Dartkampioen en Corona, what else ……

Dartkampioen en Corona, what else ……

Al mijn collega-bloggers hier op La Palma hebben het er al uitgebreid over gehad, dus erg veel heb ik er niet meer aan toe te voegen. Maar voor degenen die dat niet allemaal lezen, een kleine update. Op donderdag zijn op La Palma de eerste 2 gevallen van Corona geconstateerd. Twee Italianen, die op het eiland wonen, maar in Italië op vakantie geweest zijn. Inmiddels zijn het er geloof ik 5. Sinds gisteren mogen we (in heel Spanje overigens) niet meer de straat op, alleen nog om boodschappen te doen (individueel, niet met z’n tweeën) of in noodgevallen. Hond uitlaten mag, maar ook individueel. Alleen winkels voor de eerste levensbehoeften zijn nog open, verder is alles gesloten, winkels, cafés, restaurants, zwembaden, strand, sportclubs, etc. etc. Vooralsnog voor 15 dagen. Al onze reserveringen (en die van iedereen die in de toeristische sector werkzaam is) zijn voor de eerstkomende weken geannuleerd en het is de vraag hoe het verder gaat. Het lijkt of we in een soort van science fiction film beland zijn, maar dan zonder Brad Pitt of George Clooney. Wat een gigantische impact heeft dit alles en wat een schade brengt het toe aan de economie. Laten we hopen dat we dit met z’n allen goed doorkomen.

Karel heeft vanochtend boodschappen gedaan. Het ging er rustig en gedisciplineerd aan toe. Klanten werden beperkt toegelaten, om te voorkomen dat er te veel mensen gelijktijdig in de winkels zijn. Er stonden dus rijen met wachtenden, maar ging toch redelijk vlot volgens Karel. Geen boodschappenkarretjes of wel karretjes maar dan werden plastic handschoenen verstrekt. Gehamsterd wordt er (tot nu toe) niet echt, in ieder geval niet zoals in Nederland. Enkele schappen leeg van wat houdbare producten, pallet met toiletpapier wat lager dan gebruikelijk, maar niets alarmerends. Verse producten waren normaal verkrijgbaar.

In de rij in de parkeergarage van de Lidl.
Plastic handschoenen werden aangereikt bij het binnengaan van de winkel.

Toch sta ik ook weer versteld van de creativiteit die loskomt op de social media wat betreft humor en satire. Soms ronduit smakeloos, maar heel vaak eigenlijk heel grappig en spitsvondig. We moeten tenslotte toch ook een beetje blijven (glim)lachen.

Voor de liefhebbers van ‘Lord of the Rings’.

Dan gaf ik in het vorige bericht al aan dat ik een kampioen in huis heb. Jawel. We hebben met een man/vrouw of 16 een dartclubje hier op het eiland. Elke twee weken wordt er op vrijdagmiddag gespeeld (nu dus tot nader order niet meer), bij twee van de leden thuis die een grote garage hebben. En dat is supergezellig. De grote leider en oprichter is Paul, een hele goede darter, die in Nederland op behoorlijk hoog niveau gespeeld heeft. We hebben in de afgelopen maanden een competitie gespeeld, 1x tactics spelen tegen alle andere leden, de beste uit 3 sets won. En Karel heeft de competitie gewonnen en is nu in bezit van de mooie wisseltrofee. Gemaakt door Paul, die behalve dat hij heel goed kan darten, ook twee rechterhanden heeft en alles kan maken wat hij bedenkt.

De La Palma wisseltrofee
And the winner is …..
De score van Karel was niet meer in te halen door Juan. Let op ‘the flying dart’!

Ikzelf ben ergens halverwege geëindigd, waar ik eigenlijk heel tevreden over ben, gezien het feit dat ik voorheen nog nooit een dartpijl had aangeraakt. En, een erg vermeldenswaardig feit, Karel heeft niet veel wedstrijden verloren, maar ik ben erin geslaagd hem in de competitie te verslaan, met 2 – 1 ! 🤩🤩 De nieuwe competitie, die van start gaat zodra we weer mogen, wordt in paren gespeeld. Nieuwe uitdaging dus.

Er werd aangemoedigd. Ok, op deze foto even wat minder.

