Transavia vliegt komende winter weer op La Palma – Straatarm of steenrijk?

Transavia vliegt komende winter weer op La Palma – Straatarm of steenrijk?

Goed nieuws voor La Palma, vanaf november hervat Transavia de rechtstreekse vluchten van Amsterdam naar Santa Cruz de la Palma. Er wordt wekelijks 1 vlucht op vrijdag uitgevoerd, helaas is de dinsdag-vlucht vooralsnog vervallen. Dit voorjaar en zomer vliegt TUI rechtstreeks vanaf Amsterdam naar La Palma. De vluchten zijn nu al boekbaar. Daarmee zijn we ook voor Nederlandse gasten weer goed bereikbaar. En voor diegenen die in het zuiden van Nederland wonen, vanaf Brussel is het ook mogelijk om met Iberia (met een tussenstop in Madrid) en met Tui Fly België (direct) naar La Palma te vliegen tegen (meestal) redelijke tarieven. DUS SNEL BOEKEN, WANT DE LAATSTE GAATJES VULLEN ZICH!!! 😊

Eind maart ontvingen we een wel heel bijzondere email van een tv-producent van SBS6 met de vraag of we interesse hadden om deel te nemen aan het programma ‘Steenrijk, Straatarm’. Nou ja, dachten wij, zo arm zijn we nu ook weer niet! Maar het bleek dat ons de rol van ‘steenrijk’ toebedeeld zou worden 😳😂. Maar dat ‘steenrijk’ moesten we niet zo heel letterlijk nemen. Het ging erom dat men het contrast wil laten zien tussen een welvarend gezin (maar wij zijn geen ‘gezin’) dat daar hard voor gewerkt heeft (dat klopt dan weer wel) en daardoor geen geldzorgen heeft en een ander gezin dat door wat voor redenen ook in de financiële problemen zit en het met een minimaal bedrag per week moet doen. Er kijken zo’n miljoen mensen naar de uitzendingen en we zouden ook de kans krijgen om onszelf te presenteren en de naam van ons ‘bedrijf’ te noemen.

Dit moesten we even laten bezinken. Even, want na 2 seconden waren we het al eens. NEEEEE, niks voor ons. Alleen al het idee dat er een miljoen mensen naar je gaan kijken 😱😬. Bovendien is ons leven niet zo erg luxueus, héél veel in de tuin werken, appartementen schoonmaken (momenteel wel ietsje minder dan gebruikelijk), beddengoed wassen en strijken, etc. Misschien niet zo aanlokkelijk voor een ‘arm’ gezin, dat waarschijnlijk zelf ook gewoon hard werkt. Dus we hebben vriendelijk bedankt. We zijn al vaker benaderd door programma’s als Bed & Breakfast, Met 4 in Bed (= de Vlaamse variant, waarschijnlijk waren zij bij ons terechtgekomen door onze zachte ‘g’ 😉) , etc., maar dit was weer een hele nieuwe invalshoek, haha.

Nu over naar meer serieuze zaken. Omdat het in de wintermaanden wat langer duurt voordat ’s ochtends de zon op één van onze privé terrassen komt, bedachten we dat daar iets aan moest gebeuren. Aan de noordkant van ons huis, waar onze grote terrastafel staat, komt in de winter de zon pas later op de dag en deels blijft dit gedeelte in dec-jan-feb in de schaduw. Aan de oceaankant, de westkant, hebben we in de winter vanaf een uur of elf, half twaalf volop zon, maar eerder niet. Te laat voor ons ochtendlijk kopje koffie. En bij de gasten op het terras gaan zitten is een beetje vreemd. Maarrrrrrr, aan de zuidkant van ons huis ligt nog een strook tuin waarmee we eigenlijk niets deden omdat we aan die kant niet direct een deur hebben. Dit gedeelte ligt mooi in de luwte van 2 rotswandjes, is dus ook redelijk beschut tegen wind, en als de zon in de winter rond een uur of 9 over de kam van de cumbre heen piept, dan schijnt ze precies in dit deel van de tuin. Daar moest een ontbijt/koffieterrasje komen, waren we snel eens. Karel toog meteen aan de slag. Planten eruit, het stukje horizontaal gemaakt, anti-worteldoek erin en kiezels erop. Tafeltje met stoelen neergezet en klaar!

De ‘voor’ foto vergeten te nemen.
finca-paraiso-la-palma
Gezien vanaf de trap naar de serrekamer bovenop ons huis.
Knus omsloten met zelfs nog een klein beetje zeezicht.

De fruitbomen in onze nieuwe boomgaard zijn geplant. Behalve de avocado’s, want die zijn op het moment niet leverbaar.

finca-paraiso-la-palma-boomgaard
In de gaten was voor het planten al geitenmest gegaan, vandaag is er ook een laag rond de stam gekomen. En lekker dat ze het vinden!

We zouden het zo leuk vinden als er tussen de bomen wat kleur komt. Op het moment barst het op La Palma van de wilde bloemen, die zouden we hier ook best willen. Dus op zoek.

Deze vinden we zo mooi, soort klaprozen maar dan oranje-geel. Hele velden staan er vol mee rondom El Paso.
Dus hebben we de vrijheid genomen om een paar plukken uit te graven en tussen de fruitbomen te planten. Met een aantal andere wilde planten hebben we dat al gedaan en dat is heel goed gegaan. Maar met deze is het al de 2e poging, de 1e keer is jammerlijk mislukt. Als het nu ook weer fout gaat, dan moeten we maar zaad gaan verzamelen als alles uitgebloeid is.
Zomaar een berm langs de kant van de Camino Pastelero, bij ons om de hoek. Rode klaprozen hebben we (nou ja Karel dan) ook uitgegraven.

