Wordt dit ons nieuwe uitzicht?

Wordt dit ons nieuwe uitzicht?

De rollercoaster gaat door. Kansen en mogelijkheden komen voorbij, worden goedgekeurd of vallen af (de meeste). Maar langzaam maar zeker begint alles toch weer een beetje op zijn plaats te komen.

In het ático zijn we druk aan het werk. Het wordt leuk, het is een heerlijke plek! Als ik op het dakterras ben, dan denk ik steeds ‘Waarom gaan we hier eigenlijk zelf niet wonen?’ Het klimaat is gewoon heel aangenaam in Tazacorte. Als je niet te veel en te hard hoeft te werken in de zon in ieder geval. Bijna altijd in korte broek en op teenslippers, het heeft echt heel wat, moet ik zeggen. Maar begin juli starten, kunnen we denk ik vergeten. We zitten met levertijden van meubels, douchecabine, wastafelmeubel, terrasmeubels, etc. Overal wordt gezegd 3 tot 4 weken, maar dat is op La Palma altijd al zeer rekbaar en nu in deze roerige tijden helemaal. Dus gaan we uit van augustus. Ook zijn we bezig met de aanvraag voor de verhuurlicentie, eens kijken of het dit keer sneller gaat dan voor Finca Paraíso, toen duurde het bijna 2 jaar. Maar starten mogen we sowieso, zodra de aanvraag ingediend is.

En we hebben er een job bij. Een van de kansen die we aangegrepen hebben. Vorige week werden we gevraagd om een heel leuk vakantieparkje met 4 casitas te pachten, uit te baten, hoe je het noemen wilt, voor eigen rekening. De Zwitserse eigenaar heeft het tot nu toe zelf gedaan met hulp van een beheerster, maar zij stopt er vanwege leeftijd mee. De eigenaar heeft gevraagd of wij ermee verder willen gaan, hij wil zich er niet meer zo intensief mee bezig houden. Over een jaar of 4-5 wil hij het waarschijnlijk gaan verkopen, dat is voor ons perfect om de komende tijd te overbruggen. Dit gecombineerd met de inkomsten uit ons eigen ático en we worden slapend rijk 🤣🤩. Hoewel, dat slapen kunnen we wel vergeten waarschijnlijk. En rijk worden ook trouwens.

Om alvast een indruk te krijgen: www.puro-atlantico.de. De casitas zijn gebouwd als hommage aan en in de stijl van de beroemde (in Spanje dan in ieder geval) op Lanzarote geboren beeldhouwer/schilder/architect César Manrique. Vooralsnog is de website alleen in het Duits en nog niet geactualiseerd met prijzen, maar dat gaat allemaal veranderen. Wat betreft klimaat is het parkje op een prima hoogte gelegen (280 m), in het gebied tussen Las Norias en Las Manchas. Wel ten zuiden van de nieuwe lavastroom, dus op dit ogenblik nog slecht bereikbaar. Maar de weg over de lava van La Laguna naar Las Norias zal in juni klaar zijn, we hebben zelfs al gelezen volgende week. Dat moeten we nog gaan zien, maar we gaan ervan uit in augustus/september daar ook te kunnen starten.

Daarmee is het Frankrijk-project (helaas) definitief van de baan. Ja, helaas, want we hadden dat wel heel tof gevonden. Maar heel praktisch zou het toch ook niet zijn geweest. En aan de andere kant, als ik hier vanaf mijn werkplek uit het raam van ons tijdelijke onderkomen kijk en de prachtig groene Bejenado berg voor me zie liggen bij ondergaande zon, dan heb ik (wij allebei) volledig vrede met ons besluit.

Dus het enige wat eigenlijk nog ontbreekt is een huis voor onszelf. Minor detail, zou je bijna zeggen. Maar daar krijgen we toch wel steeds meer behoefte aan zo langzamerhand. Deze week nog een heel leuk huis bekeken in het buitengebied van Tazacorte, net helemaal verbouwd, ruim en geheel onze stijl. Maar wel midden tussen de bananenplantages gelegen. Geen weids uitzicht zoals we dat in Paraíso hadden. En dat vonden we toch een groot bezwaar. Ook het idee dat we straks wellicht weer een hond hebben en als we hem uitlaten alleen tussen bananen zullen lopen, tenzij we eerst met de auto een stuk gaan rijden, sprak ons niet zo aan. Nog een paar dergelijke punten hebben voor ons de doorslag gegeven met dat huis niet verder te gaan. Dan maar wat hoger op het eiland, wat kouder in de winter en tijdens calima warmer in de zomer, maar wel in de prachtige natuur, wat voor ons toch het echte La Palma is. Ieder zijn meug hè, zo is het nu eenmaal.

