Dagje uit – geen carnaval – Camino Campitos wordt eindelijk verbeterd

Dagje uit – geen carnaval – Camino Campitos wordt eindelijk verbeterd

Bijna 3 weken en een heleboel nispero-taarten verder is het tijd voor een update. Nadat ik de vorige keer geconcludeerd had, dat we eigenlijk niet zo vaak meer in het noorden van het eiland komen, besloten we dat het hoog tijd was voor een rondrit. Een ‘dagje uit’ zeg maar. Natuurlijk moest wel het nuttige met het aangename gecombineerd worden. Karel is altijd erg van het combineren van zaken. Als ik in Frankrijk met een vriendin ging winkelen in Dijon, kreeg ik altijd opdrachten mee. ‘Rijd even naar de Leroy Merlin voor kabelgootjes, ga even langs Ikea voor een paar scharnieren en vergeet op de terugweg de Metro (horeca-groothandel) niet, er is magret de canard in de aanbieding, haal er maar 20, jullie komen er toch praktisch langs. Daardoor werd onze ‘shoptijd’ drastisch ingekort, want voordat ik al die opdrachten had uitgevoerd ….. Gevolg: na hier een paar keer ingetrapt te zijn, weigerde ik voortaan categorisch om wat dan ook mee te nemen tijdens onze winkeldagen. Hetgeen enkele pittige discussies met manlief ten gevolge had, ‘want het is toch onzin dat je dat niet wilt doen, waarom 2x rijden, hoeveel uren moeten jullie nou eigenlijk winkelen dan’. Etcetera. Uiteindelijk legde Karel zich erbij neer dat 1 (snelle en gemakkelijke) opdracht het maximaal haalbare was.

Afijn, zo ook vorige week. ‘Dan gaan we gelijk even naar de Vivero Insular in Puntallana voor nog wat planten’. Daar kon ik mee leven, dat is altijd leuk. We hadden nog een paar extra Canarische lavendels nodig en ook een tabaiba dulce – wolfsmelk, ter vervanging van een ter ziele gegaan exemplaar. Toen we langs de drago’s liepen, bedachten we dat we er wel eentje mee konden nemen voor onze bovenbuurvrouwen. Die hadden alleen een heel piepkleintje staan. We hadden sowieso van hen al een bestelling voor wat andere planten. Wij hebben daar vorig jaar 8 drago’s gekocht voor 3€ per stuk. Deze waren misschien ietsje groter dan die van ons toen, maar ook weer niet zo heel veel. Toen we de prijs vroegen, zei de chico ’25€ per stuk’. Toen wij zeiden dat we nog geen jaar geleden 3€ voor een vergelijkbare betaald hadden, riep hij naar zijn collega die iets verderop aan het werk was ‘Hombre, wat kosten deze drago’s?’ En ook hij: ’25€’. Nou, zei ik, dan laat maar. Het is bedoeld als spontaan aardigheidje voor onze buren, dat vinden we te veel. Waarop hij om zich heen keek en zei ‘Niet erover praten, maar ik geef je er een cadeau. Kofferbak open en we zetten hem erin’ 👏😆. Kijk, daar worden we blij van!

Onderweg naar de Vivero Insular zagen we op de LP102 een afslag naar ‘Puerto Trigo’. Daar waar de weg ophield, vonden we dit kleine strandje.

Daarna doorgereden naar de zwembaden van La Fajana bij Barlovento, één van onze favoriete plekken. De oceaan was spectaculair wild, we hebben er koffie gedronken en genoten van het golvenspektakel. Jammer nou voor Karel dat de zwembekkens gesloten waren, hij had graag ook fysiek van de golfjes genoten.

De hond des huizes begroette ons (en alle andere bezoekers) op het terras met een stok, die vervolgens weggegooid moest worden zodat hij hem weer kon ophalen. En dat zo een keer of 10 achter elkaar. Als je het welletjes vond, ging hij voor je zitten met een erg indringende blik, zodat je de stok toch maar weer een keer wegslingerde. Ik vond hem er nogal ‘pitbullerig’ uitzien eerlijk gezegd, niet mijn favoriete hondensoort.

Vervolgens zijn we vanaf Barlovento via Las Mimbreras over de LP109 naar Garafía gereden. Een weg die we nog nooit gereden hadden maar die prachtig is. Met een aantal ijzingwekkend donkere en smalle, ruw uit de bergen uitgehakte tunnels. De moeite waard.

Eén van de tunnels op de route.
Spectaculair mooi.

Ongeveer bij Roque del Faro kwamen we weer op de LP1 uit. Waarna we bij Llano Negro de LP112 naar Santo Domingo namen. Ook al een weg die we nog niet eerder genomen hadden. In Santo Domingo hadden we met vrienden afgesproken bij Restaurante El Bernegal. Een mooi oud pand, keurige bediening, netjes opgemaakte borden en prima eten. Een aanrader als je eens in die hoek bent.

