Uitstapje naar Gran Canaria

Uitstapje naar Gran Canaria

Begin augustus zijn we een paar dagen naar Gran Canaria geweest, naar de hoofdstad Las Palmas. We hadden al vaker gehoord dat het een leuke stad is en we hadden wel behoefte aan een paar dagen ‘onder de mensen’ na de hele rustige afgelopen periode. Las Palmas heeft bijna 400.000 inwoners en is daarmee nog een stuk groter dan Santa Cruz de Tenerife, dat 200.000 inwoners heeft. Echt wel een stad dus, met mooie, pittoreske oude wijken (Vegueta en Triana) en een leuk, levendig stadsstrand (Las Canteras), waar we ons appartement hadden direct aan de boulevard met uitzicht op de baai. Een hele Spaanse sfeer, want het massatoerisme komt hier niet, dat zit in het zuiden. Er zijn ook erg lelijke wijken overigens, zoals overal. Op winkelgebied kun je er je hart ophalen (maar hebben we niet gedaan, geen tijd voor gehad), alles zit er, veel meer ook dan in Santa Cruz de Tenerife, wat voor de inwoners van La Palma toch een beetje de ‘thuisstad’ is. Dichtbij en gemakkelijk bereikbaar. Maar goed, voor ons dus Las Palmas.

Ons uitzicht op Playa Las Canteras, om 8 uur ’s ochtends nog maagdelijk leeg.
En Las Canteras by night
Plaza y Catedral Santa Ana
Voorgevel van het ‘Gabinete Literario’
Nog een mooi pand,maar weet niet meer wat het was.

De Mercado de Vegueta, mooi en kleurrijk
Casa de Colón – huis van Columbus

Omdat we niet eerder op Gran Canaria waren, wilden we toch ook wel even in het zuiden gaan kijken. Ieder zijn meug natuurlijk, maar da’s niks voor ons. Alleen maar grote appartementencomplexen en hotels, winkelcentra (je waant je er in een Amerikaanse shoppingmall), geen authentieke sfeer. Het zag er allemaal wel heel netjes uit, met mooi aangelegde tuinen rondom de vakantiecomplexen (in Maspalomas, waar we waren, in ieder geval) en een prachtig breed, wit strand. De duinen van Maspalomas zijn ook mooi, alhoewel het een minder groot gebied is dan we verwachtten. Triest om te zien was dat meer dan 80% van accommodaties, horeca en winkels daar nog dicht was, het was superrustig op het strand (dat lijkt me dan wel weer heel prettig), je kon een kanon afschieten in de straten. Nauwelijks toeristen. Onderstaande rechterfoto is op het strand van Maspalomas, je ziet hoe leeg het er is.

Puerto de Mogan was wat leuker, ik denk dat dat voor ons wel het leukste plaatsje is aan de zuidkust, maar nog steeds heel toeristisch vergeleken met La Palma. Nu is dat al heel snel het geval, moet ik bekennen 😊.

Gran Canaria is een totaal ander eiland dan La Palma, het is er veel droger en de natuur is daarom ook compleet anders. Vanuit Puerto de Mogan zijn we dwars over het eiland gereden, terug naar het noorden. Via de Roque Nublo. In het zuiden is het landschap echt gortdroog, geen bomen te bekennen, we waanden ons in een film van Sergio Leone en verwachtten elk moment Clint Eastwood tegen te komen. Helaas gebeurde dat niet. Ondanks de hitte en de droogte had het landschap waar we doorheen reden toch zijn eigen charme en schoonheid. De Roque Nublo is een 67 mtr hoge monoliet, emblematisch voor het eiland en je ziet hem al van verre liggen. In het midden van het eiland op 1.813 mtr hoogte. Indrukwekkend.

De Roque Nublo, bloedheet was het daar.
Onderweg op het eiland

Aan de noordkant van de Roque Nublo zijn we weer afgedaald naar Las Palmas, hier was overigens de schade van de grote brand van vorig jaar nog goed te zien. Aan de Canarische dennen was, behalve een wat zwarte stam, niet veel te zien. Die overleven een bosbrand en een jaar later hebben ze weer groene naalden, maar de loofbomen toen we wat lager kwamen, waren volledig verbrand en er restten alleen wat zwartgeblakerde stammen. Het noorden van het eiland is groener (behalve dan waar de brand gewoed heeft), maar het haalt het niet bij de groene weelderigheid van La Palma. In het noorden ligt ook een aantal pittoreske dorpjes zoals Gáldar, Teror, Tejeda en Aguïmes (ligt niet in noorden overigens).

Kerk in Gáldar
Straatje in Teror.
Interieur kerk in Teror, de meeste kerken die we gezien hebben waren sober, maar deze niet.
Blik op Aguïmes.

Op zaterdagavond gingen we uit eten in de oude wijk Triana in Las Palmas. Omdat lekker eten en drinken voor ons nu eenmaal een essentieel onderdeel is van het vakantieplezier, hadden we de Guide Michelin voor Spanje erop nageslagen. Een sterrenrestaurant is er niet op Gran Canaria (wel op Tenerife zagen we, dat houden we tegoed), maar er stond wel een vijftal adressen in met ‘bestekjes’ dan wel een ‘Bib Gourmand’. Ook prima. Gekozen voor restaurant Bevir, in Triana dus, op 5 kilometer van ons onderkomen. Met de auto gaan was geen optie, parkeerplaats is moeilijk te vinden en we drinken graag allebei een glas wijn. We besloten Google Maps aan te zetten en te gaan lopen, dan zagen we meteen wat meer van de stad. En dat hebben we gedaan. Google leidde ons door de volledige lengte van de Calle Molino de Viento, de Windmolenstraat. Aan het begin van de straat groette een man ons breed lachend en vroeg of we lekker aan het wandelen waren. Ja dat waren we, beetje verbaasd over zijn reactie. Iets verderop begrepen we het. In alle portieken stonden ‘chicas’ op hoge hakken en in minirokjes die Karel uitnodigden om even binnen te komen. We waren midden in het red light district van Las Palmas beland, haha. Toen zagen we ook dat er overal graffiti zat en de huizen er niet zo heel fijn uitzagen. Hmmm, terug maar een taxi genomen.