Dus zijn we in onderhandeling over een perceel in El Paso om toch te bouwen. Op 650 mtr hoogte, mét het gedroomde weidse 360 graden uitzicht. En een adembenemend uitzicht op de nieuwe vulkaan die ons leven zo veranderde…. Een wat twijfelachtig voordeel, maar wat willen we nog meer?? Ik moet me dus maar over mijn onzekerheden en angsten heen zetten. Inmiddels gaan enkele vrienden en bekenden van ons ook bouwen, zij zijn al een fase verder dan wij, en dat geeft mij toch (een beetje) vertrouwen. Ook dit wordt weer vervolgd.

Uitzicht op de Bejenado vanaf het perceel
De vulkaan zonder naam. Maar deze is ingezoomd hoor, zo dichtbij ligt hij nu ook weer niet.
Zo elke dag wakker worden is geen straf toch?
Nog ééntje dan.
Vulkaanroute weer open  –  Keuzestress??

Vulkaanroute weer open – Keuzestress??

La Palma herstelt zich. Een stap in de goede richting is het weer open gaan van de iconische vulkaanroute over de Cumbre Vieja. Starten vanaf El Pilar, zoals voorheen, kan nog niet, maar wel vanaf de oostkant van het eiland.

We zijn weer terug uit Frankrijk. Het was super. Gewoon om er even uit te zijn, om weer te beseffen wat een vreselijk mooi land Frankrijk toch is, om al die leuke panden te bezichtigen waarvan ons hart sneller begon te kloppen, om te merken dat ons Frans nog net zo vlot over de lippen komt als voorheen, en last maar zeker niet least, het warme weerzien met een aantal lieve vrienden, verspreid over Frankrijk.

Het begon haperend. We vlogen op San Sebastian, met een overstap in Madrid. De overstaptijd was maar 45 minuten, beetje krap gepland. Eerlijk gezegd niet zo heel goed opgelet tijdens het boeken van de vluchten. En jammer genoeg vertrok de vlucht van La Palma naar Madrid met enige vertraging. Een gelukje was dat we businessclass vlogen, aanbieding van Iberia, dus we waren druk met eten en drinken en hadden daardoor geen tijd om al bij voorbaat in de stress te geraken. Een nadeel was dat Barajas Aeropuerto in Madrid enorm groot is en we voor de overstap van het ene uiteinde van de terminal naar het andere einde moesten lopen. We hadden van de 45 geplande minuten nog een klein half uur toen we de terminal opstapten.

Maar we hebben het gehaald. Volgens Karel kan ik zo meedoen met de volgende Olympische Spelen snelwandelen, ik vloog als een hinde over de terminal, behendig zigzaggend tussen de andere reizigers, ‘disculpe’ roepend tegen de druiloren die op de loopbanden aan de linkerkant stil bleven staan, van verbazing vergat Karel zelf bijna om door te lopen. Helaas had onze ingecheckte koffer niet zo zijn best gedaan, want die is in Madrid achtergebleven. Waar we al bang voor waren.

Aangekomen in San Sebastian bleven wij dus als enigen bij een lege bagagebelt achter. ‘Er komt niets meer’, zei de vriendelijke Iberia-dame, ‘maar morgenochtend om half negen arriveert de eerste vlucht uit Madrid die jullie koffer meebrengt. Omdat het kantoor van de autoverhuurder al gesloten was op het tijdstip van onze aankomst, hadden we sowieso een hotel geboekt in Irún voor de eerste nacht en een afspraak voor de volgende ochtend om 9 uur om de auto op te halen. Dus was het niet zo’n heel groot probleem. Volgende ochtend terug naar het vliegveld. Karel haalde de auto op en ik ging achter de koffer aan.