Het is nu een week geleden dat we ze ‘herplant’ hebben en ze zien er momenteel weliswaar bedroevend uit, maar dood zijn ze (nog) niet. Zouden ze het overleven?? Als ze zich uitzaaien zou dat heel mooi zijn.

En onze afkoeltobbe is schoongemaakt en wordt hier gevuld met nieuw water. De thermometer gaf, toen het bad eergisteren vol was, 22 graden aan en zojuist maar liefst 24 graden. Hetgeen vrij onwaarschijnlijk is. Tijd voor een nieuwe thermometer lijkt ons.

Oh ja, met Pasen had ik nog advocaat gemaakt. Geweldig gelukt, al zeg ik het zelf, echt heerlijk.

In een mooi glaasje, toefje slagroom erop en met een klein lepeltje smullen. Als een oud wijf op de bank, aldus Karel. Hij heeft een punt…
Terwijl Karel aan het uitgraven was, maakte ik deze foto. Gewoon omdat ik niet genoeg kan krijgen van zulke uitzichten.
En onze eigen tuin, die echt heel mooi is momenteel.

Oh ja, op 23 april ga ik naar Nederland. De 3e poging en dit keer moet het lukken. Met Iberia naar Brussel. Afspraak voor de pcr-test staat (niet fijn maar moet nu eenmaal anders kom ik niet ver) en de ‘verklaring op eer’, waarin ik plechtig beloof dat ik alleen op doorreis ben in België en er dus korter dan 48 uur vertoef, ligt klaar om getekend te worden. De test laat ik overigens doen op het vliegveld van La Palma, 70 euro en daarmee een stuk goedkoper dan het laboratorium in Los Llanos, dat 110 euro verlangt. En de resultaten veel sneller, men garandeert binnen 12 uur, maar vrienden die deze week naar NL zijn gevlogen hadden de uitslag al binnen voordat ze van het vliegveld terug thuis waren in Tazacorte.

Pasen – Franse belastingdienst – Project ‘zwembadrand’ afgesloten

Pasen – Franse belastingdienst – Project ‘zwembadrand’ afgesloten

Het paasweekend is begonnen, waarbij in Spanje de Semana Santa afgelopen maandag al van start is gegaan. De Semana Santa behoort tot de belangrijkste periodes van het jaar in het katholieke Spanje, is misschien nog wel belangrijker dan kerst. Tijdens deze week komen hele families samen om te eten en feest te vieren. Dat is nu niet zo wenselijk natuurlijk. Vorig jaar zaten we in de ‘confinamiento’, de totale lock-down. Dat is nu gelukkig niet het geval maar om te voorkomen dat men privé-feestjes gaat organiseren, heeft de Spaanse regering voor een periode van 2 weken enkele extra restricties opgelegd. Privé mag je niemand van buiten je eigen ‘huishouden’ ontvangen. Wel mag je naar een restaurant of terras, maar met maximaal 4 personen aan een tafel (was voorheen 10). Daar gaat de paasbrunch bij vrienden waarvoor we uitgenodigd waren. Hoewel we de indruk hebben dat niet alle Palmero’s zich er even goed aan houden. Wij horen al de hele week om ons heen veel gelach en muziek vanaf meerdere plaatsen. En ook in Tazacorte waren deze week op een ‘ático’, een woning met dakterras, wel 20 mensen aan het feestvieren. Tazacorte is er trouwens sowieso meestal bij als er weer ‘brotes’, uitbraken zijn, opstandig volkje daar. Maar goed, de maatregelen zijn tijdelijk en we overleven het wel, we prijzen ons nog altijd gelukkig als we de situatie op La Palma vergelijken met die in vele andere landen.

Inmiddels zijn we dik 3 jaar weg uit Frankrijk, maar de Franse overheid vindt het kennelijk jammer dat we vertrokken zijn, want zij wil ons niet loslaten, hoe we ook ons best doen. In 2018 was er nog veel af te wikkelen en restte er ook nog wat te betalen belasting. In Frankrijk geldt voor iedereen verplicht de ‘prélèvement à la source’, dwz dat er maandelijks een voorschot wordt geïncasseerd van je rekening voor de ingeschatte te betalen inkomstenbelasting. Zo ook nog in 2018. Maar in 2019 ging dit vrolijk door, terwijl we de belastingdienst toch echt via onze ‘espace privé’ op internet geïnformeerd hadden dat we vertrokken waren. Maar je kunt het bedrag van het voorschot zelf aanpassen als je omstandigheden veranderen, dus heb ik dat op 0 gezet en nogmaals gemeld dat we in Spanje belastingplichtig zijn en niet meer in Frankrijk. Vervolgens hebben we hierover niets meer gehoord. Echter begin 2020 kregen we opnieuw bericht dat er ‘prélèvement à la source’ zou worden ingehouden en heb ik dit weer op 0 gezet. En wederom een bericht aan de belastingdienst gestuurd dat we niet meer belastingplicht zijn in Frankrijk. Zucht ….. Verder dat jaar radiostilte.  In 2021 heb ik niets meer ondernomen, ik ging ervan uit dat het inmiddels wel duidelijk was en bovendien waren onze Franse bankrekeningen intussen opgeheven. Maar, verrassing, op 12 februari ontvingen we een schrijven (gedateerd 19 januari, maar dat lag aan de Spaanse Correos, hierover een volgende keer meer) dat de ‘prélèvement à la source’ niet afgeschreven kon worden (logisch, want de rekening bestaat niet meer) en dat we ‘dès réception’, onmiddellijk na ontvangst, het verschuldigde bedrag moesten voldoen, want anders zou er een incassoprocedure in gang worden gezet met alle kosten daarvan voor ons, blablablabla. Weer in de telefoon geklommen met de Franse belastingdienst. Ja, dat is gek, hier staat inderdaad duidelijk dat u vertrokken bent uit Frankrijk naar de Îles Canaries, dat is een fout bij ons. Ik ga het nu corrigeren en daarmee is het dan allemaal definitief in orde. Pffff, eindelijk. Maarrrrrr, op 17 maart ontvingen we opnieuw een brief van de Franse belastingdienst (gedateerd 16 februari) dat de prélèvement à la source niet kon worden geincasseerd ………………….. en dat patati patatá (de Franse versie van ‘etcetera, etcetera’) 😤😤😤😡🤬. Toen maar contact opgenomen met onze voormalige accountant in Frankrijk of zij niet eens konden bellen met de belastingdienst. Een dag later werd ons door hen bevestigd dat het nu echt voorbij zou moeten zijn. We gaan het zien, we zijn bijna weer een maand verder …

