kruistocht in wandelbroek – ingesloten – nog altijd geen asfalt – gat in dak

kruistocht in wandelbroek – ingesloten – nog altijd geen asfalt – gat in dak

Vandaag is het de dag van de grote autorally van Los Llanos. Dat betekent concreet dat we zo’n beetje de hele dag ingesloten zitten, want alle doorgaande wegen rondom ons zijn afgesloten, en dat we een hoop lawaai horen, want het parcours loopt vlak onder ons door. Donderdagavond ging ik onze wekelijkse portie eieren ophalen bij Victor en Milly, Spaanse onderburen, en daar stond onder de carport een raceautootje met knalgele spoilers en velgen, volledig bedekt met reclames, waarvan Victor met open portier de motor liet brullen. Zo’n kwartier lang. De bedoeling hiervan was mij niet geheel duidelijk. Kijken of de motor nog startte? Of het gaspedaal nog wel reageerde bij indrukken? Warmdraaien voor de opening van de rally op vrijdagmiddag? Afijn, Victor doet ook mee dus. Drie jaar geleden verraste de rally ons, toen hadden we een dagje uit gepland maar kwamen we tot de ontdekking dat we tussen 9h30 – 12h00 en van 13h00 – 15h30 niet verder kwamen dan 200 mtr van ons huis. Maar nu zagen we al een week geleden overal de aankondigingen liggen/hangen voor vandaag. Drie jaar geleden hingen die er waarschijnlijk ook, maar toen wisten we nog niet dat de A4’tjes die overal onder stenen op muurtjes liggen behalve overlijdensaankondigingen vaak ook zeer relevante informatie kunnen bevatten.

Dus zorgden we dat alle boodschappen in huis zijn en planden we een rustige dag thuis. De lunch met vrienden in een restaurant, die we, ons nog onbewust van de rally, een paar weken geleden voor vandaag afspraken, hebben we maar doorgeschoven naar morgen, als de rust is weergekeerd. In plaats daarvan koken we zelf lekker voor vanavond, alle tijd immers (kip cacio e pepe in bagna cauda – kip uit de oven in een saus met ansjovis, witte wijn, room en parmezaanse kaas – en sinaasappel-speculaassoufflé) en heb ik ook tijd om weer eens een blogbericht te schrijven. De ochtendwandeling besloot ik nog wel te doen, het tweede deel van mijn traject loopt over het rally-parcours, maar het spektakel zou immers pas om 9h30 beginnen. Tegen 9 uur kwam ik aan bij het deel dat over het raceparcours gaat. Alles was al afgezet met dranghekken en linten, er stonden al ‘mannetjes’ bij de kruispunten, op veel plaatsen zaten al groepjes mensen genoeglijk aan de kant met tafels en stoelen en zelfs was er ergens al een barbecue aangestoken. Een waar volksfeest dus. Helaas hebben we intussen ook al een paar keer gillende sirenes gehoord. Bij de rally van twee jaar geleden is er hier vlak bij een auto gruwelijk uit de bocht gevlogen, en dwars door de afrastering heen een paar meter naar beneden gestort. Maar ja, is nu eenmaal het risico van het vak waarschijnlijk.

Eind februari hadden we als buurt een bespreking met onder anderen de burgemeester van Los Llanos over het project ‘asfalteren van de Camino Campitos’. Er werd ons toegezegd dat er de daaropvolgende week begonnen zou worden en dat de klus in zo’n 3½ à 4 maanden geklaard zou zijn. Alle buurtbewoners helemaal ‘feliz’, want het stof en de slechte staat van de weg zijn we allemaal meer dan beu. En zowaar werd er inderdaad een week later begonnen met het werk. Zeer voortvarend werd de straat stukje voor stukje open gemaakt, werden er leidingen etc. vernieuwd, werden er voorbereidingen gedaan voor het plaatsen van straatverlichting en werd de weg vervolgens weer dichtgegooid. Tegen eind april was het hele stuk klaar voor asfalteren. Maar toen viel helaas de grote stilte in. Het was ook eigenlijk te mooi om waar te zijn. Op La Palma loopt namelijk nooit iets volgens planning. Toch hoop je steeds weer, tegen beter weten in, dat het misschien déze keer wel klopt. Niet dus. Bij navraag bij de gemeente werd ons verteld dat de aannemer die de klus moet klaren vergeten was enkele documenten in te leveren bij de desbetreffende autoriteiten. Toen ze daarachter kwamen en alsnog de formaliteiten vervulden, was de fabriek die het asfalt moet leveren wegens zomerpauze 2 maanden (!!) gesloten. In september zijn we de eersten ………. In onze Noord-Europese ogen is het ongekend en onvoorstelbaar dat een fabriek 2 maanden sluit voor zomervakantie. Wil men niet verdienen of zo? Maar hier kijkt niemand ervan op. Zou de Camino Campitos voor het einde van het jaar geasfalteerd zijn? We wachten het maar weer af.

Deze week is er een gat in ons dak gemaakt. In de op het noorden gelegen muur van onze eetkamer zitten weliswaar 3 ramen, maar door de oriëntatie op het noorden, is het er vooral bij bewolkt weer tamelijk donker. En dat zinde ons niet, we zijn ‘mensen van het licht’, zo te zeggen. Dus wilden we een daklicht in ons Canarische dak. Met melkglas, dat voorkomt dat de zon er doorheen schijnt, maar laat wel veel licht door. Alex, de aannemer wilde er eerst helemaal niet aan beginnen. Het onderwerp ‘daken’ is op La Palma nogal heikel namelijk. Veel (oudere) daken lekken hier en waarom zou je in een dak dat dicht is in hemelsnaam een gat gaan maken?? Toch wilden we het. Na 1½ jaar het onderwerp met enige regelmaat bij hem ter sprake te hebben gebracht en de verschillende mogelijkheden besproken te hebben, was hij zover dat hij de klus aannam.