Die was aangekomen en mij werd verzocht om mee te gaan naar de bagagebanden. Daar stonden twee heel serieus kijkende agenten van de Guardia Civil op mij te wachten. ‘Is dit uw koffer?’ ‘Ja dat is mijn koffer.’ Of ik hem maar even wilde openmaken. Euh, ok. Met een stokje gingen ze zo’n beetje door de inhoud van de koffer heen. Komt er opeens een klein, mooi ingepakt doosje naar boven. ‘Wat zit hierin?’ Geen idee, ik was verbouwereerd want zag het voor het eerst. Toen ging mij iets dagen. Een paar dagen later was ik jarig, dus ik nam aan dat het voor mij was. Wij doen eigenlijk al jaren geen cadeaus meer voor onze verjaardagen, maar gaan altijd uit eten bij een goed restaurant en kijken elkaar dan heel verliefd in de ogen. (Nu héérlijk en feestelijk gegeten bij Bonpassage, wat hebben Ruud en Annemiek het restaurant mooi veranderd!) Ik dacht ‘oh wat lief, Karel heeft een cadeautje voor mij gekocht’. Dus ik vertelde aan de Guardia-man dat het vrijwel zeker mijn verjaardagscadeau was. Toen begon hij het open te maken. Ik dacht, nou, dan draai ik me toch maar even om, want anders is de verrassing helemaal weg natuurlijk. Maar na één kant opengepulkt te hebben, stopte hij het weer terug in de koffer, diep tussen de kleding. En ik mocht gaan. Op mijn verjaardag kwam het pakje uit de koffer. Ik vertelde het voorval aan Karel, waarop hij een beetje bedremmeld keek. Bleek het helemaal niet van hem te zijn, maar van een vriendin op La Palma, die het aan hem meegegeven had. Oeps! 🤣😂

Het avontuur om ook in Frankrijk weer ‘iets’ te hebben en dan afwisselend in twee landen te wonen trekt aan ons. Alles ligt nu toch open, dus waarom niet eigenlijk, voor een jaartje of vijf ….. Dat zit kennelijk op de een of andere manier in ons bloed. We zagen een heel leuk dubbel huis in het centrum van een levendig bastide-dorp in de Dordogne, Franser kan bijna niet. En zelfs ik ging bijna direct overstag. Maar het verstand heeft toch geprevaleerd, we hebben (vooralsnog) geen gekke, overhaaste dingen gedaan. Eerst eens even alle (on)praktische kanten op een rijtje zetten. En toch ook hier maar weer even verder kijken.

Buitenkant helemaal gerestaureerd, luiken hebben verfje nodig. Twee wooneenheden. Binnen moet wel het nodige gedaan worden. Met schattige ‘cour’ – terrasje aan de achterkant, grenzend aan een gemeenteplantsoen. Alle rust en om de hoek alle leven met restaurants en terrasjes. We zien het al helemaal voor ons.

Dus hebben we vandaag de makelaar in Frankrijk gemaild dat we meer tijd nodig hebben en nog geen beslissing kunnen nemen. Maar voor de zekerheid wel gevraagd of ze ons wil inseinen als er serieuze andere gegadigden mochten komen 😜. La Isla Bonita en La Douce France, best een goede combi misschien.

En ondertussen hebben we de sleutel van ons atico in Tazacorte, de buren hebben het waarschijnlijk al gemerkt, aan al het gesleep door het trappenhuis. Daar valt ook weer veel over te vertellen, maar voor nu stop ik ermee, dus dat wordt de volgende keer!

La Palma krabbelt op, de natuur geeft het goede voorbeeld!

La Palma krabbelt op, de natuur geeft het goede voorbeeld!

Drie weken verder en het is nog steeds stil op het eiland. Na de uitbarsting van de San Juan in 1949 kwam er na 3 weken stilte toch nog weer een opleving van de vulkaan, maar nu beginnen we er langzaamaan in te geloven dat de rust blijvend is. Wel staat de vulkaan zonder naam nog steeds uit te hijgen. En hij vergeet nogal eens om zijn tanden te poetsen, want op zijn stinkende zwavel adem worden we nog regelmatig getrakteerd.

Maar het Aridanedal begint op te krabbelen. Binnen no-time begonnen de door de vulkaan zwaar geteisterde Canarische dennen weer uit te lopen. We wisten al dat ze een brand kunnen overleven, maar een vulkaanuitbarsting dus ook. La Palma laat zich er niet onder krijgen! Intussen mogen meer en meer geëvacueerde bewoners terug naar hun huizen (voor zover die er nog staan). Overal zie je vrachtwagentjes rijden die inboedels terugbrengen. Met man en macht wordt er gewerkt om het gebied ten zuiden van de coladas te ontdoen van as/zand. Gisteren is een nieuwe weg in gebruik genomen die de toegang naar het gebied rond Puerto Naos weer mogelijk maakt. Wel moet je daarvoor nog steeds omrijden via de oost- en de zuidkust, maar voorheen was het gebied alleen via de zee bereikbaar.

Nieuwe weg vanaf Las Manchas de Abajo naar Puerto Naos.

Op het kruispunt van La Laguna wordt met zware machines getracht de verbinding naar Tazacorte en omhoog naar Cruz Chica vrij te maken. Het gaat om stukken van 50 resp. 200 mtr die lavavrij gemaakt moeten worden. De lava is hier echter wel zo’n 10-12 mtr hoog. De eerste 4 meters gingen voorspoedig, maar vervolgens stootte men op enorme al uitgeharde basaltblokken, die de voortgang zeer vertragen. Desondanks gaat men stug door en het vordert langzaam. Alleen al deze klus zal naar verwachting een paar maanden gaan duren.

En de grote hamvraag is, hoe wordt de verbinding tussen het noordelijke en het zuidelijke deel van het Aridanedal hersteld? Zodat de bewoners van Las Manchas, Puerto Naos, Fuencaliente en omstreken niet meer anderhalf uur hoeven te reizen om naar Los Llanos te komen.  Daar is men het nog niet over eens. Door de lava heen? Maar dan zal er nog een hele tijd gewacht moeten worden voordat de lava binnenin genoeg is afgekoeld. Er overheen??

Dan zijn er nog de huizen die wel zijn blijven staan maar volledig zijn ingesloten door de lava. Er is geen infrastructuur meer, geen elektriciteit, water. Als het om één enkel huis gaat lijkt ons de kans uitgesloten dat dat goed komt. Er zijn ook plaatsen waar bijvoorbeeld een tiental huizen ingesloten is. De eigenaren daarvan maken waarschijnlijk meer kans dat er een poging ondernomen gaat worden om hun huizen weer te ontsluiten.

Onbegonnen werk lijkt het.
Hoe gaan we dat nou eens aanpakken??
Stukje min of meer geëgaliseerd.

Al met al moeten wij denk ik uiteindelijk maar tevreden zijn, hoe paradoxaal en bitter ook, dat ons huis binnen een paar dagen volledig verdwenen was. Weg, foetsie, niks meer van over, niet meer te herkennen ook waar het ooit gestaan heeft. Daardoor zijn wij nu door het hele traject verzekering/consorsio de compensación heen en kunnen we vooruit.

Mmmm, fysiek dan toch vooral, mentaal kijken we nog vaak achterom en ervaren we momenteel eigenlijk meer downs dan ups in vergelijking met de eerste weken na de ondergang van Finca Paraiso. Met de tijd is het eigenlijk onvoorstelbaarder aan het worden dat dat fantastische bezit, want dat was het voor ons, weg is. En dan gaat het eigenlijk nog niet eens om het materiële in de zin van het huis en de appartementen. Maar veeleer om de ligging, het 360 graden panorama van stad-natuur-oceaan-bergen-tuin, de waardering van de gasten, het graf van onze Max, en alle energie en liefde die we erin gestoken hadden.

Aan de andere kant, ‘de tijd heelt alle wonden’, een eerste klas dooddoener maar net zo goed een waarheid als een koe. Met de hoe dan ook komende stap naar een nieuwe toekomst zal het ook gemakkelijker worden hetgeen achter ons ligt steeds wat meer uit ons dagelijkse denken te verbannen.

We zijn intussen verkast naar het huurhuis. En hebben (hadden?? we weten het momenteel eigenlijk zelf even niet) zicht op een ander huis. Maar, zoals het op La Palma helaas vaak gaat, kwamen er toch weer wat beren om de hoek gepiept. Waardoor we opnieuw in onzekerheid zitten. Geen zin om in details te treden op dit moment, we hopen dat het goed komt en dat we toch snel de cava kunnen ontkurken.

Overigens, La Palma wordt hipper en hipper. Er is nu zelfs een überhip ‘capsule hotel’ geopend in Santa Cruz in een prachtig 18e eeuws pand. Een Japanse uitvinding waarbij je in een soort van bedstee/cel slaapt ter grootte van een twijfelaar en zo’n 1 mtr hoog. Je moet dus geen last hebben van claustrofobie. Maar het gaat om de ‘experience’ toch?

Trapje op naar de kooi.
Knusjes toch!
En toen was het stil ….

En toen was het stil ….

Ja. Zomaar opeens. Afgelopen maandagmiddag. En nog steeds.

Zondag werden we rond 13 uur nog opgeschrikt de een opeens vreselijk veel lawaai makende vulkaan die een enorme aswolk kilometers hoog de lucht in wierp. Wat is het kreng nu weer aan het doen? Volgens een vriendin zou het eiland spoedig uit elkaar ploffen. Nou ja, berustten wij, als we dan toch gaan, dan maar met z’n allen. Maar een uur later was hij weer een stuk rustiger. Tot in de nacht van zondag op maandag, toen begonnen de explosies weer, met drukgolven die de ramen en deuren deden rammelen in hun sponningen.

De aswolk van 5 km hoog was te zien vanaf de andere eilanden.

Maar op maandag einde van de middag werd het opeens rustig. Echt rustig. Wel viel er gedurende de nacht nog wat asregen, waardoor we de dinsdag weer grotendeels vegend hebben doorgebracht, maar verder bleef het ongewoon stil. Zouden dit dan de laatste stuiptrekkingen zijn geweest voordat hij zijn laatste adem uitblaast?? Woensdagochtend werden we wakker en was de hemel voor het eerst sinds 19 september weer helder, met zicht zoals we het bijna vergeten waren.

De vulkaan die zich in 3 maanden tijd opgebouwd heeft. In ruste. Op sterven na dood??

Maar volgens de wetenschappers mogen we niet te vroeg juichen. Pas als de vulkaan 10 dagen in ruste gebleven is, kan er gesteld worden dat hij gestopt is. En dat is op 23 december. Op het moment dat ik dit schrijf, zijn wij onderweg naar Nederland. De vulkaan begon toen we in Nederland waren, laat hem dan ook ophouden als we in Nederland zijn. Een mooier kerstcadeau kunnen we hier op La Palma niet krijgen.

De (final?) countdown is begonnen!

¡ Felices fiestas a todos !
Wandelen op de Camino Cabeza de Vaca? – vulkaanuitbarsting La Palma

Wandelen op de Camino Cabeza de Vaca? – vulkaanuitbarsting La Palma

Nu eens geen vulkaanfoto’s. Op de foto de Camino Cabeza de Vaca, zoals die ooit was. De plek waar de aarde openscheurde op zondag 19 september. Nu staat er de vulkaan zonder naam die inmiddels al tweehonderd meter hoog is. Het was een geliefde wandelplek voor ons, maar dat zal er niet meer van komen.

Een oude kratermond op de Cabeza de Vaca (betekent koeienkop, geen idee waar die naam vandaan komt)
Toen was geluk nog heel gewoon …
Te bedenken dat hier nu ‘La Bestía’ huis aan het houden is.

De boca aan de zuidkant van de krater waarover ik vorige week schreef, stoot sinds gisteren ook lava uit en wel in grote hoeveelheden. Daardoor worden nu het solarpark, de begraafplaats van Las Manchas en alle omliggende huizen bedreigd. Wel las ik dat de lava door de enorme hoeveelheid as die daar ligt afgeremd wordt en men hoopt dat daardoor de schade beperkt blijft. Ook hier heeft elk nadeel dus weer zijn voordeel. Er zijn inmiddels veel huizenbezitters in de omgeving van Las Manchas die hopen dat de lava alsnog over hun huizen heen gaat. De huizen staan er nog maar zijn bedekt onder een hele dikke laag as. De klus om de hele omgeving weer asvrij te krijgen lijkt schier ondoenlijk en geïsoleerd zitten achter een stuk of wat lavastromen die alle wegen geblokkeerd hebben is ook geen fijn vooruitzicht. Maar wat doet de verzekering als je huis er nog staat, ook al is het in bijna onmogelijke omstandigheden? Dan maar beter weg. Tja, wat een geluk hebben wij dan gehad dat alles meteen weg was ☹.

Het lijken kleine poppetjes, maar het zijn mensen die bezig zijn om een paar huizen uit te graven. (foto I Love The World)

Verder is er gisteren ook aan de noordkant een nieuwe opening ontstaan waaruit veelvuldig lava stroomt richting La Laguna. Ook zagen we gisteravond vanaf het dak van onze woonplek, van waar we een eerste klas uitzicht hebben op het spektakel, dat de paar huizen die nog bovenaan de Calle Alcalá overeind gebleven waren (de straat boven ons oude huis) nu ook in lichterlaaie stonden. En zojuist lees ik dat weer een deel van de krater ingestort is. Dit gebeurt overigens met enige regelmaat.

Dus hoewel er in de Nederlandse media minder en minder aandacht is voor de situatie op La Palma (het is natuurlijk ook niet meer zo interessant als de eerste schrik voorbij is, zo gaat dat) is de vulkaan zonder naam nog in de bloei van zijn leven. Er gaan geruchten dat hij gedoopt zal worden als vulkaan Tajogaite.

We zijn intussen naar enkele panden gaan kijken en ook naar wat bouwpercelen. Daar gaan we ook mee door, we bereiden ons terdege voor. Maar hebben het er intussen toch ook wel over dat we niks definitief ondernemen voordat de vulkaan ermee opgehouden is. Dan eerst eens kijken hoe de situatie is en of we van daaruit verder kunnen.

Woensdag komt Karel zijn broer met oudste zoon. Dit bezoek was al geruime tijd geleden gepland, maar na de uitbarsting cancelde TUI de vluchten. Toch hebben ze besloten te komen, om ons te zien, maar ook omdat het toch wel een uitgelezen kans is om een vulkaan in werking te zien. Ik weet niet welke van de twee redenen de doorslag heeft gegeven eerlijk gezegd 😉. De reis wordt omslachtig, voor de zekerheid hebben ze gekozen om naar Tenerife te vliegen en vandaar uit de ferry naar La Palma te nemen. Vliegen op La Palma is niet evident op het ogenblik. Als de aswolk richting oosten gaat, kun je fluiten naar je vlucht, want dan sluit de luchthaven. En dat weet je altijd pas op het laatste moment. Ze hebben elders een onderkomen geboekt, want slapen bij ons zit er even niet in. Maar goed, we verheugen ons op het bezoek, is een leuke afleiding.

‘Geen nieuws goed nieuws’ gaat niet op – vulkaanuitbarsting La Palma

‘Geen nieuws goed nieuws’ gaat niet op – vulkaanuitbarsting La Palma

Tja, wat valt er te zeggen op dit moment? De vulkaan heeft er nog steeds zin in, er is niets wat erop wijst dat hij spoedig zijn laatste adem zal uitblazen. We moeten het uitzitten tot het bittere einde met z’n allen hier in het Aridanedal. Gek genoeg lijkt het ook te wennen, dat lawaai van de vulkaan. Nu is het wel zo dat hij de afgelopen dagen beduidend minder luidruchtig is geworden. In de nacht van vorige week zaterdag op zondag was het vreselijk. Om 3 uur ’s nachts zat iedereen rechtop in zijn bed met elkaar te appen of stond samen met de buren op straat. En toen zondagochtend werd hij opeens een stuk stiller. Nu zijn er momenten dat ik met iets bezig ben en het eigenlijk niet meer registreer. Af en toe voel je een aardschok door het huis trillen en soms opeens een knal. Dan denk je weer ‘oh ja, hij is er ook nog’. Betwijfel of dat zo blijft, hij heeft vast nog wat voor ons in petto.

Gisteravond is er, na zo’n knal en schok, een nieuwe ‘boca’ geopend, aan de zuidkant boven Las Manchas. Opnieuw stress voor veel mensen. Maar inmiddels is vastgesteld dat het om een oude boca van een vorige uitbarsting gaat, die weer geopend is en alleen as en rook uitblaast. Hopelijk blijft dat zo, dan kunnen de geëvacueerde bewoners van Las Manchas weer voor even opgelucht adem halen. En net kregen we het bericht dat het huis van vrienden vanmiddag bezweken is, dat van een andere vriend staat op het punt van verdwijnen. Het zou bijna saai worden, als het niet zo’n doffe ellende was allemaal.

Afgelopen donderdag is Karel met een vriend naar het huis van een bekende van zijn Spaanse les gereden in Las Manchas omdat daar enorme hoeveelheden vulkaanas en lavazand zijn gevallen. Dit kan problemen opleveren met de daken van de huizen als de laag te dik wordt. Zijzelf woont het grootste deel van het jaar in Duitsland, zit in een rolstoel en in haar situatie is het daarom totaal onmogelijk om hier iets te kunnen doen. We hebben haar dan ook afgeraden om naar La Palma te komen, wat ze wel overwoog. Want ze maakte zich natuurlijk zorgen om haar huis. Karel en Paul hebben de daken as- en zandvrij gemaakt voor zover dat mogelijk was. De bomberos en de mannen van de protección civil helpen mee, maar in principe alleen als de laag dikker is dan 10 cm. Dat was bij haar nog net niet het geval, desondanks heeft één persoon geholpen. Ze hebben wel beloofd dat ze het in de gaten zullen houden. Die mensen zijn echt goud waard, ze helpen aan alle kanten mee, ook als je nog spullen uit je huis wilt redden of informatie over je huis wilt hebben. Er wordt soms gemopperd hier over het feit dat er zo weinig actuele informatie is over hoe en waar de lavastromen precies lopen en dat is ook erg frustrerend als je huis in de gevarenzone ligt. Inmiddels worden er een paar keer per dag drone-opnamen door diverse personen op facebook gezet, waar iedereen erg blij mee is. Maar verder kan ik alleen maar mijn petje afnemen voor de manier waarop de autoriteiten er hier mee omgaan en alles geregeld hebben, chapeau!

Maar goed, terug naar het huis van Margaret. De heren moesten een lange reis ondernemen om er te komen. Via de tunnel door de Cumbre naar de oostkant en dan over de zuidpunt, Fuencaliente, aan de westkant terug omhoog tot aan het uitzichtspunt El Charco, vanaf waar de boel afgesloten is. Dik een uur rijden. Hier moet je in de rij aansluiten om onder begeleiding van de Guardia Civil door te mogen naar je einddoel. Karel was behoorlijk onder de indruk van wat hij zag. Wij hebben hier regelmatig een laag as, vegen elke dag opnieuw, maar dat is niets vergeleken met wat er daar gevallen is. Hij beschreef het als een wintersportlandschap na een dag sneeuwstorm, maar dan is alles zwart ipv wit. En helaas smelt het niet aan het einde van het winterseizoen. Een paar foto’s om een indruk te geven.

De weg naar Las Manchas, de palmen verdwijnen bijna in het opgewaaide lavazand.
Een ongerept lavazand-landschap op het dak 🥴🥴
Best veel toch, wat er ligt ??
Toch nog even hulp gekregen van een mannetje van de protección civil.
Deze foto verscheen een paar dagen geleden op facebook. Het benzinestation in San Nicolás voor en na de uitbarsting. ‘Wauw’ was de reactie van bijna iedereen. Later bleek dat de foto vanuit een bepaalde hoek genomen is die het erger doet voorkomen dan het is. Karel is eraan voorbij gereden, maar volgens hem was de hoeveelheid lavazand die er werkelijk lag indrukwekkend genoeg.
Er werd ook met man en macht gewerkt aan het aanleggen van een nieuwe waterleiding, die de bananenplantages rondom Puerto Naos van water moeten voorzien, om te voorkomen dat ze sneuvelen. De bestaande leidingen zijn vernietigd door de lavastromen.

Ja en dan over onze beginnende zoektocht naar Finca Paraíso 2.0. Ook hier geen nieuws geen goed nieuws helaas. Onroerend goed op La Palma, tja, het is gelukkig nog geen Nederland, waar overbieden de norm is geworden geloof ik. Maar de prijzen liggen wel erg hoog dus eenvoudig is het niet. We raakten er serieus van in een dip, die we intussen wel weer een beetje te boven zijn na opnieuw 2 dagen therapeutisch vegen. Recht houden die koppen en vooruit blijven kijken. Het komt goed. Maar daarover de volgende keer meer. Genoeg geschreven voor vandaag.