Dan heb ik in de tussentijd een baan gehad, die ik inmiddels alweer kwijt ben. Een vriendin van mij heeft in Los Llanos een winkel in badkleding. We hadden al afgesproken dat ik in mei, als ze 2½ week met vakantie gaat, de winkel voor haar zou ‘doen’. Maar 2 weken geleden belde ze me op vrijdagmiddag op dat ze vanwege familieomstandigheden acuut naar Duitsland moest. Of ik tijd had om in de winkel te staan. Het is (was intussen) hoogseizoen hier, sluiten zou haar heel slecht uitkomen. Dus op vrijdagavond naar Los Llanos gereden, waar ik een spoedcursus ‘bikini’s verkopen’ kreeg, op zaterdagmiddag haar naar het vliegveld gebracht en op maandagochtend lichtelijk onwennig de winkel opengedaan, rekken en paspoppen etc. buiten gezet en hup daar gaat ie.

De eerste dag helemaal niets verkocht 😱 en de tweede dag maar heel weinig 🙀🤔. Oh jee, ze had beter kunnen sluiten dan mij erin te zetten, dit kost haar alleen maar geld ….. Maar op dag 3 ging het opeens lopen en uiteindelijk heb ik een hele goede week gedraaid. Ik vond het leuk om te doen, eens kijken hoe het in mei gaat. Als alles dan tenminste weer enigszins genormaliseerd is. Want de winkel is nu dus ook verplicht dicht. Voor kleine ondernemers, waarvan er veel zijn op La Palma, is dit echt een ramp.

Take care allemaal, blijf gezond en optimistisch !

Hoe zouden wij eraan toe zijn na 2 weken ??
Serieuze calima – Het Los Indianos feest

Serieuze calima – Het Los Indianos feest

Afgelopen weekend overdekte een enorme calima de Canarische Eilanden met een dikke laag stof en heel veel wind. Verschillende bananen- en avocadoplantages liepen serieuze schade op, een muur langs de weg van Puerto Naos naar El Remo kwam naar beneden op een rij auto’s, de vliegvelden op de eilanden waren gesloten, diverse carnavalsactiviteiten werden afgelast en buiten vertoeven was, vooral op zondag, bijzonder onaangenaam. Het enige wat je kon doen was ramen en deuren gesloten houden en binnen blijven. Tegen het einde van de middag moest ik er toch echt even uit, dus zijn we naar Puerto Naos gereden. Meestal is het aan de kust het beste vol te houden tijdens een calima, maar deze keer was het daar niet heel veel beter. Zo goed als alle terrassen waren gesloten, alleen Las Olas was open, en op het strand en de boulevard was het bijzonder rustig. Dus maar snel weer naar huis gegaan, terug naar binnen.

Mist, zou je zeggen.
Dit is het uitzicht normaliter.

Woensdag werd het beter, de wind was weg en ook het stof was zo goed als verdwenen. Toen konden we buiten aan de slag, alles was overdekt met een laag fijn zand/stof. Dus alle tuinmeubels afgespoten, evenals de terrassen, ramen en vensterbanken, parasols, auto, etc. Inmiddels is alles weer back to normal, behalve dan dat we nog altijd geen regen gehad hebben.

We konden schrijven op de vensterbanken.
En als er dan ook nog enkele regendruppels vallen terwijl het zand stormt, dan krijg je dit op je pas gewassen ramen.

Zoals ik al schreef, zijn door de calima diverse carnavalsactiviteiten gecanceld. Het ‘Gran Polvacera’ feest in Los Llanos kon zaterdagmiddag nog gewoon doorgaan. Voorspeld was dat de wind zaterdagavond rond 9 uur zou losbarsten en dat gebeurde ook precies zo. Tot die tijd hoorden we de muziek van het feest, dat normaliter tot in de kleine uurtjes doorgaat, bij ons op het terras, 7 km verderop. Maar rond een uur of negen was het opeens stil. Alles afgelast vanwege de wind. Ook de optocht die op dinsdag om 17 uur in Los Llanos zou plaatsvinden werd vanwege de harde wind gecanceld. Maar gelukkig ging het grote Los Indianos feest in Santa Cruz op maandag wel door. Er was wel calima, maar in Santa Cruz gelukkig weinig wind, dus geen beletsels.

Het Los Indianos feest wordt altijd op carnavalsmaandag gevierd in Santa Cruz de la Palma. In de vorige eeuw zijn veel arme Palmero’s naar Latijns-Amerika, met name Cuba, geëmigreerd. Nadat ze er fortuin gemaakt hadden, zijn velen ook weer teruggekeerd naar hun thuisland, pronkend met hun succes en rijkdom. De emigranten werden ‘Indianos’ genoemd.

Sjiek en stijlvol, volgend jaar voor mij ook zo’n mooie jurk 🙂 !

Het feest is een parodie op deze emigranten, hun bombastische terugkeer wordt nagespeeld. Essentiële elementen van het feest zijn Caribische muziek, (veel) rum en de kleur wit. Het ‘wit’ overspoelt de hele stad, natuurlijk door het strooien met talkpoeder (hierover hieronder meer) maar vooral door de kleding. “Indianos” dragen wit, crème of beige. En dan natuurlijk hun beste kleding. De dames elegante jurken met kant, hoeden, waaiers, parasols en veel sieraden. De mannen witte of beige kostuums, Panamese hoeden, gouden horloges … Ook koffers vol sigaren, juwelen, geld zijn heel gebruikelijk … En degenen die het helemaal gemaakt hebben, worden vergezeld door Creoolse bedienden.

Een paar ‘bedienden’
En gedanst wordt er.
Dikke sigaren horen er ook bij.

Over bedienden gesproken, hier komt de beroemde “La Negra Tomasa” (ja, dat mag hier (nog), geen mens die erover valt) erbij. Een essentiële figuur in alle Indianos-vieringen. La Negra Tomasa is de ambassadeur bij uitstek van het Los Indianos feest. De Plaza de España in Santa Cruz wordt die dag omgedoopt in de Plaza de Havana.

De enige echte Negra Tomasa, al jaren gespeeld door dezelfde man, Sosó geheten.

Over het strooien van talkpoeder: het verhaal gaat dat er een scheepslading meel was aangekomen in de haven van La Palma, die van slechte kwaliteit was en daardoor bleef staan. Toen is men met het meel gaan gooien ter verhoging van de feestvreugde. Het is een vast onderdeel van het Indianos-feest geworden, iedereen gaat voorzien van een bus talkpoeder op pad. Nietsvermoedende toeristen die zich niet aan de witte dresscode houden, kunnen erop rekenen de volle laag te krijgen. Ook als je er nog erg schoon uit ziet, ben je een gewild slachtoffer. Dus beter is om jezelf al een beetje te voorzien van poeder op armen en schouders. Persoonlijk vinden wij dat wat minder, het stinkt, een vreselijk kunstmatig luchtje, en is bijzonder ongezond lijkt ons.

Poeder, poeder, poeder.
Winkels plakten alle kieren af met tape, heel verstandig.

Vanuit heel Spanje en andere landen komen mensen op dit feest af. Santa Cruz telt normaal een kleine 20.000 inwoners. Tijdens El Día de Los Indianos vertoeven er zo’n 70.000 feestvierders in het stadje. Dit jaar waren het er overigens wat minder, doordat vanwege de calima het vliegveld gesloten was en veel geplande extra vluchten niet door konden gaan.

Voor ons was dit de eerste keer dat we het meemaakten. Vorig jaar hadden we aankomers en konden daardoor niet weg. Maar nu wel. Met een clubje van een man of 10 zijn we erheen gegaan. Van diverse mensen hadden we gehoord dat het het leukste is om ’s ochtends te gaan en dan in de loop van de middag weer weg, voordat je over de koppen kunt lopen en er veel dronken volk gaat rondlopen. Er rijden de hele dag bussen heen en weer tussen Los Llanos en Santa Cruz, maar Karel wilde beslist zelf rijden. Hij had er namelijk een hard hoofd over in of hij het wel zo leuk zou vinden, al dat talkpoeder en dan ook nog die drukte …….. En ik had er een hard hoofd over in of we überhaupt wel een parkeerplek zouden vinden. Maar dat bleek geen enkel probleem te zijn, we zijn over Las Nieves bovenlangs de Avenida del Puente ingereden en konden zo de parkeergarage in. Volop ruimte daar en meteen midden in de stad, beter kon niet. Eerst een terras opgezocht om koffie te drinken en toen door richting haven voor de intocht van la Negra Tomasa en haar gezelschap. Helaas zijn we te lang blijven zitten voor de koffie, want de boot was al aangekomen en de stoet kwam het haventerrein alweer af. Daarna via de Plaza de España alias Plaza de Havana, waar vanaf 10 uur al een band speelde en het druk maar nog niet te druk was, door de stad naar de Plaza de la Alameda (waar de replica van de Santa María ligt, de boot van Columbus). Daar zijn we blijven hangen, het was echt geweldig leuk, er stond een band à la Buena Vista Social Club en de sfeer was super. In de loop van de middag weer naar huis, waarbij ik nog wel getwijfeld heb om langer te blijven. Maar de keuze tussen het gemak van in de auto stappen of later met een bus terug, viel toch in het voordeel van de auto uit.

De hele club min twee.
Tof stelleke.
Er werden ook serieuze gesprekken gevoerd.
De chicas …
en de chicos

Nog twee ‘nieuwsflitsen’: vanaf maandag heb ik er een tijdelijke baan bij. En sinds vrijdagmiddag heb ik een echte kampioen in huis, hij heet Karel. Maar daarover in het volgende bericht meer, het is al lang genoeg zo.

En een beetje Nederland op La Palma.
Plezier en verdriet – Mooie concerten – restaurante pedagógico

Plezier en verdriet – Mooie concerten – restaurante pedagógico

De vorige week zijn we heel vrolijk begonnen met op 18 januari een wat verlate nieuwjaarsborrel bij ons met bevriende buren. Karel had een heerlijke appeltaart gebakken naar een recept van Patisserie Holtkamp in Amsterdam. Die vloog erin als koek. Daarna hadden we (samen, ik doe ook nog weleens wat in de keuken) de nodige hapjes gemaakt. Toen de zon rond half zeven verdween en het fris werd, verkasten we met z’n allen naar binnen, waar we het nog erg lang volgehouden hebben. Op 17 januari was het de verjaardag van Karel, hetgeen hij per se niet gemeld wilde hebben, maar waar ze toch achter gekomen waren. En daardoor zijn we een mooie reuzen strelitzia voor in onze tuin rijker.

aan de appeltaart
De reuzenstrelitzia, intussen geplant en bewatering erbij aangelegd. Hij kan 10 mtr hoog worden en de bloemen zijn wit met zwart, heel apart.

Maar de week eindigde zeer verdrietig. Op dinsdag kwam Peter, een buurtbewoner die we via gemeenschappelijke vrienden kennen en met wie we een paar keer gegeten hebben, om het leven bij het kitesurfen. Een outdoor-mens bij uitstek, zeer sportief en een zeer ervaren kitesurfer, maar de oceaan heeft hem toch verrast. Door plotseling gedraaide wind, stroming en problemen met z’n surfboard heeft hij de kust niet meer kunnen bereiken. Zaterdagavond was het afscheid bij het crematorium van Las Manchas. Het gaat hier op een wat andere manier dan in Nederland, er is geen zaaltje of zo, iedereen staat buiten voor de deur. Dat was wel even wennen. Maar de gesproken woorden waren er niet minder mooi om en na afloop werden er ballonnen opgelaten, 1 rode en een heleboel witte. Net op dat moment brak de zon door de wolken, wat een prachtige glans aan de ballonnen gaf. Dat moest zo zijn. Daarna waren er in het restaurant bij de kerk in Todoque tapas en drankjes. Om het glas op Peter te heffen, zoals hij dat graag gewild zou hebben. Het was een mooi afscheid. En ja, afscheid nemen hoort bij het leven, maar dit was zo totaal onverwacht, het heeft me de hele week niet losgelaten.

Ballonnen voor Peter.

De Palmero’s maken een overlijden overigens anders bekend dan we dat in Nederland gewend zijn. Ik weet eigenlijk niet of dit typisch Canarisch is of dat het ook op het vastenland van Spanje zo gaat. Er worden geen kaarten verstuurd, maar overal in de omgeving worden A4-tjes met daarop de aankondiging van het overlijden neergelegd op muurtjes onder een steen. Ook worden op deze manier andere dingen aangekondigd, zoals een vergadering van de buurtvereniging. Maar ook wanneer Endesa, de elektriciteitsmaatschappij, werkzaamheden uitvoert waardoor er een tijdje geen stroom zal zijn, dan hangt er een boodschap op de elektriciteitsmasten om dit bekend te maken. In het begin sloegen we daar geen acht op, waardoor we ons een paar keer voor een voldongen feit gesteld zagen. Intussen weten we dat het raadzaam is om even te kijken als er iets opgehangen is.

Dit is zo’n aankondiging van een overlijden.
En hier werd aangekondigd dat de kerstman in de Calle Alcala langs zou komen op een bepaalde dag en dat iedereen welkom was.

Woensdagavond was er in het museum van Los Llanos een concert in het kader van het Festival Internacional de Música de Canarias. Het kwartet ‘Ornati’ speelde werken van Beethoven. Het was heel erg warm in de zaal, volgende keer een waaiertje meenemen, maar het concert was prachtig. En grappig hoeveel bekende gezichten je tegenkomt, het is en blijft natuurlijk een kleine gemeenschap hier op het eiland. Ook onze eigen gasten uit appartement Arriba liepen we tegen het lijf in de pauze. Diezelfde avond zagen we een concertaankondiging voor komende woensdag in het Theater Circo de Marte in Santa Cruz, en wel een kamerorkest van het Concertgebouw Orkest uit Amsterdam. Daar moeten we natuurlijk ook bij zijn, dus meteen kaartjes gekocht. We gaan met z’n vieren, en vooraf dan ook maar meteen een hapje eten, bij restaurant Las Tres Chimeneas, waar we nog niet eerder geweest zijn.

‘Ons’ eigen orkest.
Het Teatro Circo de Marte, voor ons de eerste keer dat we erheen gaan.

En als we het dan toch over eten hebben, al een hele tijd geleden hoorden we dat er in Santa Cruz een horeca-school zit met een ‘restaurante pedagógico’, waar je elke donderdag en vrijdag kunt eten. Alles wordt verzorgd door de leerlingen, de bediening en het koken, en een leraar loopt rond en beoordeelt de leerlingen. Voor 17 € krijg je maar liefst 7 gangen, alles bij elkaar behoorlijk veel te eten. We zijn er kortgeleden met vrienden naar toe geweest. Je kunt ook minder gangen nemen als je wilt, maar wij wilden natuurlijk het hele pakket. Nou, de volgende keer doe ik denk ik toch wat minder. Maar het was leuk en lekker. Er is elke keer een ander thema. Dit keer was het de keuken van Andalusië en Extremadura. Een enkele keer ging het in de bediening niet helemaal soepel, moesten we wat lang op drankjes wachten, maar het zijn tenslotte leerlingen, dus dat hoort bij de ‘beleving’. Nogmaals, leuk en voor herhaling vatbaar.

Eén gang vergeten te fotograferen !

De feestdagen weer voorbij en een ijzige Winter Efteling overleefd

De feestdagen weer voorbij en een ijzige Winter Efteling overleefd

Intussen zijn alle feesten achter de rug, zijn we alweer ruimschoots terug uit Nederland, heb ik een enorme verkoudheid die ik uit Nederland had meegenomen bijna weggewerkt en bedacht ik me dat het tijd is voor een samenvatting van de afgelopen weken.

Half december maakten we op een zondagmiddag een wandeling in Fuencaliente. Schuin tegenover de mirador El Charco de auto geparkeerd en over de GR130 een stuk richting Los Canarios gelopen en toen we het genoeg vonden weer terug. We starten met zon, maar al snel kwam er nevel opzetten, wat de omgeving een mystieke sfeer gaf. Fleecevest dichtgeritst en genoten van de herfstachtige wandeling.

De nevel was er in een oogwenk.
Ook waren er nog mooi gekleurde wijngaarden
Bijzondere sfeer.

Op 16 december waren er waarschuwingen afgegeven voor hoge golven. Dat vinden wij altijd een spectaculair gezicht dus tegen het vallen van de avond op naar Tazacorte. Nou, we hadden ze weleens hoger gezien, maar het was desalniettemin een mooi schouwspel. Zeker met de ondergaande zon erbij.

prachtig met de kleuren van de ondergaande zon

Dan waren we van 20 tot 31 december in Nederland om daar de kerstdagen met familie en vrienden door te brengen. Dat waren heerlijke, warme, liefdevolle en gezellige dagen. Behalve één ……. dwz die was wel heel gezellig en liefdevol maar warm??? We gingen op zaterdag 28 december met mijn familie naar de Winter Efteling. Een lang gekoesterde wens van mijn moeder, die heel graag de Efteling eens wilde zien met alle feestverlichting en versiering, dus dat was haar verjaardagscadeau. Om kwart voor tien verzamelen voor de ingang. Het had gevroren die nacht, en het was toen nog steeds -2°C. Toen om 10 uur de poorten opengingen, waren de voeten al bijzonder afgekoeld. Meteen maar het ‘La Place’ restaurant ingedoken dat achter de ingang zit om bij te komen en koffie te drinken. Dat dachten meer mensen, maar gelukkig vonden we plaats voor 9 personen. Verder kwam het kwik die dag niet boven de 3 graden, was het kerstvakantie waardoor er overal lange wachtrijen stonden, dus moesten we gemiddeld zo’n half uur tot drie kwartier wachten per attractie en had ik er niet bij nagedacht om mijn warme winterlaarzen aan te trekken maar gewoon laarzen met leren zolen aangedaan. Voor mijn moeder hadden we een rolstoel gereserveerd omdat een hele dag door de Efteling sjouwen een beetje veel van het goede voor haar zou zijn. Gelukkig was Linda, vriendin van neef Maarten, zo bijdehand geweest om een fleecedeken voor haar mee te nemen, waardoor ze in ieder geval enigszins warm bleef. Maar we zijn (oma niet) in de spectaculaire rollercoaster ‘Baron’ geweest, waar je met 90 km per uur vanaf zo’n 40 mtr hoogte kaarsrecht de diepte in stort. GEWELDIG ! Was het wachten waard (40 minuten voor ritje van minder dan 2 minuten). Daarnaast nog Villa Volta gedaan, de Vogel Rock, 3D-film Fabula, de nieuwste attractie Symbolica (viel tegen en 45 min. moeten wachten in de kou ☹), Fata Morgana en natuurlijk door het sprookjesbos gelopen. Ik heb toen ik een jaar of 16 was 2 zomers vakantiewerk gedaan in de Efteling, en ondanks veel nieuwe attracties, is de basis onveranderd gebleven. Het blijft het mooiste attractiepark dat ik ken.

Sprookjesachtig met alle lichtjes
De hoofdingang, bij daglicht al mooi, nu helemaal spectaculair

Maar om een uur of zes waren met met z’n allen bijna volledig onderkoeld en hielden we het voor gezien. Bij het Griekse restaurant waar we daarna gingen eten, kwamen we langzaam weer bij. Het was al met al een leuke dag, maar ik ga NOOIT maar dan ook NOOIT meer naar de Winter Efteling.

De hele verkleumde ploeg.

Op 31 december ’s ochtends om 10 uur weer thuis na een bijzonder korte nacht en met de koffers gevuld met speculaas, stroopwafels, sambal, ketjap, hagelslag, currypasta, drop, rookworsten, gembersiroop en -bolletjes en nog veel meer. Speciaal extra kilo’s bagage bijgeboekt voor de terugreis. En DE ZON SCHEEN.

Koffie met speculaas in de zon op het terras, wat een genot !!!
Een deel van ons ‘kerstpakket’.

’s Avonds het oude jaar uitgeluid met vrienden in Los Llanos. Was een hele gezellige avond (met nog een wereldberoemde Nederlandse ‘mystery guest’, die een muzikaal intermezzo verzorgde) , maar toen was ik inmiddels zo verkouden, dat ik 00.00 uur nog wel gehaald heb, de 12 druiven naar binnen gekregen heb (gewoonte in Spanje, eet een druif op elke slag als de klok 12 slaat) en ook nog een glas cava genuttigd heb, maar het om half één voor gezien hield. Lang geleden dat we zo vroeg op bed lagen op 31 december. Het feit dat we de voorafgaande nacht maar 2 uurtjes geslapen hadden ivm onze terugvlucht, deed er overigens ook geen goed aan.

Oliebollen, gebakken door Marian
De ‘mystery guest’. Foto beetje wazig, zodat het ook een mysterie blijft 🙂
Schattige doosjes met 12 druiven. Te koop in de supermarkten hier op 31 december en gekregen van Ammy en Ton, onze ‘langzeit’ gasten.

Vorig week maandag was het ‘dia de los reyes magos’, driekoningen, zo’n beetje de belangrijkste dag hier van alle feestdagen, want dan krijgen de kinderen hun cadeaus. Op zondagavond gingen we met vrienden eten bij de Mexicaan in Los Llanos en liepen we een enorme drukte in op de Plaza de España. Toen kwamen de Reyes Magos namelijk al aan op hun kamelen en was de hele stad uitgelopen. Alle winkels waren open (laatste kans om cadeaus te kopen voor de kinderen) en de sfeer was uitgelaten. Snel nog even de kerststal (de ‘belen’) onder het gemeentehuis bekeken, want die hadden we nog niet bewonderd. Nou, het was niet wat wij ons bij een kerststal voorstellen. Het was een compleet nagebouwd Los Llanos van vroeger met daarin de kerststal verwerkt. Er schijnt elk jaar een beeldje van een poepend mannetje verstopt te zitten in het tafereel, maar dat hebben we niet gevonden. Ook niet zo heel erg lang gezocht, moet ik toegeven.

De kribbe gevonden.
De Reyes Magos op het balkon van het gemeentehuis
Vervolgens konden alle kinderen op ‘audiëntie’ komen bij de koningen

En tenslotte zondagmiddag met vrienden gegeten in onze ‘eetkamer with a view’, bovenop ons huis. Ze brachten een heleboel stekjes mee van planten die we nog niet hadden. Dus Karel is alweer druk aan het planten geslagen.

deze konden zo de grond in
deze moeten eerst wortels krijgen, eens kijken of dat gaat lukken
en deze bloeit zo mooi, kon het niet laten om hem te fotograferen
Herfst maar ook lente op La Palma – Megalomane ‘busterminal’ Puerto Naos – Noche Blanca in Los Llanos

Herfst maar ook lente op La Palma – Megalomane ‘busterminal’ Puerto Naos – Noche Blanca in Los Llanos

In de Bourgogne vond ik de herfst altijd het mooiste jaargetijde. Een overweldigende kleurenpracht in de natuur waar je helemaal stil van werd. Op La Palma, in ieder geval aan ‘onze’ kant – in de Aridane-vallei – is dat anders. Er staan hier weinig loofbomen die verkleuren, maar wel kleuren de druivenranken prachtig rood. En gisteren reden we naar de oostkant van het eiland waar we toen we uit de tunnel kwamen ons opeens in een waarachtig herfstlandschap bevonden. Hier staan wél heel veel loofbomen die nu volop verkleuren en hun blad laten vallen. We waanden ons even in noordelijkere regionen van Europa. Een gevoel dat overigens snel verdween toen we de berg afzakten en in Santa Cruz gewoon weer in ons t-shirtje op een terras koffie konden drinken in de zon.

Herfstkleuren bij een blauwe lucht en 20 graden.

Herfst dus, ook op La Palma. Maar tegelijkertijd is het lente, want in onze tuin bloeien de narcisjes momenteel. En dat terwijl het nog kerst moet worden, bijzonder.

Narcisjes in bloei in december.

In Puerto Naos was er eens een prima parkeerplaats (waar wij altijd een plekje vonden) met op de hoek daarvan een bushalte. Gewoon, zo’n standaard bushokje waar 1x per uur een bus stopt. Opeens, inmiddels al dik een jaar geleden, ging het hele plein op de schop, weg parkeergelegenheid en een grote bouwput bleef over. De geleerden van Ruimtelijke Ordening van de gemeente Los Llanos hadden in al hun wijsheid besloten dat er een ‘busterminal’ moet komen, met daarin geïntegreerd een infopunt voor toeristen en een ‘cafetería’. Voor 1 bus per uur. Of zou de bus als dit alles klaar is 5x per uur gaan rijden naar Puerto Naos??? Een nogal megalomaan project wat, in onze ogen, volkomen onzinnig is. Een fatsoenlijke parkeerplaats is er nu niet meer, alleen nog een braakliggend, onverhard terrein vol kuilen en hobbels, waar je ’s avonds in het donker als je niet heel goed oplet je beide benen gebroken hebt voordat je je auto teruggevonden hebt. En wanneer het klaar is?????  Wie zal het zeggen ………..

al maanden een bouwput
het lijkt de Mezquita van Córdoba wel, met al die pilaren
Voorlopig nog niet klaar, lijkt me.

Maar sommige dingen doet de gemeente dan weer wel heel goed. Op zaterdag 30 november was het in Los Llanos ‘Dia Blanca’ en ‘Noche Blanca’. De dag waarop de winkels tot 12 uur ’s nachts open bleven, de ‘Nacimiento’ of ‘Belén’ – de kerststal – ’s avonds officieel geopend werd en de kerstverlichting in de stad aangestoken werd. Er was van alles georganiseerd, een uitgebreid programma de hele dag door, een kerstmarkt (compleet met ‘gluhwein’), workshops, optredens van rockbands tot gospel en traditionele kerstliederen. Om 18h30 was op het programma ‘Het Zwanenmeer’ aangekondigd. Dat wilden wij uiteraard niet missen 😉. Het was aandoenlijk en schattig. Een groep ballerina’s in de leeftijd van zo’n 8 tot 15 jaar die haar stinkende best deed. Met de muziek van het Zwanenmeer die over de plaza schalde. Een van de meiskes had een tutu die kennelijk wat te groot was, want ze was hem de hele tijd aan het ophijsen tijdens het dansen. En een andere ballerina kwam er, nadat de laatste tonen weggestorven waren, achter dat ze aan de verkeerde kant van het podium stond. Je zag de schrik en twijfel op haar gezicht verschijnen, waarna ze vlug alsnog naar de andere kant trippelde, haha.

de witte zwaan,
die door de zwarte zwaan ruw verdreven wordt.

Daarna gingen we naar de Calle Enrique Mederos, waar een band ‘I Love Rock & Roll’ en ‘Born to be Wild’ speelde. Het contrast kon niet groter zijn. En toen was het al 5 voor 9, snel terug naar de Plaza de España, waar om 21h00 de kerstverlichting aan zou gaan. Tijd genoeg, dachten wij, want tijd is een rekbaar begrip op La Palma. Maar laat het nu net deze ene keer wel op tijd gegaan zijn, dus misten we het moment suprème, de plaza baadde al in het licht toen we er aankwamen. Het was er afgeladen vol, je kon over de koppen lopen en op de terrassen was geen plekje meer vrij. Maar een geweldig leuke sfeer en een groot succes voor de gemeente Los Llanos. Volgend jaar zijn we zeker weer van de partij. En dan op tijd voor het licht.

Een zee van licht
sprookjesachtig
Super sfeertje.
Geen fluit gedaan maar toch steeds bezig geweest

Geen fluit gedaan maar toch steeds bezig geweest

De ‘bezoekmaand’ zit er bijna op. Morgen vertrekt Christian, voorlopig onze laatste gast, ook weer naar Frankrijk. Het is ontzettend gezellig geweest de afgelopen weken, maar nu is het goed dat de rust weerkeert. Voorlopig even geen bezoeken meer aan de Roque de los Muchachos, de Poris de Candelaria, het wijnmuseum, de San Antonio vulkaan, de Salinas, etc. etc. Het blijft allemaal even mooi, maar nu even een pauze is ook wel lekker.

De eerste week met onze Nederlandse vrienden was het heerlijk warm, zomers weer. Genieten. Daarna echter hebben we anderhalve week ontzettend veel wind gehad, echt veel wind, wat het buiten zitten lastig maakte, tenzij je een helemaal beschut plekje zocht. Daar ben je op een gegeven moment wel helemaal klaar mee eerlijk gezegd. Zelfs bij onze favoriete kiosko’s aan de kust was het winderig, waren parasols kapot gewaaid en was het ’s avonds eigenlijk op het randje van nét wel of nét niet buiten eten. Ook af en toe wat regen gehad, hoewel niet echt regen van betekenis. Dat is dan wel weer jammer, want dat kunnen we heel goed gebruiken. Onze Franse vrienden hebben daardoor wat minder stabiel weer gehad. Maar desondanks hebben we alles kunnen doen dat we wilden. Nu is het rustig weer, de zon is terug (meestal) en het is prima ‘Palmees herfstweer’.

Wat hebben we zoal gedaan in de afgelopen weken. Nou, behalve braaf naar Spaanse les en de wisselingen in de appartementen, geen fluit eigenlijk. Vooral reisleiders gespeeld en véél te veel gegeten en gedronken.

Het begon allemaal met een tinto de verano bij La Marmota
een dag later eten bij Azul in El Castillo
mmmmmmmm
Natuurlijk gingen we ook naar Frida, gebak eten.
Het terras was vol, maar binnen zaten we ook prima.
Ontbijt bij Palmerita Café, ook al zo lekker.
Afgezakt naar de Poris de Candelaria
Eten in El Remo bij Kiosko Reme.
Vis eten met onze Franse vrienden bij Kiosko Los Guirres
Het vest was wel nodig.
Doe er nog maar een.
De magnum die Karel bij zijn afscheid van de ‘sapeur pompiers’ kreeg kort voor ons vertrek uit Frankrijk werd nu ontkurkt (en geleegd).
Het moment van ontkurken moet worden vastgelegd.
Restaurant El Balcón in de haven van Tazacorte. Eerste keer voor ons, was niks mis mee maar heeft ook geen onuitwisbare indruk op ons gemaakt. Wel leuk uitzicht.

Op ons terrein staan nogal wat oude, verwaarloosde druivenstokken. Dat kon Georges uit Frankrijk, die zelf ook een grote tuin heeft, mét druiven, niet aanzien. Hij heeft voor ons een begin gemaakt met het snoeien en opbinden. Ons eerste stukje ‘vigne’ is een feit. Volgend jaar zullen we volgens Georges zeker druiven kunnen oogsten. We hebben ons voorgenomen om er zelf mee verder te gaan, want er staan er nog veel meer her en der op het nog ‘onontgonnen’ deel van ons terrein.

Dit stukje is klaar
Ziet er toch perfekt uit zo ?
Opgebonden en gesnoeid, maar hier moet nog wat onkruid weggehaald worden.

Verder waren we nog bij het nieuwe bezoekerscentrum in Todoque ‘Cueva de las Palomas’ en in het piepkleine wijnmuseum, maar daarover een volgende keer meer.

En gisteravond, voorlaatste avond met Christian, genoten we van een mooie Bourgogne

Vanavond laatste avond van Christian, daarom nog een laatste keer (vooralsnog) buiten de deur eten, Tasca Catalina wordt het deze keer. Morgen is het feest voorbij, terug naar het normale leven en nog even trachten de broekriem aan te trekken voordat de kersttijd eraan komt. Dat dreigen ook calorierijke dagen te worden.

In het najaar/winter zijn de zonsondergangen het mooist (vinden wij), omdat er dan vaker wolken zijn en er daardoor een mooier kleurenspel te zien is. Bij een wolkenloze zomerhemel is dat minder het geval. Een paar zonsondergangen ter afsluiting.

Vanaf ons eigen terras.
Aan het strand.
En gisteravond, wederom vanaf ons terras.