Oh ja, het project ‘mozaïeken van de zwembadrand’ is afgesloten. Ik schoof het steeds voor me uit, want het is niet zo’n gemakkelijke werkplek. Aan een kant zit de rand op 2 meter hoogte (is tegen een helling aangebouwd) en voor een deel zou ik op het dak van ons washok moeten gaan staan. Dat idee trok mij niet erg aan. En steeds vroeg Karel mij weer ‘wanneer ga je nu beginnen’ en ‘ Weet je wel dat het eind april klaar moet zijn?’. De druk die op mij rustte werd eenvoudigweg te groot. Dus Paul, onze redder in nood, ingeschakeld. We besloten om niet met hele kleine stukjes tegel te gaan werken maar het wat pragmatischer aan te pakken. In twee halve dagen was het karwei gepiept en we zijn er dik tevreden mee.

Zo moest het ongeveer gaan worden
En een dag later. Deze maand schoonmaken en nieuw water erin en klaar!

Vorige week een wandeling gemaakt in Fuencaliente, een stuk van de GR130 en weer terug gelopen. Na de regen die deze winter gelukkig met behoorlijke regelmaat gevallen is, is de natuur werkelijk ontploft. En onze tuin ook. Planten en bomen die het dankzij ons bewateringssysteem al goed deden, zijn nu 3x zo groot geworden. Fascinerend om de veerkracht van de natuur te zien na een aantal veel te droge jaren.   

Volledig gele helling,
Blauwe taginaste de la costa. Niet de taginaste die in het voorjaar op de Roque de los Muchachos groeit, die groeit alleen boven de 2000 mtr, maar een familielid.
Close up van een roze tajinaste. Als een witte en blauwe tajinaste dicht bij elkaar bloeien, dan verandert de kleur van beide op den duur naar roze.
Mooi toch !
Het was op een vroege zondagochtend, nog frisjes.

En dan deze:

De Llano del Jable, normaliter pikzwart, nu rood door piepkleine bloeiende mosjes.
Een veld boven het bezoekerscentrum van El Paso, in de richting van de tunnel. Meer mensen vinden dit mooi, geloof ik. De foto is gemaakt door Siepko Wenning van Oceaanzicht.

En bezig met ons Paasmenu, sinaasappelmousse uit het aloude BlueBand Nagerechten boekje. De hele serie hebben we nog steeds. Het was een recept voor 4 personen, waar we al onze twijfels over hadden. Maar Karel dacht ‘dat gaat ons wel lukken met z’n tweeën’. Uiteindelijk hebben we nu toetjes voor 10 personen! Belachelijk recept, dat wordt weer uitdelen in de buurt. Maar lekker is het. Vooraf eten we hamrolletjes met pijnboompitten en zongedroogde tomaatjes van Pascale Naessens en als hoofdgerecht gestoomde dorade en haricot verts met een saus van witte wijn, vanille, room en knoflook van Jamie Oliver. 😋😋😋😋

Serveren in een halve uitgeholde sinaasappel is wel heel erg ‘jaren zeventig’, dus dat hebben we maar niet zo gedaan. Kan bovendien ook veel te weinig in, dan hadden we 25 toetjes gehad. 😊

VROLIJK PASEN IEDEREEN !

Dagje uit – geen carnaval – Camino Campitos wordt eindelijk verbeterd

Dagje uit – geen carnaval – Camino Campitos wordt eindelijk verbeterd

Bijna 3 weken en een heleboel nispero-taarten verder is het tijd voor een update. Nadat ik de vorige keer geconcludeerd had, dat we eigenlijk niet zo vaak meer in het noorden van het eiland komen, besloten we dat het hoog tijd was voor een rondrit. Een ‘dagje uit’ zeg maar. Natuurlijk moest wel het nuttige met het aangename gecombineerd worden. Karel is altijd erg van het combineren van zaken. Als ik in Frankrijk met een vriendin ging winkelen in Dijon, kreeg ik altijd opdrachten mee. ‘Rijd even naar de Leroy Merlin voor kabelgootjes, ga even langs Ikea voor een paar scharnieren en vergeet op de terugweg de Metro (horeca-groothandel) niet, er is magret de canard in de aanbieding, haal er maar 20, jullie komen er toch praktisch langs. Daardoor werd onze ‘shoptijd’ drastisch ingekort, want voordat ik al die opdrachten had uitgevoerd ….. Gevolg: na hier een paar keer ingetrapt te zijn, weigerde ik voortaan categorisch om wat dan ook mee te nemen tijdens onze winkeldagen. Hetgeen enkele pittige discussies met manlief ten gevolge had, ‘want het is toch onzin dat je dat niet wilt doen, waarom 2x rijden, hoeveel uren moeten jullie nou eigenlijk winkelen dan’. Etcetera. Uiteindelijk legde Karel zich erbij neer dat 1 (snelle en gemakkelijke) opdracht het maximaal haalbare was.