Het begin is gemaakt, geen weg meer terug 😬😬
Pablo aan het werk

Dus de afgelopen week hebben we gruwelijk in het stof en het lawaai gezeten en nu zitten we met dat gat. Dat vooralsnog is afgesloten met planken waar de zon gezellig doorheen kiert. Alex keek omhoog en zei somber ‘nu moeten we het weer lekdicht zien te krijgen’, maar dat maakte op ons geen indruk, want hij moppert vooraf altijd en ziet van alles dat fout kan gaan, maar krijgt het uiteindelijk ook altijd weer voor elkaar. Maandag komt Fran, de ‘carpintero de aluminio’, om het aluminium kozijn te plaatsen, waarna het glas besteld gaat worden. Voor hem is het ook nieuw, hij zei ons ‘nadie lo hace’ – niemand doet dat. Toch hebben we hier en daar al wel wat huizen gezien met een dakraam. Waarschijnlijk ook van die rare extranjeros als wij.

Voorlopig zitten we er zo bij. Regenen doet het gelukkig (bijna) nooit in juli. 🙏🙏🙏

Een tijdje geleden hebben we een mooie wandeling gemaakt in Breña Alta, aan de oostkant van het eiland. De bronnen- en kruizentocht van San Pedro. Heel bijzonder, halverwege de wandeling kom je opeens uit bij een nis in de bergwand waar vele kruizen en heiligenbeeldjes te bewonderen zijn.

Een bron onderweg waar we onze waterflesjes konden vullen
Er staan zelfs een paar stoeltjes, voor als je even tot bezinning wilt komen.
De plantjes worden goed verzorgd.
Ook ter plekke van takken gemaakte kruisjes staan er.
Een gezegende plek voor een pauze tijdens onze kruistocht in wandelbroek.
Prachtige varens en gatenplanten ook onderweg.
Uitzicht over San Pedro.
Dit grappige vakantiehuisje kwamen we onderweg tegen. Zou de Kever bij de huurprijs inbegrepen zijn?

Nog een paar tuinfoto’s.

Onze privé tuin is echt mooi geworden.
En de tuin bij Abajo. De washingtonia palm die toen we in 2018 aankwamen nog heel klein was, begint al op een echte boom te lijken.
Wijnproeven in Garafia – Auto ophalen op Tenerife – Wandelen naar de Pico de la Nieve

Wijnproeven in Garafia – Auto ophalen op Tenerife – Wandelen naar de Pico de la Nieve

Zomer op La Palma! Ok, het is wel erg warm nu, we hebben momenteel een calima. Maar ondanks dat, koelt het ’s nachts heerlijk af tot een graad of 20, dus we slapen als een roos. En dat is niet echt ‘des calimas’, meestal blijft het dan tegen de 30 graden ’s nachts. Vanmiddag hadden we onze tweewekelijkse dartmiddag, waarna we met z’n allen nog wat gaan drinken op het terras van de bar boven de dartzaal. Deze ‘nazit’ duurt inmiddels bijna langer dan de middag zelf 😊. Om half zeven naar huis en omdat het toch best wel heel warm was, hebben we even in ons dompelbad geplonsd. Daarna een lichte pastaschotel klaargemaakt die we op het terras met uitzicht op de oceaan (die helaas niet te zien was vanwege het calimastof in de lucht) genuttigd hebben. Ik zeg dan altijd tegen Karel ‘wat hebben we toch een goed leven hier’. Waarop Karel me enigszins meewarig aankijkt. Ik zeg dat namelijk best vaak. Hij is kennelijk al helemaal aan dit leven gewend (of vind het helemaal niet zo goed misschien). Maar ik word er elke keer weer heel erg blij van.

Een paar weken geleden gingen we met vrienden wijnproeven in Garafia. Ons doel waren de bodega’s van El Nispero en Tagalguen. Beide wijnen behoren tot onze favorieten. Twee jaar geleden zijn we al eens spontaan op zoek geweest naar de bodega van Tagalguen, maar hebben deze toen niet gevonden. Aan bordjes doen ze hier namelijk niet, het begrip ‘marketing’ moet hier soms nog uitgevonden worden, geloof ik. Maar Google Maps leidde ons keurig naar het adres van El Nispero. Zonder deze hulp was het niet goed gekomen denk ik. Bij restaurant Briestas werden we een weggetje omhoog ingestuurd, daarna een afslag naar rechts en vervolgens hield de weg op. Er stond een huis en er lagen wijngaarden achter, maar geen bordje, geen enkele andere aanduiding, niets. Toch maar uitgestapt. Er stond ergens een deur open, dus wij voorzichtig naar binnen gekeken. En jawel hoor, we waren bij de bodega van El Nispero aanbeland. Hartelijk werden we ontvangen. Op onze vraag waarom er nergens een bord staat om het vinden van de bodega wat te vergemakkelijken, werd nonchalant gezegd ‘oh ja, het bord is deze winter omgewaaid, dat moeten we nog vervangen’.

De wijngaarden van El Nispero
Heerlijke wijnen!

Na proeven en de aankoop van diverse dozen gingen we door naar de Tagalguen bodega. Onze vrienden waren daar al eens eerder geweest, dus vonden we het zonder probleem. Ook weer een doodgewoon huis zonder aanduiding, niet verwonderlijk dat we het 2 jaar geleden voorbijgereden waren. Maar hun wijnen zijn heerlijk, beide adressen zijn aanraders.

Ook naar Tagalguen
Natuurlijk moesten we ook hier de druiven van dichtbij bekijken
En de ‘cuves’ op z’n Frans, ik weet het Spaanse woord hiervoor niet.
En geproefd werd er …

Eind mei had ik een onverwacht uitstapje naar Tenerife. Een vriendin had van haar man een Volkswagen Beetle Cabrio gekregen (waarom gebeurt mij dat nou nooit???) die op Gran Canaria gekocht was en dus naar La Palma moest komen. Dus met nog een andere vriendin met z’n drieën op naar Tenerife. Het plan was dat de verkoopster met de auto naar Tenerife zou komen. Wij vlogen naar Tenerife Norte, gingen winkelen bij El Corte Inglés in Santa Cruz (= de Bijenkorf van Spanje).