Uitzicht over Garafía.
Ondanks de regen van enkele dagen ervoor, was er toch nog behoorlijk wat amandelbloesem te zien.
Een oorlogsmonumentje dat we onderweg naar Santo Domingo tegenkwamen.
Helaas zijn de sporen van de brand van vorig jaar augustus nog goed te zien.
Groen, groener, groenst

Afgelopen week zou het carnaval geweest zijn. Maar nu even niet vanwege welbekende redenen. En dat is heftig voor de Palmero’s. Carnaval is een van de hoogtepunten van het jaar, er wordt maandenlang naartoe geleefd en tijdens de carnavalsweek (of weken) ligt het openbare leven zo ongeveer stil. Om te voorkomen dat er toch illegale privé-carnavalsfeestjes georganiseerd zouden worden, kregen we voor 1½ week enkele extra beperkingen opgelegd. Een avondklok (die we niet meer hadden sinds begin januari) vanaf 22h00 en met maximaal 6 personen samenkomen of aan tafel in een restaurant. Om toch een beetje een carnavalssfeertje te hebben, waren er in Los Llanos op de Plaza de España grote foto’s van eerdere carnavalskoninginnen geplaatst en waren alle officiële carnavalsposters van de afgelopen jaren aan straatlantaarns opgehangen. Hier en daar zag je een felgekleurde pruik maar dat was het dan ook wel.

Het balkon van het gemeentehuis, vanwaar normaliter tijdens de ‘Polvacera’ het gekleurde poeder over de massa wordt gespoten.
Een foto van een vorige Polvacera.
Enkele dames in hun spectaculaire carnavals ‘japonnen’
De carnavalsposter van 1997

Op maandag in Santa Cruz, normaliter de grote dag van het witte Los Indianos feest, was het ook zeer rustig. Een vriendin die er toch even een kijkje was gaan nemen vertelde dat er wel wat mensen in de mooie nostalgische witte kleding rondliepen, maar die waren op één hand te tellen en geen talkpoeder te zien. Volgend jaar nieuwe ronde nieuwe kansen.

Dit hebben we ook gemist dit jaar. Karel vond het niet erg 😉

En …… zou het nu echt gaan gebeuren?? Begin deze week kregen we opeens het onderstaande bericht van de gemeente Los Llanos. Vergadering van vecinos (buurtbewoners) met de alcaldesa/mevrouw de burgemeester op woensdagmiddag om 13h30 bij het kruispunt Campitos/Vinagrera ivm de komende werkzaamheden aan de Camino Campitos. De onverharde weg bij de beneden-parkeerplaats. Dus daar moesten we bij zijn.

De aankondiging van de vergadering.

Jawel, volgende week (volgens de projectleider die er ook was, ojalá 🙏🙏) wordt er begonnen met het verbeteren van het stuk weg vanaf de Camino Vinagrera (het blauwe huis, voor degenen die hier al eens waren) tot aan het kruispunt ‘Cinco Caminos’ (bij de vuilniscontainers op de Camino Pastelero), dus precies dat gedeelte waar wij zo vaak overheen rijden. Eerst leidingen vervangen, dan voorbereidingen voor de straatverlichting en daarna asfalteren. Over met al het stof op de auto, geen kuilen meer (en bij regen kniediepe plassen – gebeurt niet zo vaak maar is dan wel heel vervelend) om doorheen te hotsen en geen wissel van banden meer elke 15.000 km omdat er geen profiel meer op zit. Het zal zo’n 3,5 à 4 maanden gaan duren (we rekenen met het dubbele) en wordt stukje voor stukje gedaan. We zijn in hele blijde verwachting.

Nog even de ‘oude’ Campitos op de gevoelige plaat vastgelegd voor het nageslacht.

Nadeel is dat we nu zowel boven als onder ons een bouwput gaan krijgen. Hopelijk gaat onze supersmalle ‘Camino El Paraíso’ niet als sluipweg gebruikt worden, want van veel tegemoetkomend verkeer word ik in ieder geval niet blij. Degenen die de straat kennen, weten wat ik bedoel.

Nog een paar culinaire uitspattingen van de afgelopen weken:

En nog even onze prachtig bloeiende mimosa.
week van extremen – brokkenpiloot in actie

week van extremen – brokkenpiloot in actie

Nederland is in gespannen afwachting van een winterse week en alle mogelijke ellende die dat met zich mee kan brengen, maar ook hier op La Palma hebben we een paar weken van extremen achter de rug. Na de regen en kou in januari, met sneeuwval op de Roque de los Muchachos, hadden we vervolgens een prachtige week met strakblauwe luchten en temperaturen tot boven de 25 graden. We hadden een calima, maar dat is in de winter een stuk minder vervelend dan in de zomer. Als er tenminste geen harde wind staat en er veel stof in de lucht is. En dat was gelukkig niet het geval. De korte broek en de teenslippers werden uit de kast gehaald en tijdens het werken in de tuin moest de zonnehoed op en factor 50 op de neus. Wel waren er aan de kust enkele dagen enorme golven, altijd spectaculair om te zien, maar deze keer in Tazacorte wel heel erg heftig. De foto’s komen uit de internetkranten El Time en El Apuron.