Afijn, zo ook vorige week. ‘Dan gaan we gelijk even naar de Vivero Insular in Puntallana voor nog wat planten’. Daar kon ik mee leven, dat is altijd leuk. We hadden nog een paar extra Canarische lavendels nodig en ook een tabaiba dulce – wolfsmelk, ter vervanging van een ter ziele gegaan exemplaar. Toen we langs de drago’s liepen, bedachten we dat we er wel eentje mee konden nemen voor onze bovenbuurvrouwen. Die hadden alleen een heel piepkleintje staan. We hadden sowieso van hen al een bestelling voor wat andere planten. Wij hebben daar vorig jaar 8 drago’s gekocht voor 3€ per stuk. Deze waren misschien ietsje groter dan die van ons toen, maar ook weer niet zo heel veel. Toen we de prijs vroegen, zei de chico ’25€ per stuk’. Toen wij zeiden dat we nog geen jaar geleden 3€ voor een vergelijkbare betaald hadden, riep hij naar zijn collega die iets verderop aan het werk was ‘Hombre, wat kosten deze drago’s?’ En ook hij: ’25€’. Nou, zei ik, dan laat maar. Het is bedoeld als spontaan aardigheidje voor onze buren, dat vinden we te veel. Waarop hij om zich heen keek en zei ‘Niet erover praten, maar ik geef je er een cadeau. Kofferbak open en we zetten hem erin’ 👏😆. Kijk, daar worden we blij van!

Onderweg naar de Vivero Insular zagen we op de LP102 een afslag naar ‘Puerto Trigo’. Daar waar de weg ophield, vonden we dit kleine strandje.

Daarna doorgereden naar de zwembaden van La Fajana bij Barlovento, één van onze favoriete plekken. De oceaan was spectaculair wild, we hebben er koffie gedronken en genoten van het golvenspektakel. Jammer nou voor Karel dat de zwembekkens gesloten waren, hij had graag ook fysiek van de golfjes genoten.

De hond des huizes begroette ons (en alle andere bezoekers) op het terras met een stok, die vervolgens weggegooid moest worden zodat hij hem weer kon ophalen. En dat zo een keer of 10 achter elkaar. Als je het welletjes vond, ging hij voor je zitten met een erg indringende blik, zodat je de stok toch maar weer een keer wegslingerde. Ik vond hem er nogal ‘pitbullerig’ uitzien eerlijk gezegd, niet mijn favoriete hondensoort.

Vervolgens zijn we vanaf Barlovento via Las Mimbreras over de LP109 naar Garafía gereden. Een weg die we nog nooit gereden hadden maar die prachtig is. Met een aantal ijzingwekkend donkere en smalle, ruw uit de bergen uitgehakte tunnels. De moeite waard.

Eén van de tunnels op de route.
Spectaculair mooi.

Ongeveer bij Roque del Faro kwamen we weer op de LP1 uit. Waarna we bij Llano Negro de LP112 naar Santo Domingo namen. Ook al een weg die we nog niet eerder genomen hadden. In Santo Domingo hadden we met vrienden afgesproken bij Restaurante El Bernegal. Een mooi oud pand, keurige bediening, netjes opgemaakte borden en prima eten. Een aanrader als je eens in die hoek bent.

Uitzicht over Garafía.
Ondanks de regen van enkele dagen ervoor, was er toch nog behoorlijk wat amandelbloesem te zien.
Een oorlogsmonumentje dat we onderweg naar Santo Domingo tegenkwamen.
Helaas zijn de sporen van de brand van vorig jaar augustus nog goed te zien.
Groen, groener, groenst

Afgelopen week zou het carnaval geweest zijn. Maar nu even niet vanwege welbekende redenen. En dat is heftig voor de Palmero’s. Carnaval is een van de hoogtepunten van het jaar, er wordt maandenlang naartoe geleefd en tijdens de carnavalsweek (of weken) ligt het openbare leven zo ongeveer stil. Om te voorkomen dat er toch illegale privé-carnavalsfeestjes georganiseerd zouden worden, kregen we voor 1½ week enkele extra beperkingen opgelegd. Een avondklok (die we niet meer hadden sinds begin januari) vanaf 22h00 en met maximaal 6 personen samenkomen of aan tafel in een restaurant. Om toch een beetje een carnavalssfeertje te hebben, waren er in Los Llanos op de Plaza de España grote foto’s van eerdere carnavalskoninginnen geplaatst en waren alle officiële carnavalsposters van de afgelopen jaren aan straatlantaarns opgehangen. Hier en daar zag je een felgekleurde pruik maar dat was het dan ook wel.

Het balkon van het gemeentehuis, vanwaar normaliter tijdens de ‘Polvacera’ het gekleurde poeder over de massa wordt gespoten.
Een foto van een vorige Polvacera.
Enkele dames in hun spectaculaire carnavals ‘japonnen’
De carnavalsposter van 1997

Op maandag in Santa Cruz, normaliter de grote dag van het witte Los Indianos feest, was het ook zeer rustig. Een vriendin die er toch even een kijkje was gaan nemen vertelde dat er wel wat mensen in de mooie nostalgische witte kleding rondliepen, maar die waren op één hand te tellen en geen talkpoeder te zien. Volgend jaar nieuwe ronde nieuwe kansen.

Dit hebben we ook gemist dit jaar. Karel vond het niet erg 😉

En …… zou het nu echt gaan gebeuren?? Begin deze week kregen we opeens het onderstaande bericht van de gemeente Los Llanos. Vergadering van vecinos (buurtbewoners) met de alcaldesa/mevrouw de burgemeester op woensdagmiddag om 13h30 bij het kruispunt Campitos/Vinagrera ivm de komende werkzaamheden aan de Camino Campitos. De onverharde weg bij de beneden-parkeerplaats. Dus daar moesten we bij zijn.

