Wordt dit ons nieuwe uitzicht?

Wordt dit ons nieuwe uitzicht?

De rollercoaster gaat door. Kansen en mogelijkheden komen voorbij, worden goedgekeurd of vallen af (de meeste). Maar langzaam maar zeker begint alles toch weer een beetje op zijn plaats te komen.

In het ático zijn we druk aan het werk. Het wordt leuk, het is een heerlijke plek! Als ik op het dakterras ben, dan denk ik steeds ‘Waarom gaan we hier eigenlijk zelf niet wonen?’ Het klimaat is gewoon heel aangenaam in Tazacorte. Als je niet te veel en te hard hoeft te werken in de zon in ieder geval. Bijna altijd in korte broek en op teenslippers, het heeft echt heel wat, moet ik zeggen. Maar begin juli starten, kunnen we denk ik vergeten. We zitten met levertijden van meubels, douchecabine, wastafelmeubel, terrasmeubels, etc. Overal wordt gezegd 3 tot 4 weken, maar dat is op La Palma altijd al zeer rekbaar en nu in deze roerige tijden helemaal. Dus gaan we uit van augustus. Ook zijn we bezig met de aanvraag voor de verhuurlicentie, eens kijken of het dit keer sneller gaat dan voor Finca Paraíso, toen duurde het bijna 2 jaar. Maar starten mogen we sowieso, zodra de aanvraag ingediend is.

En we hebben er een job bij. Een van de kansen die we aangegrepen hebben. Vorige week werden we gevraagd om een heel leuk vakantieparkje met 4 casitas te pachten, uit te baten, hoe je het noemen wilt, voor eigen rekening. De Zwitserse eigenaar heeft het tot nu toe zelf gedaan met hulp van een beheerster, maar zij stopt er vanwege leeftijd mee. De eigenaar heeft gevraagd of wij ermee verder willen gaan, hij wil zich er niet meer zo intensief mee bezig houden. Over een jaar of 4-5 wil hij het waarschijnlijk gaan verkopen, dat is voor ons perfect om de komende tijd te overbruggen. Dit gecombineerd met de inkomsten uit ons eigen ático en we worden slapend rijk 🤣🤩. Hoewel, dat slapen kunnen we wel vergeten waarschijnlijk. En rijk worden ook trouwens.

Om alvast een indruk te krijgen: www.puro-atlantico.de. De casitas zijn gebouwd als hommage aan en in de stijl van de beroemde (in Spanje dan in ieder geval) op Lanzarote geboren beeldhouwer/schilder/architect César Manrique. Vooralsnog is de website alleen in het Duits en nog niet geactualiseerd met prijzen, maar dat gaat allemaal veranderen. Wat betreft klimaat is het parkje op een prima hoogte gelegen (280 m), in het gebied tussen Las Norias en Las Manchas. Wel ten zuiden van de nieuwe lavastroom, dus op dit ogenblik nog slecht bereikbaar. Maar de weg over de lava van La Laguna naar Las Norias zal in juni klaar zijn, we hebben zelfs al gelezen volgende week. Dat moeten we nog gaan zien, maar we gaan ervan uit in augustus/september daar ook te kunnen starten.

Daarmee is het Frankrijk-project (helaas) definitief van de baan. Ja, helaas, want we hadden dat wel heel tof gevonden. Maar heel praktisch zou het toch ook niet zijn geweest. En aan de andere kant, als ik hier vanaf mijn werkplek uit het raam van ons tijdelijke onderkomen kijk en de prachtig groene Bejenado berg voor me zie liggen bij ondergaande zon, dan heb ik (wij allebei) volledig vrede met ons besluit.

Dus het enige wat eigenlijk nog ontbreekt is een huis voor onszelf. Minor detail, zou je bijna zeggen. Maar daar krijgen we toch wel steeds meer behoefte aan zo langzamerhand. Deze week nog een heel leuk huis bekeken in het buitengebied van Tazacorte, net helemaal verbouwd, ruim en geheel onze stijl. Maar wel midden tussen de bananenplantages gelegen. Geen weids uitzicht zoals we dat in Paraíso hadden. En dat vonden we toch een groot bezwaar. Ook het idee dat we straks wellicht weer een hond hebben en als we hem uitlaten alleen tussen bananen zullen lopen, tenzij we eerst met de auto een stuk gaan rijden, sprak ons niet zo aan. Nog een paar dergelijke punten hebben voor ons de doorslag gegeven met dat huis niet verder te gaan. Dan maar wat hoger op het eiland, wat kouder in de winter en tijdens calima warmer in de zomer, maar wel in de prachtige natuur, wat voor ons toch het echte La Palma is. Ieder zijn meug hè, zo is het nu eenmaal.

Dus zijn we in onderhandeling over een perceel in El Paso om toch te bouwen. Op 650 mtr hoogte, mét het gedroomde weidse 360 graden uitzicht. En een adembenemend uitzicht op de nieuwe vulkaan die ons leven zo veranderde…. Een wat twijfelachtig voordeel, maar wat willen we nog meer?? Ik moet me dus maar over mijn onzekerheden en angsten heen zetten. Inmiddels gaan enkele vrienden en bekenden van ons ook bouwen, zij zijn al een fase verder dan wij, en dat geeft mij toch (een beetje) vertrouwen. Ook dit wordt weer vervolgd.

Uitzicht op de Bejenado vanaf het perceel
De vulkaan zonder naam. Maar deze is ingezoomd hoor, zo dichtbij ligt hij nu ook weer niet.
Zo elke dag wakker worden is geen straf toch?
Nog ééntje dan.
Vulkaanroute weer open  –  Keuzestress??

Vulkaanroute weer open – Keuzestress??

La Palma herstelt zich. Een stap in de goede richting is het weer open gaan van de iconische vulkaanroute over de Cumbre Vieja. Starten vanaf El Pilar, zoals voorheen, kan nog niet, maar wel vanaf de oostkant van het eiland.

We zijn weer terug uit Frankrijk. Het was super. Gewoon om er even uit te zijn, om weer te beseffen wat een vreselijk mooi land Frankrijk toch is, om al die leuke panden te bezichtigen waarvan ons hart sneller begon te kloppen, om te merken dat ons Frans nog net zo vlot over de lippen komt als voorheen, en last maar zeker niet least, het warme weerzien met een aantal lieve vrienden, verspreid over Frankrijk.

Het begon haperend. We vlogen op San Sebastian, met een overstap in Madrid. De overstaptijd was maar 45 minuten, beetje krap gepland. Eerlijk gezegd niet zo heel goed opgelet tijdens het boeken van de vluchten. En jammer genoeg vertrok de vlucht van La Palma naar Madrid met enige vertraging. Een gelukje was dat we businessclass vlogen, aanbieding van Iberia, dus we waren druk met eten en drinken en hadden daardoor geen tijd om al bij voorbaat in de stress te geraken. Een nadeel was dat Barajas Aeropuerto in Madrid enorm groot is en we voor de overstap van het ene uiteinde van de terminal naar het andere einde moesten lopen. We hadden van de 45 geplande minuten nog een klein half uur toen we de terminal opstapten.

Maar we hebben het gehaald. Volgens Karel kan ik zo meedoen met de volgende Olympische Spelen snelwandelen, ik vloog als een hinde over de terminal, behendig zigzaggend tussen de andere reizigers, ‘disculpe’ roepend tegen de druiloren die op de loopbanden aan de linkerkant stil bleven staan, van verbazing vergat Karel zelf bijna om door te lopen. Helaas had onze ingecheckte koffer niet zo zijn best gedaan, want die is in Madrid achtergebleven. Waar we al bang voor waren.

Aangekomen in San Sebastian bleven wij dus als enigen bij een lege bagagebelt achter. ‘Er komt niets meer’, zei de vriendelijke Iberia-dame, ‘maar morgenochtend om half negen arriveert de eerste vlucht uit Madrid die jullie koffer meebrengt. Omdat het kantoor van de autoverhuurder al gesloten was op het tijdstip van onze aankomst, hadden we sowieso een hotel geboekt in Irún voor de eerste nacht en een afspraak voor de volgende ochtend om 9 uur om de auto op te halen. Dus was het niet zo’n heel groot probleem. Volgende ochtend terug naar het vliegveld. Karel haalde de auto op en ik ging achter de koffer aan.

Die was aangekomen en mij werd verzocht om mee te gaan naar de bagagebanden. Daar stonden twee heel serieus kijkende agenten van de Guardia Civil op mij te wachten. ‘Is dit uw koffer?’ ‘Ja dat is mijn koffer.’ Of ik hem maar even wilde openmaken. Euh, ok. Met een stokje gingen ze zo’n beetje door de inhoud van de koffer heen. Komt er opeens een klein, mooi ingepakt doosje naar boven. ‘Wat zit hierin?’ Geen idee, ik was verbouwereerd want zag het voor het eerst. Toen ging mij iets dagen. Een paar dagen later was ik jarig, dus ik nam aan dat het voor mij was. Wij doen eigenlijk al jaren geen cadeaus meer voor onze verjaardagen, maar gaan altijd uit eten bij een goed restaurant en kijken elkaar dan heel verliefd in de ogen. (Nu héérlijk en feestelijk gegeten bij Bonpassage, wat hebben Ruud en Annemiek het restaurant mooi veranderd!) Ik dacht ‘oh wat lief, Karel heeft een cadeautje voor mij gekocht’. Dus ik vertelde aan de Guardia-man dat het vrijwel zeker mijn verjaardagscadeau was. Toen begon hij het open te maken. Ik dacht, nou, dan draai ik me toch maar even om, want anders is de verrassing helemaal weg natuurlijk. Maar na één kant opengepulkt te hebben, stopte hij het weer terug in de koffer, diep tussen de kleding. En ik mocht gaan. Op mijn verjaardag kwam het pakje uit de koffer. Ik vertelde het voorval aan Karel, waarop hij een beetje bedremmeld keek. Bleek het helemaal niet van hem te zijn, maar van een vriendin op La Palma, die het aan hem meegegeven had. Oeps! 🤣😂

Het avontuur om ook in Frankrijk weer ‘iets’ te hebben en dan afwisselend in twee landen te wonen trekt aan ons. Alles ligt nu toch open, dus waarom niet eigenlijk, voor een jaartje of vijf ….. Dat zit kennelijk op de een of andere manier in ons bloed. We zagen een heel leuk dubbel huis in het centrum van een levendig bastide-dorp in de Dordogne, Franser kan bijna niet. En zelfs ik ging bijna direct overstag. Maar het verstand heeft toch geprevaleerd, we hebben (vooralsnog) geen gekke, overhaaste dingen gedaan. Eerst eens even alle (on)praktische kanten op een rijtje zetten. En toch ook hier maar weer even verder kijken.

Buitenkant helemaal gerestaureerd, luiken hebben verfje nodig. Twee wooneenheden. Binnen moet wel het nodige gedaan worden. Met schattige ‘cour’ – terrasje aan de achterkant, grenzend aan een gemeenteplantsoen. Alle rust en om de hoek alle leven met restaurants en terrasjes. We zien het al helemaal voor ons.

Dus hebben we vandaag de makelaar in Frankrijk gemaild dat we meer tijd nodig hebben en nog geen beslissing kunnen nemen. Maar voor de zekerheid wel gevraagd of ze ons wil inseinen als er serieuze andere gegadigden mochten komen 😜. La Isla Bonita en La Douce France, best een goede combi misschien.

En ondertussen hebben we de sleutel van ons atico in Tazacorte, de buren hebben het waarschijnlijk al gemerkt, aan al het gesleep door het trappenhuis. Daar valt ook weer veel over te vertellen, maar voor nu stop ik ermee, dus dat wordt de volgende keer!

Nieuwe schoenen, want de ‘zapateros’ moeten vol

Nieuwe schoenen, want de ‘zapateros’ moeten vol

Morgen krijgen we de sleutels van ons nieuwe huurhuis. Dat wil zeggen, we hebben ze al gekregen maar aangezien de schoonmaakster pas maandagochtend kon komen, gaan we ’s middags over. Verhuizen was overigens nog nooit zo eenvoudig als nu. Twee volle kofferbakken en klaar! Niet nadenken over ‘nemen we dit nog mee, hebben het al 3 jaar niet meer gebruikt’, geen overgebleven stukken hout, restjes verf, afgedankte tuinstoelen (want kan ooit allemaal nog eens van pas komen). Dat is dan wel weer gemakkelijk, het maakt het leven letterlijk een stuk lichter.

Gisteren kennisgemaakt met Eladio en Lina, de eigenaren van het huis. Ze waren dit weekend op La Palma, om het huis voor te bereiden op onze komst. In de woonkamer zaten een neef en nicht gebogen over een Ikea-pakket. Een ‘zapatero’, schoenenkast, moest het worden. Er stond er al een, maar Eladio houdt kennelijk niet van rondslingerende schoenen, want hij vond het een heel goed idee om er nog eentje bij te zetten. Dat wetende zijn we ’s middags meteen Los Llanos in gegaan en hebben allebei een paar erbij gekocht. Schoenen heeft een vrouw immers nooit genoeg en die zapateros moeten wel benut worden. Bovendien kan Karel iets wat afgeprijsd is niet weerstaan. Hij houdt mij dan altijd voor hoeveel geld het ons scheelt dat hij dat koopje heeft aangeschaft. Daardoor, vindt hij, kon ik het paar uit de nieuwe collectie zonder schuldgevoel kopen, mocht ik dat al hebben.

nieuwe-schoenen-want-de-zapateros-moeten-vol
Vulling voor de zapateros.

Eladio en Lina zijn ontzettend hartelijke mensen. Ze nodigden ons meteen uit voor een barbecue in augustus, als ze tijdens hun vakantie in het appartementje boven ons zullen verblijven. Volgens Eladio kan zijn vrouw ontzettend lekker Venezolaans koken en houden ze van een goed glas wijn en gezelligheid. Nou, wij ook, dus dat komt helemaal goed.

En Karel zijn tafeltennisclubje heeft nu meteen een nieuw onderkomen, het vorige bij het kerkje van Todoque is onder de lava verdwenen. Er staat een tennistafel die gebruikt mag worden, op voorwaarde dat Karel in augustus met Eladio een paar partijtjes speelt. Volgens Gregorio, de beheerder, is Eladio kampioen van de Canarische Eilanden maar gezien zijn brede lach terwijl hij dat vertelde, nemen we dat met een korrel zout.

Verder waren we deze week bij het Colegio de Arquitectos in Santa Cruz om te kijken naar de mogelijkheden die zij kunnen bieden. Voor vulkaanslachtoffers geldt een aantal voordelen bij het kopen of bouwen van een huis. Geen overdrachtsbelasting bij de aankoop van een huis of een stuk grond, mogen ook bouwen op landbouwgrond, er is geen BTW te betalen in geval van bouwen, geen kosten voor het aanvragen van de bouwvergunning en, indien je een huis bouwt van het Colegio de Arquitectos, geen architect kosten. Best interessant dus. Het Colegio de Arquitectos heeft een tiental ontwerpen in verschillende groottes waaruit je kunt kiezen. Een beperking is dat je niet meer m2 mag bouwen dan je had. Dat is dan wel weer een beetje jammer. Maar goed, we wilden er toch maar eens naar toe.

Toen ik dinsdag belde voor een afspraak, werd gevraagd of we al een grondstuk gekocht hebben. Nee, we hebben een perceel op het oog, maar kopen niet voordat we precies weten welke mogelijkheden er zijn. Nou, dat was eigenlijk zo niet de bedoeling, maar als we bij de gemeente een ‘certificado urbanistico’ (waarin alle details en (on)mogelijkheden van het betreffende perceel vermeld staan) zouden halen, dan konden we opnieuw bellen voor een afspraak.

Meteen naar de gemeente en het certificaat aangevraagd, dat we over een kleine week zouden ontvangen. Dat duurde ons te lang natuurlijk, we wilden alleen maar weten wat voor huizen dat zijn die het Colegio aanbiedt. Dus ik teruggebeld en gezegd dat we het certificaat donderdagochtend zouden kunnen ophalen en een afspraak gemaakt voor donderdag. Bij aankomst zouden we dan zeggen dat er vertraging was bij de afgifte van het certificaat en het leek ons kras dat ze ons dan de deur zouden wijzen. En zo geschiedde.

We werden hartelijk ontvangen ondanks het niet aanwezige certificaat. Op La Palma gelden heel vaak allerlei (in onze optiek natuurlijk vrijwel altijd onzinnige) regels en voorwaarden bij instanties, maar net zo gemakkelijk wordt er tussen die regels en voorwaarden doorgefietst. In dat ritme moet je een beetje meedeinen en je weg zien te vinden. En een onvriendelijke behandeling hebben we hier eigenlijk zelden ondervonden.

Om een lang verhaal kort te houden, we hebben de huisontwerpen gezien. Wij gingen ervan uit dat men ons de ontwerpen zou sturen zodat we deze in alle rust zouden kunnen bekijken. Maar nee, zo werkt het niet, waarom gemakkelijk doen als het ook moeilijk kan. We kregen een grote map met alle ontwerpen erin te zien. Daarvan mochten we er 2 uitkiezen, waarvan we vervolgens alleen van de overzichtspagina een kopie meekregen. Onbegrijpelijk in dit gedigitaliseerde tijdperk. Misschien bang voor plagiaat of zo? Zo spectaculair was het nu ook allemaal niet.

Maar Karel ziet het wel zitten. Alleen zie ik er als een berg tegenop (meestal is de rolverdeling zo) om zelf te gaan bouwen. Hoe lang gaat dat duren, hoeveel tegenvallers komen er op ons pad? En, de hamvraag, hoeveel duurder dan gedacht gaat dat worden?? Bovendien hebben we het dan alleen nog maar over een eigen huis, toeristisch bouwen is weer iets heel anders. Het decreet hiervoor (om ook met voordelen te kunnen herbouwen) wordt ergens in de zomer verwacht, maar hoe gaat dat decreet eruit zien? Dan zijn we misschien wel 3 jaar verder voordat we kunnen gaan verhuren. Ik kan het gewoon niet overzien. Als je iets bestaands koopt, dan weet je (voor het grootste gedeelte in ieder geval) wat je krijgt en wat je er nog aan moet doen. En kun je op redelijk korte termijn verder. Mijn lijstje voor Frankrijk ligt dus ook klaar. Misschien in april toch maar een tourtje inplannen.

Terug bij af

Terug bij af

Deze week brak de oorlog uit in de Oekraïne, waarvan we dagelijks met afschuw de beelden volgen. Vergeleken daarmee zijn onze perikelen tamelijk onbelangrijk. Maar klein nieuws mag ook verteld worden voor degenen die het willen lezen, denk ik dan maar.

De afgelopen maand hebben me de moed, moraal en motivatie totaal ontbroken om een bericht te schrijven. Er is veel gebeurd en helaas niet in positieve zin.

Ik zal proberen om een heel lang verhaal enigszins kort te houden. Begin november tekenden we een ‘contrato de arras’, voorlopig koopcontract, voor een huis met appartement en de mogelijkheid tot het bouwen van nog een huis. In het buitengebied van El Paso, wel op flink hogere hoogte dan ons vorige huis, maar schitterend gelegen, dus een trui in de winter namen we op de koop toe. Superblij waren we, maar het leek ons toch beter om er nog even niet over te schrijven, want je weet maar nooit natuurlijk. Het zal niet de eerste keer zijn dat er hier op La Palma een koop niet doorgaat omdat er van alles niet klopt. Niet dat we daar erg bang voor waren, want we kochten immers van een Belgisch/Nederlandse ex-stel en niet van Palmeros. Onder ons gezegd, kloppen er dan nogal eens zaken niet, legaal of niet, het maakt hen vaak niet zoveel uit. Maar hier was alles, registro, kadaster, waterrechten, etc. goed geregeld, geen lijken in de kast. Half januari was de geplande overdracht.

Tot zover alles goed. Maarrrrrr, twee dagen voor de dag van overdracht begon het gedonder. De vlam was opeens in de pan geslagen tussen de verkoper en zijn ex, die al 20 jaar uit elkaar zijn. Een strijd tussen twee mensen die over onze hoofden werd uitgevochten. De overdracht op de geplande datum ging niet door, uiteindelijk bleek ook de volmacht van de ex niet te kloppen. Zij heeft zich toen teruggetrokken uit het verhaal, maar de verkoper wilde nog steeds aan ons verkopen. Dat beweerde hij althans. Maar steeds kwam hij met gezeur en vertraging, wekenlang sleepte alles zich voort. Vorige week opnieuw een afspraak met de notaris gepland, volmachten, echtscheidingspapieren, alles in orde om te tekenen. En weer kwam hij een dag later met een lijst met 6 onzinnige punten die volgens hem nog gecheckt moesten worden voordat er getekend kon worden. Allemaal bullshit.

Toen waren we het zat en hebben we de handdoek in de ring gegooid. Ons vermoeden en ook dat van de makelaar is dat hij daarop uit was, omdat hij denkt het huis nu voor veel meer geld te kunnen verkopen. Na de vulkaanuitbarsting zoeken immers zo veel mensen een huis en gaan de prijzen omhoog. Dus hebben we uiteindelijk alleen maar tijd verloren, zijn veel objecten intussen verkocht en zijn we terug bij af.

Ook bij vrienden is het fout gegaan. Zij hadden kort na de vulkaanuitbarsting een huis gekocht dat al vrij lang te koop stond. De eigenaar was dolblij dat hij het verkocht had, maakte zowat een rondedansje van vreugde. De overdracht zou volgens contract uiterlijk eind januari moeten plaatsvinden, met als voorwaarde dat de vulkaan opgehouden moest zijn. Dat was het geval vanaf kerst. Maar twee weken voor de overdracht zegt de goede man dat hij het huis niet uitgaat. Hij wil nog wel verkopen, maar pas over een maand of drie, vier op zijn vroegst, want zijn zonnepanelen-installatie zou kapot zijn. Door de as van de vulkaan. Ook lariekoek natuurlijk. Maar heel kras is wel dat hij ook nog eens weigert om de 10% aanbetaling terug te storten en de kopers een advocaat op hun dak stuurt. Het moet niet gekker worden.

Wij hadden in principe een huurhuis gevonden tot eind van dit jaar, maar omdat we vanaf 2e helft januari in ‘ons’ huis zouden gaan, hadden we dat opgezegd per 1 februari. Dus eindresultaat geen huis en ook geen huurhuis meer, want dat is intussen alweer aan anderen verhuurd. Karel bleef rustig, maar bij mij sloeg de paniek toen toch wel enigszins toe. Weer werden we liefdevol opgevangen door vrienden en diverse mensen zochten mee naar ander onderdak. Dat hebben we deze week gevonden. We hebben een huis gehuurd voor een half jaar met optie tot verlenging voor een jaar of meer. Contract is getekend, op 15 maart kunnen we erin. Pfff, eindelijk kunnen dan de koffers worden uitgepakt, hebben we een eigen plek. Voor zigeuners zijn we toch niet echt in de wieg gelegd, hebben we gemerkt. Vandaar uit kunnen we zien wat we verder gaan doen.  

De ‘bergkant’ van het huis, dit is de bovenste verdieping. Die bestaat uit twee kleinere appartementen. Eén voor de eigenaar die op Tenerife woont en 2x per jaar een weekje komt. In het andere woont een jonge apotheker.
De ‘klifkant’ van het huis. De onderste verdieping is geheel van ons. Met eigen tuin, groot overdekt terras (mét pingpong tafel, belangrijk voor Karel), een buitenkeuken en barbecue. Hier kunnen we het denk ik wel even volhouden.
Het huis ligt op de rand van een ijzingwekkende klif. Hoogtevrees moet je dus niet hebben!
Met een prachtig uitzicht op Tazacorte Puerto.

We kijken wederom naar een koophuis met verhuurmogelijkheden. Maar ook naar percelen om te bouwen. Er is inmiddels een decreto aangenomen wat het voor vulkaanslachtoffers mogelijk maakt om op landbouwgrond te bouwen. Want bouwgrond is er veel te weinig. Dit verruimt de mogelijkheden, maar dan moeten de eigenaren van de landbouwgrond natuurlijk nog altijd bereid zijn om te verkopen. Ook Frankrijk zit nog in ons achterhoofd als laatste optie. Een lijst met te koop staande objecten in de zuidelijke helft van Frankrijk ligt al klaar. We gaan het zien allemaal.

Diverse percelen hebben we alweer bekeken. En deze week waren we op het gemeentehuis van El Paso bij het Oficina Técnica om te vragen naar de mogelijkheden van een te koop staand landbouwperceel. Victor stond ons te woord en beantwoordde al onze vragen. Uiteindelijk vroeg hij ons ‘Wat kost dat perceel eigenlijk’ en ‘hebben jullie het al gekocht?’ Nee, dat hebben we nog niet. ‘Nou’, zei hij, ‘ik weet ook nog een mooi perceel voor veel minder geld. Ik kan het jullie meteen even laten zien’. Dus wij dachten het zal iets zijn dat via de gemeente gaat, want hij sprong op en liep naar buiten, zonder acht te slaan op verdere wachtenden voor de deur. In de auto vertelde hij ons dat het ging om een perceel grond van zijn zus, die in scheiding ligt en geld nodig heeft. Dat het onder werktijd was, deerde hem kennelijk niet in het minst. Heel bijzonder 😂.

Momenteel hebben we vrienden Brigitte en Rob op bezoek. Ze zouden vakantie vieren en komen klussen op onze nieuwe finca….. Gelukkig is Rob technisch tekenaar en hij heeft zijn vrijgekomen klustijd gebruikt om ons een aantal suggesties/ontwerpen voor (vakantie)huizen aan de hand te doen, mochten we inderdaad een perceel kopen en gaan bouwen. Het komt goed!

Never a dull moment op La Palma – de vulkaan wordt wakker

Never a dull moment op La Palma – de vulkaan wordt wakker

Na de calima en de grote brand in augustus, is het nu de beurt aan de vulkanen. Want het rommelt in onze achtertuin. De Cumbre Vieja, een reeks nog actieve vulkanen die een beetje in slaap gesukkeld was, is aan het wakker worden. En hij heeft last van ochtendhumeur. De Canarische Eilanden zijn vulkanisch en er is regelmatig sprake van seismische activiteit, maar deze is sinds afgelopen zaterdag significant toegenomen. Toen is een ‘seismische zwerm’ begonnen, bestaande uit honderden bewegingen die tot vandaag voortduurt. Dinsdagochtend om 7 uur werden we gewekt door rammelende kasten en ook vandaag weer waren er trillingen voelbaar.  

De Cumbre Vieja van boven gezien. Een prachtig gebied, maar nu even niet.

Wij staan op het punt om naar Nederland te vliegen voor een bruiloft in de familie, vrijdagochtend is ons vertrek. En woensdag zijn we weer terug. Wij zitten aan de rand van het risicogebied, het gebied dat het grootste risico loopt, ligt wat meer naar het zuiden, in de hoek Las Manchas-Jedey-Fuencaliente. Volgens de deskundigen is de kans dat de seismische zwerm uitmondt in een eruptie klein, zo’n 20%. Sowieso kunnen dit soort omstandigheden weken aanhouden voordat er al dan niet daadwerkelijk iets gebeurt. Het kan ook zomaar weer ophouden. De kans daarop is dus 80%, denk ik dan met mijn boerenverstand. Kunnen daarom volgens mij met een gerust hart vertrekken naar Nederland en we gaan ervan uit dat we naar een vredig La Palma terug kunnen keren woensdag  🙄.  En mocht dat niet zo zijn, dan zitten we in ieder geval veilig in Nederland. Of we gaan dansen, dansen, dansen ……..

Wij zitten zo’n beetje bij de rode punt. Helemaal safe, volgens Karel in ieder geval 🤔 🥵


Genoten in Domburg – Reizen naar La Palma kan weer – Een angstige postbode

Genoten in Domburg – Reizen naar La Palma kan weer – Een angstige postbode

Weer terug op La Palma, mijn reis naar Nederland ligt inmiddels alweer 2 weken achter me. Het was heerlijk en vertrouwd om weer even bij mijn familie te zijn en een aantal vrienden/innen te zien. Maar het was er wel een beetje koud, de temperatuur is nauwelijks boven de 12˚ geweest en op 7 mei ’s ochtends om 6 uur lag er zelfs een laagje sneeuw in het dorp van mijn moeder 🥶🥶. Toen ik hier vertrok stond ik nog even in dubio of ik het af zou kunnen met alleen een fleecevest en een dun regenjackje, het was tenslotte bijna mei, ik was uiteindelijk dus héél blij dat ik toch mijn dikke winterjas had meegenomen.

In Nederland heb ik voor het eerst sinds een jaar of 15 weer eens op de fiets gezeten. Ja het is echt waar 🤭. In Frankrijk hadden we het in de zomer te druk om te fietsen en in de winter was het koud en weinig aanlokkelijk om op de fiets te stappen. En op La Palma, met al die hoogteverschillen (en dan echt grote hoogteverschillen), zag ik het tot nu toe niet zo zitten om te gaan fietsen. Maar ik ging met mijn zus 2 dagen naar Domburg en we zouden gaan fietsen. ‘Dan huren we elektrische fietsen’, aldus mijn zus. ‘Elektrische fietsen?? We kunnen toch wel gewone fietsen huren?’, aldus ik. ‘Nee joh, we gaan toch zeker niet op een gewone fiets rijden met al die wind daar.’ Dus leek het ons zinvol dat ik tevoren maar even zou oefenen op de elektrische fiets van mijn moeder, bij wie ik verbleef. Nou, dat verleer je dus niet, ging meteen weer als een fluitje. En in Domburg elektrische fietsen gehuurd. Ik moet zeggen dat het toch wel heel erg prettig was, er stond een stevig windje en dat had je eigenlijk nauwelijks in de gaten. En dan had ik hem nog maar op stand 2 staan van de 4 of 5 die erop zaten. Je merkte eigenlijk pas hoe snel je ging als je iemand op een gewone fiets inhaalde die ‘kromgebogen over zijn stuur tegen de wind, zichzelf een weg baande’ om met Boudewijn de Groot te spreken. Misschien toch een idee om zo’n fiets aan te schaffen. Karel heeft kortgeleden een mountainbike gekocht. Een gewone, want ‘nee joh, ik ga toch zeker niet op een elektrische mountainbike rijden’. Maar dan kan ik hem in ieder geval (althans dat hoop ik) bijhouden.

De mountainbike van Karel. Een fietsenhok ontbreekt nog, daar wordt nu over nagedacht.

Onze fietstocht vond plaats op 28 april, de memorabele dag waarop de terrassen om 12 uur weer open mochten. Het winkel/restaurantstraatje van Domburg liep vol, maar we konden nog een plekje bemachtigen, redelijk beschut tegen een gevel. Er moest wel op het terras geluncht worden natuurlijk. Na een half uurtje waren we zowat versteend door de kou, het glas wijn bij de lunch was niet afdoend om ons op te warmen. Misschien was warme chocomel of glühwein een betere keus geweest. We verbleven in het vakantiehuisje van één van mijn beste vriendinnen, die in Domburg woont. In het centrum van Domburg, op loopafstand van het strand én de Albert Heijn. Geen auto meer nodig. Aanrader als je eens naar Zeeland wilt gaan.

Vakantiewoning van mijn vriendin in Domburg, heerlijk comfortabel huisje.
Blik op Domburg

Ik ben met Iberia gevlogen van La Palma naar Brussel, met een tussenstop in Madrid. Ging vlekkeloos voor een redelijke prijs. Zowel voor de heen- als de terugreis moest ik een PCR-test ondergaan, maar dat is inmiddels gewijzigd. Nederland heeft de Canarische Eilanden ‘code geel’ gegeven, hetgeen inhoudt dat een pcr-test om terug te keren naar NL niet meer nodig is. Ook quarantaine-verplichtingen zijn er niet. En, vers van de pers, om in Spanje binnen te komen is het niet meer nodig om een PCR-test te overleggen als je gevaccineerd bent en daar een bewijs van hebt. Het gezondheidsformulier met de QR-code moet je denk ik nog wel invullen via internet, maar dat is simpel en kost niks. Geen beletsels meer dus om naar La Palma te komen!

Al een tijdje durft onze postbode, een vrouw, ja hoe kan het anders zullen de heren zeggen, onze post niet meer te bezorgen. Bovenaan de ingang van onze straat wordt gewerkt en daardoor is de eerste 50 meter asfalt weggehaald. Is nu een hobbelig stukje zandweg. Slechts een klein stukje. Maar ze durft er niet naar beneden te rijden, de straat in, want als ze dan terug omhoog rijdt, dan gaan haar wielen spinnen op dat stukje. Ik heb haar al voorgesteld dat ze dan gewoon verder doorrijdt en de straat aan de andere kant uitrijdt. Maar nee, ‘dat is niet mijn wijk, daar kom ik niet’. Grrrrrrrrrr ….. Nadat dit al een tijdje aan de gang was en ik een klacht had ingediend bij Correos dat ik onze ‘cartera’ echt een aardige dame vind, maar dat wij nog maar 1x per maand post krijgen, (als we geluk hebben, want ze spaart de post op, verzamelt moed, en rijdt dan uiteindelijk toch maar een keer de straat in, waarna ze weer besluit dit voorlopig niet meer te doen), belde ze me op. Ik zat in de auto, op weg om te gaan sporten. ‘Ja ik heb post en een pakje voor jullie, maar ik durf echt die straat niet in hoor, zo lang dat asfalt weg is’. Of ik niet ergens met haar af kon spreken. ‘Nou, ik rijd net Los Llanos binnen’. Dat trof, ze was ook in Los Llanos. Daarom bij het politiebureau afgesproken. En zo kregen we weer eens een keer onze post.

Afgelopen dinsdag belde ze me weer, nu tijdens mijn Spaanse les in El Paso. ‘Ik heb een ‘paquetito’ voor je, waar ben je?’ Nou, niet in de buurt dus. Op mijn verzoek zou ze het pakje afgeven bij het postkantoor van El Paso, waar we het vanaf woensdag zouden kunnen ophalen. Ik vroeg nog, heb ik daarvoor dan geen papiertje nodig of zo, met een nummer? Nee, ik schrijf er wel op dat dit telefonisch afgesproken is. Donderdag ging Karel naar het postkantoor in El Paso. ‘Een pakketje? Heeft u geen papiertje dan?’ Geen pakketje voor ons daar volgens hen. Dus ik gisterochtend opnieuw naar El Paso, het hele verhaal verteld en wederom gevraagd waar ons pakketje was. ‘Nou hier is geen pakketje hoor’. Kun je dan je collega, de postbode van onze wijk, niet even bellen. Dat ging ze doen en na driftig overleg, opeens, op wonderbaarlijke wijze, verscheen ons pakketje vanonder de balie. Tja, op La Palma gaat alles anders, maar het komt (bijna) altijd goed uiteindelijk.

Ik ga nu maar eens naar de gemeente bellen of ze niet een keer vaart kunnen maken met het opnieuw asfalteren van onze straatingang. De Camino Campitos, onze benedenstraat, is overigens ook nog niet geasfalteerd. Alle voorbereidingen zijn gedaan, de boel is weer dicht gegooid en nu wachten we al bijna 4 weken tot het werk verder gaat. Maar Fran van de gemeente Los Llanos heeft ons verzekerd dat er binnen maximaal 2 weken begonnen wordt met asfalteren. Ojalá, 🙏🙏, laten we het hopen, dat woord gebruiken we best veel hier 😀.

Bovenaan de LP2 gaat het werk gestaag door. Inmiddels is er een mooie houten vangrail geplaatst. Daarvoor hebben ze in Spanje trouwens, vind ik, een erg leuk woord. Een ‘quitamiedo’. ‘Quitar’ betekent ‘weghalen’ en ‘miedo’ betekent ‘angst’. Bijna net zo leuk als het Zuidafrikaanse woord voor een string, dat heet daar een amperbroekie.