Dagje uit – geen carnaval – Camino Campitos wordt eindelijk verbeterd

Dagje uit – geen carnaval – Camino Campitos wordt eindelijk verbeterd

Bijna 3 weken en een heleboel nispero-taarten verder is het tijd voor een update. Nadat ik de vorige keer geconcludeerd had, dat we eigenlijk niet zo vaak meer in het noorden van het eiland komen, besloten we dat het hoog tijd was voor een rondrit. Een ‘dagje uit’ zeg maar. Natuurlijk moest wel het nuttige met het aangename gecombineerd worden. Karel is altijd erg van het combineren van zaken. Als ik in Frankrijk met een vriendin ging winkelen in Dijon, kreeg ik altijd opdrachten mee. ‘Rijd even naar de Leroy Merlin voor kabelgootjes, ga even langs Ikea voor een paar scharnieren en vergeet op de terugweg de Metro (horeca-groothandel) niet, er is magret de canard in de aanbieding, haal er maar 20, jullie komen er toch praktisch langs. Daardoor werd onze ‘shoptijd’ drastisch ingekort, want voordat ik al die opdrachten had uitgevoerd ….. Gevolg: na hier een paar keer ingetrapt te zijn, weigerde ik voortaan categorisch om wat dan ook mee te nemen tijdens onze winkeldagen. Hetgeen enkele pittige discussies met manlief ten gevolge had, ‘want het is toch onzin dat je dat niet wilt doen, waarom 2x rijden, hoeveel uren moeten jullie nou eigenlijk winkelen dan’. Etcetera. Uiteindelijk legde Karel zich erbij neer dat 1 (snelle en gemakkelijke) opdracht het maximaal haalbare was.

Afijn, zo ook vorige week. ‘Dan gaan we gelijk even naar de Vivero Insular in Puntallana voor nog wat planten’. Daar kon ik mee leven, dat is altijd leuk. We hadden nog een paar extra Canarische lavendels nodig en ook een tabaiba dulce – wolfsmelk, ter vervanging van een ter ziele gegaan exemplaar. Toen we langs de drago’s liepen, bedachten we dat we er wel eentje mee konden nemen voor onze bovenbuurvrouwen. Die hadden alleen een heel piepkleintje staan. We hadden sowieso van hen al een bestelling voor wat andere planten. Wij hebben daar vorig jaar 8 drago’s gekocht voor 3€ per stuk. Deze waren misschien ietsje groter dan die van ons toen, maar ook weer niet zo heel veel. Toen we de prijs vroegen, zei de chico ’25€ per stuk’. Toen wij zeiden dat we nog geen jaar geleden 3€ voor een vergelijkbare betaald hadden, riep hij naar zijn collega die iets verderop aan het werk was ‘Hombre, wat kosten deze drago’s?’ En ook hij: ’25€’. Nou, zei ik, dan laat maar. Het is bedoeld als spontaan aardigheidje voor onze buren, dat vinden we te veel. Waarop hij om zich heen keek en zei ‘Niet erover praten, maar ik geef je er een cadeau. Kofferbak open en we zetten hem erin’ 👏😆. Kijk, daar worden we blij van!

Onderweg naar de Vivero Insular zagen we op de LP102 een afslag naar ‘Puerto Trigo’. Daar waar de weg ophield, vonden we dit kleine strandje.

Daarna doorgereden naar de zwembaden van La Fajana bij Barlovento, één van onze favoriete plekken. De oceaan was spectaculair wild, we hebben er koffie gedronken en genoten van het golvenspektakel. Jammer nou voor Karel dat de zwembekkens gesloten waren, hij had graag ook fysiek van de golfjes genoten.

De hond des huizes begroette ons (en alle andere bezoekers) op het terras met een stok, die vervolgens weggegooid moest worden zodat hij hem weer kon ophalen. En dat zo een keer of 10 achter elkaar. Als je het welletjes vond, ging hij voor je zitten met een erg indringende blik, zodat je de stok toch maar weer een keer wegslingerde. Ik vond hem er nogal ‘pitbullerig’ uitzien eerlijk gezegd, niet mijn favoriete hondensoort.

Vervolgens zijn we vanaf Barlovento via Las Mimbreras over de LP109 naar Garafía gereden. Een weg die we nog nooit gereden hadden maar die prachtig is. Met een aantal ijzingwekkend donkere en smalle, ruw uit de bergen uitgehakte tunnels. De moeite waard.

Eén van de tunnels op de route.
Spectaculair mooi.

Ongeveer bij Roque del Faro kwamen we weer op de LP1 uit. Waarna we bij Llano Negro de LP112 naar Santo Domingo namen. Ook al een weg die we nog niet eerder genomen hadden. In Santo Domingo hadden we met vrienden afgesproken bij Restaurante El Bernegal. Een mooi oud pand, keurige bediening, netjes opgemaakte borden en prima eten. Een aanrader als je eens in die hoek bent.

