In Fase 2 – Toch weer naar de Tajinastes– Vivero Insular

In Fase 2 – Toch weer naar de Tajinastes– Vivero Insular

We zitten nu een week in Fase 2 van de desescalada. Dat betekent dat we weer met groepen van maximaal 15 personen mogen samenkomen, de stranden zijn weer geopend, restaurants mogen ook binnen weer gasten ontvangen met 40% capaciteit en ook de grotere winkels (boven 400 m²) en winkelcentra zijn weer open. Wel moeten er mascarillas gedragen worden in openbare binnenruimtes en als het niet mogelijk is om een afstand van 2 mtr aan te houden dan ook buiten.

Helaas zijn er de laatste dagen weer een paar covid-19 besmettingen bijgekomen na geruime tijd zonder nieuwe ‘casos positivos’. We zijn er nog niet vanaf, ook al doen we het goed met z’n allen op La Palma.

Vorig weekend en het begin van de week was het erg warm op La Palma, calima-temperaturen van boven de 30°C. Daarom besloten we onze ochtendwandeling (nou ja, niet elke ochtend, zo’n 4x per week) wat vroeger te doen dan gebruikelijk. Wekker op 7 uur gezet (slik) en om 7h30 op pad. In plaats van uitzicht over de oceaan hadden we uitzicht op een dik wolkendek onder ons, een ‘mar de nubes’. Bijzonder verschijnsel, we hadden het een paar ochtenden lang. Tijdens onze wandeling, waarbij we constant uitzicht op zee hadden, zagen we het wolkendek omhoogschuiven tot aan het kerkje van Todoque, waarna de wolken oplosten. Bij thuiskomst om 8h45 was alles weg.

Nog een beetje schemerig – de mar de nubes
Het wolkendek is verder omhoog gekomen, we konden er enigszins onder kijken.

Vanaf maandag was recreatief strandbezoek weer toegestaan. Dus wij meteen maandag einde van de middag op pad. Maar wat een deceptie. Op het strand van Tazacorte werd nog gewerkt met bulldozers om het zand weer netjes te maken. Het strand van Puerto Naos was afgesloten, er was een woud van paaltjes in het zand gezet, om aanloop- en vertrekroutes te maken en het strand werd in vakken verdeeld, benieuwd hoe dat er uiteindelijk uitziet. Op Charco Verde werd niet gewerkt maar het was wel afgesloten. Bij La Bombilla werd gezwommen, alleen is daar geen strand, moet je via een soort van roestig ijzeren hek dat in het water ligt het water in en uit. Niks voor mij. Karel heeft wel gezwommen en genoten. Ik hield het bij een drankje bij Cocomar, dat weer geopend was. Het water is altijd super helder in La Bombilla. Intussen hebben we begrepen dat alle stranden weer open zijn. Het stadsstrand van Santa Cruz en ook Bajamar zag eruit zoals altijd, geen paaltjes of vakken. Toch een stuk gezelliger om te zien.

Zwemmen bij La Bombilla

Het is weer agapanthus tijd, ze bloeien welig in onze tuin, echt mooi.

Prachtig blauw.
Avondlicht, met de bergen op de achtergrond.

Nog mooier zijn de bloeiende Tajinastes op de Roque de los Muchachos in mei/juni, nu dus. We zijn er al twee jaar achter elkaar naar toe gereden en waren het dit jaar daarom niet van plan. Uiteindelijk konden we de verleiding toch niet weerstaan en zijn we zaterdag naar boven gereden. Het was tenslotte een feestdag, Día de Canarias. Ze zijn zo bijzonder, magisch mooi. De Tajinaste groeit alleen op La Palma en Tenerife, boven de 2.000 mtr hoogte. Je moet er dus wel wat voor doen om ze te zien. Allereerst goed in de gaten houden wanneer ze bloeien, want voor je het weet is het alweer voorbij, en dan de lange rit naar de Roque maken. Dat maakt het voor mij eigenlijk extra bijzonder. Ik word er echt helemaal stil van, als ik daar tussen de manshoge stengels sta, vol met kleine paarse bloemetjes, met het groen van de pijnbomen eromheen, de strakblauwe lucht erboven en de oceaan overal rondom zichtbaar. Nu overigens niet, want er hing bewolking onder ons.

Kleurenpracht in de natuur.

Jammer genoeg was het laatste stukje weg naar de top van de Roque tussen de sterrenwachten nog afgesloten vanwege corona, dus moesten we ons ‘behelpen’ met het uitzicht vanaf de mirador Los Andenes. Wat ook geweldig mooi is overigens, zelfs met een dik pak wolken onder ons.

De toppen van de Cumbre komen boven de wolken uit.
Aan de andere kant van de weg bij Los Andenes.
De diepte van de Caldera verdwijnt in de wolken.

Langs de oostkant zijn we weer afgezakt richting Santa Cruz, daarbij 5 klimaatzones doorkruisend met geweldig mooie vegetatie onderweg. Afgesloten bij de Thai op het strandje van Bajamar. Simpel maar lekker.

En afgelopen week zijn we naar de Vivero Insular in Puntallana geweest. Karel moest en zou zijn drago’s kopen. Dat is gelukt. En wat leuk was het daar! Geen toeters en bellen, gewoon een aantal bedden met autochtone planten. Een super-enthousiaste jongen, die ons alles liet zien en veel vertelde over de planten. En er waren drago’s. Vrij grote, van 25 euro per stuk. Toen hij onze bedenkelijke blik zag, zei hij dat hij even met de ‘jefe’ ging overleggen. Toen hij terugkwam wees hij ons op een rijtje met kleinere, die waren 3 euro per stuk. ‘Kijk, nou gaan we praten’, het betere werk. Toen kwam de vraag hoeveel stuks. Karel wilde er 10. Volgens mij veel te veel voor het stukje grond dat wij ervoor bestemd hebben en volgens de chico, die we een foto van het grondstuk lieten zien, ook. Ik wilde er maar 6. De chico volgde de discussie met veel belangstelling. ‘Normalmente, las mujeres mandan’ zei hij. Normaliter hebben de vrouwen de leiding. Maar Karel geeft zich niet zo snel gewonnen in een discussie. Dus na een minuut of 5 van gesteggel, kwamen we op het compromis van 8 uit. Dus, aldus Karel tegen de chico, zullen wij binnenkort het eerste dragobos van Los Llanos hebben. Hij beloofde te komen kijken. Heb hem geadviseerd dat over een jaartje of 20 misschien eens te doen, haha.