De aankondiging van de vergadering.

Jawel, volgende week (volgens de projectleider die er ook was, ojalá 🙏🙏) wordt er begonnen met het verbeteren van het stuk weg vanaf de Camino Vinagrera (het blauwe huis, voor degenen die hier al eens waren) tot aan het kruispunt ‘Cinco Caminos’ (bij de vuilniscontainers op de Camino Pastelero), dus precies dat gedeelte waar wij zo vaak overheen rijden. Eerst leidingen vervangen, dan voorbereidingen voor de straatverlichting en daarna asfalteren. Over met al het stof op de auto, geen kuilen meer (en bij regen kniediepe plassen – gebeurt niet zo vaak maar is dan wel heel vervelend) om doorheen te hotsen en geen wissel van banden meer elke 15.000 km omdat er geen profiel meer op zit. Het zal zo’n 3,5 à 4 maanden gaan duren (we rekenen met het dubbele) en wordt stukje voor stukje gedaan. We zijn in hele blijde verwachting.

Nog even de ‘oude’ Campitos op de gevoelige plaat vastgelegd voor het nageslacht.

Nadeel is dat we nu zowel boven als onder ons een bouwput gaan krijgen. Hopelijk gaat onze supersmalle ‘Camino El Paraíso’ niet als sluipweg gebruikt worden, want van veel tegemoetkomend verkeer word ik in ieder geval niet blij. Degenen die de straat kennen, weten wat ik bedoel.

Nog een paar culinaire uitspattingen van de afgelopen weken:

En nog even onze prachtig bloeiende mimosa.
week van extremen – brokkenpiloot in actie

week van extremen – brokkenpiloot in actie

Nederland is in gespannen afwachting van een winterse week en alle mogelijke ellende die dat met zich mee kan brengen, maar ook hier op La Palma hebben we een paar weken van extremen achter de rug. Na de regen en kou in januari, met sneeuwval op de Roque de los Muchachos, hadden we vervolgens een prachtige week met strakblauwe luchten en temperaturen tot boven de 25 graden. We hadden een calima, maar dat is in de winter een stuk minder vervelend dan in de zomer. Als er tenminste geen harde wind staat en er veel stof in de lucht is. En dat was gelukkig niet het geval. De korte broek en de teenslippers werden uit de kast gehaald en tijdens het werken in de tuin moest de zonnehoed op en factor 50 op de neus. Wel waren er aan de kust enkele dagen enorme golven, altijd spectaculair om te zien, maar deze keer in Tazacorte wel heel erg heftig. De foto’s komen uit de internetkranten El Time en El Apuron.

Spectaculair gezicht toch?
De rode vlag staat er, maar ik denk dat er sowieso niemand op het idee zou komen om daar te gaan zwemmen.

De afgelopen dagen is de winter echter teruggekomen op La Palma. Donderdagochtend toen we om 8 uur naar buiten stapten, stond de thermometer op 7 graden. Slik, dat is echt wel héél erg koud, hebben we nog niet eerder meegemaakt hier. En daarvoor zijn we niet naar de Canarische Eilanden verhuisd! Er was een paar dagen regen voorspeld en dat is op verschillende plekken op het eiland ook uitgekomen, met name in het noorden en het noordwesten. Op plaatsen is daar in een paar dagen tijd 60 tot 80 mm naar beneden gekomen. Maar bij ons niet. We hebben in de nacht van donderdag op vrijdag zo’n 6 mm water gekregen en verder op vrijdag nog een verdwaalde druppel. Toch jammer, want we kunnen nog best wat gebruiken, ook al is deze winter qua regen veel beter dan de afgelopen winters. In de hoger gelegen gebieden is veel sneeuw gevallen. Al vanaf 1.100 meter hoogte, en dat is echt héél uitzonderlijk op La Palma. Op de Roque valt elke winter wel een keer sneeuw, maar wat schetste onze verbazing toen we gisterochtend buiten keken en de top van de Bejenado (onze ‘huisberg’) in het wit zagen. En toen we achter ons keken, bleek ook de top van de Birigiyo in het wit getooid te zijn evenals verschillende vulkaantoppen op de Cumbre Vieja. We waanden ons even in een Alpenland.

De Cumbre Vieja met rechts de top van de Birigoyo.
Winter op de top van de Birigoyo en lente in het dal.

Een bijzonder gezicht, de Palmese kranten hebben het over ‘historische sneeuwval’ en bouwvakkers nemen ‘vorstverlet’, lazen we bij een medeblogger 😊. Vanochtend ging ik bloemen kopen bij de ‘bloemenschuur’ hier vlakbij en daar zaten de beide dames dik ingepakt te kleumen. ‘Hace muy frío’ en hoofdschuddend ‘no es normal’. De Palmeros trekken dit soort weer niet, haha.

Maar …… twee weken geleden, op een zondagmiddag in betere tijden, besloten wij van het mooie weer te profiteren en weer eens een keer naar het strand te gaan. Hoewel we in 10 minuten aan de kust zijn, doen we dat eigenlijk bijna nooit. Net zoals we ook nog maar heel weinig over het eiland rondtoeren. Gek is dat, toen we hier op vakantie kwamen, crosten we heel La Palma over, naar alle uithoeken, en nu vinden we het al snel te ver. Hélemaal naar het noorden, zucht, weet je wel dat dat anderhalf uur rijden is?? Maar goed, misschien hadden we ook maar beter van onze strandplannen afgezien. Het eindresultaat was namelijk dat Karel de volgende ochtend met zijn hand in het gips zat. We gingen lekker even naar het strand van Charco Verde, één van de (in onze optiek) leukste strandjes aan de westkust.