6 verdiepingen, en we hebben ze allemaal van boven tot onder bezocht

Om 16h00 zou de verkoopster ons daar ophalen, waarna we gezamenlijk naar de haven zouden rijden, want zij ging dan ook weer met de ferry terug naar Gran Canaria. De ferry naar La Palma vertrekt vanuit Los Cristianos in het zuiden van Tenerife, een uur rijden vanaf Santa Cruz. En die naar Gran Canaria vanuit de haven van Santa Cruz. Maar de jongedame van wie de auto was, was nog nooit op Tenerife geweest en zij had geen flauw idee dat Santa Cruz in het noorden ligt en niet in het zuiden van Tenerife, dus daar was enige verwarring ontstaan. Maar goed, keurig tegen 16 uur kregen we een appje dat ze er was. Nu had zij ook een vriendin meegenomen, waardoor wij met z´n drieën redelijk opgepropt op de achterbank zaten, zo ruim is het achter in zo’n cabrio niet. Het kwam ons dus wel heel goed uit dat we haar uiteindelijk alleen maar naar de haven van Santa Cruz terug hoefden te brengen, op 5 minuten rijden.

De cabrio
Leuk is ie hoor, maar beetje krap voor 5 personen

Na nog wat druk heen en weer getelefoneer met de verzekering en het overhandigen van het geld kregen we de benodigde documenten en togen we richting Los Cristianos, waar we inscheepten op de ferry en met een tussenstop op La Gomera teruggingen naar La Palma. Helaas was er erg veel wind, met name het laatste stuk van La Gomera naar La Palma, waardoor ik herinnerd werd aan onze stormachtige oversteek van Cadiz naar La Palma in 2018. Het staat nu als een paal boven water, zeebenen heb ik misschien nog wel enigszins, maar een zeemaag in het geheel niet.

Naar de ferry van Fred Olsen

En dan nog een paar foto’s van een wandeling die Karel kortgeleden maakte naar de Pico de la Nieve.

Onderweg kwamen ze lang de tajinastes, die weer bloeien op de Roque de los Muchachos
Mooi, zoals altijd
De top gehaald.
Ik vroeg aan Karel, toen ik deze foto zag, ‘wat is dit in hemelsnaam’. Blijkt dat er op de rotsblokken hiërogliefen staan en die wil de gobierno van La Palma kennelijk op deze manier beschermen. Erg esthetisch gedaan 🥴🥴🤭🤭🥴😳
De eerste aubergine aan onze plant. Eerlijk gezegd lijkt het meer op een bloedworstje of zoiets, maar we gaan ervan uit dat het goed komt

En vanavond is dan het EK voetbal begonnen. We zijn er klaar voor. Alleen schat Karel de kansen voor Nederland laag in. Deze week waren er voetbalshirtjes voor Spanje in de aanbieding bij de Lidl en daar heeft hij er alvast maar een van gekocht. Ik houd vooralsnog vertrouwen in Nederland en tooi me met de oranje decoraties die ik toen ik eind april in Nederland was na koningsdag bij de Hema gekocht heb. In de uitverkoop ook, dat dan weer wel.

Genoten in Domburg – Reizen naar La Palma kan weer – Een angstige postbode

Genoten in Domburg – Reizen naar La Palma kan weer – Een angstige postbode

Weer terug op La Palma, mijn reis naar Nederland ligt inmiddels alweer 2 weken achter me. Het was heerlijk en vertrouwd om weer even bij mijn familie te zijn en een aantal vrienden/innen te zien. Maar het was er wel een beetje koud, de temperatuur is nauwelijks boven de 12˚ geweest en op 7 mei ’s ochtends om 6 uur lag er zelfs een laagje sneeuw in het dorp van mijn moeder 🥶🥶. Toen ik hier vertrok stond ik nog even in dubio of ik het af zou kunnen met alleen een fleecevest en een dun regenjackje, het was tenslotte bijna mei, ik was uiteindelijk dus héél blij dat ik toch mijn dikke winterjas had meegenomen.

In Nederland heb ik voor het eerst sinds een jaar of 15 weer eens op de fiets gezeten. Ja het is echt waar 🤭. In Frankrijk hadden we het in de zomer te druk om te fietsen en in de winter was het koud en weinig aanlokkelijk om op de fiets te stappen. En op La Palma, met al die hoogteverschillen (en dan echt grote hoogteverschillen), zag ik het tot nu toe niet zo zitten om te gaan fietsen. Maar ik ging met mijn zus 2 dagen naar Domburg en we zouden gaan fietsen. ‘Dan huren we elektrische fietsen’, aldus mijn zus. ‘Elektrische fietsen?? We kunnen toch wel gewone fietsen huren?’, aldus ik. ‘Nee joh, we gaan toch zeker niet op een gewone fiets rijden met al die wind daar.’ Dus leek het ons zinvol dat ik tevoren maar even zou oefenen op de elektrische fiets van mijn moeder, bij wie ik verbleef. Nou, dat verleer je dus niet, ging meteen weer als een fluitje. En in Domburg elektrische fietsen gehuurd. Ik moet zeggen dat het toch wel heel erg prettig was, er stond een stevig windje en dat had je eigenlijk nauwelijks in de gaten. En dan had ik hem nog maar op stand 2 staan van de 4 of 5 die erop zaten. Je merkte eigenlijk pas hoe snel je ging als je iemand op een gewone fiets inhaalde die ‘kromgebogen over zijn stuur tegen de wind, zichzelf een weg baande’ om met Boudewijn de Groot te spreken. Misschien toch een idee om zo’n fiets aan te schaffen. Karel heeft kortgeleden een mountainbike gekocht. Een gewone, want ‘nee joh, ik ga toch zeker niet op een elektrische mountainbike rijden’. Maar dan kan ik hem in ieder geval (althans dat hoop ik) bijhouden.

De mountainbike van Karel. Een fietsenhok ontbreekt nog, daar wordt nu over nagedacht.