De vivero.
Ondanks dat we buiten waren en er verder niemand was, werd ons toch gevraagd of we een mondkapje op wilden doen. Dat hebben we dus maar braaf gedaan.
Ook Canarische palmen in overvloed.
Een deel van onze buit.

Maar natuurlijk kochten we ook nog wat andere planten: een paar Tajinastes. Nee niet die van de Roque, maar Tajinastes de la zona costera, voor de kuststreek. Niet zulke grote als die op de Roque, maar ook heel mooi, blauw en wit. Dan Guaidil met witte bloemen. Tabaiba Dulce – wolfsmelk. En Canarische lavendel. In totaal 16 planten en we betaalden 40 euro. Karel wil volgende week terug 😊.

Lavandula Canariensis
Tajinaste zona costera blauw
Tajinaste zona costera wit
Tabaiba Dulche – wolfsmelk
Guaidil

Allemaal planten die, eenmaal geworteld, echt nauwelijks water nodig hebben en dat moeten we hebben. In de tuin rondom ons huis en de appartementen hebben we geweldig mooie planten staan, maar het grootste deel daarvan moet regelmatig bewaterd worden. Voor de overige delen van het terrein willen we alleen autochtone planten die geen bewatering nodig hebben. Zeker ook gezien de watersituatie op het eiland, die echt nijpend begint te worden. We hoorden deze week van een bekende dat er in El Paso in de afgelopen week gedurende 2 nachten geen water was tussen 12 en 6 uur. En dan moet de zomer nog beginnen.

Voor de komende week is, door sommige voorspellers met grote stelligheid, behoorlijk wat regen aangekondigd. Regen in juni, dat is echt heel ongewoon, maar wat zou het mooi zijn als het klopt. Laten we het hopen !

In fase 1 van de desescalada – Dragobos project gaat door

In fase 1 van de desescalada – Dragobos project gaat door

Intussen zijn we aanbeland in fase 1 van de ‘desescalada’. In deze fase mogen we weer samen boodschappen doen waar we willen, met de auto het hele eiland over en mogen alle winkels onder de 400 m² weer open. Ook cafés en restaurants mogen weer open, maar dan alleen nog het terras en met 50% bezetting. In de praktijk blijven echter nog aardig wat winkels gesloten vooralsnog en heel veel cafés en restaurants eveneens. Dat is ook begrijpelijk, want met 50% van je capaciteit alleen op het terras zijn de kosten vaak hoger dan de baten. Vanaf fase 2, als alles goed gaat gaan we op 25 mei door naar die fase, mogen er ook binnen weer gasten ontvangen worden, 50% van de capaciteit, dan zullen er zeker meer openen. Maar aan de boulevard van Puerto Naos is echt alles nog dicht. Ook in Tazacorte Puerto is zo goed als alles gesloten en of ze daar zo snel weer open gaan?? Toeristen zijn hier de belangrijkste klanten en die zijn er niet. Het is triest om te zien hoe doods en uitgestorven het daar is momenteel.

Lastig is dat je nergens meer naar het toilet kunt als je in de stad bent. Wij hadden maandagochtend een hele lijst met boodschappen af te werken en op een gegeven moment was een bezoekje aan een toilet wel noodzakelijk. Maar helaas, toiletten bij de Lidl afgesloten, in de parkeergarage dicht, Trocadero-toiletten dicht en ook het café waar we koffie dronken had de ‘servicios’ afgesloten. Wildplassen dan maar? Liever niet (ik niet tenminste, dat is niet mijn ding), naar huis geracet en net op tijd gered, pfffff …

Het bakken gaat overigens gewoon door. De tuinafval-container-man vertelde ons dat hij behalve in containers ook iets in de bananen doet (zoals vele anderen hier), waarop Karel natuurlijk een beetje begon op te scheppen over zijn heerlijke bananencake. Dus stond hij afgelopen week aan de deur met een enorme tros bananen, zo’n 60-70 stuks, met de melding dat hij dan wel die ‘bizcocho famoso’ van Karel wilde proeven. Dus zijn er intussen alweer drie gebakken, één voor de gulle gever, één voor de dartclub (zijn we vrijdagmiddag ook weer mee begonnen) en één voor ons bezoek van zaterdagochtend. Nog wat bananen weggegeven en we zijn er alweer bijna helemaal doorheen.

De eerste bananencake is in de maak.

Nu we weer de deur uit mogen, kan Karel verder met zijn dragobos. Van Ito, onze tuinman, hadden we een tip gekregen dat er in Puntagorda een adres is waar we grotere drago’s kunnen kopen tegen schappelijke prijzen. Dus wij woensdag naar Puntagorda gereden, in de veronderstelling dat we bij een soort van tuincentrum terecht zouden komen. Vooraf gebeld, de eigenares, een Zwitserse dame, zou ons bij het benzinestation in Puntagorda om elf uur opwachten, want anders zouden we het niet vinden. Dat werkte prima, ze was er op de afgesproken tijd. Achter haar aan gereden naar haar ‘tuincentrum’. Bleek dat ze een enorm terrein gekocht heeft van een Duitser met daarop de restanten van wat ooit een drago- en palmenkwekerij is geweest, in behoorlijk verwaarloosde staat.

In de drago-jungle.
Enig achterstallig onderhoud.