Het strandje Charco Verde, altijd al relatief rustig, in covid-tijden helemaal.

Toen wij afdaalden naar Puerto Naos, zagen we al dat daar de rode vlag op het strand stond. Tja, wat doen we? Toch maar even doorrijden naar Charco Verde. Daar stond geen vlag en was ook geen strandbewaking, maar er waren volop mensen aan het zwemmen. De golven waren redelijk rustig, maar bij vlagen kwam er opeens een hoge voorbij. Karel is een goede zwemmer, maar net toen hij uit het water wilde komen, kwam er een hoge golf die hem op het strand smeet. En daar lagen nu juist een paar flinke stenen die uit het zand omhoog staken. Been open en hand gekneusd (dachten we). De hand werd snel dikker, maar aangezien hij nauwelijks pijn had en zijn vingers nog goed kon bewegen, leek het ons alleen een kneuzing. Helaas was de hand op maandagochtend 3x zo dik geworden, dus toch maar even naar de Urgencias gegaan. Foto gemaakt en jawel, middenhandsbeentje gebroken. Gelukkig niet zo’n ernstige breuk, meer een scheur eigenlijk, maar toch gips erom voor 10 dagen. Afgelopen donderdag naar de traumatoloog in het ziekenhuis en die heeft het gips eraf gehaald. Nu nog een paar weken voorzichtig aan met die hand en dan is hij weer helemaal ‘het mannetje’.

Gelukkig!!! De telefoon kan nog bediend worden.
En de muis lukt ook nog best.

Hoewel Karel het begrip ‘con cuidado’ denk ik niet helemaal gesnapt heeft. Toen hij thuiskwam heeft hij 3x zijn hand heen en weer bewogen en geconcludeerd dat tafeltennissen die avond wel weer zou lukken. Ook darten op vrijdag leek hem wel een goed idee. Het enige dat een beetje tegenviel was het heffen van de ‘cañas’ (tapbiertjes) op het terras van bar Timaba naderhand, daar moest hij toch echt even extra op oefenen. Kortom, ‘voorzichtig’ is ook maar een relatief begrip 😉.

En goed nieuws (voor ons in ieder geval), de nispero´s (mispels) beginnen te kleuren. En nu de hand uit het gips is, is er geen beletsel meer om volgende week nispero-taart te gaan bakken 😋😋.

Bomvol vruchten zit ie, onze nispero
Eerst sneeuw, nu voorjaar – opruimwoede – appelflappenrevival

Eerst sneeuw, nu voorjaar – opruimwoede – appelflappenrevival

De regen en kou die voor begin januari voorspeld was, is ook gekomen. Gelukkig, want was hard nodig (die regen dan in ieder geval). Voor het eerst sinds we hier wonen hebben we de afgelopen weken de houtkachel ’s avonds steeds aan gehad om de kilte te verdrijven, de afgelopen winters was dat maar een enkele keer nodig. Nu zijn de waterreservoirs op het eiland weer behoorlijk gevuld en spuit het groen overal de grond uit. We hebben de zonnige westkant van La Palma, waar wij dus wonen, nog nooit zo frisgroen gezien en ook in ons verwilderde stuk tuin zijn planten waarvan wij dachten dat ze allang de geest gegeven hadden opeens weer helemaal tot leven gekomen. Helaas groeit het onkruid het snelst van alles, dus hebben we weer wat te doen. Het dak in Arriba heeft de vuurproef doorstaan, er is geen druppel meer binnengekomen. Hurray hurray!

Op de hoogste top van La Palma, de Roque de los Muchachos, lag (en ligt denk ik nog steeds) sneeuw, en een flink pak ook. Wijzelf zijn er niet naar toe gereden, want het is best een eind, de toegangswegen waren grotendeels afgesloten en half La Palma besloot erheen te gaan, waardoor het nogal druk werd daarboven. Maar ik mocht de foto’s van Tom en Anne gebruiken voor dit bericht, om toch een impressie te geven. Mooi was het zeker!

finca-paraiso-la-palma-sneeuw-op-de-roque
Geen woorden nodig.

En dan te bedenken dat het beneden aan het strand in Tazacorte en Puerto Naos gewoon boven de 20 graden was en je er heerlijk kon zonnen en zwemmen.

finca-paraiso-la-palma-puerto-naos
Hoewel er intussen toch al best weer wat toeristen op La Palma zijn, was het op de boulevard van Puerto Naos erg rustig.

Maar nu is het alweer voorjaar op La Palma! De zon en de warmte zijn terug, we drinken weer koffie en lunchen weer buiten. De thermometer die in onze vensterbank ligt, stond vanmiddag op 18º in de schaduw. In de zon, die momenteel vrijwel de hele dag schijnt, is het gewoon warm. We hebben sinds vorige week de eerste bloesem in onze tuin. Een onooglijk perzikboompje in een uithoekje. Een durazno, de vruchten rijpen altijd heel moeizaam en we vinden ze eigenlijk ook niet lekker, maar de bloesem is prachtig.