Spectaculair gezicht toch?
De rode vlag staat er, maar ik denk dat er sowieso niemand op het idee zou komen om daar te gaan zwemmen.

De afgelopen dagen is de winter echter teruggekomen op La Palma. Donderdagochtend toen we om 8 uur naar buiten stapten, stond de thermometer op 7 graden. Slik, dat is echt wel héél erg koud, hebben we nog niet eerder meegemaakt hier. En daarvoor zijn we niet naar de Canarische Eilanden verhuisd! Er was een paar dagen regen voorspeld en dat is op verschillende plekken op het eiland ook uitgekomen, met name in het noorden en het noordwesten. Op plaatsen is daar in een paar dagen tijd 60 tot 80 mm naar beneden gekomen. Maar bij ons niet. We hebben in de nacht van donderdag op vrijdag zo’n 6 mm water gekregen en verder op vrijdag nog een verdwaalde druppel. Toch jammer, want we kunnen nog best wat gebruiken, ook al is deze winter qua regen veel beter dan de afgelopen winters. In de hoger gelegen gebieden is veel sneeuw gevallen. Al vanaf 1.100 meter hoogte, en dat is echt héél uitzonderlijk op La Palma. Op de Roque valt elke winter wel een keer sneeuw, maar wat schetste onze verbazing toen we gisterochtend buiten keken en de top van de Bejenado (onze ‘huisberg’) in het wit zagen. En toen we achter ons keken, bleek ook de top van de Birigiyo in het wit getooid te zijn evenals verschillende vulkaantoppen op de Cumbre Vieja. We waanden ons even in een Alpenland.

De Cumbre Vieja met rechts de top van de Birigoyo.
Winter op de top van de Birigoyo en lente in het dal.

Een bijzonder gezicht, de Palmese kranten hebben het over ‘historische sneeuwval’ en bouwvakkers nemen ‘vorstverlet’, lazen we bij een medeblogger 😊. Vanochtend ging ik bloemen kopen bij de ‘bloemenschuur’ hier vlakbij en daar zaten de beide dames dik ingepakt te kleumen. ‘Hace muy frío’ en hoofdschuddend ‘no es normal’. De Palmeros trekken dit soort weer niet, haha.

Maar …… twee weken geleden, op een zondagmiddag in betere tijden, besloten wij van het mooie weer te profiteren en weer eens een keer naar het strand te gaan. Hoewel we in 10 minuten aan de kust zijn, doen we dat eigenlijk bijna nooit. Net zoals we ook nog maar heel weinig over het eiland rondtoeren. Gek is dat, toen we hier op vakantie kwamen, crosten we heel La Palma over, naar alle uithoeken, en nu vinden we het al snel te ver. Hélemaal naar het noorden, zucht, weet je wel dat dat anderhalf uur rijden is?? Maar goed, misschien hadden we ook maar beter van onze strandplannen afgezien. Het eindresultaat was namelijk dat Karel de volgende ochtend met zijn hand in het gips zat. We gingen lekker even naar het strand van Charco Verde, één van de (in onze optiek) leukste strandjes aan de westkust.

Het strandje Charco Verde, altijd al relatief rustig, in covid-tijden helemaal.

Toen wij afdaalden naar Puerto Naos, zagen we al dat daar de rode vlag op het strand stond. Tja, wat doen we? Toch maar even doorrijden naar Charco Verde. Daar stond geen vlag en was ook geen strandbewaking, maar er waren volop mensen aan het zwemmen. De golven waren redelijk rustig, maar bij vlagen kwam er opeens een hoge voorbij. Karel is een goede zwemmer, maar net toen hij uit het water wilde komen, kwam er een hoge golf die hem op het strand smeet. En daar lagen nu juist een paar flinke stenen die uit het zand omhoog staken. Been open en hand gekneusd (dachten we). De hand werd snel dikker, maar aangezien hij nauwelijks pijn had en zijn vingers nog goed kon bewegen, leek het ons alleen een kneuzing. Helaas was de hand op maandagochtend 3x zo dik geworden, dus toch maar even naar de Urgencias gegaan. Foto gemaakt en jawel, middenhandsbeentje gebroken. Gelukkig niet zo’n ernstige breuk, meer een scheur eigenlijk, maar toch gips erom voor 10 dagen. Afgelopen donderdag naar de traumatoloog in het ziekenhuis en die heeft het gips eraf gehaald. Nu nog een paar weken voorzichtig aan met die hand en dan is hij weer helemaal ‘het mannetje’.

