Website in het Spaans – Blauwe olifant in de tuin – Fruitoogst

Website in het Spaans – Blauwe olifant in de tuin – Fruitoogst

Na afgelopen week wederom een calima te hebben gehad met temperaturen van ver boven de 30°c en idem dito nachten, opnieuw een bosbrand, dit keer in Tijarafe, die gelukkig wat minder ernstig was dan in Garafía waar ik vorige keer over schreef, en ook nog een kleine uitbraak vlak bij ons, is de rust weergekeerd en de temperatuur back to normal.

Ik heb opnieuw zo’n 2½ week in de winkel in Los Llanos van mijn Duitse vriendin gewerkt, die naar Duitsland moest. Maar veel loos was er niet, je merkt erg goed dat er heel weinig toeristen op het eiland zijn.

Wijzelf hebben gelukkig wel een goede maand augustus achter de rug. Waren helemaal volgeboekt, voornamelijk met Spaanse gasten, hetzij van het vasteland dan wel van één van de andere eilanden. We hebben zelfs gasten gehad die in het centrum van Los Llanos (7 km verderop) in een appartement wonen en een paar dagen wilden ontspannen. Pech voor hen was dat ze er uitgerekend tijdens de hele warme calima van twee weken geleden waren. Gevolg: ze hebben alleen binnen gezeten met de gordijnen dicht en de airco aan. Tja. Ook voor september hebben we enkele last-minute boekingen gekregen van gasten uit Huelva en van buureiland La Gomera. Reden voor ons om ons toch wat meer op de Spaanse markt te gaan richten en onze website in het Spaans te vertalen. Maite, onze lerares Spaans, heeft dat voor ons gedaan. En ik zei de gek heb het zowaar voor elkaar gekregen om alles goed werkend online te krijgen. Kostte wel wat tijd, want moest alles 100x checken en als ik hier iets veranderde, dan ging er daar weer wat fout, maar het is gelukt.

Finca Paraiso La Palma spaanse website

Behalve gemeentewater en galerijwater (waarover ik al eerder geschreven heb), hebben we ook de beschikking over ‘gietwater’, ook ‘bananenwater’ genoemd. Dit water is niet geschikt voor consumptie, is alleen bedoeld voor het bewateren van de tuin. Is daarom ook goedkoper dan gemeentewater. Wij krijgen dit via de Camino Campitos onze tuin binnen, er staat daar ook een aparte watermeter. Helaas is dit water niet altijd beschikbaar. En aangezien onze tijdklokken voor de bewatering ingesteld staan op 3x per week 30 minuten in de avond/nacht, komt het regelmatig voor dat er op die momenten geen water is en de planten dus niks krijgen. ’s Ochtends om een uur of 9 is er dan opeens wel water, dan moeten we met de hand de tijdklokken één voor één gaan aanzetten (zijn er 6). Is niet handig en bovendien moet je steeds controleren of er wel of geen water is geweest tijdens de vaste bewateringsnachten. Dat moest veranderen. We hadden bedacht dat er een tank moest komen met een vlotter erin, zodat áls er water is, de tank dan automatisch gevuld wordt, zodat er ’s nachts vanuit de tank bewaterd kan worden en het niet meer fout gaat. Er waren 2 mogelijkheden, een tank laten bouwen, hetgeen prijzig is, of een kunststof tank kopen. Dan hoefde er alleen een betonnen fundering gelegd te worden, waarop de tank geplaatst wordt. En natuurlijk de nodige aansluitingen en een pomp om het water naar boven in de tuin te krijgen. Dat dan maar. Alleen was de tank van het formaat dat wij wilden alleen verkrijgbaar in het blauw. Maar ja, we hadden hem toch echt nodig, daarom toch maar besteld. Toen hij geleverd werd, moest ik meteen aan de autowas-stations in Frankrijk denken van Eléphant Bleu, we hebben nu namelijk een soort van blauwe olifant in de tuin staan. En dan bedoel ik ook echt blauw ☹ !

De Franse éléphant bleu
En onze blauwe olifant, wel een bijzondere, met 6 poten en zonder slurf.

Dus nu moeten we daar weer wat aan doen. Planten eromheen kan natuurlijk, maar dat duurt zo lang. ‘Mimbre’ misschien, een soort rieten scherm, of gewoon schilderen. Ik dacht aan donkergroen, maar toen zei iemand ons, met een donkere kleur krijg je sneller algengroei in het water, want warmt meer op. Die persoon adviseerde wit, maar wit is ook zo wit hè. En ik vraag me af of het nou zo’n groot verschil is of de tank hardblauw of donkergroen is, wat de algengroei betreft. Kortom, er wordt nog nagedacht en gediscussieerd, dus de tank zal nog wel even blauw blijven. In ieder geval loopt de bewatering nu perfect en hoeven we (nou ja, Karel) niet steeds meer te checken.

Dit is mimbre.
Een heel leidingen- en kranenstelsel weer erbij.

En we hebben de eerste manga’s aan onze bomen. Ja, wat in Nederland verkocht wordt als mango heet hier manga. Een manga, dat is iets anders dan een mango. Mango’s zijn ronder, kleiner dan manga’s en geel, terwijl manga’s ovaal, groen/rood en veel groter dan mango’s zijn. Maar het belangrijkste verschil is dat mango’s heel erg draderig vruchtvlees hebben. Daardoor kun je ze bijna niet snijden (tenzij ze nog niet zo heel rijp zijn, dan gaat het nog enigszins) en zijn ze niet lekker om zo te eten. Je moet het vruchtvlees als het ware van de pit afschrapen. Kortgeleden kregen we van vrienden een aantal mango’s (dank Anne en Tom). Anne vertelde dat ze er zelf al een paar keer confiture van gemaakt had. Nou zijn wij niet zulke grote jam-eters, dus leek het mij beter om er mangochutney van te maken. We hebben een goed recept dat we in Frankrijk vaak maakten en we erg lekker vinden. Wel steeds met manga’s dus en niet met mango’s. Maar moest ook wel lukken leek mij. Nou, dat is ook zo, alleen lijkt het meer op rabarber dan op chutney, door de draderige structuur. Maar met de smaak is niks mis.

Onze manga’s! 4 stuks hangen eraan. Nog niet veel, maar de boompjes staan er pas 2 jaar.
Mango en manga

Ook hebben we nectarines aan de boom, helaas maar 2 stuks, dus dat schiet niet op. En een tweede (wel overvloedige) oogst pitanga’s hebben we, heerlijke vruchtjes.De pitaya’s hebben gebloeid, maar vruchten krijgen we helaas niet. Schijnt vanwege de grote, diepe bloemen moeilijk te zijn voor de bijen om ze bevrucht te krijgen. Dan maar alleen genieten van de mooie bloemen.

En onze twee nectarines. Vorig jaar waren het er ook maar twee, maar lekker dat ze waren 😉
Pitanga, foto is wat onscherp.
De bijen doen wel hun best
Prachtige bloemen

De vijgenboom zit bomvol, maar ze rijpen erg onregelmatig, elke dag halen we er een of twee af, zo gaat het niet lukken om vijgenjam te maken. De afgelopen twee jaren was het hetzelfde en de laatsten rijpten helemaal niet meer. Ik dacht eerst dat we te hoog zitten voor vijgen, maar om ons heen staan diverse vijgenbomen met volop rijpe vruchten. Weet niet wat we fout doen. Geduld geduld zegt Karel, de zomer duurt voort, mañana mañana …….

Vijgen, nog groen en hard helaas.
Een bewogen en vooral hele warme week, in meerdere opzichten

Een bewogen en vooral hele warme week, in meerdere opzichten

We hebben een bewogen week achter ons liggen. Vorige week vrijdag tegen het einde van de dag is er in Garafía, in het noorden van La Palma, een bosbrand uitgebroken, die zich tot een hele grote brand heeft ontwikkeld. Er zijn meer dan 300 mensen geëvacueerd, op een gebied van 1.200 hectare zijn bossen, wijngaarden en ook een aantal huizen in vlammen opgegaan. Gelukkig zijn er geen slachtoffers gevallen. Even leek het erop dat de brand zelfs Puntagorda in het noordwesten van La Palma zou bereiken en dat de inwoners daar ook geëvacueerd zouden moeten worden. Maar uiteindelijk draaide de wind en is dat niet nodig geweest.

Het gebied waar de brand woedde.

Meer dan 400 brandblussers vanuit alle Canarische Eilanden en van het vasteland hebben van vrijdagavond tot maandag keihard gewerkt om de brand onder controle te krijgen. Er zijn blushelikopters ingezet en er is een aantal blusvliegtuigen van het península gekomen. Wij zaten er ver vandaan, zagen alleen de grote rookwolken boven de caldera hangen en de blusvliegtuigen en helikopters af en aan vliegen die bij Tazacorte in de oceaan kwamen ‘tanken’. Wel een spectaculair gezicht overigens. Maar wat vreselijk angstig moet het geweest zijn voor de bewoners in het noorden. Op maandag werd het sein ‘brand onder controle’ afgegeven, maar tot op heden is men nog steeds bezig met het controleren van het gebied. Komende zondag gaan we lunchen bij Restaurante Azul in El Castillo, dat midden in het getroffen gebied ligt. Het restaurant en de omliggende huizen zijn gered, maar we zijn wel benieuwd wat we zullen aantreffen in de omgeving.

Doordat we vanaf woensdag hier ook nog een enorme calima hadden met wind en temperaturen die, zo hoorden we, want onze eigen geschiedenis op La Palma gaat nog niet zo ver terug, in geen jaren meer zijn voorgekomen, was het gevaar aanwezig dat de branden weer zouden oplaaien. Maar dat is gelukkig tot nu toe niet gebeurd. Op woensdag, donderdag en vrijdag was het bij ons 38°C overdag en zakte de temperatuur ’s nachts niet onder de 30°C. In Puntagorda is gedurende die dagen zelfs de 40°C bereikt. Dat is echt niet fijn, wat zijn we blij dat we dit voorjaar besloten om ook in onze slaapkamers (in de woonkamer hadden we er al een) een airco te installeren.

Hè hè, eindelijk is het zover en hebben we de bevestiging binnen van onze verhuurlicentie Vivienda Vacacional. We kochten ons huis in maart 2018 met een verhuurlicentie. In de advertentie van de makelaar stond: hoofdhuis met 2 appartementen voor de verhuur en een verhuurvergunning. Ik heb de kopie hier nog liggen. Ok, we hadden de licentie natuurlijk nauwkeuriger moeten lezen (en de makelaar ook….), maar is het raar dat wij ervan uitgingen dat de verhuurlicentie de appartementen betrof? Niets bleek echter minder waar. In april 2018 gingen we naar de Cabildo om de verhuurlicentie op onze naam te laten overschrijven. Alle papieren afgegeven bij Merchi van Turismo en we zouden verder bericht krijgen. Tegen eind 2018 (!), kregen we een aangetekend schrijven dat onze verhuurlicentie niet klopte. Die zat nl. niet op de appartementen maar op het hoofdhuis waarin wij wonen.  En in een huis met verhuurlicentie mochten we eigenlijk helemaal niet permanent wonen. Misleidende verkoopinformatie?? Volgens Merchi was het geen probleem, de oude licentie op ons huis zou opgeheven worden en dan konden we de aanvraag voor de vivienda vacacional-licentie op de appartementen aanvragen.

De bordjes die we naast de ingang van de woningen moeten hangen.

Maar ……… Er moest wel een aantal officiële documenten aangeleverd worden om die licentie te kunnen verstrekken en zelfs in de notariële akte moest eea aangepast worden, want daarin stond het niet goed beschreven. Zucht …… kostte geld en flink ook, terwijl we voor de oude licentie betaald hebben. In september 2019 hadden we eindelijk alles wat nodig was aangepast en de benodigde documenten geregeld en togen we opnieuw naar de Cabildo. Papier met stempel gekregen als bewijs van onze aanvraag en we zouden weer horen. Wanneer ongeveer? Over een maand of 3. Dus in januari weer gebeld met de vraag hoe het met onze aanvraag was. ‘Wanneer heb je hem ingediend? September? Nou, ik ben nu met de aanvragen van juni bezig, dus reken maar uit ..’ Eind juni, een paar dagen voordat ik naar NL zou vertrekken, kregen we een aangetekend schrijven van de Cabildo, er ontbrak toch nog enige informatie van het kadaster. Of we die binnen 10 dagen wilden aanleveren, anders gingen ze ervan uit dat onze aanvraag kon vervallen. Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr. Alle documenten die we van het kadaster hebben (en dat zijn er een hoop) heeft Karel toen naar Merchi gebracht met de vraag of ze dan zelf maar even wilde kijken wat er ontbrak. Ze zou het gaan bestuderen en erop terugkomen. En dan uiteindelijk begin deze week, weer een aangetekende brief. De schrik sloeg ons om het hart. Maar nee, joehoe joehoe, dit keer was het dus de bevestiging. Of we maar weer naar Santa Cruz wilden komen om de papieren op te halen. Ik dacht, dat wordt een dik pak documenten. Maar ik kreeg slechts een simpel A4-tje met daarop de twee licentienummers. En per woning een A4 kaart met daarop vermeld in 4 talen (met taalfouten overigens) dat de gasten klachtenformlieren ter beschikking staan, die we in de woningen duidelijk zichtbaar moeten ophangen. En per woning een blok met officiële klachtenformulieren. In 4-voud, genummerd en met stempel van de Cabildo erop. Het duurt even, maar dan heb je ook wat …..

Laat maar komen die klachten, we zijn er klaar voor 🙂

De story over ons galerijwater continues voorlopig nog. Ook daar troffen we wat ‘lijken in de kast’ aan. Maar daarover een andere keer meer.

Oh ja, tussen de bedrijven door heeft Nederland geheel Spanje code oranje gegeven, dus ook La Palma. Het is volkomen idioot dat heel Spanje over één kam geschoren wordt. Ik denk niet dat er veel plaatsen zijn waar je op dit moment veiliger bent dan op La Palma En dat geldt trouwens ook voor nog behoorlijk wat andere plaatsen in Spanje. Ik heb foto’s gezien van de drukke Nederlandse kust en in Amsterdam en Rotterdam is het risico op besmetting vele malen groter. Dank je wel Nederland voor het veroorzaken van nog meer economische schade dan er al was. Dit moest ik even kwijt.

Het strand van Puerto Naos waar we afgelopen donderdag om een uur of vier waren. Rustig. Iedereen neemt 4 stokjes uit een bak waarmee je je eigen stukje strand kunt afbakenen. Dat werkt prima en per ‘stuk strand’ staat aangegeven hoeveel mensen er mogen liggen. Er liep ook iemand rond die er toezicht op hield. Overigens zie je hier het calima-effect goed. Het is niet mistig of bewolkt, maar dit is Sahara-stof dat in de lucht zit.

En dit is mijn eerste stuk mozaïek, ingevoegd en klaar. Best trots op eigenlijk, alhoewel sommige voegen wat breed zijn. Voor het tweede deel moet ik daar beter op letten.

Uitstapje naar Gran Canaria

Uitstapje naar Gran Canaria

Begin augustus zijn we een paar dagen naar Gran Canaria geweest, naar de hoofdstad Las Palmas. We hadden al vaker gehoord dat het een leuke stad is en we hadden wel behoefte aan een paar dagen ‘onder de mensen’ na de hele rustige afgelopen periode. Las Palmas heeft bijna 400.000 inwoners en is daarmee nog een stuk groter dan Santa Cruz de Tenerife, dat 200.000 inwoners heeft. Echt wel een stad dus, met mooie, pittoreske oude wijken (Vegueta en Triana) en een leuk, levendig stadsstrand (Las Canteras), waar we ons appartement hadden direct aan de boulevard met uitzicht op de baai. Een hele Spaanse sfeer, want het massatoerisme komt hier niet, dat zit in het zuiden. Er zijn ook erg lelijke wijken overigens, zoals overal. Op winkelgebied kun je er je hart ophalen (maar hebben we niet gedaan, geen tijd voor gehad), alles zit er, veel meer ook dan in Santa Cruz de Tenerife, wat voor de inwoners van La Palma toch een beetje de ‘thuisstad’ is. Dichtbij en gemakkelijk bereikbaar. Maar goed, voor ons dus Las Palmas.

Ons uitzicht op Playa Las Canteras, om 8 uur ’s ochtends nog maagdelijk leeg.
En Las Canteras by night
Plaza y Catedral Santa Ana
Voorgevel van het ‘Gabinete Literario’
Nog een mooi pand,maar weet niet meer wat het was.

De Mercado de Vegueta, mooi en kleurrijk
Casa de Colón – huis van Columbus

Omdat we niet eerder op Gran Canaria waren, wilden we toch ook wel even in het zuiden gaan kijken. Ieder zijn meug natuurlijk, maar da’s niks voor ons. Alleen maar grote appartementencomplexen en hotels, winkelcentra (je waant je er in een Amerikaanse shoppingmall), geen authentieke sfeer. Het zag er allemaal wel heel netjes uit, met mooi aangelegde tuinen rondom de vakantiecomplexen (in Maspalomas, waar we waren, in ieder geval) en een prachtig breed, wit strand. De duinen van Maspalomas zijn ook mooi, alhoewel het een minder groot gebied is dan we verwachtten. Triest om te zien was dat meer dan 80% van accommodaties, horeca en winkels daar nog dicht was, het was superrustig op het strand (dat lijkt me dan wel weer heel prettig), je kon een kanon afschieten in de straten. Nauwelijks toeristen. Onderstaande rechterfoto is op het strand van Maspalomas, je ziet hoe leeg het er is.

Puerto de Mogan was wat leuker, ik denk dat dat voor ons wel het leukste plaatsje is aan de zuidkust, maar nog steeds heel toeristisch vergeleken met La Palma. Nu is dat al heel snel het geval, moet ik bekennen 😊.

Gran Canaria is een totaal ander eiland dan La Palma, het is er veel droger en de natuur is daarom ook compleet anders. Vanuit Puerto de Mogan zijn we dwars over het eiland gereden, terug naar het noorden. Via de Roque Nublo. In het zuiden is het landschap echt gortdroog, geen bomen te bekennen, we waanden ons in een film van Sergio Leone en verwachtten elk moment Clint Eastwood tegen te komen. Helaas gebeurde dat niet. Ondanks de hitte en de droogte had het landschap waar we doorheen reden toch zijn eigen charme en schoonheid. De Roque Nublo is een 67 mtr hoge monoliet, emblematisch voor het eiland en je ziet hem al van verre liggen. In het midden van het eiland op 1.813 mtr hoogte. Indrukwekkend.

De Roque Nublo, bloedheet was het daar.
Onderweg op het eiland

Aan de noordkant van de Roque Nublo zijn we weer afgedaald naar Las Palmas, hier was overigens de schade van de grote brand van vorig jaar nog goed te zien. Aan de Canarische dennen was, behalve een wat zwarte stam, niet veel te zien. Die overleven een bosbrand en een jaar later hebben ze weer groene naalden, maar de loofbomen toen we wat lager kwamen, waren volledig verbrand en er restten alleen wat zwartgeblakerde stammen. Het noorden van het eiland is groener (behalve dan waar de brand gewoed heeft), maar het haalt het niet bij de groene weelderigheid van La Palma. In het noorden ligt ook een aantal pittoreske dorpjes zoals Gáldar, Teror, Tejeda en Aguïmes (ligt niet in noorden overigens).

Kerk in Gáldar
Straatje in Teror.
Interieur kerk in Teror, de meeste kerken die we gezien hebben waren sober, maar deze niet.
Blik op Aguïmes.

Op zaterdagavond gingen we uit eten in de oude wijk Triana in Las Palmas. Omdat lekker eten en drinken voor ons nu eenmaal een essentieel onderdeel is van het vakantieplezier, hadden we de Guide Michelin voor Spanje erop nageslagen. Een sterrenrestaurant is er niet op Gran Canaria (wel op Tenerife zagen we, dat houden we tegoed), maar er stond wel een vijftal adressen in met ‘bestekjes’ dan wel een ‘Bib Gourmand’. Ook prima. Gekozen voor restaurant Bevir, in Triana dus, op 5 kilometer van ons onderkomen. Met de auto gaan was geen optie, parkeerplaats is moeilijk te vinden en we drinken graag allebei een glas wijn. We besloten Google Maps aan te zetten en te gaan lopen, dan zagen we meteen wat meer van de stad. En dat hebben we gedaan. Google leidde ons door de volledige lengte van de Calle Molino de Viento, de Windmolenstraat. Aan het begin van de straat groette een man ons breed lachend en vroeg of we lekker aan het wandelen waren. Ja dat waren we, beetje verbaasd over zijn reactie. Iets verderop begrepen we het. In alle portieken stonden ‘chicas’ op hoge hakken en in minirokjes die Karel uitnodigden om even binnen te komen. We waren midden in het red light district van Las Palmas beland, haha. Toen zagen we ook dat er overal graffiti zat en de huizen er niet zo heel fijn uitzagen. Hmmm, terug maar een taxi genomen.

Al met al was het harstikke leuk voor zo een paar dagen tussendoor en naar Las Palmas gaan we zeker nog eens terug (behalve dan naar de Calle Molino de Viento). En met onze residentenkorting (residenten van de Canarische Eilanden hebben 75% korting op vlieg- en ferrytickets binnen Spanje om de geïsoleerde ligging van de eilanden te compenseren) vlogen we voor 22 euro per persoon ‘ida y vuelta’ een retourtje. Kijk, dat zijn nog eens prijzen.


Dit is de huidige staat van mijn mozaïek-werk. Het eerste stukje muur is gelegd en gelijmd, het ontbrak alleen nog aan de benodigdheden om te kunnen voegen. Die zijn inmiddels ook gekocht dus wordt nu snel vervolgd.

Dan nog even een C-update. Het C-monster is terug op het eiland, helaas. Begin deze week is een groepje van 6 vriendinnen uit Gran Canaria positief getest en een dag later nog 2 personen. Deze personen zijn inmiddels allen geïsoleerd en in quarantaine gezet, dus de kans op besmetting is nog altijd bijzonder klein. Maar onze droom op een corona-vrij eiland te leven ligt in ieder geval voor nu even aan diggelen. Op de andere eilanden lopen de getallen wat sneller op, reden waarom de Canarische regering besloten heeft dat ook wij hier nu voortaan overal mascarillas moeten dragen (behalve restaurant, terras, strand/zwembad en tijdens sporten), zoals in de rest van Spanje al het geval was. Maar alles went, denken we dan maar, ook dat. Vanavond is er een jazz-concert op de Plaza de España in Los Llanos, het eerste evenement sinds maanden waar we weer naar toe gaan. We laten ons er niet van weerhouden door het moeten dragen van een mondkapje, maar gaan wel snel een terrasplaats opzoeken 😊.

Na deze toch wel enigszins droevige mededeling nog een mooie afsluiter. Zicht op de wolkenwaterval over de Cumbre vanaf de Llano del Jable. Genomen tijdens een wandeling met vrienden gisteren. Hier vergeet je covid-19 volledig !
Naar Nederland en terug, weer reuring op het terrein, bucketlist

Naar Nederland en terug, weer reuring op het terrein, bucketlist

Het laatste blogbericht dateert alweer van eind juni, het is er in de afgelopen weken niet van gekomen om weer eens iets te schrijven.

Begin juli ben ik met de eerste Transavia vlucht een week naar Nederland geweest. De vlucht was bijzonder relaxed, want er waren maar 20 passagiers. Dus afstand houden was geen enkel probleem 😉. De terugvlucht was wel wat drukker, maar nog altijd minder dan de helft van de stoelen was bezet. Angst voor besmetting heb ik echt niet gehad. Heb keurig een mondkapje opgehad gedurende de vlucht en de wachttijd op de luchthaven. Maar dat al die tijd (zo’n 5 uur) niet aanraken, zoals wordt geadviseerd, is natuurlijk volkomen onmogelijk. Je drinkt en eet wat en soms heb je gewoon onbedwingbare jeuk aan je neus of zo, het is niet anders. Maar het was fijn om een week in Nederland te zijn bij familie en vrienden. Het weer heeft niet zo meegewerkt, maar we hebben hier op La Palma zon genoeg, dus daar heb ik me niet al te veel aan gestoord.

Afstand houden geen probleem.

Intussen hebben wij de eerste gasten weer kunnen begroeten gelukkig. In eerste instantie werden alle boekingen die we hadden staan in juli en augustus gecanceld. We hadden een aantal reserveringen uit België, die mensen zouden met TUI vliegen. Maar TUI heeft alle vluchten naar La Palma tot nader order gecanceld, dus dat viel allemaal weg. En enkele Nederlandse gasten cancelden omdat ze het niet aandurfden. Maar daarvoor in de plaats hebben we al 2x Spaanse gasten van het vasteland gehad en in augustus komen er opnieuw Spanjaarden van het ‘peninsula’. Ook hebben we 2 mooie nieuwe boekingen gekregen van 14 dagen van Duitse gasten. Dus niet iedereen heeft reisangst gelukkig, uiteindelijk zijn we behoorlijk tevreden over juli en augustus. En hoe het in het najaar/winter zal gaan, we gaan het zien en hebben er toch geen invloed op.

Amateurvideo door buurman gemaakt voor campagne van Elizawashere.

Het leven is hier eigenlijk weer heel normaal, behalve dan het dragen van mondkapjes in openbare binnenruimtes. La Palma en de Canarische Eilanden in zijn algemeenheid zijn momenteel zo’n beetje de veiligste plekken om te vertoeven van Spanje en ook veiliger dan veel andere Europese landen. Voor gasten die graag naar La Palma willen komen, maar angst hebben om niet meer terug te kunnen naar Nederland als het reisadvies onverhoopt tijdens het verblijf naar rood zou gaan, boek ons dan via elizawashere.nl. Eliza is onderdeel van Sunweb en zij bieden voor alle boekingen een repatriëringsgarantie, zodat je altijd weer veilig thuiskomt.

Intussen ben ik begonnen met een ‘proefproject’ mozaïek leggen. Het idee is (al twee jaar 😳) dat ik de cementen rand van ons afkoelbad ga ‘mozaïeken’. En Karel vraagt me steeds dringender, en de laatste tijd zelfs enigszins verwijtend, wanneer het er nu eens van komt. Tja, ok, dan moet het maar. Ik ben niet zo heel erg creatief, en mijn spontane uitroep van dik 2 jaar geleden ‘oh, dat ga ik doen’, betreur ik nu wel enigszins, maar ik kan er natuurlijk niet meer op terugkomen. Dus een muurtje in een verscholen hoekje waar een blind paard geen schade kan aanrichten opgezocht voor mijn testmozaïek. Als dat goedgekeurd wordt, dan gaat het deze herfst/winter gebeuren. In de zomer kan dat niet, want nu wordt het bad gebruikt en er vallen zeker weten stukjes tegel en tegellijm, etc. in het water. Dus staat op mijn ‘bucketlist’. Heb een hekel aan dat woord overigens. Dat is toch wat je graag nog eens wilt doen?? Nee, niet op de bucketlist dan, maar op de ‘to-do-list’ 😊. Nu ik dit hier zo openbaar heb aangekondigd, heb ik het zwaard van Damocles op mijn schouders gelegd en kan ik er absoluut niet meer onderuit.

Eerst een stukje uitleggen voordat je gaat lijmen, heeft Sandra me geleerd. Sandra is mijn buurvrouw die de meest prachtige mozaïeken heeft gemaakt en van wie ik les heb gehad.
Tegels aan stukken slaan met een hamertje. Dat lukt me !
Met een tang stukjes op maat knippen, dat is al wat lastiger.
De huidige stand der zaken van mijn proefstuk. Een abstract patroon en nog niet gevoegd. Het kleine stukje aan de rechterkant moet ik nog afmaken en dan voegen. Op het dwarsstukje links ga ik oefenen met (eenvoudige) figuren. En daarna ……
wordt deze rand onder handen genomen.
La Palma officieel corona-vrij  –  Watergedoe – Wandeling Barlovento

La Palma officieel corona-vrij – Watergedoe – Wandeling Barlovento

Gisteren is La Palma officieel corona-vrij verklaard. De laatste geregistreerde patiënt is genezen en er zijn geen nieuw gelokaliseerde besmettingen. Of dit helemaal waterdicht is, is de vraag, want nu eenmaal niet iedereen wordt getest, maar we zijn er blij mee. De boekingen beginnen langzaam weer op gang te komen en vanaf komende vrijdag hervat Transavia de vluchten naar La Palma. Ikzelf heb meteen maar de eerste vlucht naar Nederland geboekt . Nu ben ik weliswaar een dag te laat in Nederland voor de verjaardag van mijn moeder, maar nog op tijd om het in het weekend samen met de familie (in kleine kring) te vieren.

Donderdag zijn we naar Barlovento gereden in het noordoosten van het eiland om daar te wandelen. De planning was om vroeg te vertrekken, maar we moesten vooraf eerst nog even voor een akkefietje langs het kadaster op het gemeentehuis. Hadden een brief in de brievenbus gevonden dat er dinsdag iemand was langs geweest tijdens onze afwezigheid en of we op donderdag 25 juni wilden komen. We dachten we gaan er om 8 uur naar toe, dan rijden we rond 8.30 uur door naar het noorden. Helaas, we hadden intussen natuurlijk ook beter moeten weten. Een andere keer vertel ik wel wat het akkefietje betrof, weer een lang verhaal, maar we reden uiteindelijk om 11.15 uur weg uit Los Llanos, met tussendoor nog een tochtje terug naar huis voor een document dat we niet bij ons hadden. Je KUNT gewoon niets snel regelen op La Palma en toch denken we elke keer weer ‘dat gaan we even snel doen’. GAAT NIET !!

Maar afijn, we reden dus om 11.15 door. Het plan was om na afloop van de wandeling te gaan lunchen bij restaurant Meson del Mar in Puerto Espíndola, we hadden daarom alleen maar wat fruit en natuurlijk water meegenomen voor onderweg. Maar nu we pas zo laat konden starten, zou het wel een erg late lunch worden en aangezien ik ‘flauw’ word als ik niet regelmatig eet (iets waar Karel niks van begrijpt, hij kijkt me altijd een tikje meewarig aan als ik dat zeg), besloten we om dan maar even een bocadillo ‘te doen’ bij de kiosko in Los Sauces. Ook iets waar we nog steeds niet aan gewend zijn, maar dan in positieve zin, de soms onwaarschijnlijk lage prijzen die je op een terras betaalt. Twee flesjes agua con gaz en een heerlijk verse en warme (en flink formaat) bocadillo met kip/alioli en eentje met Palmese ‘queso blanco’ witte kaas. Totaal 6 euro. Los Sauces is een dorp waar niet zoveel te zien is, maar het heeft wel een levendige kern met een paar kroegjes en terrasjes, gewoon leuk om je even onder te dompelen in het Palmese dagelijkse leven.

De wandeling was mooi, door een bos wat een beetje de sfeer van Los Tilos had, door kleine, verstilde gehuchtjes als La Palmita en La Tosca met mooie drago’s en adembenemende uitzichten op de kust. We startten om 13h00 en deden er zo’n 2h30 over, bijna 9 km en 350 mtr stijgen en dalen.

Het weelderige groen in het noorden van La Palma
Prachtige drago bij La Palmita
Een nietig mens onder de hoge bomen
Diep onder ons de oceaan
Veel mooie uitzichten op zee

Daarna zijn we naar de zeezwembaden van La Fajana gegaan en hebben we heerlijk gezwommen. En, wat een verrassing, het café-restaurant La Gaviota met voor ons zo’n beetje het mooist gelegen terras van het eiland, was weer open. Maar we hebben er alleen wat gedronken, want wilden toch nog even iets gaan eten bij Meson del Mar. Helaas hadden we tevoren niet gecheckt of het eigenlijk wel weer geopend is, niet dus. Alle stoelen nog bovenop de tafels. Ook de andere restaurants op de weg terug die we altijd al eens wilden proberen, waren dicht. El Canal in Los Sauces – te vroeg – pas om 20h00 open, Chipi-Chipi – willen we al heel lang eens naar toe – dicht, vooralsnog alleen al mediodía, tussen de middag geopend, El Meson tegenover Casa Osmunda nog dicht. Casa Osmunda was wel open, maar te chic voor dat moment met onze wandelschoenen en zout-water haren. Dus naar huis en een bak maaltijdsoep uit de vriezer getrokken. Ook lekker. Heerlijke dag, het leek wel vakantie 😉 !

La Fajana
Bij de rand van het grootste bassin klappen de golven er soms enorm overheen
Uitzicht vanaf het terras van La Gaviota op de kust
en op de badderaars

Verder hadden we wat watergedoe. We hebben bij de koop van ons huis ook een waterrecht gekocht van de Comunidad de Agua Fuente del Pino. In 2018 zijn we gezamenlijk met de vorige eigenaars van ons huis naar het bureautje van de comunidad in El Paso geweest om het waterrecht op onze naam te laten overschrijven. Geen probleem, was zo gebeurd. Señor Fidel vertelde ons dat we jaarlijks een bedrag van 11 euro moeten betalen voor het doorgangsrecht door de leiding en dan druppelt er 24/7 water in onze tank. Dat zou zo’n 0,7 liter per minuut moeten zijn. Destijds hadden we al gemeten dat er maar 0,4 liter per minuut binnenkwam, maar dat kon volgens mijnheer Fidel af en toe fluctueren. Voor kennisgeving aangenomen. Alleen kwam er de laatste weken (of maanden wellicht al) nog maar 0,2 liter binnen, wel heel erg weinig.

Bijna antieke documenten
Je zou ze zo inlijsten

Het galerijwater komt vanuit de bergen aan in zgn ‘cajitas’, vanwaar dan weer diverse leidingen vertakken naar de eigenaren van de waterrechten. Op de cajita zit een groot hangslot en er is een ‘llavero’ – sleutelhouder – die voor de cajita verantwoordelijk is. Daar binnenin wordt met een ingenieus systeem van steentjes het water verdeeld. En we hadden al gehoord, dat als zo’n steentje verschuift (of verschoven wordt …) je opeens een stuk minder water krijgt. Of er kan vuil zitten. Of, nog veel vervelender, misschien zit er wel een lek ergens in de leiding vanaf de cajita. Nu hadden wij om te beginnen geen flauw idee waar onze cajita überhaupt stond en wie de llavero is. Zoveel andere dingen te doen gehad dat we ons daar nog helemaal niet mee bezig gehouden hadden, ook omdat we toch ook gemeentewater hebben. Daarom maar even nagevraagd bij de vorige eigenaar. Die wist ons te vertellen waar ‘onze’ cajita ongeveer zou moeten staan (zij verhuurden het huis voor onze komst al jarenlang aan iemand anders, dus wisten het ook niet meer zo heel precies). Met behulp van deze info en die van een buurman kwamen we erachter dat de cajita in de Camino Pastelero, een straat vlakbij, moest staan. Maar wie tegenwoordig de llavero was, dat wisten ze beiden niet.

Gelukkig bood weer een andere buurtbewoonster, Sandra, uitkomst. Het gezegde ‘beter een goede buur dan een verre vriend’ is weer eens bewezen. Zij hadden soortgelijk watergedoe gehad, wonen ongeveer even lang op La Palma als wij en zij was er helemaal in gedoken. Kent intussen zo’n beetje alle llaveros in de omgeving en wist ons meteen te vertellen ‘oh staat jullie cajita in de Pastelero? Daar is Don Francisco de llavero’ en ze had ook nog zijn telefoonnummer. Hurray hurray! Dus een whatsapp gestuurd aan Don Francisco, want geschreven kan ik het vooralsnog toch beter uitleggen dan gesproken. Foto’s erbij gedaan van de bewuste cajita en onze documenten. Ook had ik erbij gezet dat ik natuurlijk kon bellen als dat gemakkelijker was, maar dat hij dan niet te snel moest praten, omdat ik het anders waarschijnlijk niet zou kunnen volgen. Tot mijn grote verbazing (vaak hoor je gewoon niks totdat je uiteindelijk zelf toch maar belt) kwam die middag nog een app met de vraag of ik hem maar even wilde bellen. Dus diep ademgehaald en hup. Don Francisco stortte meteen een supersnelle vraag over me uit. Euhhhhh, perdón? Nog een keer kwam de vraag, nog net zo snel. Lo siento, no entiendo. Toen zei hij heel langzaam: ‘ik – zei – als – ik – te – snel – praat – dan – moet – je – het – zeggen’ 😊 😊.  Daarna ging het een stuk beter.

Onze cajita gevonden

Don Francisco blijkt zich momenteel op Gran Canaria te bevinden, waar hij een hartoperatie heeft ondergaan en nog tot half juli blijft om te revalideren. Maar de cajita is inderdaad de onze en alle documenten klopten. Echter, hij had contact gehad met señor Fidel van de comunidad en het bleek dat de 11 euro doorgangsrecht door de huurder nooit is betaald. Ook wij hadden sinds begin 2018 niet betaald, want waren ervan uitgegaan dat we daarvoor wel een rekening of op zijn minst een seintje zouden krijgen. Niet dus, je moet daar zelf aan denken en het ieder jaar gaan betalen. En dat zijn wij vergeten. Kortom, of we maar even het achterstallige bedrag wilden voldoen, dan zou het weer helemaal in orde komen met het water. Heel vreemd, want de huurder heeft dus wel al die jaren water gekregen en bij het overzetten van het waterrecht op onze naam in 2018 is er ook helemaal niet tegen ons gezegd dat er een betalingsachterstand was. Maar is uiteindelijk na zo’n 16 jaar de watertoevoer (bijna) dichtgedraaid. Is er misschien dit jaar pas gemerkt dat er niet meer betaald werd?? En dan maar gewoon afsluiten ipv even contact opnemen?? Wie zal het zeggen, maar volgens Don Francisco komt het allemaal goed als hij weer op het eiland is in juli.

Dan hadden we kort na het plaatsen van het vorige blogbericht nog een serieuze calima. Gelukkig maar een dag of twee maar ongelukkig ook met een nachtelijke regenbui. En dan is dit het resultaat:

We hadden dus weer wat te doen buiten.

En dan nog de lelijkste cactus uit onze tuin maar met een hele mooie bloem. Daar moet je wel voor wakker blijven, want hij (of zij??) bloeit alleen ’s nachts.

De Koningin van de Nacht