Tja en voorjaar betekent opruimen en schoonmaken. Dus de afgelopen twee dagen heb ik mezelf opgesloten in de serre boven op ons huis. Daar staat het hele Franse Bonpassage archief opgeslagen dat we, ondanks dat we niet meer belastingplichtig zijn in Frankrijk, toch nog moesten bewaren. We hebben besloten alles (behalve de jaarstukken en de bankafschriften) tot 2014 weg te gooien. Twee wasmanden en 3 grote verhuisdozen vol met papier zijn afgevoerd naar de punto limpio, evenals een grote stapel vrijgekomen archiefdozen. Loodzwaar, al dat papier. Maar het ruimt wel lekker op. En het doorlopen van al die documenten bracht ook veel herinneringen terug. Het businessplan uit 2002 vond ik terug, toen we aan ons Franse avontuur gingen beginnen. Toch maar bewaard. Ik kwam in de debiteuren-facturen veel bekende namen tegen van gasten uit die tijd. Met een behoorlijk aantal hebben we nog altijd contact. Facturen van het ‘laboratoire départemental’, dat elke maand het water van het zwembad kwam controleren en vervolgens een vette factuur stuurde. Alleen daarom al had Karel besloten dat hij nóóit maar dan ook nóóit meer een zwembad wil. Hoewel we nu toch wel weer een piepkleintje hebben. Lijsten van de zakelijke kilometeradministratie, het kasboek waarin ik vrijwel elke maand, hoe ik ook mijn best deed om alles goed bij te houden, verschillen had. Dat lag dan dus aan Karel! Wat is het leven dan toch relaxed geworden 😇!

Mijn ‘kantoor’, er zijn slechtere uitzichten te verzinnen.
Dit bleef er over, en nog 1 verhuisdoos met facturen van de laatste paar jaren.

En de appelflap beleeft een revival. Na jarenlang geen appelflappen meer te hebben gegeten, hebben we deze herontdekt. En wat is dat eigenlijk lekker, een ouderwetse appelflap.

Even voor de goede orde: deze hebben wij niet allemaal zelf opgegeten. Er hebben een heleboel mensen van mee mogen genieten.

Een paar weken geleden hebben we ons met een taxi vanaf het bezoekerscentrum in El Paso naar de parkeerplaats van de Cumbrecita laten brengen en zijn vanaf daar door de Riachuelo terug naar beneden gelopen. Mooi !

’s Ochtends vroeg, was nog frisjes
Uitzicht op de cumbre tot in het zuiden en in de diepte het hoogst gelegen deel van El Paso.

Verder gebeurt er eigenlijk niet zo heel veel momenteel. We wachten met smart op het moment dat C zijn greep op de wereld gaat loslaten en we terug kunnen naar het oude normaal. Helaas is het zover nog niet, vooralsnog zie ik de kansen dat we met Pasen naar Nederland kunnen eigenlijk alleen maar kleiner worden. Nu wordt er behalve 72 uur tevoren een PCR-test ook nog eens een sneltest 4 uur voor vertrek geeist om naar Nederland te mogen reizen. Ik vraag me af of die mogelijkheid er überhaupt is op La Palma 😭😭. En dan te bedenken dat we hier nog maar 2 gevallen van corona hebben. Na de uitbraak in december in een voetbalteam, waardoor we opeens boven de 30 gevallen zaten, zijn we opnieuw zo’n beetje de veiligste plek op aarde.

In de appartementen komen we in januari uit op 50% bezetting en in februari zitten we op dit moment ook zo ongeveer op 50%, of daar nog wat bij komt of af gaat, moet nog blijken. Daarna gaan we het zien, valt niks van te zeggen op dit moment. Wel wordt er voor de komende winter weer goed gereserveerd gelukkig. Arriba is al volgeboekt van eind oktober tot half januari 2022, dus dat geeft de burger moed. Het komt goed !

Toch niet naar NL met kerst – DE Chinees – wegproblemen

Toch niet naar NL met kerst – DE Chinees – wegproblemen

Voor het eerst in bijna 17 jaar zullen we de kerstdagen niet in Nederland doorbrengen. Nadat al in oktober onze rechtstreekse vluchten van La Palma naar NL gecanceld werden, hadden we omgeboekt via Gran Canaria. Deze vluchten werden ook nog eens gewijzigd, waardoor de heenvlucht van Karel, die een paar dagen later dan ik zou vliegen, opeens naar Amsterdam ging ipv Eindhoven. Terwijl de auto gehuurd was om in Eindhoven op te halen. En we ook weer vanaf Eindhoven zouden terugvliegen op 2 januari, dus de auto daar zouden inleveren. Maar goed, alles weer aangepast, auto en ook de vluchten van La Palma naar Gran Canaria vice versa, want die sloten ook niet meer aan. Toen kwam de lock-down in Nederland, alles dicht en nog maar met 2 personen per dag op bezoek bij anderen. De traditionele kerstdiners met de beide families vielen in het water, die zouden we opsplitsen.

Maar reizen wordt aan alle kanten zodanig ontmoedigd dat je daardoor een gevoel opgedrongen krijgt bijna asociaal te zijn als je toch in een vliegtuig gaat zitten. Toen haakte Karel af, hij zag het niet meer zitten om te gaan, vond het ook niet meer verantwoord. Ook omdat wij hier gasten hebben tijdens de feestdagen en begin januari een wissel, waarvoor er in ieder geval één van ons beiden terug moest zijn op La Palma. Ik wilde echter persé naar mijn familie, dus besloten we dat ik alleen zou gaan en dan wel op 29 december zou terugkomen ipv 2 januari. Dus wéér omgeboekt. Maar weer 2 dagen later gooide Nederland de hele wereld op ‘code oranje’, ook La Palma, dat nog altijd ‘code geel’ had. Vervolgens staakten TUI en Corendon onmiddellijk al hun vluchten tot half maart. Toen begon ik hem toch wel enigszins te knijpen, wat gaat Transavia doen??

Dus Transavia gebeld met de vraag of er een risico bestond dat de vlucht op 29.12 gecanceld zou worden. ‘Ja mevrouw, dat risico bestaat, we kunnen niks garanderen op dit moment’. Hmmm, kan natuurlijk dan proberen om via Düsseldorf terug te vliegen, maar dan moet ik iemand zien te charteren om mij in het holst van de nacht even weg te brengen, 2 uur heen en 2 uur terug. Niet ideaal. En wat gaat Duitsland doen, gaan grenzen misschien dicht zoals in het voorjaar?? Dus toch maar weer de vluchten verzet. En hopen dat we in het voorjaar, met Pasen, wel kunnen gaan.