Gelukkig!!! De telefoon kan nog bediend worden.
En de muis lukt ook nog best.

Hoewel Karel het begrip ‘con cuidado’ denk ik niet helemaal gesnapt heeft. Toen hij thuiskwam heeft hij 3x zijn hand heen en weer bewogen en geconcludeerd dat tafeltennissen die avond wel weer zou lukken. Ook darten op vrijdag leek hem wel een goed idee. Het enige dat een beetje tegenviel was het heffen van de ‘cañas’ (tapbiertjes) op het terras van bar Timaba naderhand, daar moest hij toch echt even extra op oefenen. Kortom, ‘voorzichtig’ is ook maar een relatief begrip 😉.

En goed nieuws (voor ons in ieder geval), de nispero´s (mispels) beginnen te kleuren. En nu de hand uit het gips is, is er geen beletsel meer om volgende week nispero-taart te gaan bakken 😋😋.

Bomvol vruchten zit ie, onze nispero
Eerst sneeuw, nu voorjaar – opruimwoede – appelflappenrevival

Eerst sneeuw, nu voorjaar – opruimwoede – appelflappenrevival

De regen en kou die voor begin januari voorspeld was, is ook gekomen. Gelukkig, want was hard nodig (die regen dan in ieder geval). Voor het eerst sinds we hier wonen hebben we de afgelopen weken de houtkachel ’s avonds steeds aan gehad om de kilte te verdrijven, de afgelopen winters was dat maar een enkele keer nodig. Nu zijn de waterreservoirs op het eiland weer behoorlijk gevuld en spuit het groen overal de grond uit. We hebben de zonnige westkant van La Palma, waar wij dus wonen, nog nooit zo frisgroen gezien en ook in ons verwilderde stuk tuin zijn planten waarvan wij dachten dat ze allang de geest gegeven hadden opeens weer helemaal tot leven gekomen. Helaas groeit het onkruid het snelst van alles, dus hebben we weer wat te doen. Het dak in Arriba heeft de vuurproef doorstaan, er is geen druppel meer binnengekomen. Hurray hurray!

Op de hoogste top van La Palma, de Roque de los Muchachos, lag (en ligt denk ik nog steeds) sneeuw, en een flink pak ook. Wijzelf zijn er niet naar toe gereden, want het is best een eind, de toegangswegen waren grotendeels afgesloten en half La Palma besloot erheen te gaan, waardoor het nogal druk werd daarboven. Maar ik mocht de foto’s van Tom en Anne gebruiken voor dit bericht, om toch een impressie te geven. Mooi was het zeker!

finca-paraiso-la-palma-sneeuw-op-de-roque
Geen woorden nodig.

En dan te bedenken dat het beneden aan het strand in Tazacorte en Puerto Naos gewoon boven de 20 graden was en je er heerlijk kon zonnen en zwemmen.

finca-paraiso-la-palma-puerto-naos
Hoewel er intussen toch al best weer wat toeristen op La Palma zijn, was het op de boulevard van Puerto Naos erg rustig.

Maar nu is het alweer voorjaar op La Palma! De zon en de warmte zijn terug, we drinken weer koffie en lunchen weer buiten. De thermometer die in onze vensterbank ligt, stond vanmiddag op 18º in de schaduw. In de zon, die momenteel vrijwel de hele dag schijnt, is het gewoon warm. We hebben sinds vorige week de eerste bloesem in onze tuin. Een onooglijk perzikboompje in een uithoekje. Een durazno, de vruchten rijpen altijd heel moeizaam en we vinden ze eigenlijk ook niet lekker, maar de bloesem is prachtig.

Tja en voorjaar betekent opruimen en schoonmaken. Dus de afgelopen twee dagen heb ik mezelf opgesloten in de serre boven op ons huis. Daar staat het hele Franse Bonpassage archief opgeslagen dat we, ondanks dat we niet meer belastingplichtig zijn in Frankrijk, toch nog moesten bewaren. We hebben besloten alles (behalve de jaarstukken en de bankafschriften) tot 2014 weg te gooien. Twee wasmanden en 3 grote verhuisdozen vol met papier zijn afgevoerd naar de punto limpio, evenals een grote stapel vrijgekomen archiefdozen. Loodzwaar, al dat papier. Maar het ruimt wel lekker op. En het doorlopen van al die documenten bracht ook veel herinneringen terug. Het businessplan uit 2002 vond ik terug, toen we aan ons Franse avontuur gingen beginnen. Toch maar bewaard. Ik kwam in de debiteuren-facturen veel bekende namen tegen van gasten uit die tijd. Met een behoorlijk aantal hebben we nog altijd contact. Facturen van het ‘laboratoire départemental’, dat elke maand het water van het zwembad kwam controleren en vervolgens een vette factuur stuurde. Alleen daarom al had Karel besloten dat hij nóóit maar dan ook nóóit meer een zwembad wil. Hoewel we nu toch wel weer een piepkleintje hebben. Lijsten van de zakelijke kilometeradministratie, het kasboek waarin ik vrijwel elke maand, hoe ik ook mijn best deed om alles goed bij te houden, verschillen had. Dat lag dan dus aan Karel! Wat is het leven dan toch relaxed geworden 😇!

Mijn ‘kantoor’, er zijn slechtere uitzichten te verzinnen.
Dit bleef er over, en nog 1 verhuisdoos met facturen van de laatste paar jaren.

En de appelflap beleeft een revival. Na jarenlang geen appelflappen meer te hebben gegeten, hebben we deze herontdekt. En wat is dat eigenlijk lekker, een ouderwetse appelflap.

Even voor de goede orde: deze hebben wij niet allemaal zelf opgegeten. Er hebben een heleboel mensen van mee mogen genieten.

Een paar weken geleden hebben we ons met een taxi vanaf het bezoekerscentrum in El Paso naar de parkeerplaats van de Cumbrecita laten brengen en zijn vanaf daar door de Riachuelo terug naar beneden gelopen. Mooi !

’s Ochtends vroeg, was nog frisjes
Uitzicht op de cumbre tot in het zuiden en in de diepte het hoogst gelegen deel van El Paso.

Verder gebeurt er eigenlijk niet zo heel veel momenteel. We wachten met smart op het moment dat C zijn greep op de wereld gaat loslaten en we terug kunnen naar het oude normaal. Helaas is het zover nog niet, vooralsnog zie ik de kansen dat we met Pasen naar Nederland kunnen eigenlijk alleen maar kleiner worden. Nu wordt er behalve 72 uur tevoren een PCR-test ook nog eens een sneltest 4 uur voor vertrek geeist om naar Nederland te mogen reizen. Ik vraag me af of die mogelijkheid er überhaupt is op La Palma 😭😭. En dan te bedenken dat we hier nog maar 2 gevallen van corona hebben. Na de uitbraak in december in een voetbalteam, waardoor we opeens boven de 30 gevallen zaten, zijn we opnieuw zo’n beetje de veiligste plek op aarde.

In de appartementen komen we in januari uit op 50% bezetting en in februari zitten we op dit moment ook zo ongeveer op 50%, of daar nog wat bij komt of af gaat, moet nog blijken. Daarna gaan we het zien, valt niks van te zeggen op dit moment. Wel wordt er voor de komende winter weer goed gereserveerd gelukkig. Arriba is al volgeboekt van eind oktober tot half januari 2022, dus dat geeft de burger moed. Het komt goed !

De feestdagen op La Palma

De feestdagen op La Palma

Zondagochtend, opgestaan met lichte regen en maar 13ºC.  Als de voorspellers gelijk hebben, dan staat ons echt een hele slechte week te wachten, met dagenlang veel regen en wind. Dat zou voor het eerst zijn sinds we hier wonen. Binnenblijven dan dus. Iets waar ik goed tegen kan (als het niet te lang duurt), maar Karel minder. Ik ga lekker een beetje in huis rommelen, moet nog wat aan de website doen, met een boek op de bank zitten en puzzelen kan ik ook uren volhouden. Karel echter wordt al onrustig bij het idee alleen. Bovendien krijgen we dan ook de vuurproef voor het dak. Ik heb alle vertrouwen in de mannen van Service La Palma, die het dak gerepareerd hebben, maar Karel is meer van ‘eerst eens zien’. Hij voorziet al scenario’s van gasten die het appartement uitdrijven😱🤪. Terwijl het water eigenlijk gewoon keurig in de emmer druppelde die we eronder gezet hadden.

De feestdagen liggen weer achter ons. Na de teleurstelling van het afgeblazen bezoek aan Nederland te hebben verwerkt, is het uiteindelijk geen straf gebleken om deze dagen op La Palma door te moeten brengen. Op Kerstavond waren we uitgenodigd bij vrienden, die bij hun huis een bodega hebben met een groot overdekt terras, dat prachtig in kerstsfeer gedecoreerd was. We waren met z’n achten (mochten met maximaal 10 mensen bij elkaar zijn deze dagen) en met een terrasverwarmer erbij en een vest in de aanslag, hebben we heerlijk buiten gezeten en gegeten. Een van onze vrienden, die niet geheel onverdienstelijk gitaar speelt en zingt, verraste ons met een optreden. Het was een super sfeervolle en bijzondere avond. Om 00:55 uur, 5 minuten voordat de avondklok inging, waren we thuis.

Sfeervol gedekte tafel
Panna-cotta met frambozen en een verrassing binnenin.
Mooi gezongen Lesly.

Eerste Kerstdag rustig gehouden en lekker gekookt voor ons tweeën. Een menu dat in de kerstfolder van de Lidl stond. Gemakkelijk, want dan konden we alle benodigde ingrediënten daar kopen. Dachten we. Op 23 december naar de Lidl in Los Llanos waar het stampvol was. Hoezo corona?? Turrón (Spaanse noga) met witte chocolade moesten we o.a. hebben. Zo’n 20 verschillende soorten turrón in de winkel maar geen enkele met witte chocolade te bekennen. Voor het voorgerecht hadden we ‘boletus caramelizados a la reducción de Pedro Ximénez’ nodig. Iets met paddenstoelen en Pedro Ximénez sherry. Zes keer de winkel doorkruist maar niks te vinden. Uiteindelijk maar gevraagd toen ik iemand van het personeel tegenkwam. ‘O nee, dat hebben we niet’. Hoezo niet, is nodig voor recepten uit jullie eigen folder. ‘Ja maar Lidl is Duits, we hebben echt niet alles wat er in de folder staat’. Nou, die folder was hartstikke Spaans evenals de recepten. Er is geen Duitser die een recept verzint met turrón, ze weten daar vermoedelijk niet eens wat dat is. Maar goed, in discussie gaan had niet zoveel zin, dus we hebben maar een paar alternatieve ingrediënten gezocht.

Het Lidl kerstmagazine, best Spaans toch?

Tweede Kerstdag wordt in Spanje niet gevierd, maar daar hebben wij ons niks van aan getrokken. En hebben daarom gezellig met 2 bevriende stellen geluncht. Allemaal een gang klaargemaakt, helemaal goed.

Tussen Kerst en Oud&Nieuw hadden we twee wissels in de appartementen. Het is momenteel elke keer weer spannend of de gasten al dan niet komen, met alle lock-downs en verplichte pcr-testen. Maar de gasten zijn gekomen, dus beide appartementen weer gevuld gelukkig.

Oudjaarsavond hebben we thuis gevierd, ook weer met vrienden. Ja, bij gebrek aan familie moesten we het steeds met vrienden doen 😊, wat overigens heel goed gelukt is. We hadden een mooi menu samengesteld, maar de voorbereidingen liepen niet bepaald zonder slag of stoot. Ik zou truffelmayonaise maken voor bij het hoofdgerecht. En hoe vaak heb ik al niet mayonaise gemaakt! Toegegeven, in den beginne ging dat nog weleens fout, maar toen ik de slag eenmaal te pakken had, was het een fluitje van een cent. Nu moest ik 3x opnieuw beginnen voordat het lukte. Bijna een volle doos eieren erdoorheen gejaagd evenals een liter zonnebloemolie…. Karel zou de gezouten karamel voor het dessert maken. In Frankrijk hebben we met 2 vingers in de neus wel 100x karamel gemaakt, nu moesten we het 4x opnieuw doen. Twee keer kristalliseerde de suiker volledig tot een harde witte bonk ipv te karamelliseren, de derde keer lukte het, maar hadden we de temperatuur te hoog waardoor het geheel enigszins bitter werd. Ook afgekeurd. Uiteindelijk ging het de vierde keer goed en toen was ie ook wel héél erg lekker geworden! Helaas was Karel in de tussentijd héél erg chagrijnig geworden, hij houdt nl. niet van tegenslag in de keuken. En die zag er bovendien uit alsof er een bom op gevallen was. Je zou op dat moment niet zeggen dat wij nog niet eens zo heel erg lang geleden bijna dagelijks voor 16 tot 20 man kookten 🙈.

Het oudjaarsmenu 2020

Verder heb ik voor het eerst een bisque (een deftige Franse schaaldierensoep) van gambas gemaakt. Volgens het recept moest ik de garnalen pellen en dan van de koppen, staarten en schalen (en nog wat groenten en andere ingrediënten) bouillon trekken. Nou had ik eens in die koppen gekeken en daar zat een soort van bruinige drab in. Volgens Karel waren dat de hersenen van de garnaal. Maar volgens mij hebben die helemaal geen hersenen. Het is in ieder geval niet een heel groot compliment als iemand je zegt dat je de hersenen van een garnaal hebt. Maar dat terzijde. De drab wilde ik niet in mijn soep hebben, dus met een lepeltje heb ik die eerst uit de koppen gepeuterd. Na een half uurtje trekken moest de hele handel met de staafmixer gepureerd worden. Inclusief koppen, staarten en schalen. Daarna moest ik de boel zeven. ‘Zou dat nou wel kloppen joh, je houdt dan toch een dikke prut over die je helemaal niet meer kunt zeven’, deelde ik mijn twijfel met Karel, die intussen weer enigszins aanspreekbaar was. Voor de zekerheid maar even een paar andere recepten erop nageslagen. Maar inderdaad, ook daar moest het op die manier. En het kwam goed, de bisque was verrukkelijk.

Bisque van garnalen zonder hersenen

Dit alles speelde zich af op 30 december. Op 31 december waren de gemoederen bedaard, de keuken weer schoon en hebben we in alle rust de laatste hand gelegd aan het menu. Het was uiteindelijk allemaal heel lekker (paar kleine verbeterpuntjes daargelaten) en vooral ook gezellig. Om 24.00 uur gezamenlijk het glas geheven, ook met onze huur-buren, heerlijke oliebollen gegeten die door Marian gebakken waren (ze had er zo’n 200 gebakken, voor de halve Nederlandse gemeenschap op La Palma, bedankt Marian!) en naar de paar vuurpijlen gekeken die hier en daar werden afgestoken. Om 01.30 uur (half uurtje later deze avond) ging de avondklok in dus vertrok iedereen weer tijdig.

Salud, op het nieuwe jaar!

GELUKKIG NIEUWJAAR, laten we 2020 snel vergeten en hopen op een beter 2021! 🥂🎊

Oh ja, de huidige staat van onze patchwork agave. Metershoog intussen.
Toch niet naar NL met kerst – DE Chinees – wegproblemen

Toch niet naar NL met kerst – DE Chinees – wegproblemen

Voor het eerst in bijna 17 jaar zullen we de kerstdagen niet in Nederland doorbrengen. Nadat al in oktober onze rechtstreekse vluchten van La Palma naar NL gecanceld werden, hadden we omgeboekt via Gran Canaria. Deze vluchten werden ook nog eens gewijzigd, waardoor de heenvlucht van Karel, die een paar dagen later dan ik zou vliegen, opeens naar Amsterdam ging ipv Eindhoven. Terwijl de auto gehuurd was om in Eindhoven op te halen. En we ook weer vanaf Eindhoven zouden terugvliegen op 2 januari, dus de auto daar zouden inleveren. Maar goed, alles weer aangepast, auto en ook de vluchten van La Palma naar Gran Canaria vice versa, want die sloten ook niet meer aan. Toen kwam de lock-down in Nederland, alles dicht en nog maar met 2 personen per dag op bezoek bij anderen. De traditionele kerstdiners met de beide families vielen in het water, die zouden we opsplitsen.

Maar reizen wordt aan alle kanten zodanig ontmoedigd dat je daardoor een gevoel opgedrongen krijgt bijna asociaal te zijn als je toch in een vliegtuig gaat zitten. Toen haakte Karel af, hij zag het niet meer zitten om te gaan, vond het ook niet meer verantwoord. Ook omdat wij hier gasten hebben tijdens de feestdagen en begin januari een wissel, waarvoor er in ieder geval één van ons beiden terug moest zijn op La Palma. Ik wilde echter persé naar mijn familie, dus besloten we dat ik alleen zou gaan en dan wel op 29 december zou terugkomen ipv 2 januari. Dus wéér omgeboekt. Maar weer 2 dagen later gooide Nederland de hele wereld op ‘code oranje’, ook La Palma, dat nog altijd ‘code geel’ had. Vervolgens staakten TUI en Corendon onmiddellijk al hun vluchten tot half maart. Toen begon ik hem toch wel enigszins te knijpen, wat gaat Transavia doen??

Dus Transavia gebeld met de vraag of er een risico bestond dat de vlucht op 29.12 gecanceld zou worden. ‘Ja mevrouw, dat risico bestaat, we kunnen niks garanderen op dit moment’. Hmmm, kan natuurlijk dan proberen om via Düsseldorf terug te vliegen, maar dan moet ik iemand zien te charteren om mij in het holst van de nacht even weg te brengen, 2 uur heen en 2 uur terug. Niet ideaal. En wat gaat Duitsland doen, gaan grenzen misschien dicht zoals in het voorjaar?? Dus toch maar weer de vluchten verzet. En hopen dat we in het voorjaar, met Pasen, wel kunnen gaan.

Daarom vieren we kerst thuis, op La Palma. Alleen hadden we helemaal geen kerstversieringen, want we waren immers nooit thuis met kerst. Geen nood, op naar DE CHINEES, een begrip op La Palma. Nee, geen chinees restaurant, maar een winkel in een grote hal die tot de nok toe vol staat met de duvel en z’n ouwe moer, in de welbekende china-kwaliteit, maar waar je soms toch best wel leuke dingen vindt.