Uitzicht over Garafía.
Ondanks de regen van enkele dagen ervoor, was er toch nog behoorlijk wat amandelbloesem te zien.
Een oorlogsmonumentje dat we onderweg naar Santo Domingo tegenkwamen.
Helaas zijn de sporen van de brand van vorig jaar augustus nog goed te zien.
Groen, groener, groenst

Afgelopen week zou het carnaval geweest zijn. Maar nu even niet vanwege welbekende redenen. En dat is heftig voor de Palmero’s. Carnaval is een van de hoogtepunten van het jaar, er wordt maandenlang naartoe geleefd en tijdens de carnavalsweek (of weken) ligt het openbare leven zo ongeveer stil. Om te voorkomen dat er toch illegale privé-carnavalsfeestjes georganiseerd zouden worden, kregen we voor 1½ week enkele extra beperkingen opgelegd. Een avondklok (die we niet meer hadden sinds begin januari) vanaf 22h00 en met maximaal 6 personen samenkomen of aan tafel in een restaurant. Om toch een beetje een carnavalssfeertje te hebben, waren er in Los Llanos op de Plaza de España grote foto’s van eerdere carnavalskoninginnen geplaatst en waren alle officiële carnavalsposters van de afgelopen jaren aan straatlantaarns opgehangen. Hier en daar zag je een felgekleurde pruik maar dat was het dan ook wel.

Het balkon van het gemeentehuis, vanwaar normaliter tijdens de ‘Polvacera’ het gekleurde poeder over de massa wordt gespoten.
Een foto van een vorige Polvacera.
Enkele dames in hun spectaculaire carnavals ‘japonnen’
De carnavalsposter van 1997

Op maandag in Santa Cruz, normaliter de grote dag van het witte Los Indianos feest, was het ook zeer rustig. Een vriendin die er toch even een kijkje was gaan nemen vertelde dat er wel wat mensen in de mooie nostalgische witte kleding rondliepen, maar die waren op één hand te tellen en geen talkpoeder te zien. Volgend jaar nieuwe ronde nieuwe kansen.

Dit hebben we ook gemist dit jaar. Karel vond het niet erg 😉

En …… zou het nu echt gaan gebeuren?? Begin deze week kregen we opeens het onderstaande bericht van de gemeente Los Llanos. Vergadering van vecinos (buurtbewoners) met de alcaldesa/mevrouw de burgemeester op woensdagmiddag om 13h30 bij het kruispunt Campitos/Vinagrera ivm de komende werkzaamheden aan de Camino Campitos. De onverharde weg bij de beneden-parkeerplaats. Dus daar moesten we bij zijn.

De aankondiging van de vergadering.

Jawel, volgende week (volgens de projectleider die er ook was, ojalá 🙏🙏) wordt er begonnen met het verbeteren van het stuk weg vanaf de Camino Vinagrera (het blauwe huis, voor degenen die hier al eens waren) tot aan het kruispunt ‘Cinco Caminos’ (bij de vuilniscontainers op de Camino Pastelero), dus precies dat gedeelte waar wij zo vaak overheen rijden. Eerst leidingen vervangen, dan voorbereidingen voor de straatverlichting en daarna asfalteren. Over met al het stof op de auto, geen kuilen meer (en bij regen kniediepe plassen – gebeurt niet zo vaak maar is dan wel heel vervelend) om doorheen te hotsen en geen wissel van banden meer elke 15.000 km omdat er geen profiel meer op zit. Het zal zo’n 3,5 à 4 maanden gaan duren (we rekenen met het dubbele) en wordt stukje voor stukje gedaan. We zijn in hele blijde verwachting.

Nog even de ‘oude’ Campitos op de gevoelige plaat vastgelegd voor het nageslacht.

Nadeel is dat we nu zowel boven als onder ons een bouwput gaan krijgen. Hopelijk gaat onze supersmalle ‘Camino El Paraíso’ niet als sluipweg gebruikt worden, want van veel tegemoetkomend verkeer word ik in ieder geval niet blij. Degenen die de straat kennen, weten wat ik bedoel.

Nog een paar culinaire uitspattingen van de afgelopen weken:

En nog even onze prachtig bloeiende mimosa.
week van extremen – brokkenpiloot in actie

week van extremen – brokkenpiloot in actie

Nederland is in gespannen afwachting van een winterse week en alle mogelijke ellende die dat met zich mee kan brengen, maar ook hier op La Palma hebben we een paar weken van extremen achter de rug. Na de regen en kou in januari, met sneeuwval op de Roque de los Muchachos, hadden we vervolgens een prachtige week met strakblauwe luchten en temperaturen tot boven de 25 graden. We hadden een calima, maar dat is in de winter een stuk minder vervelend dan in de zomer. Als er tenminste geen harde wind staat en er veel stof in de lucht is. En dat was gelukkig niet het geval. De korte broek en de teenslippers werden uit de kast gehaald en tijdens het werken in de tuin moest de zonnehoed op en factor 50 op de neus. Wel waren er aan de kust enkele dagen enorme golven, altijd spectaculair om te zien, maar deze keer in Tazacorte wel heel erg heftig. De foto’s komen uit de internetkranten El Time en El Apuron.

Spectaculair gezicht toch?
De rode vlag staat er, maar ik denk dat er sowieso niemand op het idee zou komen om daar te gaan zwemmen.

De afgelopen dagen is de winter echter teruggekomen op La Palma. Donderdagochtend toen we om 8 uur naar buiten stapten, stond de thermometer op 7 graden. Slik, dat is echt wel héél erg koud, hebben we nog niet eerder meegemaakt hier. En daarvoor zijn we niet naar de Canarische Eilanden verhuisd! Er was een paar dagen regen voorspeld en dat is op verschillende plekken op het eiland ook uitgekomen, met name in het noorden en het noordwesten. Op plaatsen is daar in een paar dagen tijd 60 tot 80 mm naar beneden gekomen. Maar bij ons niet. We hebben in de nacht van donderdag op vrijdag zo’n 6 mm water gekregen en verder op vrijdag nog een verdwaalde druppel. Toch jammer, want we kunnen nog best wat gebruiken, ook al is deze winter qua regen veel beter dan de afgelopen winters. In de hoger gelegen gebieden is veel sneeuw gevallen. Al vanaf 1.100 meter hoogte, en dat is echt héél uitzonderlijk op La Palma. Op de Roque valt elke winter wel een keer sneeuw, maar wat schetste onze verbazing toen we gisterochtend buiten keken en de top van de Bejenado (onze ‘huisberg’) in het wit zagen. En toen we achter ons keken, bleek ook de top van de Birigiyo in het wit getooid te zijn evenals verschillende vulkaantoppen op de Cumbre Vieja. We waanden ons even in een Alpenland.

De Cumbre Vieja met rechts de top van de Birigoyo.
Winter op de top van de Birigoyo en lente in het dal.

Een bijzonder gezicht, de Palmese kranten hebben het over ‘historische sneeuwval’ en bouwvakkers nemen ‘vorstverlet’, lazen we bij een medeblogger 😊. Vanochtend ging ik bloemen kopen bij de ‘bloemenschuur’ hier vlakbij en daar zaten de beide dames dik ingepakt te kleumen. ‘Hace muy frío’ en hoofdschuddend ‘no es normal’. De Palmeros trekken dit soort weer niet, haha.

Maar …… twee weken geleden, op een zondagmiddag in betere tijden, besloten wij van het mooie weer te profiteren en weer eens een keer naar het strand te gaan. Hoewel we in 10 minuten aan de kust zijn, doen we dat eigenlijk bijna nooit. Net zoals we ook nog maar heel weinig over het eiland rondtoeren. Gek is dat, toen we hier op vakantie kwamen, crosten we heel La Palma over, naar alle uithoeken, en nu vinden we het al snel te ver. Hélemaal naar het noorden, zucht, weet je wel dat dat anderhalf uur rijden is?? Maar goed, misschien hadden we ook maar beter van onze strandplannen afgezien. Het eindresultaat was namelijk dat Karel de volgende ochtend met zijn hand in het gips zat. We gingen lekker even naar het strand van Charco Verde, één van de (in onze optiek) leukste strandjes aan de westkust.

Het strandje Charco Verde, altijd al relatief rustig, in covid-tijden helemaal.

Toen wij afdaalden naar Puerto Naos, zagen we al dat daar de rode vlag op het strand stond. Tja, wat doen we? Toch maar even doorrijden naar Charco Verde. Daar stond geen vlag en was ook geen strandbewaking, maar er waren volop mensen aan het zwemmen. De golven waren redelijk rustig, maar bij vlagen kwam er opeens een hoge voorbij. Karel is een goede zwemmer, maar net toen hij uit het water wilde komen, kwam er een hoge golf die hem op het strand smeet. En daar lagen nu juist een paar flinke stenen die uit het zand omhoog staken. Been open en hand gekneusd (dachten we). De hand werd snel dikker, maar aangezien hij nauwelijks pijn had en zijn vingers nog goed kon bewegen, leek het ons alleen een kneuzing. Helaas was de hand op maandagochtend 3x zo dik geworden, dus toch maar even naar de Urgencias gegaan. Foto gemaakt en jawel, middenhandsbeentje gebroken. Gelukkig niet zo’n ernstige breuk, meer een scheur eigenlijk, maar toch gips erom voor 10 dagen. Afgelopen donderdag naar de traumatoloog in het ziekenhuis en die heeft het gips eraf gehaald. Nu nog een paar weken voorzichtig aan met die hand en dan is hij weer helemaal ‘het mannetje’.

Gelukkig!!! De telefoon kan nog bediend worden.
En de muis lukt ook nog best.

Hoewel Karel het begrip ‘con cuidado’ denk ik niet helemaal gesnapt heeft. Toen hij thuiskwam heeft hij 3x zijn hand heen en weer bewogen en geconcludeerd dat tafeltennissen die avond wel weer zou lukken. Ook darten op vrijdag leek hem wel een goed idee. Het enige dat een beetje tegenviel was het heffen van de ‘cañas’ (tapbiertjes) op het terras van bar Timaba naderhand, daar moest hij toch echt even extra op oefenen. Kortom, ‘voorzichtig’ is ook maar een relatief begrip 😉.

En goed nieuws (voor ons in ieder geval), de nispero´s (mispels) beginnen te kleuren. En nu de hand uit het gips is, is er geen beletsel meer om volgende week nispero-taart te gaan bakken 😋😋.

Bomvol vruchten zit ie, onze nispero
Regen, darts en cava

Regen, darts en cava

De afgelopen week is dan eindelijk op La Palma de regen gekomen waarop intussen al een paar jaar gewacht wordt. Het was een kleddernatte week, bij vlagen leek het een zondvloed. En dan blijkt dat half La Palma zo lek is als een mandje. Op Facebook zag ik een bericht van een restaurant voorbijkomen dat tijdelijk zijn deuren sloot ‘por la lluvia’ – wegens de regen, lekkage dus. Bij vrienden stroomde de keuken vol water, omdat de ingang lager ligt dan de tuin en bij de bouw kennelijk niemand gedacht heeft dat dat problemen zou kunnen geven, in de zaal in het cultureel centrum van Argual waar ik wekelijks sport heb, lagen grote plassen water midden in de zaal, terwijl daar nog een verdieping boven zit.

En ook wij ontkwamen er niet aan. In appartement Arriba drupte het via het dak. Weliswaar niet op een hele vervelende plaats, maar het lekte wel. Er is ooit op zeer provisorische manier een dakraam in gemaakt, en daar gaat het mis. Dit hebben we een jaar geleden of zo al eens gemerkt, maar toen hadden we het gerepareerd. Dachten we. Met de tuinslang toen heel lang water erop gespoten, geen drupje meer binnen. En bij ‘normale’ buien was het ook geen probleem, maar na de aanhoudende stortregen van de afgelopen week drupte het op woensdag opeens toch weer. En vindt het probleem maar eens. Op dat moment hadden we gelukkig geen gasten, maar HELP, op vrijdag zouden er nieuwe gasten komen. En zo lang het weer slecht bleef, was repareren lastig. Nu was de weersvoorspelling gunstig, vanaf vrijdag zou de meeste regen over moeten zijn. Dus besloten we het maar gewoon op te biechten aan de gasten en hen de keuze te bieden een andere accommodatie te zoeken als ze dat liever zouden doen. Maar nee hoor, ze zijn gewoon gekomen en zeiden meteen (zijn gasten uit Madrid) ‘oh, bij ons in huis lekt het ook weleens als er veel regen valt. Geef maar een emmer die we indien nodig eronder kunnen zetten´😊.

Ergens boven het dakraam gaat het fout.

Nu ik dit schrijf is het maandagmiddag en er is geen druppel meer gevallen. Woensdag vertrekken ze en dan hebben we tot zaterdag om de nodige reparaties te doen, want zaterdagmiddag komen de volgende gasten. En dan maar hopen dat het definitief lukt om het probleem op te lossen……

Overigens, en dat is een ernstiger verhaal, is er tijdens de regenval een rotsblok losgekomen van de rotswand boven de boulevard in Puerto de Tazacorte, dat dwars door het dak van Kiosko Monte Carlo is gegaan. Een stuk brak af en dat rolde vervolgens door de voorpui heen naar buiten tegen de muur tussen de boulevard en het strand. Een enorme ravage en gelukkig (want het was op lunchtijd) was het restaurant die dag gesloten, zodat er niemand gewond is geraakt of erger.

Kiosko Monte Carlo, een enorme ravage
Evenals op de boulevard

Inmiddels hebben we onze dartclub activiteiten ook weer nieuw leven ingeblazen. Tot aan de lock-down speelden we elke 2 weken darts met een groepje vrienden in een grote garage bij iemand thuis. Maar langzamerhand werd de groep groter en gingen we richting de 20 personen, te veel voor de garage. Dus werd er besloten om een nieuwe locatie te zoeken. En die vonden we in Todoque. Hier zit achter de kerk bar Timaba en onder het terras van de bar zit een enorme (feest)zaal. Het beheer van deze zaal is in handen van de Asociación de Vecinos Timaba de Todoque, zeg maar een buurtvereniging. En Roberto is de contactpersoon daarvan. Hij houdt elke dinsdagavond vanaf 19.30 uur kantoor naast de bar. Dus zijn we bij hem op audiëntie gegaan om te vragen of we de zaal konden gebruiken voor onze dartclub. Dat kon, maar dan moest wel een aantal van ons ‘socio’ – lid worden van de buurtvereniging. Kosten eerste jaar 50 euro en vervolgjaren 36 euro. Karel en ik wilden beiden lid worden, maar dat hoefde niet. Het lidmaatschap geldt voor de hele familie. En dan mag je vrij gebruik maken van de zaal bijvoorbeeld om je verjaardag te vieren, trouwerijen worden er gehouden, en als klap op de vuurpijl mag je deelnemen aan de jaarlijkse maaltijd/feestavond die altijd in december gehouden wordt. En dat allemaal voor 36 euro. Alleen nu even niet, vanwege covid. Dus dat feest houden we tegoed voor volgend jaar. We zijn met 5 darters socio geworden, kunnen dus volgend jaar in december met z’n 10-en erop uit.

Het foto van het zonovergoten terras van Bar Timaba die ik zojuist van hun facebook-pagina heb gehaald. En wat schetst mijn verbazing, ik zag het pas toen ik dit bericht al klaar had, wij staan erop!! Aan de grote tafel vooraan, verjaardag van een vriendin aan het vieren in juni, haha!

Inmiddels hebben we een eigen sleutel van de zaal en van een opberghok waar we alle dartspullen mogen opslaan, geen heen en weer gesjouw nodig dus. En na het darten kunnen we een etage hoger op het terras van Bar Timaba nog wat drinken of eten als we daar zin in hebben. Perfect geregeld.

De voorbereidingen
Alle ruimte om goed afstand te houden.

Een aantal van de heren speelt wekelijks ook pingpong bij iemand thuis in de tuin, maar de wind strooit daarbij nogal eens roet in het eten. Ook dat mogen ze daar nu doen, in een kleinere ruimte waar de tafel kan blijven staan. Sommige dingen zijn best goed geregeld hier op La Palma!

Onze cava-proeverij heeft intussen plaatsgevonden, gecombineerd met een housewarming. Op de valreep, want vanaf 5 december tot 10 januari mag men nog maar met maximaal 6 personen bij elkaar komen en op 24, 25 en 31 december met maximaal 10. Deze regels zijn voor heel Spanje gelijk. Maar het was weer zeer geslaagd en geweldig georganiseerd. Dit keer besloot de proefleiding dat er blind geproefd zou worden en na afloop onthuld zou worden wat we gedronken hadden en wat de prijzen waren. Opvallend genoeg scoorde de duurste cava het slechtste.

De winnaar links, de grote verliezer rechts
De geproefde cava’s

En zo ziet onze ‘stervende zwaan’ er momenteel uit. Groeit rechtstreeks de hemel in!

Ins Blaue hinein

Dan nog wat december-kleuren uit onze tuin.

Was 2 jaar geleden een puinhelling. Nu een bloemenzee dankzij de begnonium en de bougainvillea
Citroenen aan de boom
Doorkijkje door de plumbago
Pentas lanceolata
Spaanse margrietjes
Nog een bougainvillea
Vleugeltjesbloem
Transavia laat ons in de steek – Maar we blijven lachen – Cacher la misère

Transavia laat ons in de steek – Maar we blijven lachen – Cacher la misère

Het gesprek van de dag op La Palma (in ieder geval onder de Nederlanders en Belgen) is momenteel toch wel de chaos in luchtvaartland. Om de haverklap krijgen we negatieve berichten voor de kiezen. Eerst kondigde Transavia aan het komende zomerseizoen niet meer rechtstreeks op La Palma te vliegen. En deze week komt er nog eens overheen dat Transavia ook deze winter de vluchten heeft geschrapt. Uit economische gronden. Wel begrijpelijk met alle covid-ellende, maar een grote klap voor ons eilandje en bovendien héél erg zuur, omdat er op La Palma nauwelijks corona-besmettingen zijn. Hoe veilig wil je het hebben tijdens je vakantie? Wijzelf hadden vluchten geboekt naar Nederland in december. Vorige week nog met Transavia geappt of deze al dan niet zouden doorgaan. ‘Ja hoor, ze gaan gewoon door, maar we zijn achter de schermen het vluchtschema aan het optimaliseren en mocht er toch nog verandering in komen, dan hoor je het uiterlijk 2 weken tevoren’. Grrrrrrr  )-:   )-: 

Dus nu zijn we aan het kijken om via Gran Canaria te vliegen. Op Gran Canaria en Tenerife vliegt Transavia nog wel. Dan gaan we van La Palma naar Gran Canaria en terug met Binter Canarias of Canaryfly, de maatschappijen die tussen de eilanden vliegen. Ook voor gasten eventueel een optie.

Maar er zijn gelukkig ook nog enkele mogelijkheden om ons mooie eiland rechtstreeks te bereiken. TUI Nederland heeft deze week bekend gemaakt dat zij vanaf eind december 2020 tot eind september 2021 2x per week rechtstreeks op La Palma gaan vliegen, de tickets hiervoor zijn al boekbaar. Ook vliegt Condor vanuit Düsseldorf nog altijd rechtstreeks op La Palma. Met name vanuit Oost- en Zuid-Nederland is dit wellicht ook een goede optie. We hebben in de afgelopen 2 jaar vrij veel Nederlandse gasten gehad die met Condor vlogen. Met Iberia is het normaliter meerdere malen per week mogelijk om vanuit Amsterdam of Brussel met een overstap in Madrid naar La Palma te vliegen. Vooralsnog heeft Iberia echter een groot deel van het vluchtschema geschrapt en wat er nog wel boekbaar is, is belachelijk duur. Maar wie weet wijzigt dit in de komende weken. Niets is tenslotte zo veranderlijk als de luchtvaart in deze tijden.

Maar al met al is het hier natuurlijk voorlopig nog heel rustig. Alhoewel er toch regelmatig ook een boeking binnendruppelt voor de korte termijn. Deze week een boeking van 9 nachten gekregen van mensen uit Salamanca en van 4 nachten (voor de korte termijn hebben we het minimum verblijf verkort naar 4 nachten) van een stel uit Gran Canaria. Zo sukkelen we voort en met ons velen op de eilanden.

Maar we blijven lachen. En besloten deze week om de misère te verbergen, ‘cacher la misère’ zoals de Fransen zeggen. Waarbij dit nu eens niet op de misère van de algehele situatie slaat maar op de airco-units die aan de gevel van onze vakantiewoningen hangen. Dat was voor Karel (onze estheet), en voor mij ook wel een beetje, grote misère, hij sliep er bijna slecht van 😉. Superlelijk was het, maar ja, die dingen moeten nu eenmaal ergens hangen. Maar toch, het knaagde en vrat aan hem, elke week weer kwam het onderwerp ter sprake.

Aaargh, wat een uitzichtvervuiling !

En opeens kwam Karel met de oplossing. We gaan ze verbergen achter houten planken die we in dezelfde kleur als de muur schilderen. En met behulp van de Man met de Gouden Handen die gelukkig tot onze vriendenkring behoort, is het project uitgevoerd.

Man met Gouden Handen heeft beugels gelast
Karel mag helpen.
De boel moet wel ventileren, dus ruimte tussen de planken en onder + boven open gelaten
Klaar! Het lijkt net een balkonnetje zo. Stuk beter (vinden wij althans).

Man met gouden handen vond het eigenlijk maar onzin, ‘want overal hangen die dingen toch’, maar moest toen het af was wel toegeven dat het er nu een stuk beter uitziet. En ……. eind goed al goed, Karel slaapt weer !

Verder zei Karel me twee weken geleden nog om geduld geduld geduld te hebben met onze vijgenboom. Hing vol met vijgen maar die rijpten naar mijn idee niet af en dat zou dacht ik ook niet meer goed komen. Maar hij had gelijk. We oogsten momenteel dagelijks een kistje vol dikke, sappige vijgen, héérlijk. Dus bakt Karel vijgentaart volgens 3 verschillende recepten, die vervolgens uitgedeeld wordt aan gasten, de pingpong club en de buren, heb ik vijgenjam gemaakt, eten we salade met warme geitenkaas en vijgen, ontbijt ik met yoghurt met vijgen en ga zo maar door. Het einde is nog niet in zicht, maar beu zijn we ze nog niet.

De dagelijkse oogst zo’n beetje
Taart in wording
Salade warme geitenkaas met vijgen en balsamico
Vijgenjam
Tussen de bedrijven door dronken we een tinto de verano – mag nog in september 🙂

We hebben een moestuin ‘under construction’. Wanneer hij klaar is, valt op dit moment niet te zeggen, we hebben het zó druk…… Maar we kregen al wel allerlei plantjes en stekken van vrienden. Dus zijn we maar alvast begonnen om die in potten te zetten.

De bosuitjes schieten omhoog, sneller dan het licht.
De basilicum begint al op een bosje basilicum te lijken
De aardbeien overleven het verplanten wel. Het kleine groene ding links is een stek van een physalis (zo’n knaloranje vruchtje in een lampionnetje), maar heb er een hard hoofd over in of die het gaat redden.

En dan dit weekend kaasfondue gegeten. Het is tenslotte oktober en ‘es geht auf Winter zu’, zoals de Duitsers dat zeggen. Zelfs hier op La Palma, ook al merken we daar vrij weinig van tot nu toe.

Kaasfondue met pesto en gedroogde tomaatjes. Voor de variatie. Lekker !
Uitstapje naar Gran Canaria

Uitstapje naar Gran Canaria

Begin augustus zijn we een paar dagen naar Gran Canaria geweest, naar de hoofdstad Las Palmas. We hadden al vaker gehoord dat het een leuke stad is en we hadden wel behoefte aan een paar dagen ‘onder de mensen’ na de hele rustige afgelopen periode. Las Palmas heeft bijna 400.000 inwoners en is daarmee nog een stuk groter dan Santa Cruz de Tenerife, dat 200.000 inwoners heeft. Echt wel een stad dus, met mooie, pittoreske oude wijken (Vegueta en Triana) en een leuk, levendig stadsstrand (Las Canteras), waar we ons appartement hadden direct aan de boulevard met uitzicht op de baai. Een hele Spaanse sfeer, want het massatoerisme komt hier niet, dat zit in het zuiden. Er zijn ook erg lelijke wijken overigens, zoals overal. Op winkelgebied kun je er je hart ophalen (maar hebben we niet gedaan, geen tijd voor gehad), alles zit er, veel meer ook dan in Santa Cruz de Tenerife, wat voor de inwoners van La Palma toch een beetje de ‘thuisstad’ is. Dichtbij en gemakkelijk bereikbaar. Maar goed, voor ons dus Las Palmas.

Ons uitzicht op Playa Las Canteras, om 8 uur ’s ochtends nog maagdelijk leeg.
En Las Canteras by night
Plaza y Catedral Santa Ana
Voorgevel van het ‘Gabinete Literario’
Nog een mooi pand,maar weet niet meer wat het was.

De Mercado de Vegueta, mooi en kleurrijk
Casa de Colón – huis van Columbus

Omdat we niet eerder op Gran Canaria waren, wilden we toch ook wel even in het zuiden gaan kijken. Ieder zijn meug natuurlijk, maar da’s niks voor ons. Alleen maar grote appartementencomplexen en hotels, winkelcentra (je waant je er in een Amerikaanse shoppingmall), geen authentieke sfeer. Het zag er allemaal wel heel netjes uit, met mooi aangelegde tuinen rondom de vakantiecomplexen (in Maspalomas, waar we waren, in ieder geval) en een prachtig breed, wit strand. De duinen van Maspalomas zijn ook mooi, alhoewel het een minder groot gebied is dan we verwachtten. Triest om te zien was dat meer dan 80% van accommodaties, horeca en winkels daar nog dicht was, het was superrustig op het strand (dat lijkt me dan wel weer heel prettig), je kon een kanon afschieten in de straten. Nauwelijks toeristen. Onderstaande rechterfoto is op het strand van Maspalomas, je ziet hoe leeg het er is.

Puerto de Mogan was wat leuker, ik denk dat dat voor ons wel het leukste plaatsje is aan de zuidkust, maar nog steeds heel toeristisch vergeleken met La Palma. Nu is dat al heel snel het geval, moet ik bekennen 😊.

Gran Canaria is een totaal ander eiland dan La Palma, het is er veel droger en de natuur is daarom ook compleet anders. Vanuit Puerto de Mogan zijn we dwars over het eiland gereden, terug naar het noorden. Via de Roque Nublo. In het zuiden is het landschap echt gortdroog, geen bomen te bekennen, we waanden ons in een film van Sergio Leone en verwachtten elk moment Clint Eastwood tegen te komen. Helaas gebeurde dat niet. Ondanks de hitte en de droogte had het landschap waar we doorheen reden toch zijn eigen charme en schoonheid. De Roque Nublo is een 67 mtr hoge monoliet, emblematisch voor het eiland en je ziet hem al van verre liggen. In het midden van het eiland op 1.813 mtr hoogte. Indrukwekkend.

De Roque Nublo, bloedheet was het daar.
Onderweg op het eiland

Aan de noordkant van de Roque Nublo zijn we weer afgedaald naar Las Palmas, hier was overigens de schade van de grote brand van vorig jaar nog goed te zien. Aan de Canarische dennen was, behalve een wat zwarte stam, niet veel te zien. Die overleven een bosbrand en een jaar later hebben ze weer groene naalden, maar de loofbomen toen we wat lager kwamen, waren volledig verbrand en er restten alleen wat zwartgeblakerde stammen. Het noorden van het eiland is groener (behalve dan waar de brand gewoed heeft), maar het haalt het niet bij de groene weelderigheid van La Palma. In het noorden ligt ook een aantal pittoreske dorpjes zoals Gáldar, Teror, Tejeda en Aguïmes (ligt niet in noorden overigens).

Kerk in Gáldar
Straatje in Teror.
Interieur kerk in Teror, de meeste kerken die we gezien hebben waren sober, maar deze niet.
Blik op Aguïmes.

Op zaterdagavond gingen we uit eten in de oude wijk Triana in Las Palmas. Omdat lekker eten en drinken voor ons nu eenmaal een essentieel onderdeel is van het vakantieplezier, hadden we de Guide Michelin voor Spanje erop nageslagen. Een sterrenrestaurant is er niet op Gran Canaria (wel op Tenerife zagen we, dat houden we tegoed), maar er stond wel een vijftal adressen in met ‘bestekjes’ dan wel een ‘Bib Gourmand’. Ook prima. Gekozen voor restaurant Bevir, in Triana dus, op 5 kilometer van ons onderkomen. Met de auto gaan was geen optie, parkeerplaats is moeilijk te vinden en we drinken graag allebei een glas wijn. We besloten Google Maps aan te zetten en te gaan lopen, dan zagen we meteen wat meer van de stad. En dat hebben we gedaan. Google leidde ons door de volledige lengte van de Calle Molino de Viento, de Windmolenstraat. Aan het begin van de straat groette een man ons breed lachend en vroeg of we lekker aan het wandelen waren. Ja dat waren we, beetje verbaasd over zijn reactie. Iets verderop begrepen we het. In alle portieken stonden ‘chicas’ op hoge hakken en in minirokjes die Karel uitnodigden om even binnen te komen. We waren midden in het red light district van Las Palmas beland, haha. Toen zagen we ook dat er overal graffiti zat en de huizen er niet zo heel fijn uitzagen. Hmmm, terug maar een taxi genomen.

Al met al was het harstikke leuk voor zo een paar dagen tussendoor en naar Las Palmas gaan we zeker nog eens terug (behalve dan naar de Calle Molino de Viento). En met onze residentenkorting (residenten van de Canarische Eilanden hebben 75% korting op vlieg- en ferrytickets binnen Spanje om de geïsoleerde ligging van de eilanden te compenseren) vlogen we voor 22 euro per persoon ‘ida y vuelta’ een retourtje. Kijk, dat zijn nog eens prijzen.


Dit is de huidige staat van mijn mozaïek-werk. Het eerste stukje muur is gelegd en gelijmd, het ontbrak alleen nog aan de benodigdheden om te kunnen voegen. Die zijn inmiddels ook gekocht dus wordt nu snel vervolgd.

Dan nog even een C-update. Het C-monster is terug op het eiland, helaas. Begin deze week is een groepje van 6 vriendinnen uit Gran Canaria positief getest en een dag later nog 2 personen. Deze personen zijn inmiddels allen geïsoleerd en in quarantaine gezet, dus de kans op besmetting is nog altijd bijzonder klein. Maar onze droom op een corona-vrij eiland te leven ligt in ieder geval voor nu even aan diggelen. Op de andere eilanden lopen de getallen wat sneller op, reden waarom de Canarische regering besloten heeft dat ook wij hier nu voortaan overal mascarillas moeten dragen (behalve restaurant, terras, strand/zwembad en tijdens sporten), zoals in de rest van Spanje al het geval was. Maar alles went, denken we dan maar, ook dat. Vanavond is er een jazz-concert op de Plaza de España in Los Llanos, het eerste evenement sinds maanden waar we weer naar toe gaan. We laten ons er niet van weerhouden door het moeten dragen van een mondkapje, maar gaan wel snel een terrasplaats opzoeken 😊.

Na deze toch wel enigszins droevige mededeling nog een mooie afsluiter. Zicht op de wolkenwaterval over de Cumbre vanaf de Llano del Jable. Genomen tijdens een wandeling met vrienden gisteren. Hier vergeet je covid-19 volledig !
Naar Nederland en terug, weer reuring op het terrein, bucketlist

Naar Nederland en terug, weer reuring op het terrein, bucketlist

Het laatste blogbericht dateert alweer van eind juni, het is er in de afgelopen weken niet van gekomen om weer eens iets te schrijven.

Begin juli ben ik met de eerste Transavia vlucht een week naar Nederland geweest. De vlucht was bijzonder relaxed, want er waren maar 20 passagiers. Dus afstand houden was geen enkel probleem 😉. De terugvlucht was wel wat drukker, maar nog altijd minder dan de helft van de stoelen was bezet. Angst voor besmetting heb ik echt niet gehad. Heb keurig een mondkapje opgehad gedurende de vlucht en de wachttijd op de luchthaven. Maar dat al die tijd (zo’n 5 uur) niet aanraken, zoals wordt geadviseerd, is natuurlijk volkomen onmogelijk. Je drinkt en eet wat en soms heb je gewoon onbedwingbare jeuk aan je neus of zo, het is niet anders. Maar het was fijn om een week in Nederland te zijn bij familie en vrienden. Het weer heeft niet zo meegewerkt, maar we hebben hier op La Palma zon genoeg, dus daar heb ik me niet al te veel aan gestoord.

Afstand houden geen probleem.

Intussen hebben wij de eerste gasten weer kunnen begroeten gelukkig. In eerste instantie werden alle boekingen die we hadden staan in juli en augustus gecanceld. We hadden een aantal reserveringen uit België, die mensen zouden met TUI vliegen. Maar TUI heeft alle vluchten naar La Palma tot nader order gecanceld, dus dat viel allemaal weg. En enkele Nederlandse gasten cancelden omdat ze het niet aandurfden. Maar daarvoor in de plaats hebben we al 2x Spaanse gasten van het vasteland gehad en in augustus komen er opnieuw Spanjaarden van het ‘peninsula’. Ook hebben we 2 mooie nieuwe boekingen gekregen van 14 dagen van Duitse gasten. Dus niet iedereen heeft reisangst gelukkig, uiteindelijk zijn we behoorlijk tevreden over juli en augustus. En hoe het in het najaar/winter zal gaan, we gaan het zien en hebben er toch geen invloed op.

Amateurvideo door buurman gemaakt voor campagne van Elizawashere.

Het leven is hier eigenlijk weer heel normaal, behalve dan het dragen van mondkapjes in openbare binnenruimtes. La Palma en de Canarische Eilanden in zijn algemeenheid zijn momenteel zo’n beetje de veiligste plekken om te vertoeven van Spanje en ook veiliger dan veel andere Europese landen. Voor gasten die graag naar La Palma willen komen, maar angst hebben om niet meer terug te kunnen naar Nederland als het reisadvies onverhoopt tijdens het verblijf naar rood zou gaan, boek ons dan via elizawashere.nl. Eliza is onderdeel van Sunweb en zij bieden voor alle boekingen een repatriëringsgarantie, zodat je altijd weer veilig thuiskomt.

Intussen ben ik begonnen met een ‘proefproject’ mozaïek leggen. Het idee is (al twee jaar 😳) dat ik de cementen rand van ons afkoelbad ga ‘mozaïeken’. En Karel vraagt me steeds dringender, en de laatste tijd zelfs enigszins verwijtend, wanneer het er nu eens van komt. Tja, ok, dan moet het maar. Ik ben niet zo heel erg creatief, en mijn spontane uitroep van dik 2 jaar geleden ‘oh, dat ga ik doen’, betreur ik nu wel enigszins, maar ik kan er natuurlijk niet meer op terugkomen. Dus een muurtje in een verscholen hoekje waar een blind paard geen schade kan aanrichten opgezocht voor mijn testmozaïek. Als dat goedgekeurd wordt, dan gaat het deze herfst/winter gebeuren. In de zomer kan dat niet, want nu wordt het bad gebruikt en er vallen zeker weten stukjes tegel en tegellijm, etc. in het water. Dus staat op mijn ‘bucketlist’. Heb een hekel aan dat woord overigens. Dat is toch wat je graag nog eens wilt doen?? Nee, niet op de bucketlist dan, maar op de ‘to-do-list’ 😊. Nu ik dit hier zo openbaar heb aangekondigd, heb ik het zwaard van Damocles op mijn schouders gelegd en kan ik er absoluut niet meer onderuit.

Eerst een stukje uitleggen voordat je gaat lijmen, heeft Sandra me geleerd. Sandra is mijn buurvrouw die de meest prachtige mozaïeken heeft gemaakt en van wie ik les heb gehad.
Tegels aan stukken slaan met een hamertje. Dat lukt me !
Met een tang stukjes op maat knippen, dat is al wat lastiger.
De huidige stand der zaken van mijn proefstuk. Een abstract patroon en nog niet gevoegd. Het kleine stukje aan de rechterkant moet ik nog afmaken en dan voegen. Op het dwarsstukje links ga ik oefenen met (eenvoudige) figuren. En daarna ……
wordt deze rand onder handen genomen.