussen wel weer een beetje te boven zijn na opnieuw 2 dagen therapeutisch vegen. Recht houden die koppen en vooruit blijven kijken. Het komt goed. Maar daarover de volgende keer meer. Genoeg geschreven voor vandaag.

De vulkaan heeft gewonnen

De vulkaan heeft gewonnen

In het vorige blogbericht schreef ik nog redelijk luchtig over een mogelijke vulkaanuitbarsting, waarin eigenlijk niemand hier echt geloofde op dat moment. Alle Palmero’s die we spraken zeiden ‘och er gebeurt niks, dit hebben we al zo vaak meegemaakt’. En bovendien, als het al zou gebeuren, dan zou het een heel stuk zuidelijker plaatsvinden, aldus de vulkanologen. En ik zag ons al dansen, dansen, dansen ……

Inmiddels heb ik geen dansschoenen meer, dus dat gaat er niet van komen.

Vorige week vrijdag zijn we relaxed naar Nederland gegaan. Wel nog, beetje lacherig eigenlijk, onze belangrijkste documenten in een paar verhuisdozen gedaan en bij vrienden neergezet. Voor het geval dat, maar eigenlijk leek het een beetje overdreven. De laptop toch maar meegenomen, ook al hadden we hem niet direct nodig voor die paar dagen, en verder een koffertje met handbagage.

Op vrijdag waren de seismische activiteiten een stuk minder, op zaterdag hebben we er daardoor niet meer zo heel veel aan gedacht (hoewel we wel de sociale media bleven volgen uiteraard) en hebben we genoten van het trouwfeest. Op zondag bleken de activiteiten enorm te zijn toegenomen en opeens, om een uur of 4 NL tijd, zagen we een bericht in een van onze appgroepen dat er een uitbraak was. En wel in een rechte lijn de berg op boven ons huis op zo’n 2,5 km afstand. Oeps. Wat nu? Onze terugvlucht was op woensdag gepland. En hoewel diverse mensen ons zeiden ‘blijf toch in Nederland, hier zijn jullie veilig’, voelde dat totaal fout. We wilden terug, ons hele hebben en houden was immers op La Palma. Dus vluchten geboekt voor maandag. Met omwegen, via Madrid en Gran Canaria naar La Palma. We waren bang dat we zouden stranden op Gran Canaria, maar gelukkig was de luchthaven op La Palma open. Naar ons huis konden we niet meer terug, want het hele gebied onder de vulkaan was al hermetisch afgesloten, iedereen was geëvacueerd. Gelukkig konden we terecht in een appartement bij vrienden.

Onderweg al vielen onze monden open van verbazing en ontzetting toen we door de tunnel waren en door El Paso reden. Een enorme vuurkegel zagen we in de lucht en een heleboel inktzwarte rook. Hoe dichter we in de buurt van de vulkaan kwamen, des te groter werd het lawaai. Ook werd het drukker en drukker onderweg, overal stonden schots en scheef auto’s geparkeerd van ‘vulkaantoeristen’ die aan het filmen of foto’s maken waren. We kwamen er met moeite door. In het donker werd het nog angstaanjagender, maar ook ontzettend spectaculair en indrukwekkend. Vanuit ons appartement hadden we eerste rang zicht op de vulkaan, gelukkig aan de goede kant gelegen. Een vuurspuwende, grommende berg, een enorme vonkenregen om de vuurkegel heen en je zag brokken magma en weet ik wat al niet meer in het rond vliegen. En het lawaai, alsof je op een vliegveld staat waar constant vliegtuigen landen, enorme knallen van gasexplosies, een op zijn grondvesten trillend huis met in de sponningen rammelende vensters en deuren. Toch maar proberen te slapen.

We hadden al begrepen dat de huizen van vrienden die een stukje beneden ons woonden die dag vernield waren door de lava, maar dat de stroom rakelings langs ons huis en dat van onze buren was gegaan. Toch een soort van opgelucht ademhalen. Toen nog wel. De volgende ochtend wilden we in de richting van ons huis proberen te komen om te kijken hoe de situatie daar was. Maar bij opstaan lazen we een appje van vrienden die ons lieten weten hoe erg ze het vonden van ons huis. Huhhh?? Bleek er op de internetkrant El Time op de eerste pagina een luchtfoto te staan die precies boven ons genomen was. Met daarop de enorme lavastroom die al bij onze poort was aangekomen. Hoewel we wisten dat dit er dik in zat, waren we lamgeslagen. Het kan niet waar zijn, ons mooie en fijne huis, de appartementen waar we zo trots op waren, de tuin waarin we (vooral Karel) ontelbare uren gestoken hadden, alles weg.

Bizar om je eigen huis zo tegen te komen op internet. In de cirkel staat ons huis, met de brandende lava al in de tuin. Op de achtergrond de lavastroom van de dag ervoor.

Toch hielden we twijfel, misschien is de stroom toch afgebogen, zijn alleen de appartementen weg en is ons huis gespaard gebleven. Wensdenken. Vervolgens kregen we een droneopname onder ogen waarop de huizen van onze beide buren duidelijk te zien waren, nog volledig intact, met daar tussenin alleen nog een brede zwarte strook. Wel zagen we nog de ‘blauwe olifant’, de watertank, staan en een stukje tuin. Weer wilden we het gewoon niet geloven en reden we erheen met een verrekijker. Alles was afgezet, maar nadat we aan de Guardia Civil hadden uitgelegd dat ons huis daar iets verderop zou moeten staan en we graag zekerheid wilden hebben, mochten we onder begeleiding een stukje de Camino Campitos oplopen (de straat waarvan we met smart op het asfalteren gewacht hadden, zie eerdere blogs) om een beter zicht te hebben. Maar hoe we ook zochten, we vonden niks meer. Dan ga je aan jezelf twijfelen, vanaf hier zagen we ons huis toch altijd? Of vergissen we ons? De agent vroeg steeds, weet je zeker dat het van hieraf te zien was, laten we nog een klein stukje verder lopen. Maar er was gewoon niks, wel zagen we de blauwe olifant en de twee grote dennen in onze benedentuin. Uiteindelijk mochten we niet verder lopen, we kwamen te dicht bij de lavastroom. ‘Lo siento mucho’ – het spijt me zo, zei de agent, maar ik denk dat het huis er echt niet meer staat. Kort daarna kregen we een nieuwe foto onder ogen die we konden inzoomen. Onherroepelijk bewijs, het stukje benedentuin met de blauwe olifant is er nog, het zwembadje is nog te zien en ons washok staat er ook nog. Helemaal intact met de deur dicht en de wasmachine, droger, hoge druk reiniger en nog wat zaken er vermoedelijk nog in. Van de appartementen is geen spoor meer te bekennen. Ons huis is niet door de lava verzwolgen, de stroom loopt er precies langs, maar is afgebrand. Het dak is weg, er resten alleen nog een paar geblakerde muren.

Onder de grote zwarte strook lava, tussen het witte en gele huis, stond ooit Finca Paraíso. Het enige overgebleven stukje is links van het gele huis, zonder inzoomen eigenlijk niet te zien.

Nu, een paar dagen later, kan ik het opbrengen om erover te schrijven. Maar terwijl ik dit schrijf, gieren de emoties weer door me heen, krijg ik een hartslag van 200 en lopen de tranen me over de wangen. Finca Paraiso is niet meer. Het is niet anders. Hoe we verder moeten, is op dit moment nog een grote vraag. Het moet eerst bezinken, de vulkaan moet tot rust gekomen zijn en wijzelf moeten heel veel zaken nog op een rijtje zien te krijgen.

Ons verhaal is slechts één van de vele trieste verhalen die zich op dit moment op La Palma afspelen. Inmiddels zijn er bijna 400 huizen verwoest. Het is een enorm drama. En de vulkaan gaat door, zijn honger is nog niet gestild. Deze uitbraak kan, als we pech hebben, wel 90 dagen duren.