Google omschrijft het als een ‘Aziatisch woonwarenhuis’ 😂🤣. Elke plaats van enige betekenis op La Palma heeft er één, Los Llanos zelfs meerdere. Het personeel spreekt over het algemeen een stuk slechter Spaans dan ik en is eigenlijk altijd onvriendelijk tot bot. Bij zulke lage prijzen is een glimlach niet inbegrepen kennelijk. Echte kerstbomen vind je hier niet, alleen maar neppers. En daar hebben we toch maar vanaf gezien. Maar goed, we hebben het een en ander gevonden, kregen zelfs nog een kerstdecoratie cadeau (werd zonder een woord te zeggen of een spier te vertrekken op de toonbank naast onze inkopen gelegd). Nu vandaag nog wat takken van de Canarische pijnboom in onze tuin afknippen en her en der neerleggen en dan kan de kerst beginnen.

Ahhhh, sfeertje !
Wat glitter hoort er ook bij.
Nog zo’n gezelligerd.
Het cadeautje van de vriendelijke Chinese dame, hier voldeed alleen een foto echt niet.

Sinds enige tijd wordt er gewerkt aan de LP2, de weg die een stukje boven ons huis loopt. Dit is een hele bochtige weg met een slecht wegdek. Een aantal bochten wordt eruit gehaald en het wegdek vernieuwd. In het zuiden van La Palma, in Fuencaliente, is dit al gebeurd en er is een prachtige weg voor in de plaats gekomen. Ik moet zeggen dat de romantiek van het lekker rondtoeren op de kronkelweggetjes van La Palma met prachtig uitzicht op de oceaan wel een beetje verstoord raakt hierdoor, maar als je er dagelijks overheen moet, is het ontegenzeggelijk een stuk prettiger rijden. En het uitzicht blijft gelukkig onbedorven. Een kleine 2 jaar geleden werd heel voortvarend begonnen aan de werkzaamheden.

Het lijkt wel of er een 4-baans snelweg wordt aangelegd.

Binnen no time was aan het begin van onze straat het asfalt verdwenen (evenals het straatnaambordje), want de toegang tot de straat zou een aantal meters verlegd worden. Je kon de straat nog wel inrijden, na een meter of 20 kom je gewoon weer op asfalt, maar dat was bovenaan niet zichtbaar. Het zag eruit alsof er helemaal geen straat meer is. En toen vielen de werkzaamheden boven aan onze straat stil en werd een paar kilometer verderop doorgewerkt. Nu zijn we een jaar verder en wordt er weer gewerkt, maar we vrezen dat het nog wel een aantal jaren gaat duren voordat de boel klaar is. En het wordt een steeds grotere bouwput, geen mens kan ons nog vinden. Leveringen komen niet meer aan, gaan retour afzender, want adres is niet te vinden. Gisteren controle van de brandblussers, de beste man stond 500 meter verderop maar het duurde een kwartier voordat ik hem telefonisch had uitgelegd dat hij echt over die ‘bouwput’ heen moest rijden om in onze straat te komen. Gasten gaan aan het dwalen. Kortom, we waren het meer dan beu, er moest iets gebeuren.

Weg is de afslag naar onze straat, ook Karel kan hem niet meer vinden.
Vanaf de andere kant gezien, asfalt weg en doorgang afgesloten.
Je maakt nu een bocht en hobbelt vervolgens
richting deze alternatieve oprit. Tussen de blokken door kom je dan stukje verder weer op de weg. Als je tenminste weet waar je doorheen moet.

Dus heb ik aan de ‘chico’ die daar de hele dag met een bordje staat in plaats van een stoplicht gevraagd of we een papier met onze straatnaam erop op de wegafzettingsblokken mocht plakken, want dat geen mens onze straat nog kan vinden. Hij keek me aan en zei ‘hang maar op, no he visto nada’ – ik heb niks gezien. Benieuwd hoe lang het blijft hangen…… 

Duidelijk toch !

Het dak is gerepareerd, dat hopen we in ieder geval. Het heeft niet meer geregend dus het zal moeten blijken. Het was een frisse dag toen Pablo het dak op ging voor de reparatie. Het is frisjes vandaag Pablo, zei ik tegen hem. Frisjes, frisjes, pruttelde hij, het is hartstikke koud. Vervolgens trok hij demonstratief zijn dikke sweater omhoog, met daaronder nog een andere trui en daaronder nog weer een. Hij deed een dikke zwarte sjaal om en trok zijn capuchon over zijn hoofd. Toen ging hij het dak op. Zo’n beetje wat wij in Nederland doen als het -10 is 🥶. We hebben hem maar snel een beker warme koffie gegeven met een stroopwafel (van de Lidl en nog lekker ook). Die vond hij heerlijk, ik heb voor hem moeten opschrijven hoe ze heten (uitspreken kon hij het niet) en heb beloofd hem te waarschuwen als Lidl ze weer heeft.

¡Hace fresquito! Moet zeggen dat wijzelf het inmiddels toch ook wel wat sneller koud hebben. Went toch, zo’n warm klimaat. Volgende keer de foto van het, hopelijk, waterdichte dak!

En dan nog even het laatste baknieuws: