Geen gemakkelijke week

Geen gemakkelijke week

Intussen is bekend gemaakt dat de lock-down verlengd is tot 11 april. Onze laatste gasten, de Duitse dames, zijn zondag vertrokken, maar wel naar Stuttgart ipv naar Berlijn. Want daarheen was geen vlucht te vinden en zo kwamen ze in elk geval terug in Duitsland. Ook onze Duitse buren zijn goed thuisgekomen. En zo wordt het stiller en stiller op het eiland.

Goed nieuws is dat het de afgelopen week geregend heeft. Bij ons weliswaar niet zo heel veel helaas, maar 5 mm, maar op diverse andere plekken is er veel meer gevallen. En daar is iedereen blij mee. Er lag zelfs kortstondig sneeuw op de hoogste toppen.

Niet goed te zien op de foto, maar op de achterste bergkam, links van de laag hangende bewolking ligt sneeuw.

Verder was de week niet zo fijn voor ons. Vorige week zaterdag overleed de moeder van Karel. Door de corona-problematiek konden we niet naar Nederland. We hebben het afscheid daarom via Skype bijgewoond, het kon niet anders. Voor dit blog houd ik het hierbij, het is te privé.

Begin van de week kregen we bericht dat een vriend in Nederland terminaal ziek is, hem rest nog slechts zeer weinig tijd. Een van de laatste personen bij wie we dit verwacht hadden, het was een grote schok.

En vrijdagavond hebben we afscheid genomen van Max, onze lieve, eigenwijze, stoïcijnse, soms/best vaak slecht luisterende lobbes. Omdat veel lezers van dit blog hem gekend hebben, hetzij vanuit Frankrijk dan wel de laatste twee jaar hier op La Palma, een paar herinneringen.

Tussen de daglelies in de voortuin in Thury.

Bijna 16½ jaar geleden haalden we hem als puppie op bij letterlijk ‘een huishouden van Jan Steen’ in St. Léger sur Dheune in de Bourgogne, wat een puinhoop was het daar. Toen we naar huis reden, Max op mijn schoot, gingen we even langs bij vrienden, waar hij zo schrok van hun grote Leonberger, dat hij mijn hele schoot onder pieste. Hij kostte 30 euro en stond op de balans van het hotel als waakhond, werd in 5 jaar afgeschreven 😊. Een slechtere waakhond kun je echter niet verzinnen. Wellicht dat zijn grote voorkomen imponeerde, maar iedereen kon ’s nachts (overdag ook overigens) zo over hem heen stappen.

Max als uit de kluiten gewassen puppie, 4 maanden oud.

We deden een puppiecursus met hem, waar hem de Franse commando’s werden geleerd, maar het is nooit gelukt om hem goed te laten gehoorzamen, in welke taal dan ook. Hoe vaak Karel ook riep ‘Max au pied’, hij deed precies waar hij zin in had. Naar mij luisterde hij niet, naar Karel beter, maar alleen enigszins, als hij op korte afstand was. Als wij hem zeiden hier te gaan liggen, dan ging Max 2 meter verderop liggen. Als we hem riepen te komen, dan ging hij eerst nog even lekker door met snuffelen en kwam dan tergend langzaam naar ons toe. Alleen als er iets te eten was, dan was hij er als de kippen bij. Veel gasten in Frankrijk hebben hem meegenomen om te wandelen, of na het diner nog even uitgelaten. Hij vond het allemaal best. Met zijn tanden klapperen deed hij ook, iets wat we hem niet afgeleerd kregen. Als hij aandacht wilde of honger had en wilde eten, en wel nú meteen. Dat was ook een teken dat hij achteruit ging de laatste weken, hij klapperde niet meer met zijn tanden.

Hij blafte zelden tot nooit, alleen tegen Pascale, een van onze hulpen, die op de Mobylette kwam en een grote integraalhelm droeg. Daar hield hij niet van, het is nooit goed gekomen tussen Pascale en Max. En hij ging door het lint als er een oud, wit autootje langskwam met daarin een herdershond. Dat waren mensen die iets verderop in het dorp woonden en zij kwamen elke dag rond 17 uur voorbijrijden. Dan gingen die twee honden op afstand als waanzinnig tegen elkaar tekeer. Al snel hoorde hij het autootje van verre aankomen en begon dan al bij voorbaat te blaffen. Dit heeft jaren geduurd. Op een gegeven moment was de herdershond dood, maar het echtpaar kwam nog steeds elke dag langs. Max blafte gewoon door, had niet in de gaten dat de hond er niet meer in zat. Pas toen die mensen een andere auto kochten, was het voorbij.

Baas met hond in de groene Bourgogne.

In januari 2017 dachten we dat we hem kwijtraakten. Er werd een tumor in de milt gevonden, de milt moest eruit. Na de operatie zei de dierenarts dat de tumor kwaadaardig was en dat er al uitzaaiingen in de darmen zaten. Nog een maand of 3, schatte hij. Vele tranen heb ik toen geplengd. We bereidden ons voor op het einde. Maar het werd voorjaar, we startten ons laatste seizoen in de Bourgogne en er was niets aan Max te merken. Het werd zomer, september, oktober, Max was er nog steeds, en pleine forme. Dat vonden wij toch wel heel bizar. Bovendien waren onze plannen om naar La Palma te gaan inmiddels concreet geworden, daarom wilden we wel weten waar we aan toe waren met hem. Dus in november, na afloop van het seizoen, eindelijk tijd, naar een andere dierenarts voor een second opinion. Zijn eerste vraag was ‘Hebben jullie de tumor laten analyseren?’ Nee, want dat was volgens de andere dierenarts weggegooid geld, het was 100% zeker kwaadaardig met al uitzaaiingen. Afijn, een echo gemaakt van de darmen van Max. Niks op te zien. En als die uitzaaiingen er in januari al waren, dan zouden ze nu toch zeker heel duidelijk zichtbaar moeten zijn. Kortom, de tumor moet goedaardig geweest zijn, na het verwijderen van de milt was het probleem opgelost.

Dus ging Max op dik 14-jarige leeftijd in februari 2018 mee naar La Palma. We gingen met de auto en dan met de ferry van Cadiz in Zuid-Spanje naar La Palma. Velen dachten dat het teveel van hem zou vergen, op zijn leeftijd zo’n reis en overgeplant worden naar een geheel nieuwe omgeving. We hadden er zelf ook wel een beetje zorgen over. Voor de overtocht pilletjes meegenomen, want die zou stressvol voor hem zijn. We hadden de pech dat er precies tijdens onze overtocht een enorme storm woedde, zo eentje die maar eens in de vijf jaar voorkomt. Iedereen op de boot was zeeziek, wij ook, alle honden in de kennel waren aan het janken en blaffen. Alleen Max zat het doodkalm allemaal te bekijken in zijn box, niks blaffen, niks janken, niks pilletje nodig. We hadden beter pillen voor onszelf kunnen meenemen. Je was een bikkel Max.

finca paraiso la palma
Max in zijn box op de ferry in februari 2018.

Na een aarzelend begin, hij kon soms heel gedesoriënteerd om zich heen kijken, ‘waar ben ik in hemelsnaam’, had hij op La Palma weer zijn draai gevonden. Hij kuierde zijn rondjes door de tuin, trapje op, trapje af, genoot van de lekkere temperatuur en ging af en toe even kijken bij de gasten in de appartementen.

Op 15 februari, zijn uitkijkpost over het eiland, bovenaan het trapje.

Maar nu zat het erop voor hem. De laatste weken werd het moeilijker en moeilijker, het lopen ging steeds slechter. En deze week ging hij ook slechter eten. De nacht van donderdag op vrijdag was hij heel onrustig en vrijdagochtend ging het lopen helemaal niet. Toen hebben we Ruth, onze dierenarts gebeld. Zij vroeg of we het weekend nog wilden afwachten. Nee dat wilden we niet. Ze zou zaterdagochtend om 10 uur komen. Maar in de loop van de dag besloten we dat het beter was om hem zijn rust te geven en is Ruth vrijdagavond om 18h30 gekomen. Thuis, liggend in zijn mand, hebben we hem laten gaan. We hebben hem begraven in een rustig hoekje op ons eigen terrein, met uitzicht op de oceaan. Al zal hij daar weinig meer van zien. Op La Palma zijn er geen mogelijkheden om huisdieren te laten cremeren.

Sorry, het is een nogal lang verhaal geworden, ik zie het maar als een soort van therapie, van me af schrijven ☹. Vannacht hoefde Karel niet meer uit bed om hem goed in zijn mand te leggen, de laatste weken kwam hij nog weleens half naast zijn mand terecht ’s nachts als hij was gaan drinken. Dan blafte hij, help, leg me goed. Vanochtend hoefde ik niet meer te stofzuigen, wat ik elke dag deed, want heel veel hondenharen in huis steeds. Karel hoeft niet meer 4x per dag zijn rondje te lopen met Max. Ik kan hem ’s avonds als ik naar bed ga niet meer even knuffelen. Allemaal dingen die we 16 jaar lang gedaan hebben. Max, we missen je. Maar het is goed zo. Dag lieve Max.

Volgende keer weer nieuws over de situatie in Spanje en de lock-down. Deze week hebben we ons daar nauwelijks mee bezig gehouden.

Wat doen we zoal tijdens de lockdown?

Wat doen we zoal tijdens de lockdown?

Inmiddels, donderdag, is dag 4 van de lockdown ingegaan. Hoe komen we onze dagen door? Nou, met het schrijven van blogberichten ;-).

Maandagochtend deed Karel boodschappen en was ik bezig met het vorige blogbericht.  Met diverse mensen gebeld, geappt, gemaild en ’s middags nog wat gedronken met de gasten uit Abajo. Zij zijn dinsdagochtend gelukkig zonder problemen met de Transavia vlucht terug naar Nederland kunnen gaan.

Dinsdagochtend het appartement schoongemaakt, voor de volgende gasten. Maar wie zijn de volgenden en wanneer??? Karel is met Max naar de dierenarts geweest (dat mag). Hij loopt slechter en slechter. Hij heeft een injectie en weer een trits pillen gekregen, maar het moment van afscheid lijkt nu toch echt dichtbij te komen ☹. Eind van de middag is onze Duitse buurman langsgekomen (mocht natuurlijk eigenlijk niet, maar ja), of ik hem wilde helpen met een paar internet-dingen en of ik hun boardingpassen wilde uitdraaien. Zij brengen de winter altijd in hun huis op La Palma door en de zomer in Duitsland. Gepland was terug te gaan in april, via Sevilla, waar hun auto staat en vandaar uit rustig naar Duitsland te rijden. Doen ze al jaren zo. Maar nu is alles anders. Ze gaan eerder terug, rechtstreeks naar Duitsland. De auto blijft in Sevilla, die nog ophalen was geen optie meer. Dat zien ze later wel. Natuurlijk nog een afscheidsborrel gedronken.

In Arriba zijn de gasten er nog, 2 Duitse dames, een dochter met haar moeder van 88. Ze zijn hier 3½ week geweest en zouden gisteren, woensdag, met Iberia via Madrid naar Duitsland zijn teruggegaan. Maar Iberia cancelde de vluchten maandagmiddag. Binnen 24 tot 48 uur zouden ze te horen krijgen hoe ze terug konden. Iberia heeft echter tot nu toe niets meer van zich laten horen en is op geen enkele manier te bereiken. Heel slecht! Ook contact krijgen met het Duitse consulaat op de Canarische Eilanden was niet gemakkelijk en toen het hen uiteindelijk lukte, was de medewerkster bijzonder onvriendelijk en weinig behulpzaam. Intussen is bekend geworden dat Condor repatriëringsvluchten uitvoert naar Duitsland, waarvoor je je via internet moet aanmelden. Dat hebben ze gedaan en, als het goed is, vliegen ze zondag terug.

Dan hebben we woensdag de binnenkant van een paar kastdeuren van Abajo geverfd, die nog op de ‘to-do list’ stonden en wat verfwerk aan ons eigen huis. Gelukkig hadden we de spullen daarvoor al in huis gehaald, want verf kopen lukt nu ook niet meer. Onze to-do list slinkt overigens snel. Hopelijk is hij lang genoeg om de periode door te komen. Natuurlijk hebben we ook altijd nog de tuin. Waaruit we nog heel veel onkruid kunnen verwijderen. Nooit gedacht dat het hele grondstuk wellicht ooit netjes zou worden.

Abajo is leeg, dus kunnen we daar de deuren wel verven.
Fijn dat we nog wat te klussen hebben.

Ik had om 12 uur een afspraak bij het Centro de Salud, voor de resultaten van een onderzoek. Ik verheugde me op dit uitje, maar helaas (wat ik al verwacht had), werd ik ‘s ochtends gebeld dat alles goed was en ik niet hoefde te komen. Daar ging m’n uitstapje.

Vandaag, donderdag, worden in onze slaapkamers airco’s geïnstalleerd. Die hadden we al een tijdje terug besteld en de installatie was afgesproken. Gisteren belde Pedro van Onice, het betreffende bedrijf, of we nog wilden dat ze kwamen installeren. Omdat er al genoeg bedrijven grote schade oplopen door deze lockdown, besloten we dat ze maar gewoon moeten komen. Hij verzekerde me dat zijn medewerkers gezond zijn en ik verzekerde hem dat wij ook gezond zijn. Tot nu toe dan toch…..

Verder maken we nu ruzie om wie er naar de supermarkt mag 😉. Nee, zo erg is het nog niet, maar we gaan wel om beurten, eerlijk is eerlijk. Het enige uitstapje dat ons nog rest, want het uitlaten van de hond is inmiddels ook geminimaliseerd naar enkele meters buiten de deur. Eigenlijk mag ik twee keer achter elkaar, vind ik. Want Karel brengt onze buren naar de luchthaven. Dat telt minstens voor 2x boodschappen doen. En gisteravond las ik op internet dat de lockdown waarschijnlijk wordt verlengd tot na de Semana Santa, de Paasweek. Omdat er tijdens die week normaliter zo’n 30 miljoen mensen zich verplaatsen. En dat wil de regering voorkomen. Dan wordt het wel een lange zit thuis. De wetenschap dat wij nu ook niet meer naar Nederland kunnen als er zich daar bij onze familie iets voordoet is helemaal niet fijn, daarin zullen wij niet de enigen zijn hier op het eiland. Maar we proberen dat gevoel te verdringen, er niet aan te denken. Het is niet anders.

De kat van de buren (die overigens denkt dat hij bij ons woont, geloof ik), speelt met de staart van Max. Die het gelaten over zich heen laat komen.
Dartkampioen en Corona, what else ……

Dartkampioen en Corona, what else ……

Al mijn collega-bloggers hier op La Palma hebben het er al uitgebreid over gehad, dus erg veel heb ik er niet meer aan toe te voegen. Maar voor degenen die dat niet allemaal lezen, een kleine update. Op donderdag zijn op La Palma de eerste 2 gevallen van Corona geconstateerd. Twee Italianen, die op het eiland wonen, maar in Italië op vakantie geweest zijn. Inmiddels zijn het er geloof ik 5. Sinds gisteren mogen we (in heel Spanje overigens) niet meer de straat op, alleen nog om boodschappen te doen (individueel, niet met z’n tweeën) of in noodgevallen. Hond uitlaten mag, maar ook individueel. Alleen winkels voor de eerste levensbehoeften zijn nog open, verder is alles gesloten, winkels, cafés, restaurants, zwembaden, strand, sportclubs, etc. etc. Vooralsnog voor 15 dagen. Al onze reserveringen (en die van iedereen die in de toeristische sector werkzaam is) zijn voor de eerstkomende weken geannuleerd en het is de vraag hoe het verder gaat. Het lijkt of we in een soort van science fiction film beland zijn, maar dan zonder Brad Pitt of George Clooney. Wat een gigantische impact heeft dit alles en wat een schade brengt het toe aan de economie. Laten we hopen dat we dit met z’n allen goed doorkomen.

Karel heeft vanochtend boodschappen gedaan. Het ging er rustig en gedisciplineerd aan toe. Klanten werden beperkt toegelaten, om te voorkomen dat er te veel mensen gelijktijdig in de winkels zijn. Er stonden dus rijen met wachtenden, maar ging toch redelijk vlot volgens Karel. Geen boodschappenkarretjes of wel karretjes maar dan werden plastic handschoenen verstrekt. Gehamsterd wordt er (tot nu toe) niet echt, in ieder geval niet zoals in Nederland. Enkele schappen leeg van wat houdbare producten, pallet met toiletpapier wat lager dan gebruikelijk, maar niets alarmerends. Verse producten waren normaal verkrijgbaar.

In de rij in de parkeergarage van de Lidl.
Plastic handschoenen werden aangereikt bij het binnengaan van de winkel.

Toch sta ik ook weer versteld van de creativiteit die loskomt op de social media wat betreft humor en satire. Soms ronduit smakeloos, maar heel vaak eigenlijk heel grappig en spitsvondig. We moeten tenslotte toch ook een beetje blijven (glim)lachen.

Voor de liefhebbers van ‘Lord of the Rings’.

Dan gaf ik in het vorige bericht al aan dat ik een kampioen in huis heb. Jawel. We hebben met een man/vrouw of 16 een dartclubje hier op het eiland. Elke twee weken wordt er op vrijdagmiddag gespeeld (nu dus tot nader order niet meer), bij twee van de leden thuis die een grote garage hebben. En dat is supergezellig. De grote leider en oprichter is Paul, een hele goede darter, die in Nederland op behoorlijk hoog niveau gespeeld heeft. We hebben in de afgelopen maanden een competitie gespeeld, 1x tactics spelen tegen alle andere leden, de beste uit 3 sets won. En Karel heeft de competitie gewonnen en is nu in bezit van de mooie wisseltrofee. Gemaakt door Paul, die behalve dat hij heel goed kan darten, ook twee rechterhanden heeft en alles kan maken wat hij bedenkt.

De La Palma wisseltrofee
And the winner is …..
De score van Karel was niet meer in te halen door Juan. Let op ‘the flying dart’!

Ikzelf ben ergens halverwege geëindigd, waar ik eigenlijk heel tevreden over ben, gezien het feit dat ik voorheen nog nooit een dartpijl had aangeraakt. En, een erg vermeldenswaardig feit, Karel heeft niet veel wedstrijden verloren, maar ik ben erin geslaagd hem in de competitie te verslaan, met 2 – 1 ! 🤩🤩 De nieuwe competitie, die van start gaat zodra we weer mogen, wordt in paren gespeeld. Nieuwe uitdaging dus.

Er werd aangemoedigd. Ok, op deze foto even wat minder.

Dan heb ik in de tussentijd een baan gehad, die ik inmiddels alweer kwijt ben. Een vriendin van mij heeft in Los Llanos een winkel in badkleding. We hadden al afgesproken dat ik in mei, als ze 2½ week met vakantie gaat, de winkel voor haar zou ‘doen’. Maar 2 weken geleden belde ze me op vrijdagmiddag op dat ze vanwege familieomstandigheden acuut naar Duitsland moest. Of ik tijd had om in de winkel te staan. Het is (was intussen) hoogseizoen hier, sluiten zou haar heel slecht uitkomen. Dus op vrijdagavond naar Los Llanos gereden, waar ik een spoedcursus ‘bikini’s verkopen’ kreeg, op zaterdagmiddag haar naar het vliegveld gebracht en op maandagochtend lichtelijk onwennig de winkel opengedaan, rekken en paspoppen etc. buiten gezet en hup daar gaat ie.

De eerste dag helemaal niets verkocht 😱 en de tweede dag maar heel weinig 🙀🤔. Oh jee, ze had beter kunnen sluiten dan mij erin te zetten, dit kost haar alleen maar geld ….. Maar op dag 3 ging het opeens lopen en uiteindelijk heb ik een hele goede week gedraaid. Ik vond het leuk om te doen, eens kijken hoe het in mei gaat. Als alles dan tenminste weer enigszins genormaliseerd is. Want de winkel is nu dus ook verplicht dicht. Voor kleine ondernemers, waarvan er veel zijn op La Palma, is dit echt een ramp.

Take care allemaal, blijf gezond en optimistisch !

Hoe zouden wij eraan toe zijn na 2 weken ??
Serieuze calima – Het Los Indianos feest

Serieuze calima – Het Los Indianos feest

Afgelopen weekend overdekte een enorme calima de Canarische Eilanden met een dikke laag stof en heel veel wind. Verschillende bananen- en avocadoplantages liepen serieuze schade op, een muur langs de weg van Puerto Naos naar El Remo kwam naar beneden op een rij auto’s, de vliegvelden op de eilanden waren gesloten, diverse carnavalsactiviteiten werden afgelast en buiten vertoeven was, vooral op zondag, bijzonder onaangenaam. Het enige wat je kon doen was ramen en deuren gesloten houden en binnen blijven. Tegen het einde van de middag moest ik er toch echt even uit, dus zijn we naar Puerto Naos gereden. Meestal is het aan de kust het beste vol te houden tijdens een calima, maar deze keer was het daar niet heel veel beter. Zo goed als alle terrassen waren gesloten, alleen Las Olas was open, en op het strand en de boulevard was het bijzonder rustig. Dus maar snel weer naar huis gegaan, terug naar binnen.

Mist, zou je zeggen.
Dit is het uitzicht normaliter.

Woensdag werd het beter, de wind was weg en ook het stof was zo goed als verdwenen. Toen konden we buiten aan de slag, alles was overdekt met een laag fijn zand/stof. Dus alle tuinmeubels afgespoten, evenals de terrassen, ramen en vensterbanken, parasols, auto, etc. Inmiddels is alles weer back to normal, behalve dan dat we nog altijd geen regen gehad hebben.

We konden schrijven op de vensterbanken.
En als er dan ook nog enkele regendruppels vallen terwijl het zand stormt, dan krijg je dit op je pas gewassen ramen.

Zoals ik al schreef, zijn door de calima diverse carnavalsactiviteiten gecanceld. Het ‘Gran Polvacera’ feest in Los Llanos kon zaterdagmiddag nog gewoon doorgaan. Voorspeld was dat de wind zaterdagavond rond 9 uur zou losbarsten en dat gebeurde ook precies zo. Tot die tijd hoorden we de muziek van het feest, dat normaliter tot in de kleine uurtjes doorgaat, bij ons op het terras, 7 km verderop. Maar rond een uur of negen was het opeens stil. Alles afgelast vanwege de wind. Ook de optocht die op dinsdag om 17 uur in Los Llanos zou plaatsvinden werd vanwege de harde wind gecanceld. Maar gelukkig ging het grote Los Indianos feest in Santa Cruz op maandag wel door. Er was wel calima, maar in Santa Cruz gelukkig weinig wind, dus geen beletsels.

Het Los Indianos feest wordt altijd op carnavalsmaandag gevierd in Santa Cruz de la Palma. In de vorige eeuw zijn veel arme Palmero’s naar Latijns-Amerika, met name Cuba, geëmigreerd. Nadat ze er fortuin gemaakt hadden, zijn velen ook weer teruggekeerd naar hun thuisland, pronkend met hun succes en rijkdom. De emigranten werden ‘Indianos’ genoemd.

Sjiek en stijlvol, volgend jaar voor mij ook zo’n mooie jurk 🙂 !

Het feest is een parodie op deze emigranten, hun bombastische terugkeer wordt nagespeeld. Essentiële elementen van het feest zijn Caribische muziek, (veel) rum en de kleur wit. Het ‘wit’ overspoelt de hele stad, natuurlijk door het strooien met talkpoeder (hierover hieronder meer) maar vooral door de kleding. “Indianos” dragen wit, crème of beige. En dan natuurlijk hun beste kleding. De dames elegante jurken met kant, hoeden, waaiers, parasols en veel sieraden. De mannen witte of beige kostuums, Panamese hoeden, gouden horloges … Ook koffers vol sigaren, juwelen, geld zijn heel gebruikelijk … En degenen die het helemaal gemaakt hebben, worden vergezeld door Creoolse bedienden.

Een paar ‘bedienden’
En gedanst wordt er.
Dikke sigaren horen er ook bij.

Over bedienden gesproken, hier komt de beroemde “La Negra Tomasa” (ja, dat mag hier (nog), geen mens die erover valt) erbij. Een essentiële figuur in alle Indianos-vieringen. La Negra Tomasa is de ambassadeur bij uitstek van het Los Indianos feest. De Plaza de España in Santa Cruz wordt die dag omgedoopt in de Plaza de Havana.

De enige echte Negra Tomasa, al jaren gespeeld door dezelfde man, Sosó geheten.

Over het strooien van talkpoeder: het verhaal gaat dat er een scheepslading meel was aangekomen in de haven van La Palma, die van slechte kwaliteit was en daardoor bleef staan. Toen is men met het meel gaan gooien ter verhoging van de feestvreugde. Het is een vast onderdeel van het Indianos-feest geworden, iedereen gaat voorzien van een bus talkpoeder op pad. Nietsvermoedende toeristen die zich niet aan de witte dresscode houden, kunnen erop rekenen de volle laag te krijgen. Ook als je er nog erg schoon uit ziet, ben je een gewild slachtoffer. Dus beter is om jezelf al een beetje te voorzien van poeder op armen en schouders. Persoonlijk vinden wij dat wat minder, het stinkt, een vreselijk kunstmatig luchtje, en is bijzonder ongezond lijkt ons.

Poeder, poeder, poeder.
Winkels plakten alle kieren af met tape, heel verstandig.

Vanuit heel Spanje en andere landen komen mensen op dit feest af. Santa Cruz telt normaal een kleine 20.000 inwoners. Tijdens El Día de Los Indianos vertoeven er zo’n 70.000 feestvierders in het stadje. Dit jaar waren het er overigens wat minder, doordat vanwege de calima het vliegveld gesloten was en veel geplande extra vluchten niet door konden gaan.

Voor ons was dit de eerste keer dat we het meemaakten. Vorig jaar hadden we aankomers en konden daardoor niet weg. Maar nu wel. Met een clubje van een man of 10 zijn we erheen gegaan. Van diverse mensen hadden we gehoord dat het het leukste is om ’s ochtends te gaan en dan in de loop van de middag weer weg, voordat je over de koppen kunt lopen en er veel dronken volk gaat rondlopen. Er rijden de hele dag bussen heen en weer tussen Los Llanos en Santa Cruz, maar Karel wilde beslist zelf rijden. Hij had er namelijk een hard hoofd over in of hij het wel zo leuk zou vinden, al dat talkpoeder en dan ook nog die drukte …….. En ik had er een hard hoofd over in of we überhaupt wel een parkeerplek zouden vinden. Maar dat bleek geen enkel probleem te zijn, we zijn over Las Nieves bovenlangs de Avenida del Puente ingereden en konden zo de parkeergarage in. Volop ruimte daar en meteen midden in de stad, beter kon niet. Eerst een terras opgezocht om koffie te drinken en toen door richting haven voor de intocht van la Negra Tomasa en haar gezelschap. Helaas zijn we te lang blijven zitten voor de koffie, want de boot was al aangekomen en de stoet kwam het haventerrein alweer af. Daarna via de Plaza de España alias Plaza de Havana, waar vanaf 10 uur al een band speelde en het druk maar nog niet te druk was, door de stad naar de Plaza de la Alameda (waar de replica van de Santa María ligt, de boot van Columbus). Daar zijn we blijven hangen, het was echt geweldig leuk, er stond een band à la Buena Vista Social Club en de sfeer was super. In de loop van de middag weer naar huis, waarbij ik nog wel getwijfeld heb om langer te blijven. Maar de keuze tussen het gemak van in de auto stappen of later met een bus terug, viel toch in het voordeel van de auto uit.

De hele club min twee.
Tof stelleke.
Er werden ook serieuze gesprekken gevoerd.
De chicas …
en de chicos

Nog twee ‘nieuwsflitsen’: vanaf maandag heb ik er een tijdelijke baan bij. En sinds vrijdagmiddag heb ik een echte kampioen in huis, hij heet Karel. Maar daarover in het volgende bericht meer, het is al lang genoeg zo.

En een beetje Nederland op La Palma.
Operatie palm stekel – waterdruk – weer calima – en weer carnaval

Operatie palm stekel – waterdruk – weer calima – en weer carnaval

In november was Karel op een ochtend al vroeg aan het werk in de tuin. Hij is geen uitslaper en kan bovendien niet goed stilzitten. We hadden die week vrienden op bezoek en ik was met hen aan het ontbijten. Komt Karel binnen rennen. ‘Mar Mar, er zit een stekel van een palm in mijn hoofd, haal hem eruit !!’ En inderdaad, midden op zijn hoofd zat onder de huid een joekel van een naald of stekel of hoe je het ook moet noemen. Twee gaatjes in de huid, waar hij erin was gegaan en waar het puntje er net weer uit kwam, je voelde hem duidelijk zitten. Wel 5 centimeter lang.

De boosdoener. Karel liep er gebogen onder te bemesten en toen hij omhoog kwam, ramde er zo een stekel in z’n hoofd.
Dit zijn de stekels, geen lekkere jongens. Schijnen bovendien nog giftig te zijn ook.

‘Pak een pincet en trek hem eruit’. Nou, als ik ergens niet voor in de wieg ben gelegd, dan is het wel eerste hulpverleenster, dus dat zag ik eigenlijk helemaal niet zitten. Toch geprobeerd maar je kreeg er geen grip op. Onze vriendin Carin, die ooit een opleiding tot doktersassistente heeft gedaan, moest het dan maar doen, vond Karel. Maar ook zij had niet veel zin om in zijn hoofd te gaan zitten peuren. Dus naar de eerste hulp in Los Llanos. ‘Un pincho de una palma en la cabeza?’ Dat hadden ze nog nooit meegemaakt. Dus plekje kaalgeschoren en aan het proberen om hem eruit te halen. Maar de verpleegkundige lukte het evenmin. Steeds als ze beet had, dan verpulverde en brak de punt. Het voorstel van Karel om maar een snee te maken en hem eruit te halen, vonden ze geen goed idee. Nee, we laten hem zitten en dan zal het lichaam hem ofwel zelf naar buiten werken of gaan inkapselen en dan kan hij geen kwaad meer. Goed schoongemaakt, antibioticazalf erop, tetanusinjectie en over 2 dagen naar de huisarts om ernaar te laten kijken. Twee dagen later bij de huisarts om 17.30 uur. Die keek nogal bedenkelijk en het leek hem toch beter dat we even naar het ziekenhuis in Breña gingen. Dus met brief van de huisarts op naar het ziekenhuis. Daar waren we om 19 uur en de wachtkamer zat stampvol. Dat zou een lange avond worden, dachten we. Maar warempel, na het lezen van de brief van de huisarts, stuurde de receptionist ons meteen door. Wederom werd er grondig naar het hoofd van Karel gekeken. Nee, we doen er niets aan. Ook hier wilde men geen snee maken om ‘het object’ eruit te halen. 30 seconden later, ‘we gaan het toch nog een keer proberen’. Maar weer lukte het niet. Uiteindelijk 2 hechtingen en ‘dan moet het lichaam het zelf maar oplossen’.

De kapster vroeg zich begin januari af waarom er opeens zo’n kale plek op Karel z’n hoofd zat.

Karel het er verder geen pijn aan, het voelde alleen een beetje raar, zo’n bobbel onder de huid op je hoofd. De wonden genazen, er was niets meer van te zien, alleen nog de verdikking. Verder gebeurde er niets, het leek ons erg onwaarschijnlijk dat het lichaam het ding nog zou afstoten, daar de huid helemaal geheeld was. Maar warempel, deze week voelde Karel opeens een puntje naar buiten komen dat langzaam groter werd. Z’n shirt bleef er zelfs aan haken bij het uitkleden. Dus opnieuw een poging gewaagd om het ding te verwijderen. En weer kreeg ik hem met het pincet niet te pakken, verpulverde de punt of brak af. ‘Ik moet een tang met een bredere bek hebben, zodat ik hem er goed tussen kan klemmen en kracht kan zetten om te trekken’. Karel in zijn gereedschapskist gedoken en met een combinatietang lukte het uiteindelijk om hem eruit te krijgen. 3,5 maand na dato !

De operatietafel.
Daar is ie dan, was in eerste instantie veel langer, wat er waren inmiddels al diverse stukjes afgebroken bij de eerder gedane pogingen om hem te verwijderen.

Sinds enige tijd hebben we te maken met af en toe een onverklaarbare stijging van de druk van het gemeentewater. Opeens begint dan het overdrukventiel te druppen en staat de manometer naast de watermeter op 6 ipv tussen 2 en 3, waarop hij normaliter staat. Als we dan een kraan opendraaien, zakt de druk meteen weer tot normale waarde terug. Maar dat hoort natuurlijk niet. En we zijn bang dat als er zo’n hoge druk op onze leidingen komt te staan, het op een keer fout kan gaan. Daarom enige weken geleden Ruben, de fontanero van de gemeente Los Llanos, gebeld. Hij zou een van z’n mensen langsturen om te kijken. Een dag later al stond Salvador aan de deur. Hij concludeerde dat de waterdrukregelaar die bij de meter geïnstalleerd zat, te oud en van slechte kwaliteit was. Hij zei tegen Karel, als jij nu meteen bij de ferretería in La Laguna een nieuwe gaat halen, dan kom ik over een uur terug om hem te installeren. Zo gezegd zo gedaan. We merkten meteen dat er uit de kranen een aanzienlijk krachtigere straal water kwam, dat was mooi meegenomen! En gingen ervan uit, Salvador ook, dat het probleem van oplopende druk bij de meter nu ook opgelost zou zijn. Maar helaas. Een week later hadden we toch weer hetzelfde probleem. En het viel ons op dat het steeds op donderdagmiddag is, dat het gebeurt. Opnieuw Ruben gebeld, die de volgende ochtend, vrijdag, zelf zou langskomen. En dat deed hij ook. We vroegen hem of er misschien op donderdagmiddag ergens iets gebeurt in de buurt wat dit veroorzaakt. Maar volgens hem heeft de donderdag er niets mee te maken, zuiver toeval. Ok. Hij zou een verdeelstation dat iets verderop zit laten schoonmaken en ergens bij ons een extra manometer laten installeren om iets uit te proberen (vraag me niet wat, heel technisch verhaal wat ik ook in het Nederlands niet gesnapt zou hebben). Maar het was erg druk, dat zou die vrijdag niet meer lukken. Ze zouden maandag of dinsdag daarvoor terugkomen. En een uur later stopte er een auto van de ayuntamiento voor de deur (??). De waterleidingmannen waren er al. Ze deden wat ze moesten doen en waren een half uur later weer weg. Ruben vroeg ons om goed in de gaten te houden wat er zou gebeuren. Een paar weken geen problemen. We waren blij en tevreden met deze goede service. Maar helaas, afgelopen donderdagmiddag (ja weer op donderdag) was de overdrukkraan weer aan het druppen en stond de manometer opnieuw op 6.   ☹ ☹☹

Oeps, wel erg hoog die druk.
Het druppende overdrukventiel.

Ruben weer foto’s geappt van de stand van de manometer en het druppelende overdrukventiel en hem gebeld. Tja, is niet normaal en moet opgelost worden. Maar nu veel collega’s ziek en dan ook nog carnaval voor de deur, met nog minder mensen ter beschikking ….. kortom hij wist niet wanneer hij weer zou komen, maar hij zou ons niet vergeten en het zo snel mogelijk proberen op te lossen. We wachten het af. Hij houdt vol dat het feit dat het steeds op donderdagmiddag gebeurt, zuiver toeval is.

Ik schrijf dit bericht terwijl het buiten heel heiïg is van het Sahara-stof in de lucht. Calima hebben we, al voor de 2e keer in 2 weken, een fenomeen dat zich eigenlijk altijd alleen in de zomer voordeed. De temperatuur is absurd hoog voor de tijd van het jaar, wat op zich aangenaam is, zeker voor degenen die op vakantie zijn, maar waar de bewoners van het eiland niet blij mee zijn. Want het is veel en veel te droog, al 5 winters lang. En deze winter spant de kroon. Normaliter valt de regen op La Palma tussen oktober en april en dan valt er een hoeveelheid die voldoende is om de zomer door te komen zonder problemen. Maar de laatste jaren is dat niet meer het geval. Deze winter hebben we in het Aridanedal, waar wij wonen en wat het droogste gedeelte van het eiland is, alleen in oktober 2 dagen substantiële regen gehad, daarna niets meer. Ook het noordwesten, de omgeving Tijarafe en Puntagorda, heeft nauwelijks water gehad. In het oosten en noordoosten valt wel regelmatig water, maar ook een stuk minder dan gebruikelijk. Normaliter valt daar 1,5 mtr per jaar, afgelopen jaar maar 1 mtr, een derde minder dus. En we zitten alweer in de 2e helft van februari, de kans om nog regen te krijgen deze winter wordt steeds kleiner.

Het zicht op de Bejenado is zeer beperkt door al het stof in de lucht. En de omgeving is grijs en droog, behalve de tuinen die bewaterd worden. Normaliter zou het nu groen moeten zijn en zouden er overal bloemen te zien moeten zijn.
En de oceaan is helemaal niet meer te zien vanuit ons huis momenteel.

Twee jaar geleden, toen wij de eerste week van maart arriveerden op La Palma, was dat een hele natte week. We herinneren ons dat nog zo goed, omdat we die week moesten overbruggen in een vakantiehuisje in Jedey, waar het aan alle kanten lekte. Overal moesten we steeds pannen neerzetten en de bedden uit elkaar zetten omdat het bij Karel precies op zijn hoofd lekte. Het huisje kostte ook 3x niks en moet je maar een fatsoenlijk onderkomen huren, zou je zeggen. Maar we konden met onze hond nergens anders terecht, niemand wilde een huisdier in z’n vakantiewoning hebben. Dus waren we al blij dat we een dak boven ons hoofd hadden. Maar goed, het kan dus nog wel, regen aan het einde van de winter. Laten we daarop hopen.

En dan nog een nagekomen bericht. Het is nu 23h30, zaterdagavond. We zijn net terug vanuit El Paso, waar Carnaval begonnen is (duurt hier een week of 4) en vanavond het Fiësta de la Peluca/het pruikenfeest was cq nog steeds bezig is. Toen we aankwamen was net de batucada-groep (trommelgroep) uit Los Llanos aan het spelen, dus we kwamen meteen in de stemming. Eerst even gegeten bij het Venezolaanse restaurant in El Paso en toen naar het feest. Carnaval hier is overgoten met een (heel dik) zuidamerikaans sausje, leuk! Een goed begin voor ons Brabanders van het carnavalsfeest, met volgende week maandag het hoogtepunt, Los Indianos in Santa Cruz. Daarover later meer.

Natuurlijk kon er ook wat gedronken worden !
De batucada-groep werd gevolgd door een dansgroep.
Meer en meer pruiken, later op de avond.