Daarom vieren we kerst thuis, op La Palma. Alleen hadden we helemaal geen kerstversieringen, want we waren immers nooit thuis met kerst. Geen nood, op naar DE CHINEES, een begrip op La Palma. Nee, geen chinees restaurant, maar een winkel in een grote hal die tot de nok toe vol staat met de duvel en z’n ouwe moer, in de welbekende china-kwaliteit, maar waar je soms toch best wel leuke dingen vindt.

Google omschrijft het als een ‘Aziatisch woonwarenhuis’ 😂🤣. Elke plaats van enige betekenis op La Palma heeft er één, Los Llanos zelfs meerdere. Het personeel spreekt over het algemeen een stuk slechter Spaans dan ik en is eigenlijk altijd onvriendelijk tot bot. Bij zulke lage prijzen is een glimlach niet inbegrepen kennelijk. Echte kerstbomen vind je hier niet, alleen maar neppers. En daar hebben we toch maar vanaf gezien. Maar goed, we hebben het een en ander gevonden, kregen zelfs nog een kerstdecoratie cadeau (werd zonder een woord te zeggen of een spier te vertrekken op de toonbank naast onze inkopen gelegd). Nu vandaag nog wat takken van de Canarische pijnboom in onze tuin afknippen en her en der neerleggen en dan kan de kerst beginnen.

Ahhhh, sfeertje !
Wat glitter hoort er ook bij.
Nog zo’n gezelligerd.
Het cadeautje van de vriendelijke Chinese dame, hier voldeed alleen een foto echt niet.

Sinds enige tijd wordt er gewerkt aan de LP2, de weg die een stukje boven ons huis loopt. Dit is een hele bochtige weg met een slecht wegdek. Een aantal bochten wordt eruit gehaald en het wegdek vernieuwd. In het zuiden van La Palma, in Fuencaliente, is dit al gebeurd en er is een prachtige weg voor in de plaats gekomen. Ik moet zeggen dat de romantiek van het lekker rondtoeren op de kronkelweggetjes van La Palma met prachtig uitzicht op de oceaan wel een beetje verstoord raakt hierdoor, maar als je er dagelijks overheen moet, is het ontegenzeggelijk een stuk prettiger rijden. En het uitzicht blijft gelukkig onbedorven. Een kleine 2 jaar geleden werd heel voortvarend begonnen aan de werkzaamheden.

Het lijkt wel of er een 4-baans snelweg wordt aangelegd.

Binnen no time was aan het begin van onze straat het asfalt verdwenen (evenals het straatnaambordje), want de toegang tot de straat zou een aantal meters verlegd worden. Je kon de straat nog wel inrijden, na een meter of 20 kom je gewoon weer op asfalt, maar dat was bovenaan niet zichtbaar. Het zag eruit alsof er helemaal geen straat meer is. En toen vielen de werkzaamheden boven aan onze straat stil en werd een paar kilometer verderop doorgewerkt. Nu zijn we een jaar verder en wordt er weer gewerkt, maar we vrezen dat het nog wel een aantal jaren gaat duren voordat de boel klaar is. En het wordt een steeds grotere bouwput, geen mens kan ons nog vinden. Leveringen komen niet meer aan, gaan retour afzender, want adres is niet te vinden. Gisteren controle van de brandblussers, de beste man stond 500 meter verderop maar het duurde een kwartier voordat ik hem telefonisch had uitgelegd dat hij echt over die ‘bouwput’ heen moest rijden om in onze straat te komen. Gasten gaan aan het dwalen. Kortom, we waren het meer dan beu, er moest iets gebeuren.

Weg is de afslag naar onze straat, ook Karel kan hem niet meer vinden.
Vanaf de andere kant gezien, asfalt weg en doorgang afgesloten.
Je maakt nu een bocht en hobbelt vervolgens
richting deze alternatieve oprit. Tussen de blokken door kom je dan stukje verder weer op de weg. Als je tenminste weet waar je doorheen moet.

Dus heb ik aan de ‘chico’ die daar de hele dag met een bordje staat in plaats van een stoplicht gevraagd of we een papier met onze straatnaam erop op de wegafzettingsblokken mocht plakken, want dat geen mens onze straat nog kan vinden. Hij keek me aan en zei ‘hang maar op, no he visto nada’ – ik heb niks gezien. Benieuwd hoe lang het blijft hangen…… 

Duidelijk toch !

Het dak is gerepareerd, dat hopen we in ieder geval. Het heeft niet meer geregend dus het zal moeten blijken. Het was een frisse dag toen Pablo het dak op ging voor de reparatie. Het is frisjes vandaag Pablo, zei ik tegen hem. Frisjes, frisjes, pruttelde hij, het is hartstikke koud. Vervolgens trok hij demonstratief zijn dikke sweater omhoog, met daaronder nog een andere trui en daaronder nog weer een. Hij deed een dikke zwarte sjaal om en trok zijn capuchon over zijn hoofd. Toen ging hij het dak op. Zo’n beetje wat wij in Nederland doen als het -10 is 🥶. We hebben hem maar snel een beker warme koffie gegeven met een stroopwafel (van de Lidl en nog lekker ook). Die vond hij heerlijk, ik heb voor hem moeten opschrijven hoe ze heten (uitspreken kon hij het niet) en heb beloofd hem te waarschuwen als Lidl ze weer heeft.

¡Hace fresquito! Moet zeggen dat wijzelf het inmiddels toch ook wel wat sneller koud hebben. Went toch, zo’n warm klimaat. Volgende keer de foto van het, hopelijk, waterdichte dak!

En dan nog even het laatste baknieuws: