Intussen is de vulkaan zonder naam, het monster, zoals hij hier genoemd wordt, al bijna 2 weken onafgebroken lava aan het uitbraken. Behalve afgelopen maandag, toen hadden we opeens een dag van volkomen stilte. Niks meer te horen en geen rook meer uit de krater. Zou dit het dan zijn, vroegen we ons af. Maar meteen al werd deze hoop door de deskundigen de grond in geboord. Het monster was zich aan het opladen voor nieuwe erupties. En jawel, om een uur of zeven ’s avonds begon het gerommel weer en toen we naar bed gingen hadden we vanuit het slaapkamerraam weer het inmiddels bijna vertrouwde beeld van een vuurspuwende berg. Het donderende geluid dat we continue horen, daar zijn we ook al bijna aan gewend, we verblikken of verblozen er niet meer van. Wel moet ik elke nacht als ik wakker word (en dat is, alhoewel we intussen echt wel beter slapen, toch altijd nog best wel vaak) en hem weer hoor, even naar het raam lopen om te kijken. Gaat het wel goed daar, stroomt de lava echt niet deze richting op?? Als we gaan slapen leggen we al onze spullen in de koffertjes en stoppen we de laptop in de rugzak. Ik weet inmiddels uit de ervaring van vorige week vrijdag dat als je de opdracht krijgt om je huis te verlaten, je dat ook gewoon zo snel mogelijk wilt doen en je jezelf geen tijd meer gunt om nog even rustig je spullen bij elkaar te zoeken. Het woord ‘thuis’ gebruik ik alleen nog maar tussen aanhalingstekens. Wanneer zouden we dat weer hebben? Geluk bij een ongeluk is wel dat wij daardoor bij een evacuatie niet zo heel erg meer hoeven na te denken, alles past immers in onze koffertjes en een paar papieren zakken.

Sinds gisteren is er weer een nieuwe colada, lavastroom, bijgekomen. Wat noordelijker dan de al aanwezige stromen, waardoor opnieuw diverse vrienden van ons in spanning zitten of hun huis het gaat redden. Die spanning hebben wij in ieder geval niet meer. Opnieuw zeg ik het, elk nadeel heb zijn voordeel.

Het getroffen gebied. Onzettend veel huizen en gebouwen zijn vernietigd, maar zo op de kaart bezien is het helemaal niet eens zo’n heel groot gebied. Vette pech dat het net boven ons hoofd gebeurde.

De afgelopen dagen hadden we al een paar keer last van een asregen. Vandaag was dat veranderd in een regen van kleine stukjes lavagesteente, als hagel. Alles zat onder en als je even buiten liep zonder hoed of pet, dan zaten je haren meteen vol. Karel veegt en veegt en veegt. En een paar uur later ligt het weer vol. Op dit moment, vrijdagavond om 17h45, is de hagelbui opgehouden. Dus meteen is Karel weer aan het vegen gegaan. Kijken hoe het er morgenochtend weer uit ziet.

Los Llanos, vandaag een zwarte stad.
Vegen, vegen, vegen.

Zicht op het einde is er dus nog niet. Maar toch gaan we weer voorzichtig vooruitkijken. Regeren is vooruitzien tenslotte. We willen gaan kijken naar een bouwperceel. Gisteren waren we bij een makelaar en hebben we al gemerkt dat dat nog niet zal meevallen. En misschien gaat het ook niet lukken, maar onze blik is in ieder geval van die blanco pagina af, die we steeds maar voor ons zagen. Veel praten met vrienden en gezamenlijk brainstormen helpt ook, we gaan ‘adelante’.

Nieuw land wordt gevormd in de oceaan.
Het contrast tussen de witte wolkenwaterval, waar La Palma om bekend staat, en de zwarte rook uitspugende vulkaan.

En dan ook hier nog even het bericht dat we vandaag op Facebook en op de pagina van de steunactie plaatsten:

In de afgelopen dagen heeft de lavastroom zich verhevigd, zijn er nieuwe stromen bijgekomen, de brandende massa stort zich inmiddels in zee, is het gebied dat onder de lava ligt steeds groter geworden en houden de asregens aan ……

Veel redenen om de moed te verliezen. Maar dat is geen optie. Als de vulkaanellende achter de rug is, kijken wijzelf, La Palma en alle bewoners weer vooruit. Het overweldigende succes van de fundraising actie, de vele donaties en het medeleven van jullie allen, ook van heel veel mensen die we niet eens persoonlijk kennen, raakt ons enorm en geeft kracht om positief te blijven. Het is onmogelijk om iedereen persoonlijk te bedanken, dus daarom op deze manier. Dank, dank, dank. Gracias, gracias, gracias. Un abrazo fuerte van Karel & Marja