Al met al was het harstikke leuk voor zo een paar dagen tussendoor en naar Las Palmas gaan we zeker nog eens terug (behalve dan naar de Calle Molino de Viento). En met onze residentenkorting (residenten van de Canarische Eilanden hebben 75% korting op vlieg- en ferrytickets binnen Spanje om de geïsoleerde ligging van de eilanden te compenseren) vlogen we voor 22 euro per persoon ‘ida y vuelta’ een retourtje. Kijk, dat zijn nog eens prijzen.


Dit is de huidige staat van mijn mozaïek-werk. Het eerste stukje muur is gelegd en gelijmd, het ontbrak alleen nog aan de benodigdheden om te kunnen voegen. Die zijn inmiddels ook gekocht dus wordt nu snel vervolgd.

Dan nog even een C-update. Het C-monster is terug op het eiland, helaas. Begin deze week is een groepje van 6 vriendinnen uit Gran Canaria positief getest en een dag later nog 2 personen. Deze personen zijn inmiddels allen geïsoleerd en in quarantaine gezet, dus de kans op besmetting is nog altijd bijzonder klein. Maar onze droom op een corona-vrij eiland te leven ligt in ieder geval voor nu even aan diggelen. Op de andere eilanden lopen de getallen wat sneller op, reden waarom de Canarische regering besloten heeft dat ook wij hier nu voortaan overal mascarillas moeten dragen (behalve restaurant, terras, strand/zwembad en tijdens sporten), zoals in de rest van Spanje al het geval was. Maar alles went, denken we dan maar, ook dat. Vanavond is er een jazz-concert op de Plaza de España in Los Llanos, het eerste evenement sinds maanden waar we weer naar toe gaan. We laten ons er niet van weerhouden door het moeten dragen van een mondkapje, maar gaan wel snel een terrasplaats opzoeken 😊.

Na deze toch wel enigszins droevige mededeling nog een mooie afsluiter. Zicht op de wolkenwaterval over de Cumbre vanaf de Llano del Jable. Genomen tijdens een wandeling met vrienden gisteren. Hier vergeet je covid-19 volledig !
Naar Nederland en terug, weer reuring op het terrein, bucketlist

Naar Nederland en terug, weer reuring op het terrein, bucketlist

Het laatste blogbericht dateert alweer van eind juni, het is er in de afgelopen weken niet van gekomen om weer eens iets te schrijven.

Begin juli ben ik met de eerste Transavia vlucht een week naar Nederland geweest. De vlucht was bijzonder relaxed, want er waren maar 20 passagiers. Dus afstand houden was geen enkel probleem 😉. De terugvlucht was wel wat drukker, maar nog altijd minder dan de helft van de stoelen was bezet. Angst voor besmetting heb ik echt niet gehad. Heb keurig een mondkapje opgehad gedurende de vlucht en de wachttijd op de luchthaven. Maar dat al die tijd (zo’n 5 uur) niet aanraken, zoals wordt geadviseerd, is natuurlijk volkomen onmogelijk. Je drinkt en eet wat en soms heb je gewoon onbedwingbare jeuk aan je neus of zo, het is niet anders. Maar het was fijn om een week in Nederland te zijn bij familie en vrienden. Het weer heeft niet zo meegewerkt, maar we hebben hier op La Palma zon genoeg, dus daar heb ik me niet al te veel aan gestoord.

Afstand houden geen probleem.

Intussen hebben wij de eerste gasten weer kunnen begroeten gelukkig. In eerste instantie werden alle boekingen die we hadden staan in juli en augustus gecanceld. We hadden een aantal reserveringen uit België, die mensen zouden met TUI vliegen. Maar TUI heeft alle vluchten naar La Palma tot nader order gecanceld, dus dat viel allemaal weg. En enkele Nederlandse gasten cancelden omdat ze het niet aandurfden. Maar daarvoor in de plaats hebben we al 2x Spaanse gasten van het vasteland gehad en in augustus komen er opnieuw Spanjaarden van het ‘peninsula’. Ook hebben we 2 mooie nieuwe boekingen gekregen van 14 dagen van Duitse gasten. Dus niet iedereen heeft reisangst gelukkig, uiteindelijk zijn we behoorlijk tevreden over juli en augustus. En hoe het in het najaar/winter zal gaan, we gaan het zien en hebben er toch geen invloed op.

Amateurvideo door buurman gemaakt voor campagne van Elizawashere.

Het leven is hier eigenlijk weer heel normaal, behalve dan het dragen van mondkapjes in openbare binnenruimtes. La Palma en de Canarische Eilanden in zijn algemeenheid zijn momenteel zo’n beetje de veiligste plekken om te vertoeven van Spanje en ook veiliger dan veel andere Europese landen. Voor gasten die graag naar La Palma willen komen, maar angst hebben om niet meer terug te kunnen naar Nederland als het reisadvies onverhoopt tijdens het verblijf naar rood zou gaan, boek ons dan via elizawashere.nl. Eliza is onderdeel van Sunweb en zij bieden voor alle boekingen een repatriëringsgarantie, zodat je altijd weer veilig thuiskomt.