Maar die ‘restanten’ bestonden uit een ongelofelijke hoeveelheid drago’s, echt een oerwoud aan drago’s van verschillend formaat, allemaal in kuipen vol met onkruid eromheen en deels al door de bodem van de kuip geworteld in de aarde. Ook palmen stonden er, waarvan veel de ziekte hebben die hier helaas onder de Canarische palmen heerst en die er niet zo best aan toe waren. Uiteindelijk hebben we niks gekocht, want zo groot hadden we ze ook weer niet bedoeld en met een prijs van 100 euro per stuk (op zich niet duur voor dat formaat drago’s, maar Karel wil er zo’n 8 à 10 hebben) en dan nog het vervoer (want loodzwaar in die kuipen, snel 150 kilo volgens de verkoopster, dus zelf vervoeren is geen optie) zou dat toch een dure grap worden voor een klein stukje tuin. Niet dus. De bedoeling van de Zwitserse dame is om op het terrein een paar hele luxe vakantiehuizen te bouwen, maar hoe ze ooit van al die bomen af komt, is nog een hele kwestie. Daar had ze zelf ook wel een hard hoofd over in.

Palmen in kuipen vol onkruid.
Het hele terrein vol met palmen en drago’s.
Ga er maar aanstaan, als je deze loodzware kuipen moet verplaatsen.

Maar goed, omdat we toch in Puntagorda waren, gingen we maar even langs bij de Coop. Daar zouden de echte Nederlandse beschuiten verkocht worden en wat is er nou lekkerder dan een beschuitje met roomboter en hagelslag? Geen idee hoe een beschuit in het Spaans heet, dus aan de dame in de winkel gevraagd naar ‘una especie de pan tostado redondo’. Ze wist meteen waar ik het over had. Ah sí, en un paquete redondo. In een ronde verpakking. ‘We hebben ze gewoon en ook bio. Maar helaas zijn ze momenteel uitverkocht. Ze zijn steeds heel snel weg en ik krijg ze maar af en toe’. Grrrrr, welke Nederlanders kapen ze voor onze neus weg?? Eéntje kennen we er trouwens wel, denk ik, zal geen namen noemen 😉 . De volgende keer moet ik misschien maar meer bestellen, bedacht de Coop-dame. Maar jammer genoeg komen we niet zo vaak in Puntagorda, dus ik zal ze wel uit NL moeten meenemen. De hagelslag voorraad is overigens ook uitgeput. De aanvoer is abrupt stilgevallen in deze tijden van corona.

Toen we de Coop verlieten, kwam toevallig net tuinman Ito langsgereden. Hoe klein is de wereld op La Palma. We vertelden hem over ons bezoek aan zijn drago-dame. En dat we nu toch maar op zoek gaan naar wat kleinere exemplaren. Toen gaf hij ons de tip dat in Puntallana, in het oosten van het eiland, de vivero – kwekerij – van de Cabildo Insular zit, waar alleen autochtone planten gekweekt worden en waar we zeker ook kleine drago’s zullen vinden. Dus volgende week nieuwe poging en gaan we naar Puntallana.  Het was overigens koud in Puntagorda, grijs, 15° en wat miezerige regen. We hadden gedacht door te rijden naar Garafía, maar het weer nodigde niet echt uit, dus toch maar snel terug naar huis, waar we 22° en zon aantroffen. Nu ik dit schrijf, op zondagochtend, is het hier grijs en kil. Waarschijnlijk schijnt nu in Puntagorda de zon, want ergens op het eiland schijnt de zon altijd wel.

Afgelopen week hebben we overigens voor het eerst sinds 8 weken de tank van de auto weer moeten vullen. Nog nooit zo lang met 1 tank gedaan. En voor een superlage prijs ook nog. In Puntagorde was de prijs overigens nog zo’n 7 cent lager, daar baalde Karel goed van. De brandstof is altijd een stuk goedkoper in Puntagorda dan in het Aridanedal, maar dat is net even te ver weg voor ons helaas.

Schappelijke prijs.

En vrijdagavond weer voor het eerst sinds lange tijd buiten de deur gegeten. We waren uitgenodigd ivm de verjaardag van een vriendin. Met z’n zevenen waren we, je mag met max. 10 personen samen vertoeven. We aten bij de Italiaan op het pleintje achter de kerk van Todoque, espaguetis con mariscos, zeevruchten, heerlijk. Er zaten nog enkele groepjes en hoewel er een fikse wind stond die helaas niet ging liggen, was het super om weer met vrienden te eten en wat reuring om ons heen te hebben.  Vanavond eten we met een groepje bij Finca Flora, een vegetarisch huiskamerrestaurant vlakbij huis. Hopelijk trekt het weer bij, want er moet buiten gegeten worden en anders moet ik m’n winterjack nog uit de kast gaan opvissen.  Maar hoe dan ook, we mogen weer! Het is feest tralala, we hebben wat in te halen!

Aan het apéro.
Spaghetti met zeevruchten, aanrader.
Mmmmmmmm

Nog even terugkomend op de drago’s, we hebben er al wel enkele staan in onze tuin. Die zijn vermoedelijk zo’n 20 jaar oud en doen het goed:

Op het terras naast ons huis.
Bij het pad naar de beneden-ingang.
Bij het lager gelegen privé terras.
Bij het zonnehoekje met de stoelen van Paco.
Deze hebben we zelf geplant, zo’n anderhalf jaar geleden. Een jonkie nog dus.

De weg terug naar ‘het nieuwe normaal’ is begonnen – verjaardag in confinamiento

De weg terug naar ‘het nieuwe normaal’ is begonnen – verjaardag in confinamiento

Na 7 weken confinamiento zijn vanaf vandaag de eerste kleine stapjes terug naar het ‘normale’ leven ingezet. Dat betekent dat het nu 1x per dag toegestaan is om te gaan wandelen buiten je eigen terrein en binnen een straal van 1 km vanaf je huis. Dat houdt nog niet over, maar het is een begin en daar zijn we al blij mee. Als je individueel sport (en daartoe wordt wandelen dus niet gerekend), bv hardlopen of fietsen, dan ben je niet gehouden aan die ene kilometer, maar je moet wel binnen de gemeentegrenzen blijven.

Binnen de grotere gemeentes (dat is hier op La Palma vanaf 5.000 inwoners) is de dag verdeeld in tijdzones, om te voorkomen dat er te veel mensen tegelijk de straat op gaan. Er zijn 3 groepen: kinderen onder de 14 jaar, ouderen boven de 70 jaar en alles wat daartussen zit. Daar horen wij bij. En ook al wonen wij in absoluut buitengebied, 7 km van ‘de stad’, het is wel gemeente Los Llanos, dus mogen we alleen de deur uit tussen 6 en 10 uur en tussen 20 en 23 uur.

Vanochtend zijn we een uur naar buiten geweest. En het was druk op de Camino Campitos, de weg beneden langs ons huis. Héél veel fietsers en ook kwamen we zo’n beetje alle buren tegen. Met wie we eigenlijk niet mochten praten, want stilstaan is verboden. Maar dat hebben we toch wel heel eventjes gedaan, op afstand natuurlijk. Het was lekker om even van huis weg te zijn, maar spectaculair was het ook niet echt, zo’n rondje van maximaal een kilometer ver. En ik ben intussen zo gewend aan mijn dagelijkse rondjes op en af door de tuin, dat ik overweeg om ze vanmiddag toch nog maar even te doen. Het is veel inspannender dan het rondje wandelen rond het huis, het voelt goed als ik nadien bezweet en met een rode kop aan de koffie zit. Is het toch nog ergens goed voor geweest, deze gedwongen insluiting, haha.

We kijken vooral uit naar 11 mei, en dat is al best snel, dan mogen we (als alles goed gaat) weer met de auto op pad, het hele eiland over, en écht gaan wandelen. Dan mogen de kleinere winkels weer open en de restaurants/cafés. Wel hoorden we dat sommigen overwegen om nog niet open te gaan, de eerste twee weken mag alleen het terras open en dan maar met 30% capaciteit. Voor velen is het zinloos om zo open te gaan, je kunt nauwelijks klanten ontvangen maar hebt wel veel kosten en men is bang het recht op ondersteuning te verliezen omdat je weer open bent. Eind mei is gepland dat de horeca zowel binnen als buiten open mag voor 30% en dan 8 juni wordt dat 50%. Vakantiewoningen mogen weer open vanaf 11 mei, maar dat is een wassen neus, we hebben er niks aan, want er is geen enkele toerist op het eiland en dat zal nog een behoorlijke tijd zo blijven. Ook al zal in de zomermaanden binnenlands toerisme toegestaan zijn, dan verwachten we daar bijzonder weinig van.

In de verkeerde volgorde neergezet, maar het was al lastig genoeg om ze zover te krijgen.

Vorig weekend was mijn verjaardag. Een rustige dag, maar toch bijzonder door dit alles. Deze verjaardag zullen we niet snel vergeten. Een feestje geven zat er natuurlijk niet in, maar om een uur of negen hoorden we wat geroezemoes op de trap omhoog vanaf de benedenpoort. Kwamen twee vriendinnen die de honden aan het uitlaten waren snel even omhoog gelopen. De honden hadden een bordje om hun nek hangen, één met ‘Happy’ en de ander met ‘Birthday’ erop. Alleen vonden ze het zelf minder leuk. Anton, de ‘birthday’ hond, liep enorm met z’n kop te schudden om dat rotding van zijn nek te krijgen. En Kyra, de ‘happy’ hond, schoot meteen onder tafel. Met pijn en moeite hebben we ze naast elkaar gekregen voor een foto.

Kyra was duidelijk bijzonder unhappy met de omstandigheden 🙂

Een uurtje later kreeg ik een appje van de bovenburen dat ze iets aan de poort hadden gehangen voor mijn verjaardag. Echt hartstikke leuk en lief allemaal.

’s Middags hebben we heerlijk samen in de zon geluncht. Natuurlijk mocht ik kiezen wat we aten, zoals dat nu eenmaal hoort als je jarig bent. En hoewel wij inmiddels behoorlijke flexitariërs zijn geworden, we eten minder en minder vlees, had ik enorme zin in een mooie biefstuk van de haas. Aldus geschiedde. Prachtige solomillo gehaald, groene pepersaus gemaakt en een aardappel-knoflook gratin. Rucola/veldsla salade erbij met gecarameliseerde rode ui, pijnboompitjes en geschaafde parmezaan en als toet limoen-chocolademousse met een grote dot slagroom. Gesmuld! Door de dag heen heel veel getelefoneerd, geskyped en geappt. Karel had nog een appel-roomtaart gebakken voor bij de koffie, waarvan ook weer stukken naar de buren zijn gegaan. Prima verjaardag zo.

Verjaardagslunch!
De appel-roomtaart.

En het ontginnen van ons terrein is doorgegaan. Er lag inmiddels een enorme berg met tuinafval bij de benedenpoort. Een Palmero uit de buurt, die een bedrijfje heeft ‘servicios agrícolas y jardinería’, was al een paar keer langsgekomen om zijn diensten aan te bieden. Donderdagmiddag is hij gekomen met een kleine vrachtauto. Na twee ritten was nog lang niet alles weg, het was meer dan wijzelf en ook hij gedacht had en het zou dus ook meer in de papieren gaan lopen om alles weg te krijgen.

Berg tuinafval.

Toen stelde hij voor om een container neer te zetten die wij dan zelf konden vullen. Hij heeft hem donderdagavond nog neergezet. Dan kunnen jullie elke dag wat doen en dan bel volgende week maar wanneer hij vol is, zei hij. Maar dan kent hij Karel nog niet. Die is vrijdag begin van de middag aan de slag gegaan. Ik zou eerst het huis schoonmaken (beuh, maar moet nu eenmaal ook gebeuren) en hem daarna helpen. Maar een paar uurtjes later was de container vol, ik heb nog net een half uurtje mee kunnen werken. Overigens is nog steeds niet alles weg. Maar datgene wat rest is te weinig voor nog een container. Geeft niet, er zijn nog veel meer stukken terrein te ontginnen …..

De gevulde container wacht op afhalen.

En nog wat baksels van de afgelopen dagen.

Appel-jachtschotel, lekker !
Zelf eierkoeken gebakken. Heerlijk, maar volgende keer laat ik ze ietsje bruiner worden.

En we hebben een afspraak bij de kapper! Het is nodig, maandag ga ik en dinsdag Karel.

Pasen voorbij, maar de confinamiento gaat gewoon door voorlopig

Pasen voorbij, maar de confinamiento gaat gewoon door voorlopig

Vijf weken duurt de lock-down intussen. En inmiddels is bekend geworden dat deze weer verlengd is, nu tot 9 mei. Hoewel dit opnieuw geen verrassing is, deed het voldongen feit me wel even in een dip geraken. We hadden heel erg gehoopt dat er enige versoepeling zou komen hier op de eilanden, dat we van het terrein af zouden mogen om te sporten of om eens in de bossen te gaan wandelen of zo. Maar niets daarvan. De dingen die je om je heen ziet en hoort, daarvan word je ook niet altijd vrolijker. Foto’s op internet van bewapende militairen in Tazacorte, een oude buurman die zijn hondje uitliet en door de Guardia Civil op bijzonder onvriendelijke, bijna intimiderende wijze te verstaan werd gegeven dat hij 200 mtr te ver van zijn huis was en onmiddellijk moest omkeren, de man helemaal ontdaan. Moet dat nou allemaal zo? Op een doodstille, onverharde weg waar geen mens liep en geen auto reed. Vorige week zaterdag ben ik heel even stout geweest. Een vriendin die een stukje verderop woont, alleen is en een winkel in Los Llanos heeft die al sinds half maart dicht is, zat er helemaal doorheen. Ik besloot er toch even naar toe te wandelen met een paar stukjes notentaart die Karel had gebakken (ja hij doet het nog steeds). Die 750 meter hoorde of zag ik helemaal niks of niemand, geen auto’s, geen mensen te zien, bizar stil, en nam ik me voor om, mocht er een auto aankomen, achter een muurtje te duiken. Dat is toch absurd, dat je je zo voelt, bijna als een misdadiger. Een dip dus vandaag. Karel had dat aan het begin van de week. De een pept de ander dan weer op en dan gaan we vol goede moed door. Zo zal het ongetwijfeld met velen gaan, denk ik toch ??? Volhouden allemaal, het gaat voorbij, ooit ……

Vanaf het begin van de lock-down hebben we een parcours in onze tuin uitgezet van zo’n 400 – 450mtr met behoorlijk wat stijgen en dalen erin. Om toch nog wat te blijven bewegen. Tussen onze boven- en benedenpoort zit 40mtr hoogteverschil en binnen 1 ronde overbruggen we dat 2 keer ongeveer. Dagelijks (we hebben de tijd immers) lopen we 8 à 10 rondjes. Dat is een behoorlijke inspanning, afstand valt wel mee, maar we overbruggen dan ook zo’n 640 tot 800 hoogtemeters. Dus zijn we goed moe naderhand en dat geeft toch een voldaan gevoel. In het begin liep ik gewoon zo, in stilte, mijn rondjes. Dat werd al snel wel heel saai, ik liep aan het eind bijna te slaapwandelen. Maar nu neem ik mijn telefoon voortaan mee met Radio 2 gezellig aan, en dat geeft afleiding. Dan vliegen de rondjes er doorheen. Wel bijzonder irritant is dat alle navigatie-apps die we gebruiken met een andere afstand komen. Strava, Bergfex, een stappenteller, onze Garmin Etrex, ze zijn het niet eens. Dus we weten niet zeker hoeveel we nu eigenlijk lopen. Wie heeft een tip voor de ideale wandelnavigatie??

Aan de wandel in de tuin, terug naar boven komend van ‘de muur van Max’.
Op weg naar de beneden-poort.
Terugkomend van de gasten-ingang boven.
De kuitenkiller, het trapje naar het boven-zitplekje van Arriba.
En hier het gelopen parcours.

Tijdens het paasweekend hebben we onszelf verwend en een diner besteld bij restaurant Franchipani. Dat wordt keurig aan huis bezorgd, alles in vacuüm zakjes, heel gemakkelijk om zelf au bain-marie op te warmen en is heerlijk, aanrader. We begonnen met een salade met pulpo. Toen had Karel enchillada’s met spinazievulling en ik solomillo ibérico de bellota met honing-tijmsaus, haricot verts met uitgebakken spek en krieltjes in boter. Smullen. ’s Ochtends had Karel 12 eieren gekookt (want Pasen), waarvan ik er 2 gegeten heb en hij de rest, binnen een kwartier. Doet ie elk jaar. Daarnaast had Karel dus een Engadiner notentaart gebakken. Dat recept waren we al zo vaak tegengekomen en de naam fascineerde ons bijzonder. Nu is het ervan gekomen, erg lekker en uiteraard hebben we minimaal de helft uitgedeeld. Bijna per kerende post kregen we een paar grote chocolade Paashazen, twee stukken chocoladetaart, twee stukken citroencake, een pot frambozenjam, een pot aardbeienjam en een bakje stoofpeertjes terug. Iedereen hier in de buurt kookt en bakt zich suf intussen.

De Engadiner notentaart klaar voor delivery bij de diverse buren. Deze voor Duitse buren, dat is wel duidelijk 😉
Dom dom dom, vergeten het heerlijke Paasmaal van Franchipani te fotograferen, maar dit dronken we erbij. El Nispero, voor ons samen met Tagalguen de beste witte wijn van La Palma.

Verder hebben we oude platen gedraaid, een potje gedart (dat ik verloren heb maar dat is meestal zo) en hadden we ons voor tweede Paasdag ’s avonds opgegeven voor de online pub quiz van De Slimste Mens. We zouden aan het einde van de middag een mail met instructies krijgen, maar die is nooit gekomen. Gelukkig vond ik op de facebook pagina van De Slimste Mens wat we moesten doen. Om 19 uur startklaar voor de laptop. Er was al gewaarschuwd dat afhankelijk van waar je je bevond, er vertraging zou kunnen optreden. Kort na 19 uur verschenen al diverse berichten op Facebook in de strekking ‘Jippie, de eerste vragen hebben we goed’ terwijl team KarelMarja de hele live stream niet kon vinden. Daar hadden meer mensen moeite mee, bleek al snel. Maar een minuut of 5 later konden wij dan toch ook beginnen. Je moest een online antwoordformulier downloaden en daarop je antwoorden invullen per ronde. De eerste ronde bestond uit 9 vragen, die helemaal niet meevielen. Maar toch alles ingevuld. Toen klikten we op ‘ga verder naar de 2e ronde’ en vervolgens crashte ons formulier. Alles kwijt. Maar ook daarmee waren we niet de enigen. Bleek er zo’n overweldigende belangstelling te zijn (80.000 deelnemers), dat de website het niet aankon en de hele boel vastliep. Dus einde pub quiz. Was niet zo erg, want we hadden er sowieso niet veel van gebakken. We hebben ooit twee of drie keer naar De Slimste Mens gekeken, dus voordat wij het systeem van de vragen door hadden, was de tijd om te antwoorden vaak al voorbij. Een einde in de onderste regionen van de scorelijst is ons bespaard gebleven 😊.

Nostalgie, plaatjes draaien. Wie herkent de hoezen?!
De pubquiz, die dus niet helemaal vlekkeloos verliep.

Afsluiten met een stukje tuin, waarin we nog altijd veel tijd doorbrengen.

Zondagmiddag, maar Karel kan het niet laten. Een dag niks doen is er gewoon niet bij.
De ‘pomarosa’ – rozenappel bloeit. Vorig jaar viel de boom ons pas op in september toen er vruchten in zaten, maar de bloesem is dus ook heel mooi.
De vrucht, rozenappel, foto in september gemaakt. We hadden er nog nooit van gehoord en we vinden het ook maar een laf smakende vrucht, niet veel aan.
Het leven gaat door

Het leven gaat door

Allereerst heel veel dank voor alle lieve en betrokken reacties op het vorige bericht, echt hartverwarmend!  💖.

Inmiddels zijn we anderhalve week verder. Afgelopen weekend is bekendgemaakt dat de confinamiento in Spanje verlengd is tot 26 april. Niet echt een verrassing, het zat er dik in natuurlijk. We maken ons wel zorgen over de economie op het eiland (en overal elders trouwens). Ik las vandaag een bericht op internet dat het Ministerie van Toerisme van de Canarische Eilanden inschat dat de terugkeer naar ‘normaliteit’ pas in het najaar van start zal gaan en dat in juli 10% van de hotels weer open mag gaan voor de thuismarkt. Aan de andere kant las ik ook dat de ‘viviendas vacacionales’, vakantiehuizen, wellicht eerder weer van start mogen dan hotels ivm het individuele karakter. Wat best logisch zou zijn. Sowieso moeten er dan natuurlijk wel weer vluchten gaan, anders kan er geen mens komen naar je vakantiehuis. We zullen zien.

Maar het leven gaat door, het is bijna ongemerkt lente geworden, de zomertijd is weer ingegaan, het is Semana Santa, de Paasweek en de dagen gaan voorbij.

Na de afgelopen redelijk turbulente weken is bij ons de rust teruggekeerd en nu merken we pas goed hoe stil het in het dagelijkse leven geworden is. Ook stil in huis, nu Max er niet meer is, echt wennen. Toch vervelen we ons vooralsnog niet, alhoewel alles wel in een langzamer tempo gaat. Wat later opstaan (ik in ieder geval, Karel niet), wat langer zitten om koffie te drinken en te eten, werken in een lagere versnelling. Meer kranten lezen, nieuws luisteren en kijken. Waarbij we ons af en toe moeten dwingen om dat los te laten, corona-moe worden we er soms van.

Voor onze Spaanse les hebben we nu veel tijd (helaas voor Karel). Maite, onze lerares, stuurt ons elke week huiswerk toe. Daarnaast heeft ze aangegeven dat ze graag ook op andere manieren met de leerlingen in contact wil blijven en dat we, als we dat willen, onze gedachten, mening, grapjes, hoe we het dagelijkse leven invullen, etc. met haar kunnen delen. Een goede oefening voor de schrijfvaardigheid, vind ik, dus probeer ik, behalve het opgegeven huiswerk te maken, ook geregeld een stukje te schrijven. En Karel doet braaf mee, zei het met af en toe wat diepe zuchten en gemopper 😊.

En we hebben besloten dat we, nu veel leuke dingen weggevallen zijn, onszelf dan maar moeten verwennen met lekker eten. We bestellen af en toe eten bij restaurants uit de omgeving die aan huis leveren nu, maar we koken zelf ook graag en daar hebben we nu alle tijd voor. Daarnaast is Karel veelvuldig gaan bakken, bananencake, gemberkoek, appelcake, meringue-schuimpjes (want eiwit over). Heerlijk, maar niet zo goed om dat allemaal met z’n tweeën op te eten. Gelukkig hebben onze onderburen/vrienden twee honden, waarmee ze elke dag een paar keer langs onze onderingang komen. We maken bijna dagelijks even een praatje met elkaar, op een afstand van 2 meter. Naast hen wonen weer andere vrienden, dus als Karel iets gebakken heeft, dan appen we even dat er op de pilaar bij de poort twee pakketjes klaarliggen. Bij onze boven-overburen brengen we dan ook een pakketje, dat is alleen even snel het straatje oversteken en weer terug. Zij klagen intussen allemaal dat ze te dik worden als dit nog lang gaat duren.

Zelf geconfijte gember aan het maken, is hier niet te koop. Lekker maar hééél pittig.
Gemberkoek.
Dulce de arroz con leche – rijstpudding met room, citroen en kaneel. Nog snufje kaneelpoeder erop ter garnering. Héérlijk. 6 schaaltjes gemaakt, 2 weggegeven aan bovenburen.
Eiwitten over van de rijstpudding, dus méringues gemaakt. Allemaal weggegeven aan de buren, teveel suiker 😉

Intussen is ook onze poort opgeknapt. Die was op enkele plaatsen volledig doorgeroest en erg verveloos. Geen overbodige luxe dus. Gelukkig hadden we de Hammerite kort voor de lock-down nog gekocht.

Eerst kaalschuren en gaten vullen,
en nu Hammerite erop.

Verder we brengen veel tijd door in de tuin. Onkruid en dood hout in overvloed op delen van ons terrein. Beneden bij de onderpoort aan de Campitos wil Karel een ‘drago -drakenbloedbomen- bos’ gaan aanleggen. Anders gezegd, een paar van die bomen planten. We hopen bomen te kunnen kopen die al enige hoogte hebben. Elders in de tuin hebben we er enkele geplant, maar die zijn nog maar zo’n 50 cm hoog, dat schiet niet op. Hangt ook van de prijs af. Helaas zijn grotere bomen meestal niet goedkoop, in dat geval worden het dan toch kleintjes 😊. Wij vinden ze prachtig en drago’s hebben, als ze eenmaal goed geworteld zijn, niet zo veel water nodig. Dus heeft Karel het hele terrein bij de poort beneden ontdaan van alles wat er stond, voornamelijk dode of halfdode planten en struiken. Nu is het maagdelijk schoon, klaar voor aanplant, maar kunnen we er niet op uit om de bomen te gaan kopen. Tegen de tijd dat we ‘vrijgelaten’ worden, staat er weer nieuw onkruid😨.

Bijna alles weg.
Zo ongeveer was het eerst.
Dit is een drago, mooi !

En het heeft geregend! Vorige week vrijdag heeft het vanaf een uur of elf zo’n beetje de hele dag geregend. Dat was hard nodig. Uiteindelijk is er bij ons 15 mm gevallen, lang niet genoeg, maar we zijn er blij mee. De tuin is opgefrist en ik hoop dat het voldoende was om de omgeving ook wat groener te laten worden. Op andere plaatsen is veel meer gevallen, er stroomde weer water uit de Caldera door de Barranco de las Angustias naar zee. Geen woeste stroom, maar toch. En wij zijn een dag binnen gebleven. Haard aan, scrabble gespeeld en gepuzzeld.

Dit soort wolken zie je vaak hier, als er regen komt. Lenticulaire wolken zijn dat, heb ik gelezen.

Als afsluiting wat foto’s uit onze tuin. De tuin trekt zich niks aan van corona of de lock-down. Zolang we bewateren, groeit en bloeit alles gewoon door en genieten we van de vele kleuren.

Christusdoorn, hele jaar door bloemen.
Suzanne met de mooie ogen tegen de gevel van ons huis.
Bloeiende Aloë Vera en Limonium
Overdadig bloeiende Brugmansia
Roze-rode Gaura
Een oranje bloeiende Aloë variant
Uitbundig bloeiende, 2 mtr hoge hanggeranium
De eerste Canna’s die bloeien.
Het groene varenhoekje bij de appartementen.
Strelitzia’s bij de muur van Max.
Echt hele mooie Lantana achter ons huis.
Paarse Duranta, bloeit zo’n beetje het hele jaar door.
Geen gemakkelijke week

Geen gemakkelijke week

Intussen is bekend gemaakt dat de lock-down verlengd is tot 11 april. Onze laatste gasten, de Duitse dames, zijn zondag vertrokken, maar wel naar Stuttgart ipv naar Berlijn. Want daarheen was geen vlucht te vinden en zo kwamen ze in elk geval terug in Duitsland. Ook onze Duitse buren zijn goed thuisgekomen. En zo wordt het stiller en stiller op het eiland.

Goed nieuws is dat het de afgelopen week geregend heeft. Bij ons weliswaar niet zo heel veel helaas, maar 5 mm, maar op diverse andere plekken is er veel meer gevallen. En daar is iedereen blij mee. Er lag zelfs kortstondig sneeuw op de hoogste toppen.

Niet goed te zien op de foto, maar op de achterste bergkam, links van de laag hangende bewolking ligt sneeuw.

Verder was de week niet zo fijn voor ons. Vorige week zaterdag overleed de moeder van Karel. Door de corona-problematiek konden we niet naar Nederland. We hebben het afscheid daarom via Skype bijgewoond, het kon niet anders. Voor dit blog houd ik het hierbij, het is te privé.

Begin van de week kregen we bericht dat een vriend in Nederland terminaal ziek is, hem rest nog slechts zeer weinig tijd. Een van de laatste personen bij wie we dit verwacht hadden, het was een grote schok.

En vrijdagavond hebben we afscheid genomen van Max, onze lieve, eigenwijze, stoïcijnse, soms/best vaak slecht luisterende lobbes. Omdat veel lezers van dit blog hem gekend hebben, hetzij vanuit Frankrijk dan wel de laatste twee jaar hier op La Palma, een paar herinneringen.

Tussen de daglelies in de voortuin in Thury.

Bijna 16½ jaar geleden haalden we hem als puppie op bij letterlijk ‘een huishouden van Jan Steen’ in St. Léger sur Dheune in de Bourgogne, wat een puinhoop was het daar. Toen we naar huis reden, Max op mijn schoot, gingen we even langs bij vrienden, waar hij zo schrok van hun grote Leonberger, dat hij mijn hele schoot onder pieste. Hij kostte 30 euro en stond op de balans van het hotel als waakhond, werd in 5 jaar afgeschreven 😊. Een slechtere waakhond kun je echter niet verzinnen. Wellicht dat zijn grote voorkomen imponeerde, maar iedereen kon ’s nachts (overdag ook overigens) zo over hem heen stappen.

Max als uit de kluiten gewassen puppie, 4 maanden oud.

We deden een puppiecursus met hem, waar hem de Franse commando’s werden geleerd, maar het is nooit gelukt om hem goed te laten gehoorzamen, in welke taal dan ook. Hoe vaak Karel ook riep ‘Max au pied’, hij deed precies waar hij zin in had. Naar mij luisterde hij niet, naar Karel beter, maar alleen enigszins, als hij op korte afstand was. Als wij hem zeiden hier te gaan liggen, dan ging Max 2 meter verderop liggen. Als we hem riepen te komen, dan ging hij eerst nog even lekker door met snuffelen en kwam dan tergend langzaam naar ons toe. Alleen als er iets te eten was, dan was hij er als de kippen bij. Veel gasten in Frankrijk hebben hem meegenomen om te wandelen, of na het diner nog even uitgelaten. Hij vond het allemaal best. Met zijn tanden klapperen deed hij ook, iets wat we hem niet afgeleerd kregen. Als hij aandacht wilde of honger had en wilde eten, en wel nú meteen. Dat was ook een teken dat hij achteruit ging de laatste weken, hij klapperde niet meer met zijn tanden.

Hij blafte zelden tot nooit, alleen tegen Pascale, een van onze hulpen, die op de Mobylette kwam en een grote integraalhelm droeg. Daar hield hij niet van, het is nooit goed gekomen tussen Pascale en Max. En hij ging door het lint als er een oud, wit autootje langskwam met daarin een herdershond. Dat waren mensen die iets verderop in het dorp woonden en zij kwamen elke dag rond 17 uur voorbijrijden. Dan gingen die twee honden op afstand als waanzinnig tegen elkaar tekeer. Al snel hoorde hij het autootje van verre aankomen en begon dan al bij voorbaat te blaffen. Dit heeft jaren geduurd. Op een gegeven moment was de herdershond dood, maar het echtpaar kwam nog steeds elke dag langs. Max blafte gewoon door, had niet in de gaten dat de hond er niet meer in zat. Pas toen die mensen een andere auto kochten, was het voorbij.

Baas met hond in de groene Bourgogne.

In januari 2017 dachten we dat we hem kwijtraakten. Er werd een tumor in de milt gevonden, de milt moest eruit. Na de operatie zei de dierenarts dat de tumor kwaadaardig was en dat er al uitzaaiingen in de darmen zaten. Nog een maand of 3, schatte hij. Vele tranen heb ik toen geplengd. We bereidden ons voor op het einde. Maar het werd voorjaar, we startten ons laatste seizoen in de Bourgogne en er was niets aan Max te merken. Het werd zomer, september, oktober, Max was er nog steeds, en pleine forme. Dat vonden wij toch wel heel bizar. Bovendien waren onze plannen om naar La Palma te gaan inmiddels concreet geworden, daarom wilden we wel weten waar we aan toe waren met hem. Dus in november, na afloop van het seizoen, eindelijk tijd, naar een andere dierenarts voor een second opinion. Zijn eerste vraag was ‘Hebben jullie de tumor laten analyseren?’ Nee, want dat was volgens de andere dierenarts weggegooid geld, het was 100% zeker kwaadaardig met al uitzaaiingen. Afijn, een echo gemaakt van de darmen van Max. Niks op te zien. En als die uitzaaiingen er in januari al waren, dan zouden ze nu toch zeker heel duidelijk zichtbaar moeten zijn. Kortom, de tumor moet goedaardig geweest zijn, na het verwijderen van de milt was het probleem opgelost.

Dus ging Max op dik 14-jarige leeftijd in februari 2018 mee naar La Palma. We gingen met de auto en dan met de ferry van Cadiz in Zuid-Spanje naar La Palma. Velen dachten dat het teveel van hem zou vergen, op zijn leeftijd zo’n reis en overgeplant worden naar een geheel nieuwe omgeving. We hadden er zelf ook wel een beetje zorgen over. Voor de overtocht pilletjes meegenomen, want die zou stressvol voor hem zijn. We hadden de pech dat er precies tijdens onze overtocht een enorme storm woedde, zo eentje die maar eens in de vijf jaar voorkomt. Iedereen op de boot was zeeziek, wij ook, alle honden in de kennel waren aan het janken en blaffen. Alleen Max zat het doodkalm allemaal te bekijken in zijn box, niks blaffen, niks janken, niks pilletje nodig. We hadden beter pillen voor onszelf kunnen meenemen. Je was een bikkel Max.

finca paraiso la palma
Max in zijn box op de ferry in februari 2018.

Na een aarzelend begin, hij kon soms heel gedesoriënteerd om zich heen kijken, ‘waar ben ik in hemelsnaam’, had hij op La Palma weer zijn draai gevonden. Hij kuierde zijn rondjes door de tuin, trapje op, trapje af, genoot van de lekkere temperatuur en ging af en toe even kijken bij de gasten in de appartementen.

Op 15 februari, zijn uitkijkpost over het eiland, bovenaan het trapje.

Maar nu zat het erop voor hem. De laatste weken werd het moeilijker en moeilijker, het lopen ging steeds slechter. En deze week ging hij ook slechter eten. De nacht van donderdag op vrijdag was hij heel onrustig en vrijdagochtend ging het lopen helemaal niet. Toen hebben we Ruth, onze dierenarts gebeld. Zij vroeg of we het weekend nog wilden afwachten. Nee dat wilden we niet. Ze zou zaterdagochtend om 10 uur komen. Maar in de loop van de dag besloten we dat het beter was om hem zijn rust te geven en is Ruth vrijdagavond om 18h30 gekomen. Thuis, liggend in zijn mand, hebben we hem laten gaan. We hebben hem begraven in een rustig hoekje op ons eigen terrein, met uitzicht op de oceaan. Al zal hij daar weinig meer van zien. Op La Palma zijn er geen mogelijkheden om huisdieren te laten cremeren.

Sorry, het is een nogal lang verhaal geworden, ik zie het maar als een soort van therapie, van me af schrijven ☹. Vannacht hoefde Karel niet meer uit bed om hem goed in zijn mand te leggen, de laatste weken kwam hij nog weleens half naast zijn mand terecht ’s nachts als hij was gaan drinken. Dan blafte hij, help, leg me goed. Vanochtend hoefde ik niet meer te stofzuigen, wat ik elke dag deed, want heel veel hondenharen in huis steeds. Karel hoeft niet meer 4x per dag zijn rondje te lopen met Max. Ik kan hem ’s avonds als ik naar bed ga niet meer even knuffelen. Allemaal dingen die we 16 jaar lang gedaan hebben. Max, we missen je. Maar het is goed zo. Dag lieve Max.

Volgende keer weer nieuws over de situatie in Spanje en de lock-down. Deze week hebben we ons daar nauwelijks mee bezig gehouden.