De website heeft natuurlijk geen enkele functie meer nu. Maar omdat dit blog eraan gekoppeld is, blijft hij nog even in de lucht, totdat we het blog op een andere manier kunnen voortzetten.

Never a dull moment op La Palma – de vulkaan wordt wakker

Never a dull moment op La Palma – de vulkaan wordt wakker

Na de calima en de grote brand in augustus, is het nu de beurt aan de vulkanen. Want het rommelt in onze achtertuin. De Cumbre Vieja, een reeks nog actieve vulkanen die een beetje in slaap gesukkeld was, is aan het wakker worden. En hij heeft last van ochtendhumeur. De Canarische Eilanden zijn vulkanisch en er is regelmatig sprake van seismische activiteit, maar deze is sinds afgelopen zaterdag significant toegenomen. Toen is een ‘seismische zwerm’ begonnen, bestaande uit honderden bewegingen die tot vandaag voortduurt. Dinsdagochtend om 7 uur werden we gewekt door rammelende kasten en ook vandaag weer waren er trillingen voelbaar.  

De Cumbre Vieja van boven gezien. Een prachtig gebied, maar nu even niet.

Wij staan op het punt om naar Nederland te vliegen voor een bruiloft in de familie, vrijdagochtend is ons vertrek. En woensdag zijn we weer terug. Wij zitten aan de rand van het risicogebied, het gebied dat het grootste risico loopt, ligt wat meer naar het zuiden, in de hoek Las Manchas-Jedey-Fuencaliente. Volgens de deskundigen is de kans dat de seismische zwerm uitmondt in een eruptie klein, zo’n 20%. Sowieso kunnen dit soort omstandigheden weken aanhouden voordat er al dan niet daadwerkelijk iets gebeurt. Het kan ook zomaar weer ophouden. De kans daarop is dus 80%, denk ik dan met mijn boerenverstand. Kunnen daarom volgens mij met een gerust hart vertrekken naar Nederland en we gaan ervan uit dat we naar een vredig La Palma terug kunnen keren woensdag  🙄.  En mocht dat niet zo zijn, dan zitten we in ieder geval veilig in Nederland. Of we gaan dansen, dansen, dansen ……..

Wij zitten zo’n beetje bij de rode punt. Helemaal safe, volgens Karel in ieder geval 🤔 🥵


Het andere gezicht van de zomer op La Palma  –  WC-brillen leed

Het andere gezicht van de zomer op La Palma – WC-brillen leed

Twee weken geleden schreef ik over de calima op La Palma. Op de dag dat ik dit postte, waren we nog naar de kust gegaan om af te koelen, want 10 graden koeler aan zee. Echter de dag erna steeg het kwik aan de kust in Tazacorte en Puerto Naos tot 47 graden en bij ons tot zo’n graad of 40. Afkoelen aan de kust was er dus niet meer bij. Maar veel erger was dat een of andere idioot ongeveer ter hoogte van het Shell station in El Paso een peuk uit het raam van zijn auto schoot bij een temperatuur van boven de 40 graden en een keiharde wind (bij ons hadden we windstoten oplopend tot 100 km/uur). Wat begon als een bermbrandje was 2 uur later uitgegroeid tot een brand over een gebied van 1,5 km breed en 10 km lang, dwars door dicht bebouwd woongebied.

Bijna surrealistisch beeld (foto van www.lapalma-info.nl)

Wij hebben veel geluk gehad dat de wind vanaf de cumbre recht naar beneden naar de kust woei en niet in onze richting. Het vuur raasde dwars door El Paso richting Los Llanos en verder door naar beneden richting La Laguna, in zijn baan meer dan 50 woonhuizen, bananen- en avocadoplantages verwoestend. Het woonhuis van onze lerares Spaans is volledig afgebrand, enkele vrienden en bekenden moesten hals over kop hun huis verlaten, maar uiteindelijk zijn hun woningen gespaard gebleven, waarbij de vlammen wel tot aan de gevels gekomen zijn en de tuinen volledig verbrand.

Vanaf ons terras was de rook urenlang te zien. Gelukkig voor ons ver genoeg weg.
Een van de vele huizen die verwoest zijn door de brand.

Dat is de grote angst van de bewoners van La Palma (en de andere Canarische Eilanden), een calima tijdens de zomer gecombineerd met harde wind. Dan is één idioot genoeg om een drama te veroorzaken. En zo iemand is er steeds weer, het is echt onbegrijpelijk hoe onnadenkend mensen kunnen zijn. Nu was het een weggegooide sigarettenpeuk, vorig jaar in augustus in Garafia wilde een jongen dode cactussen verbranden, ruimt de tuin zo lekker op. En de brand op de cumbre boven ons (was voordat wij op La Palma woonden), waarbij een brandweerman om het leven kwam, is veroorzaakt door iemand die tijdens calima en harde wind aan het wandelen was (terwijl de wandelpaden gesloten waren), zijn behoefte moest doen en bedacht dat het beter was om het wc-papiertje te verbranden….

Degenen die ons ook op Facebook volgen of andere blogs over La Palma lezen, weten dit waarschijnlijk allemaal al (ik heb nu eenmaal geen actualiteiten blog maar meer een ‘ik schrijf wanneer ik zin heb’ blog), maar toch nog enkele beelden.

Bij Celta, restaurant Franchipani is gelukkig gespaard gebleven.

Dan nog een héél dom verhaal. Ik zou het eigenlijk niet moeten vertellen. Maar ja, als je niet over de actualiteit blogt, dan moet je wat hè. Ergens half mei ging Karel ’s nachts naar het toilet en liet zich slaapdronken van behoorlijke hoogte boink op de pot vallen. De wc-bril vond dit niet zo prettig en gaf er de brui aan, gebroken. Een stukje duct-tape deed wonderen en voorkwam dat we op een bril-loze pot moesten gaan zitten (vind ik altijd zo koud aan mijn billen, brrr).

Leve duct-tape !

Dus de volgende dag naar Fraper, de plaatselijke bouwmarkt, waar we hem 3 jaar geleden gekocht hebben. Helaas was hetzelfde model niet op voorraad, maar volgens Fredy, onze contactpersoon, paste een andere ook. Dus die meegenomen. Om de oude bril eraf te krijgen, hadden we bijna de hele pot van de muur gesloopt, totdat bleek dat het eigenlijk heel eenvoudig was🤭. Maar helaas paste de bril niet, dus terug, het moest echt dezelfde zijn die bij de wc hoort. Fredy zou hem bestellen, levertijd een week of 6, schatte hij. Begin juli gingen we eens bellen, waar blijft de wc-bril. ‘Hij staat op het punt van binnenkomen’, aldus Fredy, ‘de rekening heb ik al, ik bel jullie zodra hij er is’. Half juli nog steeds geen wc-bril. Weer gebeld. ‘Hij komt er nu echt snel aan’. ‘Snel’ is een jammer genoeg een zeer betrekkelijk begrip op La Palma. Uiteindelijk heeft Karel de bril op 12 augustus opgehaald. Waarschijnlijk lag hij er al wel een tijdje maar zijn ze gewoon vergeten ons te bellen.

Voor de zekerheid had Karel in het bijzijn van Fredy de doos even open gemaakt om te checken of het allemaal ok was. Best slim, vond ik. Ware het niet dat hij toen hij thuiskwam en de doos uit de auto pakte, vergeten was dat die al aan één kant open was. Dus gleed de bril zo aan de onderkant de doos uit en viel vervolgens kapot op de grond naast de auto ………..  weg 90 euro en meteen weer naar Fredy gebeld (met het schaamrood op de kaken, maar dat zag hij toch niet) om er nog een te bestellen. We hebben er trouwens gelijk maar 2 besteld, je weet nooit…. We zitten nu dus nog een maand of drie op een wc-bril met duct tape.

WC-bril nummer 2, die het toilet niet eens gehaald heeft.

Moraal van het verhaal, ga ’s nachts beslist niet al te slaapdronken naar de wc !

Op de foto bovenaan dit bericht staat onze vijgenboom na de calima. Zo goed als al het blad is eraf, de vijgen zitten er nog aan. Ziet er zeer bijzonder uit nu. We vragen ons wel af of de vruchten nog af zullen rijpen.

Eenzelfde lot trof de Brugmansia, maar die recupereert tamelijk snel:

De Madagascar palm is overgeplant in een nieuwe pot. Dank voor de tip Jan. Helemaal vlekkeloos verliep het niet. Ondanks karton en dikke handschoenen slaagden een paar stekels er toch in zich in de vingers van Karel te boren. Mooi maar levensgevaarlijk, een soort Lucrezia Borgia maar dan plantaardig.

Ingepakt in karton, bij gebrek aan een ouderwetse deken.
En in de nieuwe pot.
Warm, héél warm !

Warm, héél warm !

Er zijn twee situaties, waarbij het stil wordt in de straten van La Palma en de bewoners hun deuren, ramen en luiken gesloten houden en in een staat van lethargie vervallen. Eén: als het regent. En twee: als er calima is. Dat laatste is nu het geval. Zondag liep de temperatuur bij ons op tot 38º en vandaag is de 40º gehaald. Dat is warm, echt warm. En daarbij waait er sinds vannacht ook nog eens een hele harde wind, wat het geheel nog een stuk onaangenamer maakt. De wind is ons voor dinsdag ook nog toegezegd en de temperatuur gaat pas vanaf donderdag naar beneden. Reden voor mij om mijn neus zo weinig mogelijk buiten de deur te steken. Ik heb de Spaanse les voor morgen afgezegd (in El Paso is het namelijk meestal nog warmer dan bij ons tijdens calima), verschans me met de laptop onder de airco en kom vervolgens tot niets. Nou ja, ik probeer een bericht te schrijven.

Wij zitten zo’n beetje bij de pijlen. Links de temperatuur en rechts de windsnelheid. We scoren hoog helaas.

Karel gaat echter dapper naar buiten en doet pogingen om de tuin te redden, die zwaar te lijden heeft onder deze extreme omstandigheden. Hij heeft vanochtend als altijd zijn dagelijkse wandeling gedaan en vervolgens een uur of wat in de tuin vertoefd. ‘Het valt best mee hoor, het is goed te doen buiten’, blijft hij stug volhouden. Maar ik weiger hem te geloven en wacht af tot het voorbij is. Vervolgens krijg ik dan de volle laag. ‘Jij kijkt helemaal niet naar die tuin om, alles gaat naar de kl…. met dit weer, ik heb je al zo vaak gevraagd om het mee in de gaten te houden, etc. etc. Zucht. Ik denk dan dat er elke zomer wel een (of een paar) keer een hevige calima is en dat de tuin er wel weer bovenop komt. Maar dat schijn ik verkeerd te zien. Ik heb dus maar weer beterschap beloofd.

finca-paraiso-la-palma-calima
Onze brugmansia zat vrijdag nog vol in het blad en de bloemen. Na een dag wind zijn alle bloemen weg evenals meer dan de helft van het blad. Morgen is vermoedelijk het laatste blad ook verdwenen. Maar we weten inmiddels dat de brugmansia ‘calima proof’ is. Hoe droevig hij er ook uitziet na een calima, hij komt er altijd weer bovenop.

De beste plek om te vertoeven tijdens een calima is de kust. Aan zee is het het koelst tijdens een calima. Dus zijn we gistermiddag naar het strand van Charco Verde geweest, waar het 28º was, en zijn we vanmiddag een hapje gaan eten in El Remo, waar het 30º was. En een licht briesje. Toch zo’n 10º verschil. Eens kijken wat we morgenmiddag gaan doen.

Helaas hebben we woensdag in beide appartementen een wissel, dus moet er gepoetst worden, geen ontkomen aan. Pfff ik krijg het al warm als ik eraan denk.

Ik ben bang dat de temperatuur vannacht niet veel verder dan 30º zal zakken. Gelukkig zijn we zo slim geweest om vorig jaar ook in de slaapkamers een airco te installeren. Slapen zullen we dus wel, als we tenminste niet wakker liggen van het geblaas van het apparaat 😊.

Het valt niet mee, het leven op La Palma tijdens een calima.

finca-paraiso-la-palma-calima
De bergen en de kust zijn vage schimmen geworden door het stof in de lucht.
Dakraam – Triffids – Salemera

Dakraam – Triffids – Salemera

Op de bovenstaande foto staat onze Madagascar palm. Hij heeft het lange tijd niet zo goed gedaan, maar begint nu steeds mooier te worden. Eigenlijk zouden we hem moeten overplanten, maar hij heeft zulke afgrijselijke stekels op de stam, dat we de moed nog niet bij elkaar geschraapt hebben.

Net als in Nederland zijn ook hier de corona-cijfers behoorlijk gestegen sinds de discotheken weer opengingen. Bijna gedurende de hele pandemie is La Palma op nivel 1 gebleven, maar opeens zitten we in nivel 3. En dat waren we niet gewend. Op sommige stranden (niet alle, dat is dan wel weer raar), zijn de ‘afbakeningspaaltjes’ terug, waarmee je je eigen bubbel kunt (moet) begrenzen. Het maximum aantal personen aan tafel in restaurants is teruggegaan van 10 naar 6 en de horeca sluit weer wat vroeger. Maar verder merken we er in het leven van alledag nog steeds weinig van. Behalve dan dat TUI opeens weer hals over kop stopte met vliegen (zucht …..). Inmiddels hebben ze kennelijk bedacht dat dat toch wel erg overhaast was en is het schema weer opgepakt.

Het leven op La Palma ervaren wij nog altijd als een voorrecht waar we met volle teugen van genieten. Maar soms word je met de neus op de feiten gedrukt dat we ver van Nederland zitten. Met name wanneer er binnen onze familie dingen gebeuren waardoor je er eigenlijk gewoon wilt zijn. Ook al kun je niet daadwerkelijk iets doen. Deze situatie geldt voor ons natuurlijk al 18 jaar, toen we in Frankrijk woonden konden we eveneens niet à la minute vertrekken. Het is de consequentie van de keuze die we gemaakt hebben en dat accepteren we ook, maar af en toe is het lastig.

Ok, ander onderwerp. Ons dakraam is klaar. Het licht stroomt binnen in onze woonkamer, het is een genot. Karel heeft meteen een zonnebril gekocht, want al dat licht opeens aan zijn gevoelige ogen, het was gewoonweg te veel 😊. We verheugen ons nu al op een bewolkte winterdag, waarop we niet meer overdag de verlichting aan hoeven te doen. Het was een hele klus voor de bouwers in de felle zon op het dak en voor ons weer eens heul veul stof in huis, maar het was het waard. Zelfs ´doemdenker´ Alex, de albañil, was tevreden over het resultaat. Hij gelooft, het is echt waar, dat het ook 100% waterdicht is! We gaan het snel zien, want moeten het bouwstof nog van het venster en de omliggende dakpannen afspuiten. Maar hij ligt er niet meer wakker van, aldus Alex zelf.

finca paraiso la palma dakraam
Voorzichtig !
Op zijn plaats.
En er was licht.

Onze patchwork agave, die in het voorjaar ging bloeien met een wel 7 meter hoge stengel, is door Karel omgezaagd. Dat wil zeggen, de stengel is eruit, de ‘triffid’ is niet meer. Sinds mijn zus en ik op het VWO voor onze leeslijst Engels (ja, toen moest je nog boeken lezen voor je examen) het boek ‘The day of the triffids’ van John Wyndham gelezen hebben, een in zijn tijd spectaculair science fiction boek, noemen wij de bloeiende agaves, die we tijdens onze vakanties naar de Costa Brava veelvuldig zagen, altijd ‘triffids’. Triffids waren hele enge planten, die zich konden verplaatsen en de halve wereld blind maakten of vermoordden met hun lange angel aan een stengel. Uiteindelijk belandde een groep overlevers op een eiland en hoe het verhaal precies afloopt weet ik niet meer, maar ik neem aan dat de triffids overwonnen en ‘gedomesticeerd’ zijn, gezien het feit dat wij hier nu in vrede leven op La Palma met onze triffids. En niet blind worden.

Ach, in principe is onze triffid ten dode opgeschreven nu zijn stengel uitgebloeid is. Maar omdat Karel zich intussen toch wel aan de plant gehecht heeft, bedacht hij om deze er meteen na de bloei uit te zagen. Een soort vasectomie zeg maar. Zich niet meer kunnen voortplanten om hopelijk te kunnen overleven.

Korte metten

Hij ziet er nu zo uit.

Eerlijk gezegd lijkt me zijn beste tijd voorbij, het degeneratieproces heeft zijn intrede al gedaan. Het is niet anders.

Aan de oostkust van La Palma, onder het plaatsje Villa de Mazo, ligt Salemera. Salemera heeft een strandje, een kiosko en een aantal al dan niet illegaal gebouwde huisjes. Verder is er niets. Maar het is genoeg, meer is soms niet nodig om te genieten.

Je kunt bij de kiosko onder een provisorische rieten zonwering met de zandkorrels tussen je tenen heerlijk vis eten, begeleid door een witte wijn van La Palma. In de tijd dat we hier nog op vakantie kwamen, gingen we er elke keer eten. Maar sinds we hier wonen zijn we er niet één keer meer geweest, het is opeens héél ver om naar Mazo te rijden. Het moet niet gekker worden, bedachten we ons afgelopen zondag, dus stapten we in de auto en reden erheen. Wel even tevoren gebeld, want op zondagmiddag is het niet altijd evident om zonder reservering een tafel te krijgen. Maar de alleraardigste dame die de telefoon opnam had nog een plekje voor ons. ‘Welke naam kan ik noteren?’ ‘María’ zei ik (Marja spreken ze hier uit alsof ze een ernstige keelziekte hebben, dus ben ik hier gewoon Maria). Maar de halve vrouwelijke bevolking heet María. Dus ze zegt ‘¿María, y qué más?’ Maria en wat nog meer? Maria alleen volstaat namelijk niet. Dus zei ik ‘María Antonia’, dat is mijn tweede doopnaam. Vermeulen of Brummer, daar begin ik niet eens aan. ‘¡Ah, María Antonia!’ Dat is ook een in Spanje veel voorkomende naam, want katholiek. Vaak als ik die namen noem, wordt mij gevraagd of mijn vader of mijn moeder Spaans is, haha. Toen was ze helemaal tevreden en werd de tafel voor María Antonia genoteerd.

We hebben er heerlijk gegeten, een salade met verse tonijn en avocado, viskroketjes, gefrituurde chipirones, kleine inktvisjes, en papas arrugadas, gerimpelde Canarische aardappeltjes, met aioli. En limoencrème na. En alles zowaar geserveerd in/op mooie schaaltjes en borden.

Verrukkelijke salade
Hele goede viskroketjes.

Daarna gingen we nog even naar het strand. Het strand van Salemera is namelijk het enige strand op La Palma met wit zand. Het heet dan ook Playa Arena Blanca, (arena blanca = wit zand). Oordeel zelf. Misschien zijn er ooit een paar kruiwagens wit zand omgekiept en als je héél goed kijkt, zie je nog hier en daar wat witte zandkorrels. De rest is vast weggespoeld. Maar ja, what’s in a name.

Ja, er zitten echt witte zandkorrels tussen.
Het ‘witte strand’ van Salemera. Toen ik het de eerste keer zag, vroeg ik me af of ik misschien plotseling kleurenblind was geworden.
De oceaan was onstuimig die dag.
Zwemmen zat er niet in.