Intussen ben ik begonnen met een ‘proefproject’ mozaïek leggen. Het idee is (al twee jaar 😳) dat ik de cementen rand van ons afkoelbad ga ‘mozaïeken’. En Karel vraagt me steeds dringender, en de laatste tijd zelfs enigszins verwijtend, wanneer het er nu eens van komt. Tja, ok, dan moet het maar. Ik ben niet zo heel erg creatief, en mijn spontane uitroep van dik 2 jaar geleden ‘oh, dat ga ik doen’, betreur ik nu wel enigszins, maar ik kan er natuurlijk niet meer op terugkomen. Dus een muurtje in een verscholen hoekje waar een blind paard geen schade kan aanrichten opgezocht voor mijn testmozaïek. Als dat goedgekeurd wordt, dan gaat het deze herfst/winter gebeuren. In de zomer kan dat niet, want nu wordt het bad gebruikt en er vallen zeker weten stukjes tegel en tegellijm, etc. in het water. Dus staat op mijn ‘bucketlist’. Heb een hekel aan dat woord overigens. Dat is toch wat je graag nog eens wilt doen?? Nee, niet op de bucketlist dan, maar op de ‘to-do-list’ 😊. Nu ik dit hier zo openbaar heb aangekondigd, heb ik het zwaard van Damocles op mijn schouders gelegd en kan ik er absoluut niet meer onderuit.

Eerst een stukje uitleggen voordat je gaat lijmen, heeft Sandra me geleerd. Sandra is mijn buurvrouw die de meest prachtige mozaïeken heeft gemaakt en van wie ik les heb gehad.
Tegels aan stukken slaan met een hamertje. Dat lukt me !
Met een tang stukjes op maat knippen, dat is al wat lastiger.
De huidige stand der zaken van mijn proefstuk. Een abstract patroon en nog niet gevoegd. Het kleine stukje aan de rechterkant moet ik nog afmaken en dan voegen. Op het dwarsstukje links ga ik oefenen met (eenvoudige) figuren. En daarna ……
wordt deze rand onder handen genomen.
La Palma officieel corona-vrij  –  Watergedoe – Wandeling Barlovento

La Palma officieel corona-vrij – Watergedoe – Wandeling Barlovento

Gisteren is La Palma officieel corona-vrij verklaard. De laatste geregistreerde patiënt is genezen en er zijn geen nieuw gelokaliseerde besmettingen. Of dit helemaal waterdicht is, is de vraag, want nu eenmaal niet iedereen wordt getest, maar we zijn er blij mee. De boekingen beginnen langzaam weer op gang te komen en vanaf komende vrijdag hervat Transavia de vluchten naar La Palma. Ikzelf heb meteen maar de eerste vlucht naar Nederland geboekt . Nu ben ik weliswaar een dag te laat in Nederland voor de verjaardag van mijn moeder, maar nog op tijd om het in het weekend samen met de familie (in kleine kring) te vieren.

Donderdag zijn we naar Barlovento gereden in het noordoosten van het eiland om daar te wandelen. De planning was om vroeg te vertrekken, maar we moesten vooraf eerst nog even voor een akkefietje langs het kadaster op het gemeentehuis. Hadden een brief in de brievenbus gevonden dat er dinsdag iemand was langs geweest tijdens onze afwezigheid en of we op donderdag 25 juni wilden komen. We dachten we gaan er om 8 uur naar toe, dan rijden we rond 8.30 uur door naar het noorden. Helaas, we hadden intussen natuurlijk ook beter moeten weten. Een andere keer vertel ik wel wat het akkefietje betrof, weer een lang verhaal, maar we reden uiteindelijk om 11.15 uur weg uit Los Llanos, met tussendoor nog een tochtje terug naar huis voor een document dat we niet bij ons hadden. Je KUNT gewoon niets snel regelen op La Palma en toch denken we elke keer weer ‘dat gaan we even snel doen’. GAAT NIET !!

Maar afijn, we reden dus om 11.15 door. Het plan was om na afloop van de wandeling te gaan lunchen bij restaurant Meson del Mar in Puerto Espíndola, we hadden daarom alleen maar wat fruit en natuurlijk water meegenomen voor onderweg. Maar nu we pas zo laat konden starten, zou het wel een erg late lunch worden en aangezien ik ‘flauw’ word als ik niet regelmatig eet (iets waar Karel niks van begrijpt, hij kijkt me altijd een tikje meewarig aan als ik dat zeg), besloten we om dan maar even een bocadillo ‘te doen’ bij de kiosko in Los Sauces. Ook iets waar we nog steeds niet aan gewend zijn, maar dan in positieve zin, de soms onwaarschijnlijk lage prijzen die je op een terras betaalt. Twee flesjes agua con gaz en een heerlijk verse en warme (en flink formaat) bocadillo met kip/alioli en eentje met Palmese ‘queso blanco’ witte kaas. Totaal 6 euro. Los Sauces is een dorp waar niet zoveel te zien is, maar het heeft wel een levendige kern met een paar kroegjes en terrasjes, gewoon leuk om je even onder te dompelen in het Palmese dagelijkse leven.

De wandeling was mooi, door een bos wat een beetje de sfeer van Los Tilos had, door kleine, verstilde gehuchtjes als La Palmita en La Tosca met mooie drago’s en adembenemende uitzichten op de kust. We startten om 13h00 en deden er zo’n 2h30 over, bijna 9 km en 350 mtr stijgen en dalen.

Het weelderige groen in het noorden van La Palma
Prachtige drago bij La Palmita
Een nietig mens onder de hoge bomen
Diep onder ons de oceaan
Veel mooie uitzichten op zee

Daarna zijn we naar de zeezwembaden van La Fajana gegaan en hebben we heerlijk gezwommen. En, wat een verrassing, het café-restaurant La Gaviota met voor ons zo’n beetje het mooist gelegen terras van het eiland, was weer open. Maar we hebben er alleen wat gedronken, want wilden toch nog even iets gaan eten bij Meson del Mar. Helaas hadden we tevoren niet gecheckt of het eigenlijk wel weer geopend is, niet dus. Alle stoelen nog bovenop de tafels. Ook de andere restaurants op de weg terug die we altijd al eens wilden proberen, waren dicht. El Canal in Los Sauces – te vroeg – pas om 20h00 open, Chipi-Chipi – willen we al heel lang eens naar toe – dicht, vooralsnog alleen al mediodía, tussen de middag geopend, El Meson tegenover Casa Osmunda nog dicht. Casa Osmunda was wel open, maar te chic voor dat moment met onze wandelschoenen en zout-water haren. Dus naar huis en een bak maaltijdsoep uit de vriezer getrokken. Ook lekker. Heerlijke dag, het leek wel vakantie 😉 !

La Fajana
Bij de rand van het grootste bassin klappen de golven er soms enorm overheen
Uitzicht vanaf het terras van La Gaviota op de kust
en op de badderaars

Verder hadden we wat watergedoe. We hebben bij de koop van ons huis ook een waterrecht gekocht van de Comunidad de Agua Fuente del Pino. In 2018 zijn we gezamenlijk met de vorige eigenaars van ons huis naar het bureautje van de comunidad in El Paso geweest om het waterrecht op onze naam te laten overschrijven. Geen probleem, was zo gebeurd. Señor Fidel vertelde ons dat we jaarlijks een bedrag van 11 euro moeten betalen voor het doorgangsrecht door de leiding en dan druppelt er 24/7 water in onze tank. Dat zou zo’n 0,7 liter per minuut moeten zijn. Destijds hadden we al gemeten dat er maar 0,4 liter per minuut binnenkwam, maar dat kon volgens mijnheer Fidel af en toe fluctueren. Voor kennisgeving aangenomen. Alleen kwam er de laatste weken (of maanden wellicht al) nog maar 0,2 liter binnen, wel heel erg weinig.

Bijna antieke documenten
Je zou ze zo inlijsten

Het galerijwater komt vanuit de bergen aan in zgn ‘cajitas’, vanwaar dan weer diverse leidingen vertakken naar de eigenaren van de waterrechten. Op de cajita zit een groot hangslot en er is een ‘llavero’ – sleutelhouder – die voor de cajita verantwoordelijk is. Daar binnenin wordt met een ingenieus systeem van steentjes het water verdeeld. En we hadden al gehoord, dat als zo’n steentje verschuift (of verschoven wordt …) je opeens een stuk minder water krijgt. Of er kan vuil zitten. Of, nog veel vervelender, misschien zit er wel een lek ergens in de leiding vanaf de cajita. Nu hadden wij om te beginnen geen flauw idee waar onze cajita überhaupt stond en wie de llavero is. Zoveel andere dingen te doen gehad dat we ons daar nog helemaal niet mee bezig gehouden hadden, ook omdat we toch ook gemeentewater hebben. Daarom maar even nagevraagd bij de vorige eigenaar. Die wist ons te vertellen waar ‘onze’ cajita ongeveer zou moeten staan (zij verhuurden het huis voor onze komst al jarenlang aan iemand anders, dus wisten het ook niet meer zo heel precies). Met behulp van deze info en die van een buurman kwamen we erachter dat de cajita in de Camino Pastelero, een straat vlakbij, moest staan. Maar wie tegenwoordig de llavero was, dat wisten ze beiden niet.

Gelukkig bood weer een andere buurtbewoonster, Sandra, uitkomst. Het gezegde ‘beter een goede buur dan een verre vriend’ is weer eens bewezen. Zij hadden soortgelijk watergedoe gehad, wonen ongeveer even lang op La Palma als wij en zij was er helemaal in gedoken. Kent intussen zo’n beetje alle llaveros in de omgeving en wist ons meteen te vertellen ‘oh staat jullie cajita in de Pastelero? Daar is Don Francisco de llavero’ en ze had ook nog zijn telefoonnummer. Hurray hurray! Dus een whatsapp gestuurd aan Don Francisco, want geschreven kan ik het vooralsnog toch beter uitleggen dan gesproken. Foto’s erbij gedaan van de bewuste cajita en onze documenten. Ook had ik erbij gezet dat ik natuurlijk kon bellen als dat gemakkelijker was, maar dat hij dan niet te snel moest praten, omdat ik het anders waarschijnlijk niet zou kunnen volgen. Tot mijn grote verbazing (vaak hoor je gewoon niks totdat je uiteindelijk zelf toch maar belt) kwam die middag nog een app met de vraag of ik hem maar even wilde bellen. Dus diep ademgehaald en hup. Don Francisco stortte meteen een supersnelle vraag over me uit. Euhhhhh, perdón? Nog een keer kwam de vraag, nog net zo snel. Lo siento, no entiendo. Toen zei hij heel langzaam: ‘ik – zei – als – ik – te – snel – praat – dan – moet – je – het – zeggen’ 😊 😊.  Daarna ging het een stuk beter.

Onze cajita gevonden

Don Francisco blijkt zich momenteel op Gran Canaria te bevinden, waar hij een hartoperatie heeft ondergaan en nog tot half juli blijft om te revalideren. Maar de cajita is inderdaad de onze en alle documenten klopten. Echter, hij had contact gehad met señor Fidel van de comunidad en het bleek dat de 11 euro doorgangsrecht door de huurder nooit is betaald. Ook wij hadden sinds begin 2018 niet betaald, want waren ervan uitgegaan dat we daarvoor wel een rekening of op zijn minst een seintje zouden krijgen. Niet dus, je moet daar zelf aan denken en het ieder jaar gaan betalen. En dat zijn wij vergeten. Kortom, of we maar even het achterstallige bedrag wilden voldoen, dan zou het weer helemaal in orde komen met het water. Heel vreemd, want de huurder heeft dus wel al die jaren water gekregen en bij het overzetten van het waterrecht op onze naam in 2018 is er ook helemaal niet tegen ons gezegd dat er een betalingsachterstand was. Maar is uiteindelijk na zo’n 16 jaar de watertoevoer (bijna) dichtgedraaid. Is er misschien dit jaar pas gemerkt dat er niet meer betaald werd?? En dan maar gewoon afsluiten ipv even contact opnemen?? Wie zal het zeggen, maar volgens Don Francisco komt het allemaal goed als hij weer op het eiland is in juli.

Dan hadden we kort na het plaatsen van het vorige blogbericht nog een serieuze calima. Gelukkig maar een dag of twee maar ongelukkig ook met een nachtelijke regenbui. En dan is dit het resultaat:

We hadden dus weer wat te doen buiten.

En dan nog de lelijkste cactus uit onze tuin maar met een hele mooie bloem. Daar moet je wel voor wakker blijven, want hij (of zij??) bloeit alleen ’s nachts.

De Koningin van de Nacht
Klaar voor la nueva normalidad – Dragobos aangeplant – Watergedoe – Wandelingen El Riachuelo en Nambroque

Klaar voor la nueva normalidad – Dragobos aangeplant – Watergedoe – Wandelingen El Riachuelo en Nambroque

We zitten sinds afgelopen maandag in Fase 3 van de desescalada, op 21 juni is de estado de alarma voorbij en zijn we aangekomen in de nueva normalidad. We zijn weer naar het strand geweest in Puerto Naos. Ook hebben we weer gegeten bij de kiosko in de haven van Tazacorte en pizza verorberd bij de midgetgolfbaan in Las Norias (beide heerlijk). Het leven wordt normaler en normaler. Nu kijken we uit naar het moment dat we opnieuw gasten krijgen. In juli zullen er weer buitenlandse toeristen naar Spanje mogen komen, maar definitieve data zijn nog niet bekend en ook is het nog de vraag welke luchtvaartmaatschappijen hun vluchten hervatten en welke niet. TUI België heeft alle vluchten naar La Palma tot november gecanceld. De vraag is wat Transavia gaat doen, volgende week schijnt bekend te worden gemaakt naar welke bestemmingen er in juli en augustus weer gevlogen gaat worden. Volgens het RIVM kan er veilig gevlogen worden, daar zijn wij het uiteraard mee eens 😉 en hopelijk kijken de potentiële La Palma-gangers er ook zo tegenaan . We duimen, want we zijn zo langzamerhand wel toe aan wat meer reuring om ons heen.

In ieder geval zijn wij klaar voor ‘la nueva normalidad’ met hele hippe mondkapjes, gemaakt door Emelie uit Tazacorte.

Eigenlijk kan het natuurlijk niet, een Feyenoord supporter met een mondkapje waar Amsterdam op staat !

De afgelopen week heeft Karel de 8 dragobomen geplant en is ons ‘dragobos’ een feit. Ook de overige planten die we gekocht hebben bij de Vivero Insular hebben hun plekje gevonden. En nu véél geduld hebben, want drago’s groeien langzaam.

Op de plek waar ze moeten komen.
En hij zag dat het goed was.

We hebben maar van de lock-down gebruik gemaakt om nog wat werkzaamheden in appartement Arriba te doen. De scheidingswand die daar geplaatst is, is gemaakt met gipsplaten. Helaas was de naad tussen twee platen niet goed aangesmeerd/gevuld, waardoor er over de volle breedte van de muur een band liep. Overdag nauwelijks zichtbaar, maar ’s avonds bij kunstlicht wel (daardoor destijds pas na muurverven etc. ontdekt…) en dus lelijk. Alleen betekende dat dat alles weer uit het appartement moest en keuken en kasten afgeplakt/afgedekt moesten worden want er zou flink geschuurd gaan worden. Opnieuw een grote stofbende. En daar hadden we helemaal geen zin in en bovendien waren er steeds gasten, dus hadden we eigenlijk ook geen mogelijkheid om het te laten doen. Maar nu hadden we geen excuus meer. Althans dat vond Karel, ik was er eigenlijk al helemaal aan gewend. Dus de aannemer gebeld en die is deze week keurig gekomen om de wand netjes te maken. Het laatste stukje schuren moet nog gebeuren maar daarna kunnen wij weer lekker aan de slag om alles stofvrij te maken en opnieuw te verven. Hebben we wat te doen.

Sneeuw op La Palma ??
Stofzuigen, muur afsoppen en verven. En hopen dat de band niet meer zichtbaar is. Waarna het grote schoonmaken kan beginnen.

Als afsluiter nog wat foto’s van mooie wandelingen die we de afgelopen week gemaakt hebben. Vorige week zondag in het gebied El Riachuelo in El Paso en gisteren zijn we naar de top van de Nambroque vulkaan gelopen.

Wandeling door de Riachuelo – uitzicht over het dal vanaf de Mirador de la Laja Azul

Wat flora van onderweg:

En de wandeling gisteren naar de top van de Nambroque. Om 9 uur gestart bij El Pilar en om 13h45 terug bij de auto. Wandeling was 13,3 km met 500 mtr stijgen en dalen en twee relaxte stops onderweg om wat te eten. Een schitterende wandeling. De eerste 3 uur kwamen we he-le-maal niemand tegen. Toen we net van de top van de Nambroque naar beneden kwamen, kwamen er twee wandelaars naar boven gelopen. Een stuk verder naar beneden richting El Pilar kwamen we nog 3 personen tegen. En dat was het. Verder één met de natuur, geweldig!

Zicht op de top van de Birigoyo en de Caldera.
Stukje van de Cumbre met daarachter de Atlantische Oceaan
Picknick onderweg
Uitzicht vanaf de picknick-plek.
Deze ‘chicas’ hadden veel belangstelling voor ons.
De krater van de Hoyo Negro, ontstaan na de laatste uitbarsting van de Pico Nambroque in 1949.
Kijkje in de krater, een enorm gat, De krater ligt op een brede scheur in de Cumbre Vieja, die volgens Wikipedia bij een volgende eruptie of aardbeving aanleiding zou kunnen geven tot een aardverschuiving van het westelijke deel van het eiland. Waar wij wonen dus, slik …..
Het laatste stukje van de klim naar de top.
De top gehaald.
En ik ook. Het laatste stukje omhoog vond ik niet zo fijn. Dwz omhoog was geen probleem, maar weer naar beneden vond ik wat minder aangenaam. Ik was blij dat ik de wandelstokken had.
Onderweg terug naar El Pilar via de ‘Ruta de los Volcanes’, GR131
Ook hier weer de geel bloeiende struiken.
De natuur heeft haar kans gegrepen tijdens de confinamiento-weken zonder wandelaars. We moesten ons hier en daar een weg banen door de weelderige begroeiing over de paden.
Zowaar een stukje ‘spook-bos’ net boven El Pilar. Hier zijn de ‘Enten’, de sprekende bomen uit Lord of de Rings, neergestreken. Alleen waren ze nogal zwijgzaam en mochten wij niet, zoals Sam en Frodo, op hun takken meeliften.
Alleen in dit kleine stukje bos hangen de takken van de bomen vol met gedroogde naalden, wat een heel bijzonder, beetje sinister effect geeft.
Enten uit Lord of the Rings
Pasen voorbij, maar de confinamiento gaat gewoon door voorlopig

Pasen voorbij, maar de confinamiento gaat gewoon door voorlopig

Vijf weken duurt de lock-down intussen. En inmiddels is bekend geworden dat deze weer verlengd is, nu tot 9 mei. Hoewel dit opnieuw geen verrassing is, deed het voldongen feit me wel even in een dip geraken. We hadden heel erg gehoopt dat er enige versoepeling zou komen hier op de eilanden, dat we van het terrein af zouden mogen om te sporten of om eens in de bossen te gaan wandelen of zo. Maar niets daarvan. De dingen die je om je heen ziet en hoort, daarvan word je ook niet altijd vrolijker. Foto’s op internet van bewapende militairen in Tazacorte, een oude buurman die zijn hondje uitliet en door de Guardia Civil op bijzonder onvriendelijke, bijna intimiderende wijze te verstaan werd gegeven dat hij 200 mtr te ver van zijn huis was en onmiddellijk moest omkeren, de man helemaal ontdaan. Moet dat nou allemaal zo? Op een doodstille, onverharde weg waar geen mens liep en geen auto reed. Vorige week zaterdag ben ik heel even stout geweest. Een vriendin die een stukje verderop woont, alleen is en een winkel in Los Llanos heeft die al sinds half maart dicht is, zat er helemaal doorheen. Ik besloot er toch even naar toe te wandelen met een paar stukjes notentaart die Karel had gebakken (ja hij doet het nog steeds). Die 750 meter hoorde of zag ik helemaal niks of niemand, geen auto’s, geen mensen te zien, bizar stil, en nam ik me voor om, mocht er een auto aankomen, achter een muurtje te duiken. Dat is toch absurd, dat je je zo voelt, bijna als een misdadiger. Een dip dus vandaag. Karel had dat aan het begin van de week. De een pept de ander dan weer op en dan gaan we vol goede moed door. Zo zal het ongetwijfeld met velen gaan, denk ik toch ??? Volhouden allemaal, het gaat voorbij, ooit ……

Vanaf het begin van de lock-down hebben we een parcours in onze tuin uitgezet van zo’n 400 – 450mtr met behoorlijk wat stijgen en dalen erin. Om toch nog wat te blijven bewegen. Tussen onze boven- en benedenpoort zit 40mtr hoogteverschil en binnen 1 ronde overbruggen we dat 2 keer ongeveer. Dagelijks (we hebben de tijd immers) lopen we 8 à 10 rondjes. Dat is een behoorlijke inspanning, afstand valt wel mee, maar we overbruggen dan ook zo’n 640 tot 800 hoogtemeters. Dus zijn we goed moe naderhand en dat geeft toch een voldaan gevoel. In het begin liep ik gewoon zo, in stilte, mijn rondjes. Dat werd al snel wel heel saai, ik liep aan het eind bijna te slaapwandelen. Maar nu neem ik mijn telefoon voortaan mee met Radio 2 gezellig aan, en dat geeft afleiding. Dan vliegen de rondjes er doorheen. Wel bijzonder irritant is dat alle navigatie-apps die we gebruiken met een andere afstand komen. Strava, Bergfex, een stappenteller, onze Garmin Etrex, ze zijn het niet eens. Dus we weten niet zeker hoeveel we nu eigenlijk lopen. Wie heeft een tip voor de ideale wandelnavigatie??

Aan de wandel in de tuin, terug naar boven komend van ‘de muur van Max’.
Op weg naar de beneden-poort.
Terugkomend van de gasten-ingang boven.
De kuitenkiller, het trapje naar het boven-zitplekje van Arriba.
En hier het gelopen parcours.

Tijdens het paasweekend hebben we onszelf verwend en een diner besteld bij restaurant Franchipani. Dat wordt keurig aan huis bezorgd, alles in vacuüm zakjes, heel gemakkelijk om zelf au bain-marie op te warmen en is heerlijk, aanrader. We begonnen met een salade met pulpo. Toen had Karel enchillada’s met spinazievulling en ik solomillo ibérico de bellota met honing-tijmsaus, haricot verts met uitgebakken spek en krieltjes in boter. Smullen. ’s Ochtends had Karel 12 eieren gekookt (want Pasen), waarvan ik er 2 gegeten heb en hij de rest, binnen een kwartier. Doet ie elk jaar. Daarnaast had Karel dus een Engadiner notentaart gebakken. Dat recept waren we al zo vaak tegengekomen en de naam fascineerde ons bijzonder. Nu is het ervan gekomen, erg lekker en uiteraard hebben we minimaal de helft uitgedeeld. Bijna per kerende post kregen we een paar grote chocolade Paashazen, twee stukken chocoladetaart, twee stukken citroencake, een pot frambozenjam, een pot aardbeienjam en een bakje stoofpeertjes terug. Iedereen hier in de buurt kookt en bakt zich suf intussen.

De Engadiner notentaart klaar voor delivery bij de diverse buren. Deze voor Duitse buren, dat is wel duidelijk 😉
Dom dom dom, vergeten het heerlijke Paasmaal van Franchipani te fotograferen, maar dit dronken we erbij. El Nispero, voor ons samen met Tagalguen de beste witte wijn van La Palma.

Verder hebben we oude platen gedraaid, een potje gedart (dat ik verloren heb maar dat is meestal zo) en hadden we ons voor tweede Paasdag ’s avonds opgegeven voor de online pub quiz van De Slimste Mens. We zouden aan het einde van de middag een mail met instructies krijgen, maar die is nooit gekomen. Gelukkig vond ik op de facebook pagina van De Slimste Mens wat we moesten doen. Om 19 uur startklaar voor de laptop. Er was al gewaarschuwd dat afhankelijk van waar je je bevond, er vertraging zou kunnen optreden. Kort na 19 uur verschenen al diverse berichten op Facebook in de strekking ‘Jippie, de eerste vragen hebben we goed’ terwijl team KarelMarja de hele live stream niet kon vinden. Daar hadden meer mensen moeite mee, bleek al snel. Maar een minuut of 5 later konden wij dan toch ook beginnen. Je moest een online antwoordformulier downloaden en daarop je antwoorden invullen per ronde. De eerste ronde bestond uit 9 vragen, die helemaal niet meevielen. Maar toch alles ingevuld. Toen klikten we op ‘ga verder naar de 2e ronde’ en vervolgens crashte ons formulier. Alles kwijt. Maar ook daarmee waren we niet de enigen. Bleek er zo’n overweldigende belangstelling te zijn (80.000 deelnemers), dat de website het niet aankon en de hele boel vastliep. Dus einde pub quiz. Was niet zo erg, want we hadden er sowieso niet veel van gebakken. We hebben ooit twee of drie keer naar De Slimste Mens gekeken, dus voordat wij het systeem van de vragen door hadden, was de tijd om te antwoorden vaak al voorbij. Een einde in de onderste regionen van de scorelijst is ons bespaard gebleven 😊.

Nostalgie, plaatjes draaien. Wie herkent de hoezen?!
De pubquiz, die dus niet helemaal vlekkeloos verliep.

Afsluiten met een stukje tuin, waarin we nog altijd veel tijd doorbrengen.

Zondagmiddag, maar Karel kan het niet laten. Een dag niks doen is er gewoon niet bij.
De ‘pomarosa’ – rozenappel bloeit. Vorig jaar viel de boom ons pas op in september toen er vruchten in zaten, maar de bloesem is dus ook heel mooi.
De vrucht, rozenappel, foto in september gemaakt. We hadden er nog nooit van gehoord en we vinden het ook maar een laf smakende vrucht, niet veel aan.
Het leven gaat door

Het leven gaat door

Allereerst heel veel dank voor alle lieve en betrokken reacties op het vorige bericht, echt hartverwarmend!  💖.

Inmiddels zijn we anderhalve week verder. Afgelopen weekend is bekendgemaakt dat de confinamiento in Spanje verlengd is tot 26 april. Niet echt een verrassing, het zat er dik in natuurlijk. We maken ons wel zorgen over de economie op het eiland (en overal elders trouwens). Ik las vandaag een bericht op internet dat het Ministerie van Toerisme van de Canarische Eilanden inschat dat de terugkeer naar ‘normaliteit’ pas in het najaar van start zal gaan en dat in juli 10% van de hotels weer open mag gaan voor de thuismarkt. Aan de andere kant las ik ook dat de ‘viviendas vacacionales’, vakantiehuizen, wellicht eerder weer van start mogen dan hotels ivm het individuele karakter. Wat best logisch zou zijn. Sowieso moeten er dan natuurlijk wel weer vluchten gaan, anders kan er geen mens komen naar je vakantiehuis. We zullen zien.

Maar het leven gaat door, het is bijna ongemerkt lente geworden, de zomertijd is weer ingegaan, het is Semana Santa, de Paasweek en de dagen gaan voorbij.

Na de afgelopen redelijk turbulente weken is bij ons de rust teruggekeerd en nu merken we pas goed hoe stil het in het dagelijkse leven geworden is. Ook stil in huis, nu Max er niet meer is, echt wennen. Toch vervelen we ons vooralsnog niet, alhoewel alles wel in een langzamer tempo gaat. Wat later opstaan (ik in ieder geval, Karel niet), wat langer zitten om koffie te drinken en te eten, werken in een lagere versnelling. Meer kranten lezen, nieuws luisteren en kijken. Waarbij we ons af en toe moeten dwingen om dat los te laten, corona-moe worden we er soms van.

Voor onze Spaanse les hebben we nu veel tijd (helaas voor Karel). Maite, onze lerares, stuurt ons elke week huiswerk toe. Daarnaast heeft ze aangegeven dat ze graag ook op andere manieren met de leerlingen in contact wil blijven en dat we, als we dat willen, onze gedachten, mening, grapjes, hoe we het dagelijkse leven invullen, etc. met haar kunnen delen. Een goede oefening voor de schrijfvaardigheid, vind ik, dus probeer ik, behalve het opgegeven huiswerk te maken, ook geregeld een stukje te schrijven. En Karel doet braaf mee, zei het met af en toe wat diepe zuchten en gemopper 😊.

En we hebben besloten dat we, nu veel leuke dingen weggevallen zijn, onszelf dan maar moeten verwennen met lekker eten. We bestellen af en toe eten bij restaurants uit de omgeving die aan huis leveren nu, maar we koken zelf ook graag en daar hebben we nu alle tijd voor. Daarnaast is Karel veelvuldig gaan bakken, bananencake, gemberkoek, appelcake, meringue-schuimpjes (want eiwit over). Heerlijk, maar niet zo goed om dat allemaal met z’n tweeën op te eten. Gelukkig hebben onze onderburen/vrienden twee honden, waarmee ze elke dag een paar keer langs onze onderingang komen. We maken bijna dagelijks even een praatje met elkaar, op een afstand van 2 meter. Naast hen wonen weer andere vrienden, dus als Karel iets gebakken heeft, dan appen we even dat er op de pilaar bij de poort twee pakketjes klaarliggen. Bij onze boven-overburen brengen we dan ook een pakketje, dat is alleen even snel het straatje oversteken en weer terug. Zij klagen intussen allemaal dat ze te dik worden als dit nog lang gaat duren.

Zelf geconfijte gember aan het maken, is hier niet te koop. Lekker maar hééél pittig.
Gemberkoek.
Dulce de arroz con leche – rijstpudding met room, citroen en kaneel. Nog snufje kaneelpoeder erop ter garnering. Héérlijk. 6 schaaltjes gemaakt, 2 weggegeven aan bovenburen.
Eiwitten over van de rijstpudding, dus méringues gemaakt. Allemaal weggegeven aan de buren, teveel suiker 😉

Intussen is ook onze poort opgeknapt. Die was op enkele plaatsen volledig doorgeroest en erg verveloos. Geen overbodige luxe dus. Gelukkig hadden we de Hammerite kort voor de lock-down nog gekocht.

Eerst kaalschuren en gaten vullen,
en nu Hammerite erop.

Verder we brengen veel tijd door in de tuin. Onkruid en dood hout in overvloed op delen van ons terrein. Beneden bij de onderpoort aan de Campitos wil Karel een ‘drago -drakenbloedbomen- bos’ gaan aanleggen. Anders gezegd, een paar van die bomen planten. We hopen bomen te kunnen kopen die al enige hoogte hebben. Elders in de tuin hebben we er enkele geplant, maar die zijn nog maar zo’n 50 cm hoog, dat schiet niet op. Hangt ook van de prijs af. Helaas zijn grotere bomen meestal niet goedkoop, in dat geval worden het dan toch kleintjes 😊. Wij vinden ze prachtig en drago’s hebben, als ze eenmaal goed geworteld zijn, niet zo veel water nodig. Dus heeft Karel het hele terrein bij de poort beneden ontdaan van alles wat er stond, voornamelijk dode of halfdode planten en struiken. Nu is het maagdelijk schoon, klaar voor aanplant, maar kunnen we er niet op uit om de bomen te gaan kopen. Tegen de tijd dat we ‘vrijgelaten’ worden, staat er weer nieuw onkruid😨.

Bijna alles weg.
Zo ongeveer was het eerst.
Dit is een drago, mooi !

En het heeft geregend! Vorige week vrijdag heeft het vanaf een uur of elf zo’n beetje de hele dag geregend. Dat was hard nodig. Uiteindelijk is er bij ons 15 mm gevallen, lang niet genoeg, maar we zijn er blij mee. De tuin is opgefrist en ik hoop dat het voldoende was om de omgeving ook wat groener te laten worden. Op andere plaatsen is veel meer gevallen, er stroomde weer water uit de Caldera door de Barranco de las Angustias naar zee. Geen woeste stroom, maar toch. En wij zijn een dag binnen gebleven. Haard aan, scrabble gespeeld en gepuzzeld.

Dit soort wolken zie je vaak hier, als er regen komt. Lenticulaire wolken zijn dat, heb ik gelezen.

Als afsluiting wat foto’s uit onze tuin. De tuin trekt zich niks aan van corona of de lock-down. Zolang we bewateren, groeit en bloeit alles gewoon door en genieten we van de vele kleuren.

Christusdoorn, hele jaar door bloemen.
Suzanne met de mooie ogen tegen de gevel van ons huis.
Bloeiende Aloë Vera en Limonium
Overdadig bloeiende Brugmansia
Roze-rode Gaura
Een oranje bloeiende Aloë variant
Uitbundig bloeiende, 2 mtr hoge hanggeranium
De eerste Canna’s die bloeien.
Het groene varenhoekje bij de appartementen.
Strelitzia’s bij de muur van Max.
Echt hele mooie Lantana achter ons huis.
Paarse Duranta, bloeit zo’n beetje het hele jaar door.