Onze fietstocht vond plaats op 28 april, de memorabele dag waarop de terrassen om 12 uur weer open mochten. Het winkel/restaurantstraatje van Domburg liep vol, maar we konden nog een plekje bemachtigen, redelijk beschut tegen een gevel. Er moest wel op het terras geluncht worden natuurlijk. Na een half uurtje waren we zowat versteend door de kou, het glas wijn bij de lunch was niet afdoend om ons op te warmen. Misschien was warme chocomel of glühwein een betere keus geweest. We verbleven in het vakantiehuisje van één van mijn beste vriendinnen, die in Domburg woont. In het centrum van Domburg, op loopafstand van het strand én de Albert Heijn. Geen auto meer nodig. Aanrader als je eens naar Zeeland wilt gaan.

Vakantiewoning van mijn vriendin in Domburg, heerlijk comfortabel huisje.
Blik op Domburg

Ik ben met Iberia gevlogen van La Palma naar Brussel, met een tussenstop in Madrid. Ging vlekkeloos voor een redelijke prijs. Zowel voor de heen- als de terugreis moest ik een PCR-test ondergaan, maar dat is inmiddels gewijzigd. Nederland heeft de Canarische Eilanden ‘code geel’ gegeven, hetgeen inhoudt dat een pcr-test om terug te keren naar NL niet meer nodig is. Ook quarantaine-verplichtingen zijn er niet. En, vers van de pers, om in Spanje binnen te komen is het niet meer nodig om een PCR-test te overleggen als je gevaccineerd bent en daar een bewijs van hebt. Het gezondheidsformulier met de QR-code moet je denk ik nog wel invullen via internet, maar dat is simpel en kost niks. Geen beletsels meer dus om naar La Palma te komen!

Al een tijdje durft onze postbode, een vrouw, ja hoe kan het anders zullen de heren zeggen, onze post niet meer te bezorgen. Bovenaan de ingang van onze straat wordt gewerkt en daardoor is de eerste 50 meter asfalt weggehaald. Is nu een hobbelig stukje zandweg. Slechts een klein stukje. Maar ze durft er niet naar beneden te rijden, de straat in, want als ze dan terug omhoog rijdt, dan gaan haar wielen spinnen op dat stukje. Ik heb haar al voorgesteld dat ze dan gewoon verder doorrijdt en de straat aan de andere kant uitrijdt. Maar nee, ‘dat is niet mijn wijk, daar kom ik niet’. Grrrrrrrrrr ….. Nadat dit al een tijdje aan de gang was en ik een klacht had ingediend bij Correos dat ik onze ‘cartera’ echt een aardige dame vind, maar dat wij nog maar 1x per maand post krijgen, (als we geluk hebben, want ze spaart de post op, verzamelt moed, en rijdt dan uiteindelijk toch maar een keer de straat in, waarna ze weer besluit dit voorlopig niet meer te doen), belde ze me op. Ik zat in de auto, op weg om te gaan sporten. ‘Ja ik heb post en een pakje voor jullie, maar ik durf echt die straat niet in hoor, zo lang dat asfalt weg is’. Of ik niet ergens met haar af kon spreken. ‘Nou, ik rijd net Los Llanos binnen’. Dat trof, ze was ook in Los Llanos. Daarom bij het politiebureau afgesproken. En zo kregen we weer eens een keer onze post.

Afgelopen dinsdag belde ze me weer, nu tijdens mijn Spaanse les in El Paso. ‘Ik heb een ‘paquetito’ voor je, waar ben je?’ Nou, niet in de buurt dus. Op mijn verzoek zou ze het pakje afgeven bij het postkantoor van El Paso, waar we het vanaf woensdag zouden kunnen ophalen. Ik vroeg nog, heb ik daarvoor dan geen papiertje nodig of zo, met een nummer? Nee, ik schrijf er wel op dat dit telefonisch afgesproken is. Donderdag ging Karel naar het postkantoor in El Paso. ‘Een pakketje? Heeft u geen papiertje dan?’ Geen pakketje voor ons daar volgens hen. Dus ik gisterochtend opnieuw naar El Paso, het hele verhaal verteld en wederom gevraagd waar ons pakketje was. ‘Nou hier is geen pakketje hoor’. Kun je dan je collega, de postbode van onze wijk, niet even bellen. Dat ging ze doen en na driftig overleg, opeens, op wonderbaarlijke wijze, verscheen ons pakketje vanonder de balie. Tja, op La Palma gaat alles anders, maar het komt (bijna) altijd goed uiteindelijk.

Ik ga nu maar eens naar de gemeente bellen of ze niet een keer vaart kunnen maken met het opnieuw asfalteren van onze straatingang. De Camino Campitos, onze benedenstraat, is overigens ook nog niet geasfalteerd. Alle voorbereidingen zijn gedaan, de boel is weer dicht gegooid en nu wachten we al bijna 4 weken tot het werk verder gaat. Maar Fran van de gemeente Los Llanos heeft ons verzekerd dat er binnen maximaal 2 weken begonnen wordt met asfalteren. Ojalá, 🙏🙏, laten we het hopen, dat woord gebruiken we best veel hier 😀.

Bovenaan de LP2 gaat het werk gestaag door. Inmiddels is er een mooie houten vangrail geplaatst. Daarvoor hebben ze in Spanje trouwens, vind ik, een erg leuk woord. Een ‘quitamiedo’. ‘Quitar’ betekent ‘weghalen’ en ‘miedo’ betekent ‘angst’. Bijna net zo leuk als het Zuidafrikaanse woord voor een string, dat heet daar een amperbroekie.
Transavia vliegt komende winter weer op La Palma – Straatarm of steenrijk?

Transavia vliegt komende winter weer op La Palma – Straatarm of steenrijk?

Goed nieuws voor La Palma, vanaf november hervat Transavia de rechtstreekse vluchten van Amsterdam naar Santa Cruz de la Palma. Er wordt wekelijks 1 vlucht op vrijdag uitgevoerd, helaas is de dinsdag-vlucht vooralsnog vervallen. Dit voorjaar en zomer vliegt TUI rechtstreeks vanaf Amsterdam naar La Palma. De vluchten zijn nu al boekbaar. Daarmee zijn we ook voor Nederlandse gasten weer goed bereikbaar. En voor diegenen die in het zuiden van Nederland wonen, vanaf Brussel is het ook mogelijk om met Iberia (met een tussenstop in Madrid) en met Tui Fly België (direct) naar La Palma te vliegen tegen (meestal) redelijke tarieven. DUS SNEL BOEKEN, WANT DE LAATSTE GAATJES VULLEN ZICH!!! 😊

Eind maart ontvingen we een wel heel bijzondere email van een tv-producent van SBS6 met de vraag of we interesse hadden om deel te nemen aan het programma ‘Steenrijk, Straatarm’. Nou ja, dachten wij, zo arm zijn we nu ook weer niet! Maar het bleek dat ons de rol van ‘steenrijk’ toebedeeld zou worden 😳😂. Maar dat ‘steenrijk’ moesten we niet zo heel letterlijk nemen. Het ging erom dat men het contrast wil laten zien tussen een welvarend gezin (maar wij zijn geen ‘gezin’) dat daar hard voor gewerkt heeft (dat klopt dan weer wel) en daardoor geen geldzorgen heeft en een ander gezin dat door wat voor redenen ook in de financiële problemen zit en het met een minimaal bedrag per week moet doen. Er kijken zo’n miljoen mensen naar de uitzendingen en we zouden ook de kans krijgen om onszelf te presenteren en de naam van ons ‘bedrijf’ te noemen.

Dit moesten we even laten bezinken. Even, want na 2 seconden waren we het al eens. NEEEEE, niks voor ons. Alleen al het idee dat er een miljoen mensen naar je gaan kijken 😱😬. Bovendien is ons leven niet zo erg luxueus, héél veel in de tuin werken, appartementen schoonmaken (momenteel wel ietsje minder dan gebruikelijk), beddengoed wassen en strijken, etc. Misschien niet zo aanlokkelijk voor een ‘arm’ gezin, dat waarschijnlijk zelf ook gewoon hard werkt. Dus we hebben vriendelijk bedankt. We zijn al vaker benaderd door programma’s als Bed & Breakfast, Met 4 in Bed (= de Vlaamse variant, waarschijnlijk waren zij bij ons terechtgekomen door onze zachte ‘g’ 😉) , etc., maar dit was weer een hele nieuwe invalshoek, haha.

Nu over naar meer serieuze zaken. Omdat het in de wintermaanden wat langer duurt voordat ’s ochtends de zon op één van onze privé terrassen komt, bedachten we dat daar iets aan moest gebeuren. Aan de noordkant van ons huis, waar onze grote terrastafel staat, komt in de winter de zon pas later op de dag en deels blijft dit gedeelte in dec-jan-feb in de schaduw. Aan de oceaankant, de westkant, hebben we in de winter vanaf een uur of elf, half twaalf volop zon, maar eerder niet. Te laat voor ons ochtendlijk kopje koffie. En bij de gasten op het terras gaan zitten is een beetje vreemd. Maarrrrrrr, aan de zuidkant van ons huis ligt nog een strook tuin waarmee we eigenlijk niets deden omdat we aan die kant niet direct een deur hebben. Dit gedeelte ligt mooi in de luwte van 2 rotswandjes, is dus ook redelijk beschut tegen wind, en als de zon in de winter rond een uur of 9 over de kam van de cumbre heen piept, dan schijnt ze precies in dit deel van de tuin. Daar moest een ontbijt/koffieterrasje komen, waren we snel eens. Karel toog meteen aan de slag. Planten eruit, het stukje horizontaal gemaakt, anti-worteldoek erin en kiezels erop. Tafeltje met stoelen neergezet en klaar!

De ‘voor’ foto vergeten te nemen.
finca-paraiso-la-palma
Gezien vanaf de trap naar de serrekamer bovenop ons huis.
Knus omsloten met zelfs nog een klein beetje zeezicht.

De fruitbomen in onze nieuwe boomgaard zijn geplant. Behalve de avocado’s, want die zijn op het moment niet leverbaar.

finca-paraiso-la-palma-boomgaard
In de gaten was voor het planten al geitenmest gegaan, vandaag is er ook een laag rond de stam gekomen. En lekker dat ze het vinden!

We zouden het zo leuk vinden als er tussen de bomen wat kleur komt. Op het moment barst het op La Palma van de wilde bloemen, die zouden we hier ook best willen. Dus op zoek.

Deze vinden we zo mooi, soort klaprozen maar dan oranje-geel. Hele velden staan er vol mee rondom El Paso.
Dus hebben we de vrijheid genomen om een paar plukken uit te graven en tussen de fruitbomen te planten. Met een aantal andere wilde planten hebben we dat al gedaan en dat is heel goed gegaan. Maar met deze is het al de 2e poging, de 1e keer is jammerlijk mislukt. Als het nu ook weer fout gaat, dan moeten we maar zaad gaan verzamelen als alles uitgebloeid is.
Zomaar een berm langs de kant van de Camino Pastelero, bij ons om de hoek. Rode klaprozen hebben we (nou ja Karel dan) ook uitgegraven.

Het is nu een week geleden dat we ze ‘herplant’ hebben en ze zien er momenteel weliswaar bedroevend uit, maar dood zijn ze (nog) niet. Zouden ze het overleven?? Als ze zich uitzaaien zou dat heel mooi zijn.

En onze afkoeltobbe is schoongemaakt en wordt hier gevuld met nieuw water. De thermometer gaf, toen het bad eergisteren vol was, 22 graden aan en zojuist maar liefst 24 graden. Hetgeen vrij onwaarschijnlijk is. Tijd voor een nieuwe thermometer lijkt ons.

Oh ja, met Pasen had ik nog advocaat gemaakt. Geweldig gelukt, al zeg ik het zelf, echt heerlijk.

In een mooi glaasje, toefje slagroom erop en met een klein lepeltje smullen. Als een oud wijf op de bank, aldus Karel. Hij heeft een punt…
Terwijl Karel aan het uitgraven was, maakte ik deze foto. Gewoon omdat ik niet genoeg kan krijgen van zulke uitzichten.
En onze eigen tuin, die echt heel mooi is momenteel.

Oh ja, op 23 april ga ik naar Nederland. De 3e poging en dit keer moet het lukken. Met Iberia naar Brussel. Afspraak voor de pcr-test staat (niet fijn maar moet nu eenmaal anders kom ik niet ver) en de ‘verklaring op eer’, waarin ik plechtig beloof dat ik alleen op doorreis ben in België en er dus korter dan 48 uur vertoef, ligt klaar om getekend te worden. De test laat ik overigens doen op het vliegveld van La Palma, 70 euro en daarmee een stuk goedkoper dan het laboratorium in Los Llanos, dat 110 euro verlangt. En de resultaten veel sneller, men garandeert binnen 12 uur, maar vrienden die deze week naar NL zijn gevlogen hadden de uitslag al binnen voordat ze van het vliegveld terug thuis waren in Tazacorte.

Pasen – Franse belastingdienst – Project ‘zwembadrand’ afgesloten

Pasen – Franse belastingdienst – Project ‘zwembadrand’ afgesloten

Het paasweekend is begonnen, waarbij in Spanje de Semana Santa afgelopen maandag al van start is gegaan. De Semana Santa behoort tot de belangrijkste periodes van het jaar in het katholieke Spanje, is misschien nog wel belangrijker dan kerst. Tijdens deze week komen hele families samen om te eten en feest te vieren. Dat is nu niet zo wenselijk natuurlijk. Vorig jaar zaten we in de ‘confinamiento’, de totale lock-down. Dat is nu gelukkig niet het geval maar om te voorkomen dat men privé-feestjes gaat organiseren, heeft de Spaanse regering voor een periode van 2 weken enkele extra restricties opgelegd. Privé mag je niemand van buiten je eigen ‘huishouden’ ontvangen. Wel mag je naar een restaurant of terras, maar met maximaal 4 personen aan een tafel (was voorheen 10). Daar gaat de paasbrunch bij vrienden waarvoor we uitgenodigd waren. Hoewel we de indruk hebben dat niet alle Palmero’s zich er even goed aan houden. Wij horen al de hele week om ons heen veel gelach en muziek vanaf meerdere plaatsen. En ook in Tazacorte waren deze week op een ‘ático’, een woning met dakterras, wel 20 mensen aan het feestvieren. Tazacorte is er trouwens sowieso meestal bij als er weer ‘brotes’, uitbraken zijn, opstandig volkje daar. Maar goed, de maatregelen zijn tijdelijk en we overleven het wel, we prijzen ons nog altijd gelukkig als we de situatie op La Palma vergelijken met die in vele andere landen.

Inmiddels zijn we dik 3 jaar weg uit Frankrijk, maar de Franse overheid vindt het kennelijk jammer dat we vertrokken zijn, want zij wil ons niet loslaten, hoe we ook ons best doen. In 2018 was er nog veel af te wikkelen en restte er ook nog wat te betalen belasting. In Frankrijk geldt voor iedereen verplicht de ‘prélèvement à la source’, dwz dat er maandelijks een voorschot wordt geïncasseerd van je rekening voor de ingeschatte te betalen inkomstenbelasting. Zo ook nog in 2018. Maar in 2019 ging dit vrolijk door, terwijl we de belastingdienst toch echt via onze ‘espace privé’ op internet geïnformeerd hadden dat we vertrokken waren. Maar je kunt het bedrag van het voorschot zelf aanpassen als je omstandigheden veranderen, dus heb ik dat op 0 gezet en nogmaals gemeld dat we in Spanje belastingplichtig zijn en niet meer in Frankrijk. Vervolgens hebben we hierover niets meer gehoord. Echter begin 2020 kregen we opnieuw bericht dat er ‘prélèvement à la source’ zou worden ingehouden en heb ik dit weer op 0 gezet. En wederom een bericht aan de belastingdienst gestuurd dat we niet meer belastingplicht zijn in Frankrijk. Zucht ….. Verder dat jaar radiostilte.  In 2021 heb ik niets meer ondernomen, ik ging ervan uit dat het inmiddels wel duidelijk was en bovendien waren onze Franse bankrekeningen intussen opgeheven. Maar, verrassing, op 12 februari ontvingen we een schrijven (gedateerd 19 januari, maar dat lag aan de Spaanse Correos, hierover een volgende keer meer) dat de ‘prélèvement à la source’ niet afgeschreven kon worden (logisch, want de rekening bestaat niet meer) en dat we ‘dès réception’, onmiddellijk na ontvangst, het verschuldigde bedrag moesten voldoen, want anders zou er een incassoprocedure in gang worden gezet met alle kosten daarvan voor ons, blablablabla. Weer in de telefoon geklommen met de Franse belastingdienst. Ja, dat is gek, hier staat inderdaad duidelijk dat u vertrokken bent uit Frankrijk naar de Îles Canaries, dat is een fout bij ons. Ik ga het nu corrigeren en daarmee is het dan allemaal definitief in orde. Pffff, eindelijk. Maarrrrrr, op 17 maart ontvingen we opnieuw een brief van de Franse belastingdienst (gedateerd 16 februari) dat de prélèvement à la source niet kon worden geincasseerd ………………….. en dat patati patatá (de Franse versie van ‘etcetera, etcetera’) 😤😤😤😡🤬. Toen maar contact opgenomen met onze voormalige accountant in Frankrijk of zij niet eens konden bellen met de belastingdienst. Een dag later werd ons door hen bevestigd dat het nu echt voorbij zou moeten zijn. We gaan het zien, we zijn bijna weer een maand verder …

Oh ja, het project ‘mozaïeken van de zwembadrand’ is afgesloten. Ik schoof het steeds voor me uit, want het is niet zo’n gemakkelijke werkplek. Aan een kant zit de rand op 2 meter hoogte (is tegen een helling aangebouwd) en voor een deel zou ik op het dak van ons washok moeten gaan staan. Dat idee trok mij niet erg aan. En steeds vroeg Karel mij weer ‘wanneer ga je nu beginnen’ en ‘ Weet je wel dat het eind april klaar moet zijn?’. De druk die op mij rustte werd eenvoudigweg te groot. Dus Paul, onze redder in nood, ingeschakeld. We besloten om niet met hele kleine stukjes tegel te gaan werken maar het wat pragmatischer aan te pakken. In twee halve dagen was het karwei gepiept en we zijn er dik tevreden mee.

Zo moest het ongeveer gaan worden
En een dag later. Deze maand schoonmaken en nieuw water erin en klaar!

Vorige week een wandeling gemaakt in Fuencaliente, een stuk van de GR130 en weer terug gelopen. Na de regen die deze winter gelukkig met behoorlijke regelmaat gevallen is, is de natuur werkelijk ontploft. En onze tuin ook. Planten en bomen die het dankzij ons bewateringssysteem al goed deden, zijn nu 3x zo groot geworden. Fascinerend om de veerkracht van de natuur te zien na een aantal veel te droge jaren.   

Volledig gele helling,
Blauwe taginaste de la costa. Niet de taginaste die in het voorjaar op de Roque de los Muchachos groeit, die groeit alleen boven de 2000 mtr, maar een familielid.
Close up van een roze tajinaste. Als een witte en blauwe tajinaste dicht bij elkaar bloeien, dan verandert de kleur van beide op den duur naar roze.
Mooi toch !
Het was op een vroege zondagochtend, nog frisjes.

En dan deze:

De Llano del Jable, normaliter pikzwart, nu rood door piepkleine bloeiende mosjes.
Een veld boven het bezoekerscentrum van El Paso, in de richting van de tunnel. Meer mensen vinden dit mooi, geloof ik. De foto is gemaakt door Siepko Wenning van Oceaanzicht.

En bezig met ons Paasmenu, sinaasappelmousse uit het aloude BlueBand Nagerechten boekje. De hele serie hebben we nog steeds. Het was een recept voor 4 personen, waar we al onze twijfels over hadden. Maar Karel dacht ‘dat gaat ons wel lukken met z’n tweeën’. Uiteindelijk hebben we nu toetjes voor 10 personen! Belachelijk recept, dat wordt weer uitdelen in de buurt. Maar lekker is het. Vooraf eten we hamrolletjes met pijnboompitten en zongedroogde tomaatjes van Pascale Naessens en als hoofdgerecht gestoomde dorade en haricot verts met een saus van witte wijn, vanille, room en knoflook van Jamie Oliver. 😋😋😋😋

Serveren in een halve uitgeholde sinaasappel is wel heel erg ‘jaren zeventig’, dus dat hebben we maar niet zo gedaan. Kan bovendien ook veel te weinig in, dan hadden we 25 toetjes gehad. 😊

VROLIJK PASEN IEDEREEN !

Dagje uit – geen carnaval – Camino Campitos wordt eindelijk verbeterd

Dagje uit – geen carnaval – Camino Campitos wordt eindelijk verbeterd

Bijna 3 weken en een heleboel nispero-taarten verder is het tijd voor een update. Nadat ik de vorige keer geconcludeerd had, dat we eigenlijk niet zo vaak meer in het noorden van het eiland komen, besloten we dat het hoog tijd was voor een rondrit. Een ‘dagje uit’ zeg maar. Natuurlijk moest wel het nuttige met het aangename gecombineerd worden. Karel is altijd erg van het combineren van zaken. Als ik in Frankrijk met een vriendin ging winkelen in Dijon, kreeg ik altijd opdrachten mee. ‘Rijd even naar de Leroy Merlin voor kabelgootjes, ga even langs Ikea voor een paar scharnieren en vergeet op de terugweg de Metro (horeca-groothandel) niet, er is magret de canard in de aanbieding, haal er maar 20, jullie komen er toch praktisch langs. Daardoor werd onze ‘shoptijd’ drastisch ingekort, want voordat ik al die opdrachten had uitgevoerd ….. Gevolg: na hier een paar keer ingetrapt te zijn, weigerde ik voortaan categorisch om wat dan ook mee te nemen tijdens onze winkeldagen. Hetgeen enkele pittige discussies met manlief ten gevolge had, ‘want het is toch onzin dat je dat niet wilt doen, waarom 2x rijden, hoeveel uren moeten jullie nou eigenlijk winkelen dan’. Etcetera. Uiteindelijk legde Karel zich erbij neer dat 1 (snelle en gemakkelijke) opdracht het maximaal haalbare was.

Afijn, zo ook vorige week. ‘Dan gaan we gelijk even naar de Vivero Insular in Puntallana voor nog wat planten’. Daar kon ik mee leven, dat is altijd leuk. We hadden nog een paar extra Canarische lavendels nodig en ook een tabaiba dulce – wolfsmelk, ter vervanging van een ter ziele gegaan exemplaar. Toen we langs de drago’s liepen, bedachten we dat we er wel eentje mee konden nemen voor onze bovenbuurvrouwen. Die hadden alleen een heel piepkleintje staan. We hadden sowieso van hen al een bestelling voor wat andere planten. Wij hebben daar vorig jaar 8 drago’s gekocht voor 3€ per stuk. Deze waren misschien ietsje groter dan die van ons toen, maar ook weer niet zo heel veel. Toen we de prijs vroegen, zei de chico ’25€ per stuk’. Toen wij zeiden dat we nog geen jaar geleden 3€ voor een vergelijkbare betaald hadden, riep hij naar zijn collega die iets verderop aan het werk was ‘Hombre, wat kosten deze drago’s?’ En ook hij: ’25€’. Nou, zei ik, dan laat maar. Het is bedoeld als spontaan aardigheidje voor onze buren, dat vinden we te veel. Waarop hij om zich heen keek en zei ‘Niet erover praten, maar ik geef je er een cadeau. Kofferbak open en we zetten hem erin’ 👏😆. Kijk, daar worden we blij van!

Onderweg naar de Vivero Insular zagen we op de LP102 een afslag naar ‘Puerto Trigo’. Daar waar de weg ophield, vonden we dit kleine strandje.

Daarna doorgereden naar de zwembaden van La Fajana bij Barlovento, één van onze favoriete plekken. De oceaan was spectaculair wild, we hebben er koffie gedronken en genoten van het golvenspektakel. Jammer nou voor Karel dat de zwembekkens gesloten waren, hij had graag ook fysiek van de golfjes genoten.

De hond des huizes begroette ons (en alle andere bezoekers) op het terras met een stok, die vervolgens weggegooid moest worden zodat hij hem weer kon ophalen. En dat zo een keer of 10 achter elkaar. Als je het welletjes vond, ging hij voor je zitten met een erg indringende blik, zodat je de stok toch maar weer een keer wegslingerde. Ik vond hem er nogal ‘pitbullerig’ uitzien eerlijk gezegd, niet mijn favoriete hondensoort.

Vervolgens zijn we vanaf Barlovento via Las Mimbreras over de LP109 naar Garafía gereden. Een weg die we nog nooit gereden hadden maar die prachtig is. Met een aantal ijzingwekkend donkere en smalle, ruw uit de bergen uitgehakte tunnels. De moeite waard.

Eén van de tunnels op de route.
Spectaculair mooi.

Ongeveer bij Roque del Faro kwamen we weer op de LP1 uit. Waarna we bij Llano Negro de LP112 naar Santo Domingo namen. Ook al een weg die we nog niet eerder genomen hadden. In Santo Domingo hadden we met vrienden afgesproken bij Restaurante El Bernegal. Een mooi oud pand, keurige bediening, netjes opgemaakte borden en prima eten. Een aanrader als je eens in die hoek bent.

Uitzicht over Garafía.
Ondanks de regen van enkele dagen ervoor, was er toch nog behoorlijk wat amandelbloesem te zien.
Een oorlogsmonumentje dat we onderweg naar Santo Domingo tegenkwamen.
Helaas zijn de sporen van de brand van vorig jaar augustus nog goed te zien.
Groen, groener, groenst

Afgelopen week zou het carnaval geweest zijn. Maar nu even niet vanwege welbekende redenen. En dat is heftig voor de Palmero’s. Carnaval is een van de hoogtepunten van het jaar, er wordt maandenlang naartoe geleefd en tijdens de carnavalsweek (of weken) ligt het openbare leven zo ongeveer stil. Om te voorkomen dat er toch illegale privé-carnavalsfeestjes georganiseerd zouden worden, kregen we voor 1½ week enkele extra beperkingen opgelegd. Een avondklok (die we niet meer hadden sinds begin januari) vanaf 22h00 en met maximaal 6 personen samenkomen of aan tafel in een restaurant. Om toch een beetje een carnavalssfeertje te hebben, waren er in Los Llanos op de Plaza de España grote foto’s van eerdere carnavalskoninginnen geplaatst en waren alle officiële carnavalsposters van de afgelopen jaren aan straatlantaarns opgehangen. Hier en daar zag je een felgekleurde pruik maar dat was het dan ook wel.

Het balkon van het gemeentehuis, vanwaar normaliter tijdens de ‘Polvacera’ het gekleurde poeder over de massa wordt gespoten.
Een foto van een vorige Polvacera.
Enkele dames in hun spectaculaire carnavals ‘japonnen’
De carnavalsposter van 1997

Op maandag in Santa Cruz, normaliter de grote dag van het witte Los Indianos feest, was het ook zeer rustig. Een vriendin die er toch even een kijkje was gaan nemen vertelde dat er wel wat mensen in de mooie nostalgische witte kleding rondliepen, maar die waren op één hand te tellen en geen talkpoeder te zien. Volgend jaar nieuwe ronde nieuwe kansen.

Dit hebben we ook gemist dit jaar. Karel vond het niet erg 😉

En …… zou het nu echt gaan gebeuren?? Begin deze week kregen we opeens het onderstaande bericht van de gemeente Los Llanos. Vergadering van vecinos (buurtbewoners) met de alcaldesa/mevrouw de burgemeester op woensdagmiddag om 13h30 bij het kruispunt Campitos/Vinagrera ivm de komende werkzaamheden aan de Camino Campitos. De onverharde weg bij de beneden-parkeerplaats. Dus daar moesten we bij zijn.

De aankondiging van de vergadering.

Jawel, volgende week (volgens de projectleider die er ook was, ojalá 🙏🙏) wordt er begonnen met het verbeteren van het stuk weg vanaf de Camino Vinagrera (het blauwe huis, voor degenen die hier al eens waren) tot aan het kruispunt ‘Cinco Caminos’ (bij de vuilniscontainers op de Camino Pastelero), dus precies dat gedeelte waar wij zo vaak overheen rijden. Eerst leidingen vervangen, dan voorbereidingen voor de straatverlichting en daarna asfalteren. Over met al het stof op de auto, geen kuilen meer (en bij regen kniediepe plassen – gebeurt niet zo vaak maar is dan wel heel vervelend) om doorheen te hotsen en geen wissel van banden meer elke 15.000 km omdat er geen profiel meer op zit. Het zal zo’n 3,5 à 4 maanden gaan duren (we rekenen met het dubbele) en wordt stukje voor stukje gedaan. We zijn in hele blijde verwachting.

Nog even de ‘oude’ Campitos op de gevoelige plaat vastgelegd voor het nageslacht.

Nadeel is dat we nu zowel boven als onder ons een bouwput gaan krijgen. Hopelijk gaat onze supersmalle ‘Camino El Paraíso’ niet als sluipweg gebruikt worden, want van veel tegemoetkomend verkeer word ik in ieder geval niet blij. Degenen die de straat kennen, weten wat ik bedoel.

Nog een paar culinaire uitspattingen van de afgelopen weken:

En nog even onze prachtig bloeiende mimosa.